ซอมพอ✿

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านนิยายเรื่องนี้มากๆนะคะ แอบอ่านทุกคอมเม้นท์อยู่นะยู รักทุกคนน้า กิ้กิ้

บทที่ 1 (3/4) แตกหัก

ชื่อตอน : บทที่ 1 (3/4) แตกหัก

คำค้น : อีโรติก บอส เลขา น้อง พี่ชาย แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2561 16:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 (3/4) แตกหัก
แบบอักษร

                                                                              ​3/4

            ตึ๋ง!

            เสียงข้อความจากไลน์ทำให้เธอที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตาได้สติ เธอยกมือถือขึ้นมาดูก่อนที่จะพบข้อความจากใครบางคน

            ไอวี่ :  แก

            ไอวี่ :  พี่ออสไปงานแต่งยัยมิ

            ข้อความที่หน้าจอมือถือทำให้เธอถึงกับมือสั่น ใจเต้นรัวราวกับมีใครมาตีกลอง เธอต้องพยายามรวบรวมสติเพื่อพิมพ์ตอบกลับไป

            ริสา : แกว่าไงนะ   

            ไอวี่ :  พี่ออสมันไปงานแต่งยัยมิ

            ไอวี่ :  ฉันเข้ามาที่บ้านแต่ไม่เจอ

            ไอวี่ :  แล้วที่พื้นก็มีขวดเบียร์เต็มไปหมดเลย       

            ไอวี่ :  ถามป้าแม่บ้านแกบอกว่าพี่ออสเอาแต่เพ้อว่าจะไปงานแต่ง

            ไอวี่ : ตอนนี้ฉันกำลังขับรถตามไป แกอย่าให้พี่ออสเจอยัยมินะ

            ริสามือสั่นไปหมดกับข้อความที่เพิ่งได้รับ พี่ออสตินกำลังมาที่นี่ เขากำลังมางานแต่งงานของเปมิกา...

            แม้จะรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองสมควรที่จะกระวนกระวายใจกับการมาเยือนของพี่ออสติน แต่ริสาก็ห้ามใจไม่ให้เต้นแรงไม่ได้เลย ในเมื่อพี่เขาคือคนที่เธอคิดถึงมาตลอด

            ไม่ได้เจอกันนานแล้ว...พี่เขาจะเปลี่ยนไปมากขนาดไหนกันนะ

            เพล้ง!

            “กรี๊ดดดด!”

            เสียงกรีดร้องแหลมสูงเรียกให้ริสาที่เหม่อลอยหันกลับไปมอง เธอพบกับเปมิกาที่โดนผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่จับต้นแขนไว้แน่นกลางวงล้อม พี่ภัทรเองยังดูตกตะลึงไม่หาย แน่ล่ะ ทุกคนดูตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

            ตรงนั้นมีผู้ชายที่ใส่เสื้อคอวีสีเทากับกางเกงขาสี่ส่วนสีเหลือง เจ้าตัวมีผมยาวระต้นคอพร้อมกับหนวดเคราที่ปกคลุมหน้าจนยากเหลือเกินที่จะรู้ว่าคือใคร ผิวสีแทนของเขาดูเหมือนกับผ่านดินแดนเปลวเพลิงจนเป็นสีน้ำตาลแดง เคราของเขาปรกหน้าไปหมด เหลือเพียงแค่คิ้วเรียวสีเดียวกับผมบลอนด์ยาว นัยน์ตาสีฟ้าเข้มราวน้ำทะเลนั่นดูพิโรธอย่างบ้าคลั่ง

            ริสาจำเขาได้ดี...

            แม้จะมีเคราปรกหน้าจนดูเหมือนคนเถื่อน เหมือนพวกไร้บ้าน แต่เธอ....ก็จำเขาได้

            “ปล่อยนะเว้ย แกเป็นใครวะ”

            พี่ภัทรที่เริ่มได้สติกล่าวเสียงดังดุดันพร้อมปรี่เข้าไปยื้อแย่งเปมิกากลับมา แต่เพราะแขกผู้มาใหม่ไม่ยอมปล่อยจึงทำให้เขาเพิ่มแรงบีบให้หนักขึ้นจนเปมิกาหน้าเสียด้วยความเจ็บ

            “โอ้ย”

            เปมิการ้องออกมา และนั่นก็ทำให้พี่ภัทรดูคลั่งกว่าเดิม

            “ปล่อยแฟนกูนะเว้ย”

            “ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ”เปมิกาเองก็ขัดขืนผู้ชายร่างสูง แต่เพราะสรีระที่แตกต่างกันเกินไปเลยทำให้สาวเจ้าทำอะไรไม่ได้มาก

            “มึงเป็นใคร”

            แม้แต่พี่ภัทรเองก็ดูตัวเล็กไปเลยเมื่อยืนข้างคนตัวสูงตามแบบฉบับยุโรป ร่างสูงนั้นปรายตาลงมามองพี่ภัทรราวกับเขาเป็นแค่แมลงตัวน้อยเกินกว่าจะใส่ใจ

            “หึ ไอ้เด็กเนี่ยนะ...ที่เธอเลือก”

            น้ำเสียงหยาบกระด้างทำให้เปมิกาถึงกับตกตะลึง เธอจำน้ำเสียงนี้ได้เป็นอย่างดี ผู้ชายบุคลิกแปลกตาคนนี้ไม่ผิดแน่...

            “ออสติน!”

            “ยังจำกันได้อยู่แฮะ”

            ออสตินยกยิ้มขึ้น มันดูร้ายกาจเหลือเกิน ดวงตานั่นราวกับจะส่งความมาดร้ายไปให้ทุกคนที่สบตากับเขาได้

            “ปล่อยเรานะ”

            “...”

            “เราบอกให้ปล่อยไง”

            เปมิกาเริ่มต่อต้านอีกรอบเมื่อรู้ตัวผู้ก่อการร้ายในครั้งนี้ แต่ยิ่งเธอดิ้นมากเท่าไหร่เจ้าตัวก็ยิ่งออกแรงมากขึ้นเท่านั้น

            “ดีดดิ้นจังเลยนะ คิดจะเร้าอารมณ์ฉันหรือไง...”

            “...”

            บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทเพราะคำพูดของพี่ออสติน เปมิกามองหน้าเขาอย่างตื่นตระหนก

            “หยะ...หยุดพูดน่าเกลียดนะ”

            “หื้ม? ทำไมล่ะ กลัวว่าที่ผัวจะรู้ความจริงหรือไง?”

            รอยยิ้มเย้ยหยันของพี่ออสตินยิ่งทำให้บรรยากาศแย่ยิ่งกว่าเดิม จากตอนแรกที่พี่ภัทรกำลังจะเข้าไปชกก็ได้แต่ยืนนิ่งเฉยเพราะคำพูดของเขา

            “ความจริงอะไร?”

            พี่ภัทรเอ่ยถามเสียงแข็งทั้งยังมองเปมิกากับพี่ออสตินสลับกันไปมา

            “ว้าว ดูเหมือนจะมีคนอยากรู้แฮะ J”

            “เราบอกให้หยุดไงออส เลิกพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้ว!”

            เปมิกาตะคอกใส่พี่ออสตินอย่างเหลืออด แล้วอาศัยช่วงจังหวะนั้นเองบิดแขนออกจากมือใหญ่ แต่ความจริงแล้วริสาไม่แน่ใจว่าพี่ออสตินจงใจปล่อยหรือเปล่า

            “นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันขึ้น?”

            เสียงทุ้มทรงอำนาจที่ดังขึ้นเรียกให้พวกเราทุกคนหันไปมองก่อนที่จะพบกับรูปร่างทรงภูมิของเจ้าสัว พ่อของพี่ภัทรที่ยืนโดยมีไม้เท้าที่ทำจากงาช้างสีอ่อนขัดมันวาว ข้างกันนั้นก็เป็นคุณแม่ของพี่ภัทร และครอบครัวของเปมิกา ตอนนี้แขกผู้ใหญ่กำลังมองดูสถานการณ์ที่บานปลายตรงหน้าอย่างกังวล

            “มะ...ไม่มีอะไรค่ะคุณพ่อ การ์ด! การ์ด!”

            เปมิกาตะโกนเรียกการ์ดรักษาความปลอดภัยเสียงดัง

            “ครับ”

            “เอาผู้ชายคนนี้ออกไปเดี๋ยวนี้”

            เจ้าสาวของงานตะโกนอีกครั้งอย่างเหลืออด เธอไม่ได้ต้องการให้สถานการณ์เป็นแบบนี้แต่ตอนนี้สถานการณ์กำลังบานปลายขึ้นเรื่อยๆจนเธอควบคุมไม่ได้

            ออสตินเมา...            

           และเขาก็อันตราย

**************

สวัสดีค่ะ วันนี้เป็นการลงนิยายครั้งแรก ไม่รู้จะแบ่งยังไงเหมือนกัน

ตอนแรกแบ่งเป็น 2 ตอน แล้วเหมือนมันยาวเกินไป

กลัวนักอ่านเบื่อกัน ก็เลยแก้แล้วแก้อีก

ผิดพลาดประการใดก็ขอโทษด้วยนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น