614shorts

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : การกลับมา

คำค้น : Pirate Darling สวย เเสบ ซ่า ภรรยาของผม ไพเรท ซิดนีย์ Pirate Sydney

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2561 08:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การกลับมา
แบบอักษร

9



จนถึงตอนนี้เวลาก็ผ่านไปสองเดือนกว่าเกือบจะสามเดือนแล้วที่ฉันมาอยู่กับไพเรท วันนี้หมอนั่นก็ได้ฤกษ์ดีในการเข้าบริษัทเพื่อไปช่วยพ่อเขาทำงานส่วนฉันก็นั่งแห้งอยู่ในห้องเพราะไม่มีอะไรทำ นี่ก็สิบเอ็ดโมงกว่าแล้วหมอนั่นจะได้กินอะไรหรือยังนะเพราะเมื่อเช้าก็กินแต่กาแฟกับขนมปังเพราะต้องรีบเข้าบริษัท เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงคิดว่าจะทำแซนวิสไส้ทูน่าไปให้ คนตัวเล็กจึงรีบเตรียมอุปกรณ์และลงมือทำอย่างรวดเร็ว มือเรียวสวยหยิบโทรศัพท์มือถือก่อนจะติดต่อไปยังบุคคลที่กำลังจะไปหาก่อนแต่ก็ไร้สัญญาณตอบกลับ เธอคิดว่าเขากำลังทำงานอยู่แน่ๆ สองขาเล็กก้าวออกจากห้องเพื่อเดินทางไปยังบริษัททันที

เมื่อมาถึงคนตัวเล็กจ่ายค่าแท็กซี่แล้วเดินเข้ามาภายในบริษัท รปภ.ที่หน้าประตูก้มหัวให้เธอเล็กน้อยก่อนเธอจะยิ้มบางกลับไป คนที่นี่ถ้าไม่มาทำงานใหม่ก็จะรู้จักเธอดีเพราะเมื่อก่อนเธอก็เข้าบริษัทเขาบ่อยๆระหว่างทางไปถึงห้องเขาก็มีพนักงานหลายคนทำความเคารพและทักทายเธอตลอด สองเท้าเล็กหยุดยืนอยู่หน้าห้องของรองผู้บริหารซึ่งเป็นห้องของใครไปไม่ได้นอกจากไพเรท

“สวัสดีค่ะคุณซิดนีย์” เลขาที่อยู่หน้าห้องไพเรทเอ่ยทักทาย

“สวัสดี คือว่าฉันมาหาไพเรทน่ะ เข้าอยู่หรือเปล่า”

“อยู่ค่ะ ตะ แต่ว่า”

“มีอะไรหรอ”

“ตอนนี้คุณไพเรทมีค่ะ”

“หือ แขก ผู้หญิงหรือผู้ชายอ่ะ”

“ผู้หญิงค่ะ” หือ ผู้หญิงด้วย

“แล้วเธอรู้จักหรือเปล่า เคยเห็นหน้าไหม”

“คะ เคยค่ะ”

“แล้วรู้จักชื่อหรือเปล่า”

“ รู้ค่ะ เห็นว่าชื่อคุณฮาน่าค่ะ”

“ฮาน่า” ชื่อนี้คุ้นๆแฮะเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน คุ้น คุ้นมาก

แต่ความสงสัยของเธอก็ไขกระจ่างเมื่อร่างสองคนที่เดินออกมาคู่กันจากห้องที่เธอกำลังจะเข้าไป รอยยิ้มกับเสียงพูดคุยสนุกสนานของทั้งสองคนที่เธอเห็น ผู้หญิงผมบลอนยาวสลวยแบบสาวลูกครึ่ง รูปร่างความสูงพอๆกับเธอกำลังเดินคู่กันออกมากับเจ้าของห้อง ก่อนสายตาของทั้งคู่จะสบสายตาของเธอที่มองอยู่ก่อนแล้วเข้า เธอคิดออกเเล้วผู้หญิงที่ชื่อฮาน่าคนนี้คือ ‘แฟนเก่า’ ของไพเรทที่เลิกกันไปเมื่อหลายปีก่อน แล้วตอนนี้เธอกลับมาทำไม? นั่นแหล่ะคือสิ่งที่เธอสงสัยที่สุด

“อ้าวซิด มาทำไรวะเนี่ย” ไพเรทถามฉันขึ้นมาก่อนทั้งสองคนจะเดินมาทางที่ฉันยืนอยู่

“เปล่า ไม่มีอะไรแค่ผ่านมาเฉยๆน่ะ”

“แล้วกินอะไรมายังวะ”

“หึ ยัง”

“ชวนเธอไปหาอะไรกินกับพวกเราสิคะไพเรท”

“เออจริงด้วยไปด้วยกันสิ แล้วนั่นมึงถือตะกร้าอะไรมา”

“อ๋อเนี่ยหรอ พอดีซื้อมาฝากเลขานายน่ะ เอาไปสิฉันซื้อมาฝาก” เธอบอกก่อนจะยื่นตะกร้าแซนวิสไปให้ผู้หญิงเลขาของไพเรท ซึ่งเธอก็รับไปอย่างงงๆ

“งั้นไปกินข้าวกันได้แล้ว หิวจะแย่แล้วหว่ะ”

“ไปสิ”

อาหารหลายอย่างถูกสั่งมาวางบนโต๊ะ พร้อมกับบทสนทนาต่างๆมากมายที่ถูกถ่ายทอดออกมา

“จริงสิซิด นี่ฮาน่านะ ตอนนี้พ่อของฮาน่าก็ทำธุระกิจกับพ่อกูอยู่”

“ส่วนฮาน่านี่ซิดนีย์ครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณซิดนีย์”

“เช่นกันค่ะ”

บทสนทนาจบลงเมื่อต่างคนต่างทานอาหารที่วางตรงหน้า หญิงสาวผมบลอนข้างเธอก็เอาแต่ตักอาหารให้กับอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับพวกเธอ

“ไพเรทลองชิมอันนี้ดูสิคะ อร่อยมากเลย”

“หรอคับ เห้ยซิดลองทานอันนี้ด้วยดิ อร่อยมากๆ” ไพเรทกล่าวขอบคุณก่อนจะตักอาหารอีกจานให้กับร่างเล็กตรงหน้าตัวเองจนตอนนี้จานข้าวของเธอจึงเต็มไปด้วยอาหารที่เขาตักมาให้

“จะกินไม่หมดแล้วเนี่ย จะตักมาทำไมเยอะแยะ”

“ก้เห็นมึงไม่กินสักทีเอาแต่ๆเขี่ยๆไปมานั่นแหล่ะ”

“ก็ฉันยังไม่หิวอ่ะ” เธอบอกเขาไปตามตรงเพราะนอกจากจะไม่หิวแล้วเธอยังรู้สึกปวดหัวด้วย

“ไม่หิวก็ต้องกิน นี่มันจะเที่ยงแล้ว นี่ๆๆมึงกินนี่เข้าไปอีก”

“พอแล้ว เดี๋ยวกินไม่หมด”

“ต้องกินให้หมดนะเว้ย เสียดายของอร่อยๆทั้งนั้น”

“ก็ใครใช้ให้นายตักมาให้เยอะขนาดนี่เล่า”

“ก็กินเยอะๆ ตัวก็มีแค่นี้”

“เค้าเรียกหุ่นดีเถอะ”

“อ้วนอีกนิดกำลังดี”

“เหอะ เชิญนายกินให้อ้วนไปคนเดียวเหอะ”

“555555กินเยอะๆจะได้มีแรงทำใช่ไหมวะ”

“ไอ้บ้า พูดไรไม่รู้เรื่อง”

“เอ่อ ขอขัดให้เสียมารยาทสักหน่อยนะคะ คุณสองคนเนี่ยเป็นเพื่อนกันที่น่ารักมากเลยนะคะเนี่ย”

“เสียไปแล้วล่ะค่ะ”

“อะไรนะคะ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันก็บ่นของฉันไปเรื่อย”

“หึ เอ้า รีบกินกันเถอะครับจะได้รีบกลับ พอดีผมมีงานที่ต้องเคลียร์อีกหลายอย่างอ่ะครับ”

“ตายจริงงั้นเรารีบทานเลยดีกว่าค่ะ”




เมื่อทานอาหารเสร็จตอนนี้ทั้งสามคนก็พากันกลับบริษัทมาเพราะดูเหมือนว่าไพเรทจะต้องคุยงานกับฮานิต่ออยู่ เหอะ แต่เธอจะไม่อยู่ดูให้รกหูรกตาแน่นนอน เมื่อคิดแบบนั้นหญิงสาวจึงเอ่ยขึ้น

“งั้นฉันต้องขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ พอดีรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย”

“ปวดหัวหรอ เป็นไรมากไหมวะ” ไพเรทบอกพร้อมกับให้หลังมือทาบหน้าผากเนียนแผ่วเบา ก่อนอีกฝ่ายจะเบี่ยงตัวหลบการกระของเขา

“ไม่เป็นไรมากหรอก สงสัยแดดมันร้อนด้วย นอนพักเดี๋ยวก็หาย”

“มึงบอกจะกลับบ้าน บ้านมึงหรอวะ”

“ใช่ บ้านฉันเอง ขอตัวกลับก่อนเลยก็แล้วกัน”

"ทำไมต้องเป็นบ้านมึง ทำไมมึงไม่"

"ฉันจะกลับบ้านตัวเองมันผิดตรงไหน"

“เออๆให้กูไปส่งไหมวะ” เขาพูดด้วยความเป็นห่วงเพราะไม่อยากให้เธอกลับคนเดียว

“ไม่ต้องหรอกฉันกลับคนเดียวได้ เนี่ยรถมาแล้ว ฉันกลับก่อนนะ”

“งั้นถึงแล้วโทรมาบอกได้ไหมวะ”

“มือถือแบตหมดอ่ะ ขี้เกียจชาร์จ งั้นไปก่อนนะ บาย”

“เห้ย เดี๋ยวก่อน” ชายหนุ่มเรียกแต่ก้ไม่ทันแล้วเพราะแท็กซี่ได้เคลื่อนตัวออกไปแล้ว

“ดูเหมือนคุณจะเป็นห่วงเพื่อนของคุณมากเลยนะคะเนี่ย”

“คิดแบบนั้นหรอครับ”

“ใช่แล้วค่ะ”

“ผมจะบอกอะไรบางอย่างกับคุณเอาไหมครับ”

“ซิดนีย์น่ะไม่ใช่เพื่อนผมหรอครับ”

“มะ ไม่ใช่เพื่อน”

“ครับ ไม่ใช่เพื่อนแต่เป็น ‘เมีย’ ทีนี้คงจะเรียกถูกแล้วนะครับ^^” ส่วนเรื่องที่เมียหนีกลับบ้านไว้ตอนเย็นค่อยไปตามไปจัดการก็เเล้วกัน



รถหรูเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์หลังงามที่เขาคุ้นเคย ก่อนที่ร่างสูงหล่อหุ่นนายแบบจะเดินเข้าไปภายในพร้อมกับสอดสายตามองหาร่างเล็กที่หนีเขากลับบ้าน ก่อนสาวใช้จะเดินเข้ามาทัก

“สวัสดีค่ะคุณไพเรท มาหาคุณหนูหรอคะ” สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น

“ใช่ แล้วนี่ซิดไปไหนล่ะ” เขาถามสาวใช้เพราะตั้งแต่เดินเข้ามายังไม่เห็นเธอเลย ห้องนั่งเล่นก็ไม่มี

“คุณหนูบ่นว่าปวดหัวแล้วขึ้นไปนอนบนห้องแล้วล่ะค่ะ ข้าวปลาก็ยังไม่ยอมทาน บอกอย่างเดียวว่าอยากนอนพัก”

“อือ งั้นช่วยยกอาหารมาหน่อย ฉันจะขึ้นเอาไปให้ข้างบนเอง”

“งั้นรอสักครูนะคะ”

ชายหนุ่มเดินถือถาดอาหารก่อนจะเดินขึ้นบันไดมุ่งตรงไปยังห้องของหญิงสาวที่คาดว่าเจ้าตัวน่าจะไม่รู้ว่าเขามา และก็เป็นไปตามคาดเพราะเธอยังคงติดนิสัยที่ว่าเมื่ออยู่ที่บ้านจะไม่ล็อกห้อง ซึ่งก็เป็นเรื่องง่ายของเขาเลยที่จะสามารถเข้าไปได้ทันทีที่เดินเข้าไปแผ่นหลังเล็กของคนที่นอนหันหลังให้เขาก็ปรากฏต่อสายตา ชายหนุ่มเดินเอาถาดอาหารวางไว้ที่โต๊ะใกล้ๆกับโคมไฟสีสวย ก่อนจะเดินอ้อมไปหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ทันทีที่เห็นหน้าเธอรอยยิ้มกว้างก็ปรากฏออกมา ยามเธอนอนหลับตาพริ้มไม่ว่าจะมองยังไงก็เหมือนลูกแมวน้อยไม่มีผิด เพราะสำหรับเขาไม่ว่าเธอจะกำลังทำอะไรอยู่มันก็ ’น่ารัก’ ไปหมด ก่อนจมูกโด่งจะกดลงตรงแก้มเนียนเพื่อสูดดมความหอมจากแก้มนุ่ม

ฟอดดด

“อื้อ” มือเล็กของแมวน้อยขี้เซาปัดป่ายไปมาอย่างรำคาญเมื่อถูกรบกวนเวลานอน

“ตื่นได้แล้ว นี่มันเย็นมากแล้วรู้ไหม” ปากก็พูดไปพร้อมกับจมูกโด่งที่เริ่มซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น

“อื้อ ออกไปเลยนะ” หญิงสาวเริ่มรู้สึกตัวและพบว่าผู้บุกรุกเป็นใครสองมือเล้กจึงผลักอกแกร่งให้ออกห่าง

“ตื่นแล้วหรอ”

“มาทำไม”

“มาตามเมียกลับ”

“ใครเมียนาย แล้วก็ไม่ต้องมากอด ไปกอดคนอื่นนู่น”

“ไม่ให้กอดเมียแล้วจะให้กอดใคร แล้วคนอื่นเนี่ย คนไหน?” เขาพูดพร้อมกับห้อมแก้มนุ่มเรงๆอีกรอบ

ฟอดดด

“จะไปรู้กับนายหรอว่าคนไหน แล้วก็ปล่อยได้แล้ว อึดอัด”

“แล้วจะกลับไปด้วยกันไหม”

“กลับ กลับไปไหน นี่บ้านฉัน ฉันก็ต้องอยู่ที่นี่สิ นายนั่นแหล่ะกลับไปเลย”

“ไม่ไปหรอก เมียอยู่ไหนก็จะอยู่นั่น”

“หน้าด้าน”

“จะถือว่าเป็นคำชม”

“ฉันด่าหรอกไอ้บ้า ปล่อย ไม่ต้องมากอด จะอาบน้ำ”

“อาบด้วยกันดิ กูก็อยากอาบแล้วเนี่ย”

“นู่น อยากอาบก็กลับไปอาบที่ห้องนายนู่น ไปเลย จะไปอาบกับใครก็ไป”

“อย่าไล่ได้ไหมวะ ก็บอกแล้วไงว่าจะอาบกับเมีย”

“แต่ฉันไม่อยากอาบกับนาย แล้วก็กลับไปได้แล้ว กลับไปห้องนายซะอื้อ” เสียงเล็กถูกดูดกลืนหายไปเพราะริมฝีปากใหญ่เข้ามาครอบครอง สองมือใหญ่จัดการถอดเสื้อคนตัวเล็กออกจากร่างตามด้วยกางเกงเนื้อนุ่มจนเหลือเพียงบราและชั้นในจิ๋ว ก่อนจะหันมาจัดการชุดของตัวเองจนเหลือแค่กางเกงเพียงตัวเดียว คนตัวใหญ่ช้อนร่างเล็กขึ้นแนบอกก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องอาบน้ำ จัดการวางร่างเล็กลงตรงใต้ฝักบัวพร้อมเปิดน้ำให้สายน้ำเป็นตัวชำระร่างกายและช่วยบรรเทาความร้อนรุ่ม ริมฝีปากหนาละออกจากริมฝีปากบางแล้วเคลื่อนต่ำผ่านลำคอก่อนจะหยุดที่หน้าอก อุ้งปากร้อนเข้าครอบครอบเม็ดทับทิมสีสวยและขบเม้มอย่างแรงจนเจ้าตัวต้องใช้มือน้อยขยุ่มเรือนผมนุ่มอย่างระบาย

“อา เจ็บนะ อ๊า” เสียงร้องกระเซ่าดังไม่หยุดเมื่อมือหนาลูบไล้หน้าท้องแบนราบก่อนจะถอดชั้นในตัวจิ๋วออกพร้อมกับสอดนิ้วเรียวเข้าไปผ่านในช่องทางที่ลื่นชุ่มฉ่ำ นิ้วมือขยับเข้าออกจนเกิดเสียงดังเฉอะแฉะ ขาทั้งสองข้างสั่นระริกจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่เมื่ออีกฝ่ายเร่งจังหวะนิ้วเร็วขึ้น

“ฮ้ะๆๆๆ ฮ๊า” มือเรียวสองข้างยกคล้องคอแกร่งอย่างหาที่พึ่งพิงเพราะไม่อยากงั้นเธอคงต้องทรุดลงพื้นแน่ๆ นิ้วเรียวถูกถอดถอนออกเพื่อนปลดปราการตัวเองบ้างจนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า แกนกายที่บัดนี้ขยายใหญ่ถูกจับถูไถไปกับร่องกลีบสาวพร้อมความแฉะฉ่ำที่ปะปนกัน ส่วนหัวถูกกดเข้าไปในช่องทางก่อนร่างสูงจะสอดใส่เข้าไปจนมิด

“อ๊า อื้อ พะ ไพเรท มันลึก”

“วันนี้อยากรักเมีย ไม่รอห่าอะไรแล้วหว่ะ” ขาเรียวทั้งสองข้างถูกมือแกร่งยกขึ้นกอดสะโพกสอบไว้ หลังเล็กถูกดันชิดกำแพงห้องน้ำก่อนสะโพกมนจะถูกยกขึ้นพร้อมกับแกนกายที่สอดประสานเข้าในช่องทางสาวถี่เร็ว คนตัวเล็กหอบหายใจเร็วถี่ไม่ต่างจากคนตรงหน้า แกนกายขยายใหญ่เข้าออกพร้อมกับช่องทางที่ตอดรัดดีเสียจนช่ายหนุ่มเสียวซ่านไปหมด

“อ่า ตอดดีขนาดนี้เดี๋ยวก็เสร็จเร็วพอดี”

“อ๊ะๆๆ ไพเรท”

“อ่า ว่าไงครับ”

“วันนี้ อ๊ะ รอบเดียวพอแล้วนะ ฉะ ฉันเหนื่อย”

“คงจะไม่ได้หรอก แต่ถ้ามึงเหนื่อยก็แค่ช่วยครางชื่อกูเพราะๆให้กูได้ยินก็พอ” เขาพูดก่อนจับจะขาเล็กพาดบ่าและเร่งจังหวะสะโพกเข้าออกเร็วขึ้น ลิ้นหนาที่ประกบริมฝีปากบางความหาความหอมหวานอย่างกระหายพร้อมมือที่บีบเค้นตามร่างกายร้อนผ่าว

“สะ เสียว ฮื้อออ” 

“พร้อมกัน” ชายหนุ่มเร่งจังหวะสะโพกให้เร็วยิ่งขึ้นอีกเพื่อส่งตัวเขาและเธอไปยังจุดที่มีความสุขที่สุด ก่อนของเหลวอุ่นร้อนจะถูกอัดฉีดเข้าไปในช่องทางรักของเธอ บางส่วนไหลลงมาตามเรียวขางาม

“พะ พอ ไม่ไหวแล้ว”

“ไปต่อที่เตียงกันนะครับทูลหัว” เมื่อศึกในห้องน้ำสงบลง ร่างอ่อนปวกเปียกจึงถูกโอบอุ้มมาวางบนเตียงนุ่มทั้งที่แกนกายใหญ่ยังคงผสานกับช่องทางรักของเธออยู่ ร่างใหญ่ที่ทาบทับลงมาซุกไซร้ซอกคอหอมพร้อมทิ้งรอยแสดงความเป็นเจ้าของทุกตารางนิ้วของร่างเนียน ไม่ว่าเมื่อไหร่ผิวนุ่มมือตรงหน้าก็ยังคงทำให้เขาหลงใหลได้ถูกครั้งเมื่อสัมผัส

“แฮ่กๆ ฉันไม่ไหวจริงๆแล้วนะ” เธอพูดพร้อมกับดวงตาสวยที่กำลังจะปิดแล้ว

“อ่า ก็บอกว่าให้ครางหวานๆก็พอ นอกนั้นกูจัดการเอง” 

“อ้ะๆๆ ไพเรท ฮ๊า ไพเรท” ชายหนุ่มก็จัดการอัดกระแทกสะโพกถี่เร็วจนไม่นานสองร่างก็ถึงจุดฝั่งฝันพร้อมกันพร้อมกับร่างใหญ่ที่กระตุกสองสามทีพร้อมปลดปล่อยฉีดพ่นน้ำรักในช่อทางของเอจนหมดทุกหยาดหยด ตอนนี้เธออ่อนเพลียและสลบไปเพราะฝีมือเขาซะแล้ว ซึ่งเขาเองก็เหนื่อยจนไม่อยากจะลุกไปไหนแล้วเหมือนกัน เขานอนมองหน้าเธออย่างมีความสุขจนแทบจะทะลักออกมาจากอก ก่อนริมฝีปากหนาจะขยับเคลื่อนไปใกล้ใบหูเล็กพร้อมกับกระซิบบางอย่างที่คนตัวเล็กในนิทราไม่อาจจะได้ยินได้

“ทำขนาดนี้แล้ว หนูก็มาได้แล้วนะครับคนเก่ง”






สำหรับคืนนี้ ฝันดีราตรีสวัสดิ์ค่าาาาารีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนของไรท์


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น