P9243

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เวลาที่ 6

คำค้น : เวลาที่ 6

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 243

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2561 09:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เวลาที่ 6
แบบอักษร

สายลมพัดเบาๆพาผมสีแดงปลิวไสวดั่งเพลิงที่ลุกไหม้ ดวงตาสีแดงอมส้มคู่สวยลืมตาขึ้นมาพบกับสถานที่แห่งหนึ่งที่เจ้าของดวงตาคู่สวยคิดถึงมากที่สุด ที่แห่งนี้มีต้นไม้น้อยใหญ่มากมาย ต้นไม้แต่ละต้นมีเสน่ห์และแตกต่างกันไป ต้นหญ้าตามพื้นมีสีสันสวยงาม สัตว์ตัวเล็กตัวใหญ่อาศัยกันอย่างสงบ ทุกๆอย่างที่หาที่ใหนไม่ได้เหมือนป่ามายา ป่าที่คนภายนอกเกียจ ป่าที่คนอื่นๆกลัวมันสุดหัวใจ แต่สำหรับชายหนุ่มร่างผอมบางที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางป่ามายามันกลับเป็นบ้านที่ดีที่สุดและคิดถึงที่สุด ริมฝีปากกระจับยิ้มแย้มอย่างมีความสุข

"กริ๊ดดดดดดดดดดดดด"

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกก" 

เสียงกริดร้องดังขึ้นและไฟก็เริ่มลุกเผาไหม้ ทั้งต้นไม้ ทั้งสัตว์ ทั้งป่าและบ้านเรือยน จนไม่เหลืออะไร ร่างบางยืนดูอย่างทำอะไรไม่ได้ ส่งเสียงก็ไม่ออก เดินก็ไม่ได้ ได้แต่ยืนดูความพินาศที่ทหารจากอาณาจักรใดก็มิทราบมอบให้พวกมาเนียอย่างไม่เต็มใจรับ

"กริ๊ดดดดดดดดดดด..ช...ช่วย...."




"ช่วยด้วย!!!!!"


เฮือก

ดวงตาสวยลืมตาขึ้น น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย ทุกครั้งที่หลับตาร่างบางก็จะพบกับความฝันที่เลวร้ายทุกๆคืน มันเป็นเวลากว่า 5 ปีหลังจากวันนั้น ร่างบางก็ต้องฝันถึงมันทุกคืน

"เฮ้อออ" จมูกเล็กถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า มือบางยกขึ้นเช็คน้ำตาออกก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอน ชายหนุ่มไม่รู้สึกถึงแรงโยกของเกวียนตน จึงคิดได้ว่าขบวนคาราวานคงถึงจุดหมายแล้ว ร่างบางเดินไปอีกมุมหนึ่งของเกวียนที่มีอ่างน้ำล้างหน้ากับผ้าหนึ่งผืน เขาทำการล้างหน้าล้างตาและเปิดผ้าที่คลุมเกวียนออก แสงที่ส่องเข้ามาทำให้ชายหนุ่มหลับตาลง เมื่อตาปรับแสงได้แล้วชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้น ก็พบกับเมืองใหญ่ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา มีบ้านเรือนหลากหลายรูปแบบทั้งหลังใหญ่หลังเล็กแตกต่างจากเมืองก่อนโดยสิ้นเชิง 'เมืองนี้คงจะใกล้เมืองหลวงแล้วสิน่ะ' ร่างบางคิดในใจ

"คิวเทีย เจ้าตื่นแล้ว ไปเที่ยวเมืองกันเถอะ" เสียงใสๆหวานๆเอ่ยขึ้นจากทางขวามือของร่างบาง คิวเทียหันมองหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับคิวเทีย เธอส่งยิ้มสดใสมาให้ คิวเทียยิ้มบางๆส่งกลับให้

"อืม รอข้าเดียวหนึ่งน่ะ" คิวเทียกลับเข้าไปในเกวียนหยิบผ้าผืนหนึ่งจากหีบ เอามาโพกหัวไว้ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อเก็บผมสีแดงที่โคตรจะเป็นจุดสนใจและเป็นอันตราย เมื่อเสร็จคิวเทียก็ออกจากเกวียนเพื่อไปเที่ยวกับซาฟิร่าลูกสาวเจ้าของคาราวานที่เขาทำงานและอาศัยอยู่ 




ในวันนั้นเขาหนีไปที่บ่อน้ำตามที่แม่บอกบ่อน้ำที่มีเถาวัลย์ขึ้นปกคลุมปากถ้ำและข้างในใจกลางถ้ำมีบ่ออยู่ถูกล้อมลอบด้วยคริสตัสมากมาย คิวเทียหนีไปทั้งยังถูกทหารไล่ตามมาด้วย เมื่อถึงถ้ำคิวเทียไม่รู้จะทำอย่างไง เขาเดินไปเดินมาเพื่อหาทางออกแต่ก็ไม่เจอ คิวเทียเดินจนเท้าไปสะดุดกับอะไรบางอย่างจนตกลงไปในบ่อน้ำ คิวเทียว่ายน้ำไม่เป็นและไม่ค่อยถูกกับน้ำเท่าไรจึงจมลงไป แต่พอเขาลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเขานั้นมาอยู่ท่ามกลางทะเลทรายแล้วและในที่นั้นเขาก็ได้พบกับคาราวานขบวนนี้ผ่านทางมาพอดี



คิวเทียกับซาฟิร่าเดินไปตามถนนในตลาดใหญ่ที่คึกครื้นเป็นอย่างมาก ผู้คนต่างจับจ่ายใช้สอยกันอย่างสนุก ซาฟิร่าชวนคิวเทียเข้าร้านนู้นร้านนี้ไปทั่ว

"คิวเทียมาดูนี่ สวยไหม" ซาฟิร่ากับคิวเทียอยู่ในร้านขายเครื่องประดับ ซาฟิร่าชี้ไปที่สร้อยทองเส้นหนึ่งที่มีรูปร่างคดไปคดมาเหมือนงูเลื้อยเป็นวงกลม

"อืม สวยดี" คิวเทียตอบ ซาฟิร่าหน้าบึ้งอย่างไม่พอใจกับคำตอบของคิวเทีย เธอต้องการคำตอบมากกว่านี้แต่ดูเหมือนร่างบางจะไม่ได้สนใจมันเลย

"เจ้าเนี่ยไม่สนใจของพวกนี้เลยหรอ ทั้งทีเป็นโอเมก้าแท้ๆ" ซาฟิร่าไม่เข้าใจคิวเทียแม้แต่น้อย คิวเทียปฎิบัติตัวไม่เหมือนโอเมก้าคนอื่นๆ ที่จะสนใจความสวยความงามถึงจะเป็นผู้ชาย อาจไม่หนักเท่าผู้หญิงแต่ก็ยังสน แต่กับร่างบางตรงหน้าเขากลับไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย

"มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเป็นไม่เป็น แต่มันขึ้นอยู่กับตัวข้าความคิดข้า ทุกคนมีความคิดไม่เหมือนกัน" คิวเทียตอบซาฟิร่าให้เข้าใจ

"ใช่ ความคิดเจ้าแปลกที่สุด" ซาฟิร่าตอบ และเดินออกไปจากร้าน คิวเทียก็ตามไปด้วยเช่นกัน



"ข้าหิวแล้ว กลับไปกินข้าวกันเถอะ" เดินกันมาได้สักพักซาฟิร่าก็บ่นหิว

"งั้นเจ้ากับไปก่อน ข้าขอเดินไปดูทางนั้นเสียหน่อย" คิวเทียบอก

"มันอันตรายน่ะถ้าอยู่คนเดียว เจ้ากลับไปกับข้าเถอะ" ซาฟิร่าเป็นห่วงคิวเทียมาก เธอไม่อยากให้คิวเทียไปไหนมาไหนคนเดียวด้วยหน้าตาของคิวเทียเธอกลัวว่าคนอื่นจะมาทำร้ายคิวเทียแถมคิวเทียยัังเป็นโอเมก้าอีกยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย

"ข้าไม่เป็นไร เจ้าอย่าลืมสิว่าข้าเป็นอะไร" คิวเทียตอบ ซาฟิร่าลังเลอยู่นานก็ตอบตกลง เมื่อซาฟิร่าไปแล้วคิวเทียก็เดินต่อ ร่างบางมองดูผู้คนที่สนุกสนานมีความสุข คิวเทียเดินไปเรื่อยๆพลางคิดถึงบ้านเกิดตัวเอง หมู่บ้านของคิวเทียก็เคยสนุกสนานและมีความสุข 'ถ้าไม่มีทหารพวกนั้นหมู่บ้านก็คงไม่...' คิวเทียคิดในใจ มือบางกำหมัดแน่นจนมือสั่น จนถึงตอนนี้คิวเทียยังไม่รู้เลยว่าพวกทหารที่เข้ามาทำลายหมู่บ้านเป็นทหารของอาณาจักรไหน เขาเดินทางไปทั่วทุกที่พร้อมคาราวานแต่ก็ไม่เห็นทหารของอาณาจักรไหนแต่งตัวเหมือนทหารพวนนั้นเลย จะถามผู้คนพวกเขาก็คงไม่บอกเพราะทุกอาณาจักรทั่วโลกสั่งห้ามพูดถึงเรื่องป่ามายาอีก 

"โธ่โว้ยยยยยย" คิวเทียสถบออกมาดวงตาสีแดงอมส้มลุกไหม้ไปด้วยไฟแห่งความเครียดแค้น คิวเทียตั้งมั่นว่าจะแก้แค้นพวกมันให้สาสมกับสิ่งที่ทำ 



ร่างบางเดินต่อไปอย่างไม่ได้สนใจ รู้ตัวอีกทีคิวเทียก็ยืนอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้มันเป็นซอยแคบๆมืดๆ ไม่รู้อยู่ส่วนไหนของเมือง ร่างบางเดินต่อเพื่อหาทางออกเขามองซ้ายมองขวาไปมาระหว่างเดิน

"เหวอ!!!" คิวเทียไม่ทันระวัง เขาเดินไปสะดุดกับอะไรบางอย่างจนล้มลง

"ใครเอาอะไรมาวางไว้แถวนี้เนี่ย" คิวเทียหันไปมองสิ่งที่เขาเดินสะดุดและเขาก็เจอเข้ากับ...คน

ผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งนั่งพิงกำแพงอยู่ ใบหน้าของเขาหล่อเหลามีเสน่ห์ดึงดูดเหมือนหลุดออกจากภาพวาดที่วาดโดยช่างวาดมือเอก ผมของเขาสีดำตรงยาวสวย ดวงตาเรียวคมสีรัตติกาลลึกลับสบตาเข้ากับดวงตาเรียวกลมสีแดงอมส้มของคิวเทียอย่างไม่วางตา คิวเทียสบสายตาคมคู่นั้นเหมือนถูกมนต์สะดกให้หลงใหล 

"อึก!!" พวกเขาคงสบตากันอยู่นานถ้าผู้ชายตรงหน้าคิวเทียไม่สถบขึ้นมาเสียก่อน ร่างสูงยกมือกุมข้างท้องของตัวเองด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี คิวเทียก้มมองดูก็เห็นเลือดไหลออกมา

"เจ้ามีเลือดออก มาข้าจะพาไปเรือนพ่อหมอ" คิวเทียตกใจมาก เขาเข้าไปพยุงตัวร่างสูงแต่ชายร่างสูงตัวใหญ่แถมหนักกว่าเขามาก คิวเทียจึงใส่เวทมนตร์ช่วยพยุงร่างสูง



คิวเทียนั่งอยู่ในเรือนพ่อหมอรอร่างสูงทำแผลเสร็จ ไม่นานพ่อหมอก็เดินออกมาพร้อมกับร่างสูง

"เขาไม่เป็นไรมาก แค่ให้เขากินยานี้และเปลี่ยนผ้าพันแผลให้จนกว่าแผลจะหายและอย่าให้เขาทำอะไรมากล่ะ" พ่อหมอบอกกับคิวเทียและส่งยากับอุปกรณ์ทำแผลมาให้

"ขอบคุณครับ นี้ค่ายากับอุปกรณ์ทำแผลครับ" คิวเทียส่งเงินจำนวนมากพอดูเป็นค่าทำแผลและอื่นๆให้พ่อหมอและพ่อหมอก็เดินไปดูคนเจ็บคนอื่นต่อ

"บ้านเจ้าอยู่ไหนข้าจะพาเจ้าไป" คิวเทียเดินเข้ามาถามร่างสูง คิวเทียสำรวจดูร่างสูงอย่างละเอียด ร่างสูงแต่งตัวด้วยผ้าใหมอย่างดีถึงจะเปื้อนเลือดอยู่บ้าง แถมชายหนุ่มร่างสูงยังเจาะหูหลายรูดูจากจำนวนต่างหูฝังเพชรที่เขาใส่คิวเทียรู้ได้ทันทีเลยว่าเขาต้องรวยมากแน่ๆ ต้องเป็นลูกขุนนางหรือไม่ก็เศรษฐี คนรวยหรือเจ้าขุนมูลนายในอียิปต์โบราณมักจะเจาะหูเยอะๆเพื่อแสดงถึงความร่ำรวย

"ข้าไม่ใช่คนที่นี้ ข้าแค่มาเที่ยวแต่โดยโจรทะเลทรายดักปล้น คนของข้าก็ตายหมดแล้ว" ร่างสูงเล่าออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่มีความเสียใจกับการตายของคนรับใช้แม้แต่น้อย 'คงไม่สนใจทาสเลยสิน่ะ คนรวยก็แบบนี้' คิวเทียคิดในใจ

"เจ้าไม่เสียใจเลยเหรอ ที่คนของเจ้าตาย" คิวเทียถาม ร่างสูงมีสีหน้างงๆกับคำถามของคิวเทีย

"ข้าจักเสียไปทำไม พวกมันเป็นแค่ทาส" ร่างสูงตอบ คิวเทียรู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไร แต่ก็คงว่าอะไรไม่ได้

"ข้าชื่อคิวเทีย เจ้าไปอยู่กับข้าก็แล้วกัน ข้าอาศัยอยู่กับขบวนคาราวาน เพื่อเจ้าจะได้กลับเมืองเจ้าได้ด้วย แล้วเจ้าชื่ออะไร" คิวเทียถามพลางเดินออกจากเรือนพ่อหมอพร้อมชายร่างสูง

"ข้าชื่อ....คาฮินซา"


...........................................................

พระนายเจอกันสักทีหลังจากผ่านห้าตอนเต็มๆ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}