ซอมพอ✿

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านนิยายเรื่องนี้มากๆนะคะ แอบอ่านทุกคอมเม้นท์อยู่นะยู รักทุกคนน้า กิ้กิ้

บทที่ 1 (4/4) แตกหัก

ชื่อตอน : บทที่ 1 (4/4) แตกหัก

คำค้น : อีโรติก บอส เลขา น้อง พี่ชาย แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2561 16:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 (4/4) แตกหัก
แบบอักษร

                                                                    4/4

            “รู้จักกันอย่างนั้นรึ?”

            ท่านเจ้าสัวเอ่ยถามขึ้น ดวงตาของท่านเป็นประกายกับความผิดปกติตรงหน้า ว่าที่ลูกสะใภ้แสนสวยของเขากำลังมีพิรุธ

            “...”

            เปมิกาพูดไม่ออกกับสถานการณ์ตรงหน้า ริสาเองก็เช่นกัน เธอไม่คิดว่าพี่ออสตินจะทำท่าทางห่ามได้มากขนาดนี้ แค่ภาพลักษณ์ของเขาก็ทำให้เธอตกตะลึงมากพอควรแล้ว

            “ไฮ เจ้าสัว”

            พี่ออสตินเอ่ยทักขึ้นพร้อมยกมือโบกช้าๆไปมา

            “คนเมาน่ะค่ะ อย่าถือสาเลย การ์ด ลากออกไป”

            “โอ้ๆ ไม่เอาสิจ๊ะ คนดี”

            คนร่างสูงเอี้ยวตัวหลบ ริสาย่นจมูกเพราะกลิ่นแอลกอฮอล์รอบตัวของเขามันคละคลุ้งไปในชั้นบรรยากาศ เขาชูนิ้วชี้โบกให้การ์ดหยุดอย่างทะเล้น

            “ทำแบบนี้กับ...ผัว ได้ยังไง”

            “หยุดนะ!”

            เปมิกาตะโกนอย่างเหลืออดกับสรรพนามใหม่ที่หลุดออกมาจากปากของออสติน

            ผะ...ผัว

            ริสาได้แต่ยืนนิ่งอย่างตกตะลึง คำพูดของคนตรงหน้าทำให้ดวงตาเธอเบิกโพลง เธอรู้สึกเหมือนทั้งร่างกายสั่นไปหมดกับคำพูดของเขา

            พี่ออสตินกับเปมิกา...

            “หมายความว่ายังไง?”

            พี่ภัทรเองก็หน้าซีดไม่แพ้ริสาที่ได้รับรู้ความจริงของชายหญิงตรงหน้า แต่ดูเหมือนพี่ภัทรจะไม่เคยรับรู้เรื่องนี้มาก่อน พี่ภัทรคิดว่าตัวเองเป็นแฟนคนแรกและคนเดียวของเปมิกามาตลอด

            พี่ภัทรไม่เคยรู้เลยว่า...เปมิกาเคยคบกับคนอื่น

            ในขณะเดียวกันถึงแม้ว่าริสาเองจะรู้ว่าพี่ออสตินกับเปมิกาเคยคบกันมาก่อน แต่เธอก็ไม่เคยรู้เลยว่าทั้งสองคนยังติดต่อกัน

            และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ก้าวไปเกินกว่าที่เธอจะคิดถึงได้

            “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

            ตอนนี้เธอดูเหมือนคนไร้สติไปแล้ว ริสาไม่อยากเชื่อว่าเรื่องตรงหน้าเป็นเรื่องจริง แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูไม่เหมือนเรื่องโกหกเลยแม้แต่น้อย

            สีหน้าของพี่ออสติน...สีหน้าของเปมิกา ทั้งหมดมันคือความจริง

            “โว้ว น้องสานี่หว่า ไฮๆ”

            พี่ออสตินที่ยังอยู่ในฤทธิ์แอลกอฮอล์โบกมือทักทายเธออย่างอารมณ์ดี แต่เวลานี้หัวใจเธอบาดเจ็บและเปราะบางเกินกว่าจะยินดี

            “พี่ออสกับมิ...”

            “อ่อ ใช่ พี่อ่ะ...ผัวมิเอง”

            “ออสติน!”

            “....”

            สิ้นสุดคำพูดของพี่ออสตินทั่วทั้งงานก็เกิดเสียวิพากษ์วิจารณ์ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ เปมิกามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้เชิญนักข่าวมาแม้แต่คนเดียว แต่คนที่มาร่วมงานกลับทำตัวเป็นงูพิษด้วยการยกโทรศัพท์ขึ้นมาอัดคลิปเสียได้ บ้างก็ได้ถ่ายรูปจนเธอเริ่มโมโหขึ้นมา

            ทุกคนชอบข่าวคาวกัน

            แต่นี่มันงานแต่งเธอ พวกเขาเป็นเพื่อนแฟน เป็นคนรู้จักของเธอทั้งนั้นนะ!

            “พี่...พูดจริงๆหรอคะ?”

            ริสาเอ่ยปากถามอีกครั้งทั้งที่ในใจของเธอร้าวรานไปกับคำพูดของเขาหมดแล้ว

            “แน่น้อน พี่อ่ะ...ผัว”

            “...”

            “นั่นอ่ะ...เมีย”

            ออสตินตรงเข้ามากอดคอเปมิกาพร้อมกับก้มลงหอมแก้มแสดงความเป็นเจ้าของท่ามกลางความตะลึงของทุกคน

            “หยุดยุ่งกับแฟนกูนะเว้ย”

            พี่ภัทรตะโกนออกมาพร้อมทั้งกำมือแน่น ริสาที่ยืนอยู่ข้างภัทรเห็นเส้นเลือดที่ข้อแขนของเขา แต่ถึงแบบนั้นท่าทีของภัทรก็เปลี่ยนไป เขาหยุดอยู่กับที่ไม่ได้ก้าวไปช่วยเหลือแฟนสาวแต่อย่างใด เพราะตอนนี้ภายในใจของเขากำลังร้อนรุ่ม

            “นี่ทำขนาดนี้ยังไม่ถอดใจอีกหรอวะว่าเอ็ง...กำลังกินของเหลือ”

            พลั่ก!

            ภัทรทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วกับคำพูดดูถูกดูแคลนจากอีกฝ่าย เขาตรงเข้าไปประเคนหมัดใส่หนุ่มลูกครึ่งนั่น แม้เจ้าตัวจะไม่ใช่นักเลงแต่ด้วยความที่เป็นผู้ชายก็พอให้รู้จักการทะเลาะวิวาท

            “ไอ้เวรเอ้ย ***”

            ภัทรพ่นคำหยาบออกมาหลายคำพร้อมกับอารมณ์ที่ปะทุเหมือนภูเขาไฟระเบิด เขาจัดการซ้อมคนตรงหน้าที่ไม่ได้สตินั่นโดนไร้สติพอกัน เห็นแค่เพียงเลือดเต็มไปหมดในขณะที่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ รู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองโดนโอบรอบแขนไว้โดยใครบางคน

            น้องสากำลังกอดแขนเขาไว้...

            ตอนนี้เขาดูน่ากลัวจนไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามเลย แม้แต่เจ้าสัวกับคุณนายก็ดูตกตะลึงกับท่าทีของลูกชายในเวลานี้

            “หยุดเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่ออสก็ตายหรอก”

            “ปล่อยพี่นะ”

            “พี่ภัทร หยุดเถอะค่ะ”

            น้ำเสียงหวานใสกับใบหน้าเศร้าของริสาทำให้เขาพอได้สติขึ้นมาบ้าง หยดน้ำตาที่ราวกับกลิ้งวนไปมาในดวงตาของหล่อนทำให้เขาเบือนหน้าหนี

            “ฮ่าๆ น้องสานี่เองช่วยพี่ไว้ ขอบใจ กู้ดๆ”

            ดูท่าว่าออสตินจะไม่ได้สติมากเกินไปแล้ว ตอนนี้หน้าตาของเขาเต็มไปด้วยเลือดและรอยช้ำเขียวม่วง แต่เจ้าตัวกลับส่งยิ้มสดใสราวกับว่าไม่รู้ถึงความเจ็บของบาดแผลเลย

            “ไอ้ห่าเอ้ย*”

            “พี่ภัทร”

            ริสาต้องรีบออกแรงดึงคนตัวสูงข้างกายไว้เพื่อไม่ให้เข้าไปทำร้ายออสตินได้อีก แต่ให้ตาย พี่ภัทรแรงเยอะเหมือนกับกินช้างไปทั้งตัว

            “ริสาช่วยพี่ออสไว้อีกแล้ว ตอนนั้นก็ช่วยพี่ออสจีบน้องมิ วุ้วๆ”

            คำพูดของออสตินราวกับน้ำมันเชื้อเพลิงชั้นดี มันเป็นความจริง...แต่ไม่ใช่ความจริงที่ควรพูดตอนนี้ในเวลาที่ภัทรยังอารมณ์ร้ายกาจ

            “หมายความว่าไงนะ?”

            “ส...สา”

            “นี่เธอรู้เรื่องนี้หรอสา!”

            ภัทรตะโกนกร้าวเมื่อพบว่าคนข้างกายที่เขาคิดว่าเธอคงไม่มีวันทำร้ายใครเป็นผู้ช่วยตัวสำคัญในเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน ริสาหน้าเสียกับคำพูดของออสติน

            ใช่ เธอช่วยเขาจีบเปมิกาเพราะเขาชอบเธอมาก

            แต่มันไม่ใช่เรื่องที่ควรเอามาพูดตอนนี้นี่นา เขาพูดราวกับว่าเธอร่วมด้วยช่วยกันในเรื่องที่เขากับมิได้เสียกัน ทั้งที่ตัวเธอเองไม่ได้รับรู้เรื่องราวอลเวงนี่ด้วยเลย

            “มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะคะ สาไม่ได้...”

            “พี่...ผิดหวังในตัวเธอจริงๆ”

            น้ำเสียงของภัทรที่ดังขึ้นราวกับจะฝังอยู่ในความทรงจำของริสา เธอไม่เคยเห็นเขาในท่าทางนี้เลย พี่ภัทรที่ปกติมักจะอารมณ์ดีและขี้เล่นไม่เคยทำหน้าตาจริงจังแบบนี้ใส่เธอสักครั้ง เธอมองเขาอย่างไม่วางตาในขณะที่เขาค่อยๆแกะมือเธอออกจากแขน    

            “สา...”

            “...”

            ไม่มีการตอบรับจากคนตรงหน้า ริสาอยู่ใกล้เขามากที่สุดจนได้เห็นว่าภัทรกำลังอ่อนแอมากเพียงใด นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังของการถูกหักหลังทั้งจากคนรักและ...น้องสาว

            เขาบอกไม่ถูกว่าสิ่งไหนมันเจ็บกว่ากัน เพราะเขารู้แค่ว่าตอนนี้ความรู้สึกของเขามันแตกละเอียดมันเศษแก้ว

            “ภัทรคะ มิไม่ได้...”

            “พอเหอะ ที่ฉันได้ยินมันมากเกินพอแล้ว ถอยไป”

            ภัทรกำมือตัวเองแน่นอย่างเจ็บปวด

            “แต่มิ...มิรักภัทรนะ เราสองคนรักกันมาตั้งนานนะภัทร เรากำลังจะแต่งงานกันนะคะ”

            “ใช่ นั่นมันก่อนที่ฉันจะรู้ว่าเธอมันเลวระยำแบบนี้!”

            “ภัทร!”

            เปมิกาแทบไม่อยากเชื่อว่าคนตรงหน้าจะเป็นผู้ชายคนเดียวกับที่เธอเคยรู้จักมาก่อน ชินภัทรไม่เคยแสดงท่าทีก้าวร้าวแบบนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว แววตาของเขาที่มองมาเหมือนกับมีร่องรอยแห่งความโกธรแค้นกระจายอยู่ทุกพื้นที่ เขาดูน่ากลัว...น่ากลัวจนเธอไม่สามารถรั้งเขาไว้ได้

            “จะไม่มีงานแต่งอะไรทั้งนั้น”

            “...”

            “เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่หลงเหลือคุณค่าใดๆอีกแล้ว เป็นได้อย่างมากก็แค่...นางบำเรอ”

​************************

ตอนนี้พี่ภัทรจะเริ่มร้ายขึ้นเรื่อยๆแล้วนะคะ

                พยายามที่จะเขียนให้กระชับแล้วนะคะ กลัวเวิ่นเว้อ

แต่ก็เขียนยากมากเลยอ่ะ อยากให้ทุกคนได้รู้ถึงความรู้สึกทรยศจริงๆ

คือมันพาลไปหมดจริงๆนะคะ แบบอ่อ มึงใช่ไหมที่ช่วยปิด อะไรแบบนี้อ่ะ 5555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}