Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่57 : พักผ่อนหย่อนใจ

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่57 : พักผ่อนหย่อนใจ

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.3k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2561 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่57 : พักผ่อนหย่อนใจ
แบบอักษร

​"เดียร์ของครบเรียบร้อยรึยัง​ครับ?"

​"อื้อ..ครบแล้ว"

​"คบแล้ว..อย่าเลิกนะ"

​"ห๊ะ!..มุกโครตเสี่ยวเลยอ่ะ...ฮ่าๆๆๆ"

ไอ้เถื่อนหน้านิ่งไปเลยเมื่อมันเล่นมุกโครตจะเสี่ยวสุดๆ ผมนี่แทบจะนอนลงบนพื้นแล้วหัวเราะขำกร๊ากออกมา มันเองก็ได้แต่เบือนหน้าหนีเพราะคงอายที่เล่นมุกเสี่ยวขนาดนี้ แต่แทนที่ผมจะเขินกลับมานั่งหัวเรามุกเสี่ยวๆของมันเอง

"ไปกันเถอะ..เดี๋ยวเสือถือกระเป๋าให้"

"อื้อ!..ขอบคุณนะ"

ไอ้เถื่อนอาสาแบกกระเป๋าเป้สองใบโตเหมือนตอนที่ไปเข้าค่ายให้ผมเป๊ะเลย เอ๊ะ! นี่คุณผู้อ่ารู้รึยังว่าเราแบกเป้ใบโตขนาดนี้ยังไม่รู้ใช่มั้ยละครับเราจะไปไหนกัน บอกเลยก็ได้ครับ เราจะไปเที่ยวกันนั่นเอง!

ผมนี่ตื่นเต้นสุดๆว่าจะได้ไปเที่ยวหลังจากตัวเองหายดีแล้ว งานนี้ร่างกายก็เป็นปกติไหนจะยังมีของขวัญวันครบรอบที่สวมอยู่บนนิ้วให้เขินอีก

"เสือ..กล้องละ?"

"กล้องอยู่ในรถ..เสือเอามาแล้ว"

ไอ้เถื่อนจัดแจงเอากระเป๋าไปเก็บท้ายรถทันทีในขณะที่ผมยืนรอให้ไอ้เถื่อนเก็บกระเป๋าเสร็จ ในมือก็พลางกดโทรศัพท์ไปด้วยเพื่อจะโทรหาคนอื่นๆ

"เดียร์พวกมันจะมาได้รึยัง..จะได้ไม่เสียเวลานะ"

"กำลังโทรอยู่..แป๊ปนึงนะ"

ผมกดโทรออกที่เบอร์ของไอ้โยทันทีก่อนจะยืนรอสาย อ้อ! เที่ยวครั้งนี้ผมไม่ได้ไปกันสองคนนะครับ แหะๆ เราไปกันทั้งหมดแปดคนครับ คุณผู้อ่านคงคงจะรู้ว่าเพื่อนๆผมนี่มีใครบ้างนะครับ

ในตอนแรกกะว่าจะไปฮันนีมูลกันสองคนแบบคู่รัก แต่ผมว่ามันไม่ค่อยสนุกเลยชวนเพื่อนๆไปเที่ยวกันแบบชนิดที่ว่าไปพร้อมกับเพื่อนและผัวอ่ะครับ

ปิ๊นๆ

"นั่นไงมากันแล้ว"

ปึก!

"เซฮายยยยยมายเมโลดี้จ่ะ..พวกกูพร้อมแล้ว..ไปกันเลยป้ะ?"

"อะไรเรียบร้อยหมดแล้วใช่มั้ยไอ้โย"

"อ่าห๊ะ..เรียบร้อย"

ตอนนี้มีรถเก๋งทั้งหมดสองคันที่กำลังจอดอยู่หน้าคอนโดผม วันนี้เรานัดรวมตัวกันที่นี่ก่อนจะค่อยๆเดินทางพร้อมกัน ผมมองเพื่อนๆที่เหลือที่กำลังยืนเช็คสัมภาระโดยหน้าที่นี้ให้ผัวทำเต็มๆครับ

"มีรถสองคัน..แบบนี้ก็ได้นั่งพอดีเป๊ะ"

"อืม..พวกมึงมานี่กันหน่อย"

ทุกคนต่างที่กำลังวุ่นๆกันอยู่เล็กน้อยก็ค่อยๆเดิมมารวมกันแบบครบทุกคนไม่ขาดตกหล่นใครไปเลยสักคน มีทั้งไอ้เวล ไอ้โย ไอ้ภาค ไอ้บูม ไอ้ว่าน และไอ้วาที่พวกมันทั้งหมดจะร่วมทีมไปเที่ยวด้วยกันครั้งนี้

"งั้นแบ่งนั่งกันได้ใช่ป้ะพวกมึง..เดี๋ยวเดียร์นั่งกับสะ..."

"เดียร์อยากนั่งกับไอ้โยไอ้ว่านอ่ะ"

"ห๊ะ!...เอางั้นหรอ"

"อื้อ!"

ขาเดินทางผมขอนั่งกับเพื่อนซี้หน่อยแล้วกันโดยรถคันที่ผมนั่งมีไอ้เวลเป็นคนขับ ส่วนที่เหลือก็ไปนั่งคันของไอ้เถื่อนทั้งหมด

เมื่อพวกเราตกลงกันเรียบร้อยไม่มีใครค้านอะไรหรือลืมอะไรพวกเราก็ออกเดินทางกันทันที ที่ที่เราจะไปก็คือจังหวัดเพรชบูรณ์ครับ คงได้นั่งรถอีกนาน

"เวลขับรถจากนี่ไปเพรชบูรณ์ใช้เวลานานมั้ยอ่ะ?"

"เอ่อ..สี่ชั่วโมงอ่ะประมาณนั้น..นอนหลับได้หลายตื่นเลยนะ"

"อ๋อ..อืมๆ"

ภายในรถที่ผมนั่งก็มีเสียงพูดคุยอยู่เป็นระยะๆตลอดการเดินทางไม่มีทีท่าว่าจะเงียบสงัดเลยสักนิด แต่กลับมีเสียงหัวเราะได้ผ่อนคลายกันเป็นระยะ

"นี่ไอ้เดียร์..มึงนี่แปลกเนาะ..จะไปฮันนีมูลกับไอ้เสือ..ทำไมดันพ่วงพงกกูมาด้วยละ"

"เที่ยวสองคนคงไม่สนุกหรอก..มีพวกมึงไปด้วยอ่ะดี..ได้ไปฮันนีมูลและยังได้เที่ยวกับเพื่อนๆอีก..กูว่าสนุกดีออก"

"อ้าว..แล้วแบบนี้เพื่อนๆอย่างพวกเราจะไม่เป็นก้างขวางคอหรอ?"

"ไม่หรอกน่า..ถ้าอยากสวีทกันเมื่อไหร่...ก็..เดินเข้าห้องสิ"

"บ๊ะ!..เพื่อนกู..ฮะ..ฮะ..ฮ่าๆๆๆ"

ถึงผมจะพูดไปแบบนั้นมันก็สร้างเสียงหัวเราะได้ดีเยี่ยมไปเลยละ ทุกคนต่างนั่งขำกร๊ากสักพักก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนเรื่องคุย

พอเดินทางมาได้สักพักก็ต้องมีบ้างที่ต้องหยุดพักที่ปั๊มนํ้ามัน พวกผมสามสหายสไตล์รับก็มากันเดินต๊อกแต๊กไปหาของกินบ้าง แล้วก็ต้องออกเดินทางต่อในเวลาต่อมา

"ไอ้โยไอ้ว่านพากันนอนหลับไปแล้วอ่ะ..ไม่มีใครมานั่งขำเลยอ่ะ"

"พักหยุดขำกันบ้างก็ดี..พากันหัวเราะจนเราหัวเราะตามแหนะ"

"ก็มันมีเรื่องตลกๆให้คุยกันได้เยอะนี่น่า..นานๆทีมาเที่ยวด้วยกัน..ก็ต้องเก็บความทรงจำหน่อยสิ"

"นั่นสิเนอะ"

ตอนนี้เพื่อนที่คอยอยู่คุยได้ไม่ให้เหงาก็มีแต่ไอ้เวล ผมที่นั่งข้างคนขับก็สะดวกดีได้นั่งคุยข้างหลังก็ปล่อยให้อีกสองคนนอนหลับไปโดยปริยาย

รถยนต์ที่ขับเคลื่อนตามปกติค่อยๆแล่นผ่านแต่ละจังหวัดที่ผมนับได้เราผ่านมาสองจังหวัดแล้ว แล้วก็นั่งรถมาสามชั่วโมงผมนี่ไม่อยากจะหลับกลัวจะพลาดสิ่งรอบข้างในขณะที่รถกำลังขับผ่าน บ้างก็เจอทุ้งดอกไม้สวยๆและภูเขาหลายลูกเรียงสลับกันอีก

"โอ๊ะ!..นี่พึ่งสังเกตนะเนี้ย..ถ้าเห็นจะหาว่าเผือกรึเปล่าเนี่ย"

"หืม..อะไรหรอ?"

"นั่นไง..ที่นิ้วนั่นไงละ"

ผมมองไอ้เวลที่หรี่ตามองที่นิ้วนางข้างซ้ายของผมซึ่งไม่น่าจะพูดซํ้าอีกรอบว่ามันมีอะไรอยู่ ไอ้เวลได้แต่อมยิ้มก่อนจะละสายตาไปมองถนนหนทางต่อ

ผมนี่หน้าร้อนขึ้นมาเลยละ ไม่รู้ว่าจะเขินหรือพูดแก้ตัวพร้อมกันดี หรืออีกอันจะด่าแสกหน้ามันไปเลยดีมั้ยว่าเสือกจริงๆ

"อะไรเล่า..นี่เดี๋ยวนี้หัดสังเกตเยอะนะ..ชอบเผือกก็ไม่บอก"

"ห๊ะ?..ฮะๆๆ..ก็รู้นี่..เราชอบเผือกอยู่แล้ว..อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ..ที่นิ้วนั่นยังไม่จบเลยนะ"

"อื้อ!..ก็ไม่พ้นมันหรอกน่า..รู้แล้วยังจะถามอีก"

"นี่..ไม่ใช่ผู้เยาว์แล้วนะ"

มันยิ้มแป้นก่อนจะชำเลืองมองผม แบบนี้มันเหมือนจะหาว่าไอ้เถื่อนพรากผู้เยาว์หรอ บ้ารึเปล่า ตอนผมได้กับมันก็เมื่อไม่นานนี้เองก่อนจะคบกันซะอีก ไอ้เวลหาว่าผมยังเป็นเด็กอยู่อีกหรอ?

"บ้าหรอ..เราใช่เด็กที่ไหนละ..โดนไอ้จัดเถื่อนตั้งหลายรอบ..ถ้าเราเป็นผู้หญิงนะ..ท้องหัวปีท้ายปีแน่"

"ฮะๆๆๆ...นํ้ายาไอ้เสือดีขนาดนั้นเลยหรอ..พึ่งรู้นะเนี้ย"

"นี่ๆเลิกพูดได้ละ..ว่าแต่พูดแต่เรื่องของเรา..แล้วเวลอ่ะ..มีใครโดนบ้างรึยัง"

"โดน?..โดนแบบไหนอ่ะ..ฮะๆๆ..มันมีหลายโดนนะ"

"เอาที่คิดว่าโดนแล้วกัน..ยิ่งคุยยิ่งปวดประสาท"

ไอ้เวลหัวเราะออกมาทันทีเมื่อคำถามผมมันอาจจะสั้นเกินไปแล้วยังได้ความหมายที่หลากหลายจนไอ้เวลเลิ่กคิ้วถามว่าอยากให้โดนอะไร 

ผมนี่ก็แทบจะกุมขมับที่ดันถามสั้นๆโดยความหมายมันตีแผ่ได้กว้างมาก ในที่นี้ผมหมายถึงคนที่มันโดนใจต่างหากละ ไม่ใช่โดนอย่างอื่น!

"จะเอาโดนอะไรละ..ถ้าเรื่องคู่นอนก็โดนเราเสียบไปหลายคนนะ..นับไม่หมดอ่ะ"

"กวนประสาท"

"ฮะๆๆ..ล้อเล่นน่ะ..คนที่โดนใจน่ะหรอ..แทบจะไม่มีหรอก..อยู่แบบอิสระน่ะ"

"เออนี่ลืมไปเลย..คนอื่นที่มาเที่ยวดันมาเป็นคู่ซะด้วยสิ..แบบนี้เราชวนเวลก็เท่ากับ.."

"ไม่ซีเรียสหรอกน่า...ตอนแรกที่เดียร์โทรมาชวนก็คิดแล้วละไม่อยากมาหรอกกลัวเป็นเศษเกินต่างหาก..."

"..."

"เพราะไอ้เสือใหญ่มันขอน่ะ..มันบอกว่าเดียร์อยากให้ไปเพราะถือว่าเป็นเพื่อนสนิทคนนึง..เราเองก็เข้าใจ..ดีใจด้วยแหละที่มีคนชวน"

"นี่!..หาเมียได้แล้วนะ..ได้ยินรึเปล่า?"

"ห๊ะ!..ทำไมมาสั่งกันแบบนี้ละ..ฮะๆๆ..อะไรกันละเนี่ย"

"ก็เห็นโสดนิ..ไม่เหงาบ้างรึไง..หาคนมาใช้ชีวิตร่วมอีกคนสิ..แล้วก็เลิกไปเสียบคนอื่นได้แล้ว"

ไอ้เวลอมยิ้มแต่ก็หันมาสบตากับผมบ้าง ผมเองที่ได้แต่นั่งมองออกนอกกระจกรถที่กำลังเคลื่อนตัวผ่านทางอย่างรวดเร็ว มีบ้างในขณะที่คุยก็มองหน้าไอ้เวลมันเหมือนกัน

"ก็อยากมีนะ..แต่ยังไม่เจออ่ะ..แต่ถ้าเป็นพวกที่ระบายด้วยแล้วรู้สึกสะบายตัวก็มีอยู่ที่บ้านอ่ะ"

"นี่!..บอกว่าเลิกเสียบคนที่ไม่ใช่คนรักสิ..ฟังบ้างมั้ยเนี้ย!"

"ฟังครับฟัง..แค่บอกเฉยๆ..ถึงอย่างงั้นก็ไม่มีหรอก"

"เห้อออ..ใครกันวะที่เป็นตัวระบายให้นาย"

"หึ..ไม่บอกหรอก..เดี๋ยวนี้กินเผือกแล้วหรอ...ทำไมถึงอยากรู้ละ?

"เดี๋ยวปั๊ด!..ขับรถไปเลยนะ..ขอนอนหน่อยแล้วกัน"

"ตามสบาย"

ผมปรับเบาะให้เอนลงอย่างพอดีโดยไม่เบียดคนที่นั่งหลังแน่ๆก่อนจะค่อยๆหลับตา ในหัวก็คิดเรื่องไปเรื่อยเปื่อยชนิดที่ว่าเรื่องไหนก็ได้ที่จะทำให้ผมคิดจนหลับลงได้ในที่สุด

.

.

.

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่ารถไม่ได้ขับเคลื่อนบนถนนต่อแล้วแต่มันดันหยุด ซึ่งตัวผมเองที่นอนอยู่ในรถก็มีแค่ผ้าบางๆห่มอยู่บนตัวแล้วประตูมันก็เปิดไว้

ผมค่อยๆยันตัวขึ้นนั่งก่อนจะมองไปรอบๆมันก็ดูเงียบแต่ไม่ทั้งหมดหรอก มีเสียงใบไม้ปลิวไสวไปตามแรงลมที่พัดมาบ้าง นี่แสดงว่าคงถึงแล้วละสิ

"เดียร์ตื่นแล้วหรอ..อยากนอนต่ออีกมั้ย..ไปนอนข้างในต่อได้นะ..เดี๋ยวเสือพาไป"

"อ่า..ไม่เอา..นี่ถึงแล้วใช่มั้ยอ่ะ"

"ครับถึงแล้ว..คนอื่นๆอยู่ในบ้านน่ะกำลังเอาของเข้าไปเก็บ..เดี๋ยวอะไรเสร็จหมด..พวกเราไปเล่นนํ้าตกตรงฝั่งนู้นกัน"

ผมได้แต่พยักหน้าแล้วปิดประตูรถก่อนจะมองสำรวจไปรอบๆคือนี่มันเป็นบ้านพักส่วนตัวในไร่ที่ใหญ่มาก ผมมองอีกทางก็เห็นภูเขาสามลูกเรียงกันไหนจะไร่ที่เค้าปลูกทำมาหากินกันเป็นวีถีชีวิต ส่วนด้านหลังผมก็คงไม่พ้นบ้านพักส่วนตัวหรอก

ผมค่อยๆเดินเข้ามาในตัวบ้านทุกคนก็กำลังเดินวนกันไปมาเพื่อจัดเจ็บกระเป๋าสัมภาระที่ยกขบวนแบกกันมา ผมเองก็ได้แต่นั่งรอพวกมันอยู่เฉยๆ

"ตามสบายเลยนะ..นี่บ้านพักของพ่อกูเอง..ตามสบายได้เลย"

ไอ้ภาคพูคนก่อนทุกคนจะรับทราบแล้วรู้กัน แต่ผมยี่สิพึ่งรู้ว่าบ้านพักที่อยู่ในไร่แบบนี้เป็นของไอ้ภาคผัวเพื่อนผมเองละครับ

ผมเอื้อมมือไปสะกิดไอ้เถื่อนทันทีในขณะที่มันกำลังสไลด์นิ้วบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างเงียบๆ ก่อนที่มันจะเงยหน้ามองผมเหมือนสงสัย

"ว่าไงครับที่รัก"

"ที่นี่เป็นของไอ้ภาคงั้นหรอ?"

"อ่า..ใช่แล้วละ..นี่เป็นบ้านพักตากอากาศในไร่ของพ่อไอ้ภาคน่ะ..ถือเป็นโอกาสดีเลยนะที่ได้มาเที่ยวเนี่ย"

"อื้อ!..ชอบอ่ะ..อยู่แบบนี้ดูสงบกว่าในเมืองเยอะเลย"

ตึก ตึก

"ไอ้เดียร์..ไปเปลี่ยนชุดกัน..มาเร็วๆสิมึงนี่"

"เห้ย..เดี๋ยว..เปลี่ยนทำไมวะ?"

ในขณะที่ผมนั่งคุยกับไอ้เถื่อนอยู่ ไอ้เพื่อนตัวดีก็เข้ามาลากผมทันทีก่อนจะพาขึ้นมาชั้นสองของบ้านพักและดันให้ผมเข้าไปในห้อง

ผมนี่ได้แต่ทำหน้างงแหละครับว่าทำไมต้องมาเปลี่ยนชุดนั่นด้วย ไอ้โยนี่ตัวดีจอมสั่งการชัดๆ ผมมองมันที่กำลังค้นเอาอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋ามันและยื่นให้ผม

"ใส่นี่ดิ..กูให้ยืม"

"ไม่เอา..แล้วทำไมกูต้องเปลี่ยนชุดด้วยละ"

"ก็เปลี่ยนชุดเพื่อไปเล่นนํ้าไง..เร็วๆ..ไม่ต้องมาพูดมาก"

"เห้ย!..กูไม่เล่นนํ้า..ไม่เอาอ่ะ..กูไม่เล่นหรอกเดี๋ยวไปนั่งดูพวกมึงเล่นก็ได้"

"ไอ้เดียร์...อย่ามาขัดคำสั่งวาโยนะมึง..มานี่เลย!!"

"เห้ยยยยยย!"

.

.

.

ไม่นานไอ้จอมสั่งอย่างได้วาโยมันก็จัดการเปลี่ยนชุดให้ผมจนสำเร็จ ผมยืนรอและดูมันเปลี่ยนชุดแบบหน้ามุ่ยนิดๆแต่ไอ้โยนี่สิโครตจะชิว

ผมเดินไปที่หน้ากระจกในห้องนํ้าก่อนจะสำรวจตัวเอง เสื้อบางๆสีขาวของไอ้โยที่มันบังคับให้ผมใส่กับกางเกงขาสั้นสีดำดูแล้วมันก็ปกติ แต่ไอ้เถื่อนที่อยู่ข้างนี่สิมันจะไม่ปกติถ้าเห็นผมในสภาพแบบนี้

"ไอ้เดียร์โว้ยยยย!..มานี่เลยมึง..ยังไม่เสร็จเลย"

"อะไรอีกอ่ะมึง..พอแล้ว..แค่กูใส่ชุดนี้กูก็กลัวจะโดนแดกแล้วเนี้ย!"

"มึงจะใส่แว่นเล่นนํ้าหรอห๊ะ!..บ้าป้ะเนี้ยมึงอ่ะ..ไปใส่คอนเทคเร็วๆ"

"กูไม่เล่นหรอกนํ้าอ่ะ..ไม่เห็นจะ.."

"ไป..ใส่"

สุดท้ายผมก็ต้องถอดแว่นที่ใส่ออกและเก็บไว้ก่อนจะเอาคอนเทคมาใส่ตามความต้องการของไอ้เพื่อนซี้จอมสั่งอย่าขัดใจมันไม่ได้

ผมเดินออกจากห้องนํ้าอีกทีก็เห็นว่านมันกำลังยืนคุยกับไอ้โยอย่างสนุกสนานก่อนมันจะหันมามองผม ผมเองก็มองมัน โห ไอ้ว่านนี่ก็ใช่ย่อยน่ารักไม่เบากับเสื้อแขนยาวสีเทาอ่อนๆและกางเกงขาสั้นสีนํ้าเงินสไตล์เดียวกับผมเป๊ะ! 

"โห..เดียร์แม่งน่ารักว่ะ..เคยเห็นตอนถอดแว่นก็เมื่อตอนอยู่โรงบาล..พอตอนนี้ถอดโครตน่ารักเลยอ่ะ"

"แหะๆ..ไอ้โยมันสั่งทั้งนั้นแหละ..ไหนจะชุดนี่ด้วย"

"โอ๊ย..มึง..จะอายทำไมผัวก็มีอยู่ทั้งคน..ใส่อวดเหล่าผัวๆหน่อยสิ..ไหนไอ้เดียร์..ปัดผมขึ้นหน่อยดิ๊"

"อื้อออ!..มึงนี่แม่งยิ่งกว่าแม่อีกนะ"

"แน่นอน"

เมื่อเปลี่ยนชุดและจัดการตัวเองร้อยเสร็จทุกอย่างผมสามคนก็พากันเดินลงมาจากบันได้ เหมาะพอดีกับพวกไอ้เถื่อนนั่งรอกันอยู่แล้วก็หันมามองกันเป็นตาเดียว

แม่งเอ้ยยยยยยยย!!! เขินโว้ยยยยยย!!

"หู้ย!..เมียพวกเรานี่แม่งน่าจัดว่ะสาส"

"ไอ้สัส..อย่าพึ่งมาหื่นตอนนี้..ปะ..ไปเล่นนํ้ากัน"

"ไอ้เสือมึงก็ทำเป็นพูด..เสียงนี่สั่นเลยนะไอ้หอก"

พวกมันหันหน้าเถียงกันสักพักก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น ผมเองเห็นไอ้เพื่อนอีกสองก็วิ่งเข้าไปอ้อนผัวกันหมดแล้ว ผมเองก็วิ่งเข้าไปเกาะแขนไอ้เถื่อนเหมือนกัน

"นี่ๆ..เดียร์น่ารักมั้ยอ่ะ"

ผมฉีกยิ้มหวานก่อนจะทำตาปิ๊งๆใส่ไอ้เถื่อนที่อยู่ในเสื้อแขนสั้นธรรมดาสีดำหร้อมกับกางเกงขาสั้นแต่ยาวกว่าผมอยู่ที่หัวเข่าที่ดำเช่นกัน

มันลอบมองผมก่อนจะอมยิ้มและเอื้อมมือมาขยี้หัวผมและกดปลายจมูกสันโด่งได้ลูบลงบนแก้มผมอย่างหมั่นเขี้ยว

"อื้อ!"

"น่ารักสิ..แต่อยากฟัดเหมือนกันนะ"

"หื่น!"

.

.

.

ในที่สุดผมก็ได้แต่เฝ้ามองคนอื่นๆกระโดนลงนํ้าอย่างสนุกสนาน ผมนั้นได้แต่นั่งหย่อนขาเท่านั้น เพราะกลัวเหลือเกิน ยิ่งครั้งนั้นตอนที่พาดท่าตกนํ้าเกือบตายเพราะไอ้เถื่อนนั่นแหละ

"เดียร์ลงไปนํ้ากับเสือนะ..มันไม่ลึกหรอก..มีเสืออยู่ใกล้ๆไม่ต้องกลัว"

"อยากเล่นเหมือนกัน..แต่ยังไงก็กลัวอยู่ดีอ่ะ"

ผมมองคนอื่นๆที่กระโดดนํ้าตู้มต้ามอย่างน่าอิจฉา แต่ผมนี่สิกลัวตายอยู่ได้ประสาทจริงๆ แต่ข้างกายผมก็มีไอ้เถื่อนอยู่ด้วยไม่ห่าง มันค่อยๆหย่อนตัวลงนํ้าก่อนจะยืนมือมาให้ผม

ผมเองได้แต่จ้องมองใบหน้าคมที่กำลังยิ้มและสายตาที่สื่อออกมาแบบไม่ต้องพูดก็รู้ว่าแค่ขอให้เชื่อใจมันเท่านั้น ผมเอื้อมมือไปจับมือมันไว้ทันที

"ลองดูก็ได้"

"ดีมากครับเด็กดี..จะได้ไปเล่นนํ้ากับเพื่อนๆไง"

ในที่ผมก็หย่อนตัวลงในนํ้าจนสำเร็จ ผมพยายามผ่อนคลายและมันก็ได้ผลแต่ถึงอย่างนั้นผมก็ต้องคอยกอดคอไอ้เถื่อนไว้อยู่ดี

มันเองก็ไม่ปล่อยให้ผมจมแน่ๆละ ก็พยายามให้ผมเกาะเป็นเหาฉลามอยู่นี่ไง ก่อนมันจะค่อยๆพาว่ายเข้าไปหาเพื่อนๆ แล้วก็พอได้ตีนํ้าป๋อมแป๋มเหมือนเด็กๆ

"อึก..ฮ้าาาาห์!..จะจมมั้ยเนี้ย!"

ผมกอดคอไอ้เถื่อนถึงตัวจะยืนได้แต่มันก็น่ากลัวที่ระดับนํ้าสูงถึงระดับอกของผม ต่างจากไอ้เถื่อนที่ยืนให้ผมเกาะอย่างชิวๆ

"เสืออย่าพาไปที่ลึกสิ..เดียร์กลัวจมนํ้านะ!"

"เสือไม่ปล่อยให้ที่รักจมนํ้าหรอกน่า...รอนอนจมเตียงไม่ดีกว่าหรอครับ?"

"หื่นไม่บันยะบันยังเลยนะไอ้นี่นิ **​–_– <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**​"















​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น