ซอมพอ✿

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านนิยายเรื่องนี้มากๆนะคะ แอบอ่านทุกคอมเม้นท์อยู่นะยู รักทุกคนน้า กิ้กิ้

บทที่ 3 (1/3) กลับมา

ชื่อตอน : บทที่ 3 (1/3) กลับมา

คำค้น : อีโรติก บอส เลขา น้อง พี่ชาย แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2561 13:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 (1/3) กลับมา
แบบอักษร

                                                                3

จักภัทรรู้สึกว่าตัวเองหลงใหลการเที่ยวกลางคืนจนยากที่จะถอนตัว เขาคลั่งไคล้สถานที่และแอลกอฮอล์จนเรียกได้ว่าถึงขั้นเสพติด เขาชอบมันมากจนตัดสินใจเปิดผับหรูหราใหญ่โตกลางเมืองหลวงซึ่งลงทุนหลายล้านบาท ผับที่เปิดเพื่อให้บริการคนรวยและพวกที่อยากรวยทั้งหลาย จะพูดอย่างนั้นก็ดูจะกล่าวหากันเกินไปหน่อย เอาเป็นว่าใครที่เข้ามาผับนี้ตัวเขาเองก็ขอจัดเกรดให้อยู่ในหมู่คนรวยหมดแล้วกันนะ

ที่ด้านบนสุดของผับหรูหราด้านล่างก็มีเพนเฮ้าส์ของเจ้าตัว เขาใช้เวลาอยู่ที่นี่มากกว่าที่ไหนๆ ตอนกลางวันก็ใช้เวลาพักผ่อน ส่วนตอนกลางคืนก็ลงมาดูแลกิจการด้านล่าง เป็นธุรกิจที่ทำกำไรให้เขาได้มากพอตัวอยู่เหมือนกัน และส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเขารักษากฎกติกาอย่างใสสะอาดมาโดยตลอด ที่นี่ไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสียและตัวเขาเองก็ไม่ปรารถนาให้มีด้วยเช่นกัน

“เออๆ คนนี้เด็ดจริงๆเว้ย แกมั่นใจนะว่ายามันออกฤทธิ์แน่นอนอ่ะ”

“มั่นใจครับพี่ ยาผมน่ะนำเข้ามาเลยนะ แพงแต่คุ้ม รับรองไม่เกินครึ่งชม. เห็นผล”

บทสนทนาเรียกให้จักภัทรที่อยู่หน้าอ่างล้างหน้าหยุดชะงัก เจ้าตัวกำลังจะล้างมือหลังจากที่เพิ่งเสร็จภารกิจ แต่จู่ๆก็ได้ยินบทสนทนาจากลูกค้าที่ดูแล้วน่าลุ้นเหมือนกันแฮะ

“ไม่รู้เรื่องเลยใช่ไหมวะ?”

จนถึงตอนนี้เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่ายาที่เจ้าสองคนนั้นพูดถึงนี่คงไม่พ้นพวกยาปลุกเร้าอารมณ์ แต่ไอ้ที่บอกว่าไม่รู้เรื่องนี่มันกะจะมอมยาแล้วลากไปเลยนี่หว่า

“หึ”

พอคิดแบบนี้แล้วเขาก็อดที่จะเหยียดยิ้มดูถูกไม่ได้ ต้องใช้ลูกไม้ในละครเพราะไม่มีอะไรให้ผู้หญิงตรึงใจล่ะสิ คนอย่างเขาไม่เคยมีสภาพน่าสมเพชแบบนี้เลยจริงๆ

ชายหนุ่มชำเลืองมองเจ้าของบทสนทนาอีกครั้งแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา เอ้อ สมควรแล้วเหมือนกันที่ต้องใช้ยา

“บอสครับ”

เสียงตะโกนจากด้านนอกห้องน้ำส่งผลให้เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

“อะไรวะ?”

เขาตะโกนถามกลับไปอย่างหัวเสีย เจ้าตัวจัดการล้างมือแล้วใช้น้ำลูบผมให้มันอยู่ทรง ใบหน้าหล่อเหลาในกระจกทำให้เขายกยิ้มร้ายกาจขึ้น ทั้งหล่อทั้งรวยจริงๆ

“เปล่าครับ ผมเห็นนายเข้าไปนานก็เลยเป็นห่วง”

บอดี้การ์ดหนุ่มรีบเอ่ยปากทันทีที่เห็นเจ้านายเดินออกมาอย่างหงุดหงิด

“เออ ไม่มีอะไรหรอก”

เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ สองมือล้วงกระเป๋าพลางยืนมองเหล่าบรรดาผู้คน วันนี้คนค่อนข้างเยอะเป็นพิเศษเพราะเป็นวันหยุด ถือเป็นวันทำเงินของเขาอย่างแท้จริง พาลนึกไปถึงบทสนทนาของคนเมื่อครู่แล้วก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

“ไอ้จอร์ชอยู่ไหม?”

“อยู่ครับบอส”

“เดี๋ยวไปเรียกมาตามฉัน ส่วนแก...ไปตามไอ้นั่น”

ภัทรชี้ไปที่ผู้ชายสองคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำหลังเขา ผมสีทองที่ย้อมนั่นดูโดดเด่นจนจำได้ง่าย ตอนนี้เขาดูไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักเมื่อเห็นหมอนั่นหัวเราะเสียงดัง มันกำลังทำตัวไม่เข้าตาเขาเสียเท่าไหร่ จากบทสนทนาที่ได้ยินเมื่อกี้ก็รับรู้ได้ทันทีว่ามันคงไม่ใช่คนดีอะไรนัก แต่ก็ไม่ควรเลวถึงขนาดมอมยาผู้หญิง

“ครับบอส”

บอดี้การ์ดรับคำก่อนที่จะสาวเท้าจากไปอีกทาง 

เพล้ง

เสียงแก้วแตกเรียกให้เขาหันไปมองอย่างเคยชิน มันเป็นปฏิกิริยาอย่างหนึ่งของร่างกายที่เขาไม่ชอบใจนัก เขาไม่ได้ดูอยากรู้ขนาดนั้นแต่ก็หันมาแล้ว

“เดินดูทางมั่งสิยะ”

น้ำเสียงหงุดหงิดของหญิงสาวที่อยู่ถัดจากเขาไปไม่เท่าไหร่ ที่นี่เป็นทางเดินก่อนถึงห้องน้ำจึงทำให้ไม่ได้โหวกเหวกเช่นเดียวกับข้างใน เพราะฉะนั้นเขาถึงได้ยินบทสนทนาอย่างชัดเจน

“ขอโทษค่ะ”

ร่างบางที่ยืนหันหลังให้เขากล่าวอย่างร้อนรน เขาสังเกตเห็นว่าด้านหลังของเธอมีเหงื่อซึมเป็นบริเวณกว้าง

แอร์ไม่ทำงานหรอวะ?

“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนั้น”

คราวนี้ฝั่งคู่กรณีเป็นคนเอ่ยปากถามขึ้นบ้าง สีหน้าเป็นห่วงของเธอทำให้เขาเองก็อดสงสัยไม่ได้เหมือนกัน ดูท่าว่าสาวตัวเล็กจะดูอาการไม่ค่อยดีแฮะ แล้วในเมื่อเขาเป็นเจ้าของก็มีสิทธิ์อันชอบธรรมที่ควรดูแลลูกค้านี่นา

“เกิดอะไรขึ้นครับ?”

จักภัทรเดินเข้าไปหาทั้งคู่ด้วยความหวังดี ก่อนที่ผู้เสียหายจะเป็นคนเปิดปากเล่าถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

“ก็เธอเดินมาชนฉันจนแก้วตกแตกหมดเลยน่ะสิคะคุณภัทร”

“...”

เขาหรี่ตามองเธอพลางนึกชื่อ แต่นึกยังไงจักภัทรก็นึกไม่ออกเสียทีว่าเคยรู้จักกันมาก่อน ช่างเหอะ ชีวิตเขาดูไร้มารยาทมาสองปีแล้ว

“แล้วนี่ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไรหรือเปล่า...เหงื่อออกไปหมดเลยค่ะ”หญิงสาวชี้ไปที่อีกฝ่าย อดไม่ได้เหมือนกันที่จะเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวและเหงื่อที่ล้อมกรอบใบหน้าหวานใสนั่น

ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำก่อนกลับไปเพื่อประเมินสถานการณ์ แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาตัวแข็งทื่อเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร

“ริสา”

ชื่อจริงของคนตรงหน้าไม่ได้ทำให้เธอได้สติเลยแม้แต่น้อย ริสารู้สึกร้อนรุ่มไปหมดจนอยากจะไปพ้นจากตรงนี้ เธอเห็นภาพตรงหน้าเลือนรางเหลือเกิน

“คุณภัทรรู้จักหรอคะ? ดีเลยค่ะ ถ้าอย่างนั้นฝากดูแลน้องเค้าด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันไปตามคนมาเก็บเศษแก้วก่อน”

“ครับ”

จักภัทรรับคำอย่างว่าง่าย แต่ก็แอบงงเหมือนกันว่าสรุปแล้วใครเป็นเจ้าของร้านกันแน่ ลูกค้าไปตามพนักงานของเขามาเก็บเศษแก้วเนี่ยนะ ทำไมเหมือนเธอกำลังบริการเขาอยู่เลยล่ะ หึ

“สาร้อน...”

น้ำเสียงหวานแผ่วเบาของคนข้างกายเรียกให้เขาหันกลับมามองเจ้าหล่อนอีกครั้ง สีหน้าของเธอไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก พูดได้แค่นั้นเจ้าตัวก็ไม่สนใจเขาแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที จักภัทรมองตามเธอด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เธอทำเหมือนไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่านี่เป็นเขา

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

แล้วทำไมเจ้าตัวถึงได้มีสภาพเหงื่อออกขนาดนั้น หรือว่า...


**********************

เราเขียนไปอัพไปนะคะ อาจจะมีคำผิดบ้างก็ขอให้บอกกันคะ

จริงๆอยากแต่งก่อนให้ได้สักระยะแล้วค่อยลงแต่ก็ทำไม่ได้

ชอบทำนิสัยแบบนี้ ถ้าช่วงนี้ฟิตๆก็แบบนี้ล่ะค่าาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}