ซอมพอ✿

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านนิยายเรื่องนี้มากๆนะคะ แอบอ่านทุกคอมเม้นท์อยู่นะยู รักทุกคนน้า กิ้กิ้

บทที่ 2 (4/5) เปลี่ยนแปลง

ชื่อตอน : บทที่ 2 (4/5) เปลี่ยนแปลง

คำค้น : อีโรติก บอส เลขา น้อง พี่ชาย แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2561 16:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 (4/5) เปลี่ยนแปลง
แบบอักษร

                                                        2 (4/5)

“เธอได้ติดต่อกับพี่ภัทรบ้างไหม?”

ไอวี่เอ่ยปากถามหลังจากที่นั่งขับรถมาสักพักแล้ว ใจนึงก็กลัวกับคำถามที่ตัวเองจะถาม ถึงแม้ว่าเธอจะสนิทกับริสาแต่ก็กลัวกระทบจิตใจเพื่อนเหมือนกัน

วันแต่งงานครั้งนั้นหลังจากพี่ภัทรไปแล้ว...ริสาร้องไห้เหมือนจะขาดใจ

ปากพึมพำไม่ได้ศัพท์และเธอรับรู้ได้ว่าริสาเสียใจมากเพียงไร ริสานับถือพี่ภัทรเหมือนพี่ชายแท้ๆคนหนึ่ง ที่จริงอาจเป็นเพราะบุคคลในชีวิตริสาน้อยเกินไป การจะเสียใครไปสักคนถึงได้ยากที่จะทำใจเหลือเกิน

“ไม่เลย”

เจ้าของแก้มนวลส่ายหัวเบาๆ เพราะคำพูดของไอวี่หรือเปล่านะที่ทำให้หัวใจเธอรู้สึกหดหู่ ทันทีที่นึกถึงภาพครั้งนั้นเธอก็รู้สึกแย่ขึ้นมา

“ใจร้ายจริงๆเลย แกไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเสียหน่อย”

“อืม แต่พี่ภัทรไม่สนใจเลยอ่ะ”ริสาพูดอย่างเจ็บปวด จำสีหน้าท่าทางของจักภัทรในวันนั้นได้ขึ้นใจ เขากล่าวหาว่าเธอเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดตัวการหลักที่ทำให้เปมิกาสวมเขาให้ ทั้งที่ความจริงไม่ใช่แบบนั้น เธอไม่ได้รับรู้เรื่องราวนั้นด้วยเลย ไม่รู้ว่าเปมิกาและพี่ออสตินมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวแบบนั้น

เธอยอมรับว่าตัวเองผิด...แต่ก็ไม่ใช่ทุกเรื่องที่เขาเหมารวมแบบนี้นี่นา

และเขาเองก็ไม่เคยให้โอกาสในการอธิบายแก่เธอเลย วินาทีนั้นเองที่ริสารู้ว่าที่จริงแล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาเปราะบางมากแค่ไหน

พี่ภัทรขยับไกลออกไป และเธอก็ละอายเกินกว่าที่จะขยับเข้าไป...

“นี่ก็ผ่านมาตั้งสองปีแล้ว บางทีพี่ภัทรอาจจะลืมไปแล้วก็ได้นะ”

ไอวี่จงใจพูดสิ่งที่รู้ดีว่าไม่มีทางเกิดขึ้นออกมา เธออยากให้ริสาร่าเริงมากกว่านี้ พลางรู้สึกผิดจริงๆที่เกริ่นเรื่องนี้ออกมาจนทำให้คนตัวเล็กหน้าเสีย

“ถ้าเป็นพี่ภัทรคนเดิมก็อาจจะใช่ แต่ตอนนี้...ฉันไม่มั่นใจเลย”

หน้าตาน่ากลัวของผู้ชายที่ริสาเชื่อมาตลอดว่าใจดี สุขุมและขี้เล่น ภาพแบบนั้นหายไปหมดตั้งแต่ที่เธอได้เห็นในคืนวันแต่งงาน เขามองเธอด้วยแววตาตัดพ้อราวกับมีดเล่มเล็กที่กรีดใจเธอเป็นริ้ว

“แกแคร์เขามากเลยนะ”

ไอวี่มองเพื่อนรักผ่านทางกระจก

“ใช่ ไม่รู้ตัวเลยเหมือนกันว่าแคร์พี่ภัทรมากขนาดนี้”

ริสาพยายามส่งยิ้มให้ไอวี่แต่มันกลับกลายเป็นรอยยิ้มที่เศร้าเหลือเกินเมื่อรวมเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั่น ริสาเปลี่ยนเรื่องด้วยการมองออกไปนอกหน้าต่างโดยใช้ความเงียบเป็นตัวตัดบทสนทนา

คิดถึงรอยยิ้มของพี่ภัทรเหลือเกิน...

“สา ยัยสา ตื่นสิ ถึงแล้ว”

ไอวี่ออกแรงปลุกเพื่อนรักที่นอนหลับใหลตลอดทางที่เธอขับรถมา นึกหัวเสียนิดหน่อยที่เพื่อนตัวดีหลับอุตะอย่างน่าอิจฉาในขณะที่เธอต้องคอยเป็นสารถีให้แบบนี้ เพราะฉะนั้นโทษฐานที่ทำให้เหงาปากอยู่คนเดียวก็ต้องโดนแก้เผ็ดเสียหน่อย

“ฮ้าวววว”

ริสาอ้าปากหาววอดๆ ร่างเล็กบิดขี้เกรียจซ้ายขวาจนผ้าห่มผืนเล็กที่คลุมอยู่บนตัวตกลงบนตัก

“แกไปอดหลับอดนอนมาจากไหนกันฮะ?”

ไอวี่ถามเมื่อเห็นเพื่อนรักเธอยังทำท่าทางสลึมสะลือ

“เมื่อวานฉันไม่ได้นอนเลยน่ะ มัวแต่นั่งเสียใจ”

ริสาตอบไปตามตรงเพราะเธอรู้ดีว่าเพื่อนเธอรู้เรื่องนี้ดี บางทีเธอยังสงสัยเลยว่าไอวี่รู้จักตัวเธอเองดีกว่าตัวเธออีก เพราะตอนแรกที่เธอยังไม่รู้จักความรักก็ได้ไอวี่นี่แหละที่สอนที่บอกว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่าอะไร จะว่าไป...ไอวี่ก็บอกนี่นาว่าให้เธอสารภาพไปซะ แต่ก็อย่างที่เห็น คือเธอไม่กล้าที่จะบอกเขา บทสุดท้ายก็เลยต้องกลายมาเป็นแบบนี้

“ฉันล่ะสงสารแกชะมัด แอบมองแอบจ้องมาตั้งนาน โดนยัยมิคาบไปกินเสียได้”ไอวี่พูดติดตลก

“นั่นแหละ ก็คู่แข่งเป็นถึงเปมิกา...ฉันจะไปสู้ได้ยังไงกัน”

ริสาไม่ได้พูดประชดแต่เธอพูดความจริง ภาพของอดีตนางเอกสาวที่ผุดขึ้นมาในความทรงจำทำให้เธอเผลอยิ้มอย่างลืมตัว เปมิกาสวยจนยากจะหาที่ติใดได้เลย

“ตามจริงต้องบอกว่าแกไม่สู้เลยต่างหาก”

“ฉัน...”

“ถ้าแกสู้หรือแกคิดที่จะสู้สักนิด...เรื่องมันอาจไม่เป็นแบบนี้”

ไอวี่มองเพื่อนรักตัวเองอย่างจริงจัง เธอไม่ได้พูดเอาใจเพื่อนแต่อย่างใด แต่บางทีเธอก็อดคิดไม่ได้เหมือนกันว่าถ้าริสากล้ามากกว่านี้จะมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปหรือเปล่า

ริสาไม่ได้ด้อยไปกว่าเปมิกาเลย

ทั้งหน้าตา ชาติตระกูล การศึกษาและนิสัย ลึกๆแล้วเธอยังอดเสียดายริสาไม่ได้

“ฉันพอใจแล้วที่เป็นแบบนี้”

เจ้าของดวงหน้าเล็กหลุบตาลงต่ำ ก่อนที่เธอจะสังเกตเห็นถึงความแปลกประหลาดของสถานที่ที่ไอวี่พาเธอมา แสงไฟด้านนอกส่งผลให้เจ้าตัวถึงกับหรี่ตาลง

“เซอร์ไพรส์”

ทันทีที่เห็นว่าเพื่อนรักเหลียวมองสถานที่แห่งใหม่ด้วยความตกตะลึง ไอวี่ก็ออกอาการทะเล้นแล้วชูมือขึ้นเหนืออากาศทำท่าทางประกอบ

“นี่มันอะไรกันน่ะไอ มันดูเหมือน...”

“ผับ”

ไอวี่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันเขี้ยวคู่สวยก่อนที่จะจัดการเติมลิปติกสีสวยลงบนปากกระจับของตัวเอง

“ทำไมมาที่นี่ล่ะ เราจะกลับบ้าน”

ริสาเริ่มเห็นว่าท่าไม่ดีเท่าไหร่นักที่เพื่อนรักพามาที่นี่ซึ่งเธอไม่ชอบเท่าไหร่นัก ที่มืดอับแถมยังเสียงดังหนวกหู ริสาเคยมากับไอวี่และเปมิกาครั้งสมัยเมื่อเรียนจบก่อนที่เธอจะพบว่ามันไม่ถูกโฉลกกับเธอเลยแม้แต่น้อย พวกผู้ชายในนั้นก็น่ากลัวใช่ย่อย จู่ๆก็เดินมาจับมือเธอหน้าตาเฉยแถมยังชมว่าเธอสวยไม่หยุด แค่คิดขนแขนเธอก็พาลลุกขึ้นมาเสียดื้อๆ

“รีแลกซ์จ้า พามารีแลกซ์”

“ไม่เห็นจะผ่อนคลายตรงไหนเลย ขืนไอพาเราเข้าไปนะเราได้เครียดตายแน่ๆ”

ริสาทำท่าขนลุกอีกรอบ แต่ไอวี่กลับหัวเราะคิกคัก ตอนนี้ยัยตัวเล็กคงคิดว่าจะหนีพ้นจากสถานการณ์ตรงหน้าสินะ แต่เสียใจด้วย งานนี้เธออยากเที่ยวเต็มที่นี่นา แถมมาถึงถื่นแล้วแบบนี้ไม่มีทางที่เธอจะล่าถอยเสียหรอก

“ไปเถอะน่ะ ฉันนัดเพื่อนไว้ด้วยนะ เธอคงไม่อยากให้ฉันผิดนิดใช่ไหมล่ะ?”

“แต่เราไม่อยากเข้าไปนี่นา ในนั้นน่ากลัวจะตายชัก”

ริสาอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าเพื่อมองสถานที่โดยรอบให้เต็มตาอีกสักครั้ง

“ไปกับเราทั้งคนไม่น่ากลัวหรอก เราจะดูแลเธอเอง ไปเหอะนะ เดี๋ยวเพื่อนเรารอนาน”

“งั้นก็ไปเที่ยวกับเพื่อนสิ เดี๋ยวเราขับรถกลับบ้านเลย”

เธอยังคงไม่ยอมแพ้ในการต่อรองโดยง่าย ก็เรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างฝืนใจเธอเหลือเกินนี่นา สถานที่อึดอัดแบบนี้เคยทำเธอแทบจะกลั้นใจตายมาแล้วนะ

“ไปด้วยกันนี่แหละ ไม่รู้แหละ ถ้าริสาไม่ยอมเข้าไปเราก็ไม่ไปเหมือนกัน แล้ววันนี้ก็เป็นวันเกิดยัยครีมด้วย ผิดนัดก็ช่างปะไร”ไอวี่งัดไม้ตายออกมาใช้ด้วยการเอ่ยชื่อของเพื่อนที่ริสาพอจะรู้จักอยู่ด้วยเหมือนกัน แต่ไม่สนิทเท่าไอวี่ที่เป็นขาเที่ยวประจำกับกลุ่มนั้นเสียเท่าไหร่ อาจจะเป็นเพราะเธอรู้สึกครีมล่ะมั้งถึงได้ทำให้เธอเริ่มลังเลขึ้นมา

“แค่แปปเดียวนะ”

แล้วในที่สุดก็ต้องเป็นเธอที่ยอมอ่อนให้ไอวี่จนได้ สาวลูกครึ่งได้แต่ยิ้มจนตาหยีไปหมดที่ทำตามแผนการได้สำเร็จ จริงๆแล้ววันนี้ไม่ใช่วันเกิดยัยครีมแต่อย่างใด แต่เธอก็ต้องอ้างชื่อออกไปเพราะรู้ถึงจุดอ่อนอีกฝ่ายดี งานนี้เธอก็รู้สึกผิดอยู่บ้างแต่เธอก็อยากให้เพื่อนผ่อนคลายบ้างนี่นา สภาพตอนนี้ของริสาดูน่าหดหู่จนเธอปล่อยไปไม่ได้เลย

ต้องมางานแต่งของคนที่ตัวเองรัก

แถมเธอยังปากเสียไปกล่าวถึงพี่รหัสหัวแก้วหัวแหวนของยัยนั่นอีก ขนาดแค่เอ่ยชื่อยังน้ำตาซึมขนาดนี้ เล่นเอาเธอไม่กล้าล้วงความลับอะไรเลยแฮะ

********************************

​คิดถึงพี่ภัทรเหลือเกิน เราก็คิดถึงนะ

เป็นโมเม้นท์แบบว่าคิดถึงคนๆนึงที่เค้าเคยดูแล เคยสนิทกัน

ถึงจะไม่ใช่ในฐานะแฟน แต่ก็คิดถึงมากจริงๆ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}