ซอมพอ✿

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านนิยายเรื่องนี้มากๆนะคะ แอบอ่านทุกคอมเม้นท์อยู่นะยู รักทุกคนน้า กิ้กิ้

บทที่ 1 (2/4) แตกหัก

ชื่อตอน : บทที่ 1 (2/4) แตกหัก

คำค้น : อีโรติก บอส เลขา น้อง พี่ชาย แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2561 16:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 (2/4) แตกหัก
แบบอักษร

                                      ​2/4


            “มาคนเดียวหรอริสา?”

           ทันทีที่พี่ภัทรเดินพ้นประตูไป เปมิกาก็เปลี่ยนจากคนหน้าตายิ้มแย้มสดใสเป็นกลัดกลุ้มทันที คิ้วคู่สวยขมวดเข้าหากันพร้อมเม้มปากแน่น

            “มาคนเดียวน่ะ”

            เธอตอบออกไปทั้งที่รู้ดีว่าเพื่อนรักไม่ได้ต้องการคำตอบนี้เลยแม้แต่น้อย ร่างสูงปล่อยมือจากการกุมมือเธออย่างผิดหวัง

            “ออสตินไม่มาสินะ”

            น้ำเสียงเศร้าสร้อยของเปมิกาทำให้เธอเองเริ่มอยู่ไม่สุข ยิ่งได้เห็นท่าทางของเพื่อนแล้วเธอก็ยิ่งรู้สึกแย่ต่ามไปด้วย

            “พี่ออสเค้าคง...ติดธุระน่ะ”

            “ติดธุระ?”เปมิกาแค่นหัวเราะ ดวงตาสีน้ำตาลสวยดูเศร้าเหลือเกิน “ติดธุระหรือรังเกรียจเรามากกันแน่”

            “ไม่ใช่หรอกมิ อย่าคิดแบบนั้นสิ”

            เปมิกาพยายามหาทางปลอบเพื่อนรักแม้จะรู้ดีว่ามันไม่ได้ผลเลยก็ตาม คำโกหกของเธอไม่สามารถพยุงจิตใจเพื่อนรักได้

            “ถ้าออสตินติดธุระ แล้วไอวี่ล่ะ ทำไมไม่มากับเธอด้วย?”

            “เอ่อคือ...”

            “สองพี่น้องนั่นคงยังไม่เลิกโทษฉันอีกสินะ”

            น้ำเสียงตัดพ้อของเปมิกาดูเศร้าอย่างน่าใจหาย ใบหน้าหวานสวยเองก็ดูโศกเหลือเกิน

            “แกต้องให้เวลาพวกเขาหน่อย”

            “ให้เวลา?”

            “อืม ให้เวลาพวกเขาหน่อย บางทีพวกเขาอาจจะกำลังคิดอะไรก็ได้อ่ะแก”ริสาตอบออกไปด้วยรอยยิ้ม เธอพยายามทำให้เรื่องมันสบายทั้งที่ความจริงไม่น่ามีอะไรน่าสบายเลย

            ความบาดหมางระหว่างพวกเขาเป็นอะไรที่ไม่สามารถประสานกันได้

            แม้แต่เวลา...

            ตอนนี้ริสาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเวลาจะสามารถเยียวยาพวกเขาได้ไหม ทุกอย่างดูเปราะบางเกินกว่าที่เธอจะพูดถึงมัน

            “ไม่ใช่หรอก อย่าให้ความหวังฉันอีกเลย พวกเขาคงไม่มีทางยกโทษให้ฉันจริงๆ”

            เปมิกายิ้มเศร้ากับตัวเองอย่างใจหาย เธอรู้ดีว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะอะไร และเธอเองก็ต้องยอมรับถึงผลที่จะเกิดตามมาให้ได้

            ออสตินไม่ให้อภัยเธอ...

            “เราเลิกคุยเรื่องนี้กันเหอะ เป็นเจ้าสาวสวยๆจะมานั่งเครียดถึงเรื่องนี้ทำไมกัน ยิ้มสิ ยิ้ม”ริสาอ้อนเพื่อนรักอย่างเอาใจ

            “โอ้ย ยัยตัวเล็กของฉัน”

            เปมิกาเองก็อดยิ้มตามเพื่อนคนสวยไม่ได้ ใบหน้าเล็กเรียวกับสัดส่วนที่มองยังไงก็ทำให้ ริสา เป็น น้องสา มากกว่า แม้ว่าอายุอานามจะปาไป 27 ปีแล้วก็ตาม แต่ริสาก็ยังหน้าตาเด็กจนเดาอายุไม่ได้จริงๆ ยิ่งนิสัยขี้อ้อนตามประสาน้องสาวคนเล็กยิ่งทำให้ทุกอย่างดูเด็กไปหมด

            “มิยิ้มแล้ว ถ้าอย่างนั้น...เราเข้าไปในงานกันดีกว่าเนอะ”

            “อื้ม ได้สิ”

            เปมิกาตอบรับ เธอคล้องแขนริสาที่ตั้งแขนฉากไว้อย่างไว้ตัวสร้างความขบขันให้กับริสา

            เฮ้อ...มีเพื่อนเป็นดารานี่มองเพลินจริงๆ

            “สาเอามิมาคืนแล้วนะคะ เดี๋ยวสาขอเข้าไปในงานก่อนนะ”

            ริสาเอ่ยปากขึ้นทันทีที่ส่งตัวว่าเจ้าสาวในชุดสีขาวละมุนให้พี่ภัทร เขาอาศัยจังหวะที่เปมิกาไม่เห็นแอบแลบลิ้นใส่เธอด้วยความสนิทสนม

            “สาจะเกร็งไหมอ่ะ วันนี้เพื่อนภัทรค่อนข้างเยอะนะ เราไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่น่ะ”

            “มะ...ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

            ครั้งนี้กลับเป็นเธอเองที่เริ่มตะกุกตะกักขึ้นมา แค่คำพูดของเพื่อนรักก็ทำให้เธอเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ใช่สิ เปมิกาไม่ค่อยมีเพื่อนผู้หญิง ไม่สิ ไม่ค่อยมีเพื่อนเลยนั่นแหละ อาจจะเพราะด้วยหน้าตากับนิสัยล่ะมั้งที่ทำให้เป็นแบบนั้น แค่หน้าตาก็ดูโดดเด่นแซงหน้า แล้วยิ่งนิสัยไม่เอาใครอีก ไม่แปลกใจเลยที่จะทำให้เปมิกาไม่มีเพื่อน

            ถ้าไม่นับเธอ...ที่เห็นก็คงมีอีกคน

            แต่ตอนนี้อีกคนที่ว่านั่นก็ยังอยู่ในช่วงงอนๆกันอยู่นี่สิ เฮ้อ 

            “เราขอโทษนะสา”

            “ไม่เอาน่า จะขอโทษเราทำไมล่ะมิ ไม่ใช่ความผิดมิสักหน่อย”

            ริสาพูดออกไปเพื่อให้เพื่อนสบายใจทั้งที่ตัวเองก็เริ่มคิดไม่ตกแล้วเหมือนกันว่าจะเอายังไงดี

            “แต่สาไม่ถูกกับผู้ชายนี่นา ไปนั่งโต๊ะด้านหน้าก็ได้นะ นั่งรวมกับแม่เราไง”

            “ไม่เอาๆ เรานั่งได้ โต๊ะนั้นมีแต่ผู้ใหญ่ เราเกรงใจ”

            ถึงแม้ว่าเธอจะไม่อยากนั่งร่วมกับพวกผู้ชายมากแค่ไหน แต่การที่จะให้ไปนั่งในโต๊ะของผู้ใหญ่แบบนั้นก็ดูจะเว่อร์เกินไปเสียหน่อย แบบนั้นยิ่งดูแปลกเข้าไปใหญ่

            เอาน่า เข้าไปนั่งเฉยๆ เล่นโทรศัพท์ ทำหน้านิ่งๆ แค่นี้ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธอแล้วล่ะมั้ง

            “น้องสาเขินหรอ?”พี่ภัทรเอ่ยถามอย่างสงสัย

            “ไม่ใช่ค่ะ สาไม่ได้เขิน”

            “แล้วทำไมถึงไม่อยากนั่งใกล้ผู้ชายล่ะ?”พี่ภัทรของเพื่อนเธอยังคงถามต่อตาใส

            “ก็สาแค่ไม่ชอบเฉยๆน่ะค่ะ สารู้สึกแปลกๆที่ต้องยุ่งเกี่ยวกับคนที่สาไม่รู้จักน่ะ”

            “มิน่า...”

            “มิน่า?”

            “มิน่า...น้องสาถึงไม่เคยมีแฟนไง”

            พี่ภัทรที่ยืนกอดอกพูดเรียบๆ หากแต่แววตามีความขบขันที่สมัยนี้ยังมีผู้หญิงแปลกๆแบบนี้ ตรงหน้าเขาคือหญิงสาวร่างเล็กที่หน้าตาน่ารักน่าทนุถนอม ตอนเขาเรียนเพื่อนร่วมรุ่นของเขาต่างยกให้น้องสาเป็นที่หนึ่งในใจกันทั้งนั้น แต่สาวเจ้าก็ไม่เคยสนใจเลย มาวันนี้เขาเองก็เพิ่งได้ฟังเหตุผลแปลกๆ

            ไม่อยากยุ่งกับคนที่ไม่รู้จัก

            หึ เขาอดอมยิ้มไม่ได้เลย

            “ก็สา...ไม่อยากมีนี่คะ”

            ริสายักไหล่ตอบกลับไป เธอหันไปมองรอบๆเมื่อรู้สึกได้ว่าตอนนี้แขกของเพื่อนเริ่มเพิ่มจำนวนเยอะขึ้น

            “ไม่อยากมี...เพราะมีคนที่ชอบอยู่แล้วล่ะสิ”พี่ภัทรเอ่ยปากแซวอย่างรู้ทัน

            “มะ...ไม่ใช่เหอะ!”

            ครั้งนี้ริสารีบปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งเปมิกาและภัทรต่างตกใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่แปลกไปของคนตัวเล็ก ริสาหน้าแดงลามไปถึงใบหู เธอรู้สึกว่าหน้าตาตัวเองร้อนผ่าวเพียงเพราะโดนแซวเรื่องผู้ชาย

            ตายล่ะหวา นี่เธออายุ 27 หรือ 17 กันแน่นะ

            “ยัยสา หน้าเธอ...”

            “ส...สาไม่คุยแล้ว สาจะเข้าไปข้างใน”

            เธอรีบตอบเปมิกาจนลิ้นตัวเองแทบจะพันไปหมด ก่อนที่จะใช้วิชาตัวเล็กพยายามแทรกร่างแหวกทางหนีห่างจากเพื่อนและพี่ภัทร แม้จะยังได้ยินเสียงหัวเราะคิกๆดังตามหลังมาแต่เธอก็ไม่หันไปอย่างเด็ดขาด

            ฮือ น่าอาย 

**************************

ขอให้นักอ่านทุกคนมีความสุขนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น