YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

ชื่อตอน : [คนโปรด : 11.1]

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 85

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2561 00:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 11.1]
แบบอักษร

คนโปรด 11.1

"แล้วนี่เมียเด็กมึงไม่งอแงหรือไง?ถึงออกมากินเหล้ากับกูได้"เกรย์เอ่ยถามเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มกระเซ้า

"...."

"โห่ เล่นกับกูหน่อยดิวะ"

"อย่าเสือก"ลูคัสตวัดสายตาดุๆใส่เพื่อนพร้อมยกแก้ววิสกี้ดีกรีแรงเข้าปากรวดเดียวหมด

"แสดงว่าเด็กยังงอนไม่หาย หึๆ"

"มึงอยากโดนตีนกูมากใช่ไหมเกรย์"น้ำเสียงของลูคัสเข้มขึ้นด้วยความหงุดหงิด คุณหมอหนุ่มจึงเลิกแหย่เพื่อนได้

"กูบอกมึงแล้วว่าอย่า มึงก็ไม่เชื่อ เป็นไงล่ะทีนี้" เกรย์ แอนเดอร์สันหยิบแก้วเหล้าตนเองขึ้นกระดกบ้าง

"กูจัดการได้"

"จัดการได้?แต่เด็กไม่ยอมคุยด้วยมาสี่วันแล้วเนี่ยนะ"ลูคัสหรี่สายตาสีมรกตเข้มมองเพื่อนนิดๆ

"รู้ดีนักนะ"

"ฮ่าๆๆ สายกูเยอะ...ให้กูช่วยเปล่า? มึงก็รู้ว่ากูกำลังเรียนต่อด้านจิตวิทยา ไม่ลองปรึกษากูบ้างล่ะ?"เกรย์เสนอตัวช่วยเพื่อนสนิทด้วยท่าทีสนุกสนาน ขัดกับอีกคนที่นั่งหน้าขรึมตั้งแต่มาถึงคลับ

"มึงช่วยกูไม่ได้หรอก"ลูคัสสบตาเพื่อนนิ่งๆอย่างที่เกรย์คาดเดาความคิดอีกฝ่ายไม่ออก คุณหมอหนุ่มถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่

"ถ้าสายเกินไป ระวังจะเอากลับคืนมาไม่ได้"เกรย์เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งลูคัสก็พยักหน้ารับคำก่อนจะยกวิสกี้เข้าปากอีกรอบจนหมดแก้ว

"ว่าแต่เด็กใหม่มึงชื่ออะไรนะ?"

"ไนซ์"

"เด็กอีกรึเปล่าวะ?"

"ไม่ใช่ โยบอกว่าบรรลุนิติภาวะแล้ว"

"อ้อ...เรียกมาดูหน่อยดิวะ"เกรย์พูดยิ้มๆ

"เรียนหมอว่างนักหรือไง?ถึงได้มีเวลาเสือกเรื่องของกูเก่งนัก"

"ฮ่าๆๆ ขอบคุณที่ชม พามาให้เจอหน่อย อยากรู้ว่าเหมือนจริงไหม"ลูคัสไม่ได้ตอบรับคำเกรย์แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน

"อย่าทำหน้าเครียดนักเลยน่า ดูไม่สมกับเป็นมึงเลย"

"ปกติกูก็หน้าแบบนี้"เมื่ออยู่ต่อหน้าเพื่อนสนิท น้อยครั้งมากที่ลูคัสจะยิ้มออกมาเพราะนิสัยส่วนตัวจริงๆของลูคัสนั้นค่อนข้างนิ่งและเย็นชา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น ชายหนุ่มมักจะมีรอยยิ้มประจำตัวที่ทำให้คนอื่นมองไม่ออกว่าเจ้าตัวคิดอะไรอยู่

"เด็กหนีออกจากบ้านมันก็เรื่องปกติ เขากำลังอยู่ในวัยต่อต้าน มึงก็อย่าไปทำให้น้องมันเสียใจนักสิ เอาใจเขาเยอะๆ"

"กูก็ตามใจสมิธตลอดนะ อยากได้อะไรกูก็หามาให้ทุกอย่าง ทำไมดื้อนักก็ไม่รู้"ลูคัสเล่าอย่างไม่เข้าใจแต่เกรย์กลับหัวเราะหึๆ

"ไม่ดื้อได้ยังไงมึงดูสิ่งที่มึงทำกับน้องดิ แล้วการที่มึงบอกว่าตามใจ น้องมันไม่ได้ต้องการมากเท่ากับการเอาใจใส่หรอก"คำพูดของเกรย์สะกิดแผ่วๆที่หัวใจลูคัส แต่แค่ครู่เดียวชายหนุ่มก็ก็กลบความรู้สึกนั้นไว้ในใจแล้วหรี่ตามองเพื่อนนิ่งๆจนเกรย์ทนกับสายตานั้นไม่ไหวจึงถามออกไป

"มองกูแบบนั้นหมายความว่าไง?"

"มึงสนิทกับเด็กกูนักหรือไงถึงเรียกน้องได้"เกรย์อ้าปากเหวอเมื่ออยู่ๆก็โดนหาเรื่อง

"เอ้า!ไอ้นี่ แม้กระทั่งคำเรียกก็หวง ไม่ชอบเขาไม่ใช่หรือไง กูขอเรียกละกัน"

"ไอ้เหี้ยเกรย์!"ลูคัสกัดฟันด่าเพื่อนไปหนึ่งหยาบ

"ฮ่าๆๆๆ ถ้ามึงเบื่อน้องสมิธแล้วกูขอนะ เด็กนี่คงมีอะไรดีสักอย่างแหละที่ทำให้มึงเป็นได้ขนาดนี้"เกรย์ยังอำลูคัสต่อโดยไม่สนสายตาดุๆที่เชือดเขาจนเนื้อแทบจะหลุดเป็นชิ้นๆ

"มึงไปรอในนรกก่อนแล้วกัน"หมอหนุ่มแกล้งกอดตัวเองด้วยท่าทางหวาดกลัวเพื่อกวนโมโหเพื่อนสักพักก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งอย่างจริงจัง

"แล้วตอนนี้มึงรู้แล้วหรือยังว่าตัวมึงต้องการแบบไหน"

"กูไม่รู้ พูดกันตรงๆกูก็ไม่ได้รู้สึกอยากอยู่กับสมิธตลอดเวลา มีบ้างที่คิดถึง กูรู้ตัวนะว่าไม่ได้รู้สึกคลั่งไคล้สมิธมากขนาดนั้น แต่ถ้าจะให้กูปล่อยเขาไปกูก็ทำไม่ได้ว่ะ...กูคิดว่ากูชอบร่างกายสมิธ และพอไนซ์เข้ามาก็ตอบโจทย์ที่กูกำลังหาคำตอบ...รูปร่างไนซ์ดีกว่าสมิธซะอีก ไม่แตกหักง่าย เป็นงาน ไม่ต้องระวังมากเหมือนสมิธและควบคุมได้ง่ายกว่า"

"แสดงว่ามึงพอใจไนซ์มากกว่า"

"เปล่า กูพอใจในทั้งสองคนละแบบ เพราะ

สมิธก็มีสิ่งที่ไนซ์ไม่มี"

"เหอะ!ไอ้คนหล่อเลือกได้"เกรย์เหน็บเพื่อนไปหนึ่งทีแม้จะเป็นความจริงก็ตาม "สรุป มึงจะควบกี่คนครับ สมิธ ไนซ์ แล้วก็ดีนเด็กมึงที่อยู่ลาสเวกัสอีก นี่ยังไม่รวมที่มึงคั่วชั่วคราวนะ นับรวมนิ้วตีนกูด้วยยังไม่ถึงครึ่ง!"

"กูก็ให้ความสำคัญเท่าๆกัน พวกเขารู้จุดยืนของตัวเองดี ไม่น่ามีปัญหา ถ้าจะมีก็คงเป็น..."

"สมิธ! น้องไม่มีทางยอมให้มึงมีคนอื่นแน่ๆ ดูจากเหตุการณ์วันนั้นที่ร้านอาหารดิ เอาเรื่องอยู่นะ ฮ่าๆๆๆ"เกรย์หัวเราะอย่างสะใจ

"ไม่ยอมกูก็จะทำให้ยอม" ลูคัสเหยียดยิ้ม ราชสีห์อย่างเขาชอบความท้าทายอยู่แล้ว

"กูจะรอดู!"สิ้นคำของเกรย์สองชายหนุ่มก็ชนแก้วกันก่อนจะยกเครื่องดื่มเข้าปากพร้อมกันทันที

เมื่อนั่งดื่มกันสักพักจนกรึ่มๆ เกรย์ก็วกกลับมาถามคำถามที่ลูคัสไม่เคยคิดมาก่อน

"แล้วด้านความรู้สึกที่ไม่มีเซ็กส์เข้ามาเกี่ยวข้อง มึงอยากอยู่กับใครมากกว่ากัน"

"...กู"เกรย์ยกมือเบรคเพื่อนไม่ให้ตอบ

"ไม่ต้องตอบกูหรอก เก็บไว้ตอบตัวเองแล้วก็รักษาเขาไว้ให้ดี ตอนนี้มึงอาจจะยังไม่รัก แต่เรื่องอนาคตก็ไม่แน่" ลูคัสชนแก้วกับเพื่อนอีกครั้งแทนคำตอบ

"สวัสดีครับ คุณลูคัส" เสียงหวานใสเอ่ยทักทายขึ้นทำให้ลูคัสหันไปมองตามต้นเสียง คิ้วเข้มเลิกขึ้นข้างหนึ่งนิดๆอย่างแปลกใจที่เห็นผู้มาใหม่ เขาอยู่ในชุดทันสมัยเข้ากับแฟชั่นในช่วงนี้ และเป็นชุดที่ลูคัสพาไปซื้อเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

"ไนซ์"

"ผมขอนั่งด้วยได้ไหมครับ"หนุ่มหน้าหวานเอ่ยขออย่างสุภาพพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"อืม"ลูคัสพยักหน้ารับคำ ไนซ์จึงยิ้มกว้างเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับชายหนุ่ม

"สวัสดีครับ ผมชื่อเกรย์นะครับ"คุณหมอหนุ่มเอ่ยทักทายและแนะนำตัวพร้อมยื่นมือไปเช็คแฮนด์ทำความรู้จักกับไนซ์ หนุ่มร่างบางยิ้มรับแล้วจับมือเกรย์เบาๆพอเป็นพิธี

"สวัสดีครับ ผมไนซ์ครับ"เกรย์ยกยิ้มพูดถึงไก่ ไก่ก็มา หมอหนุ่มมองสำรวจหนุ่มหน้าหวานที่นั่งข้างลูคัสอย่างเปิดเผยถึงแม้จะมีแค่ดวงไฟสลัวๆให้เห็น แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นปัญหา คนๆนี้เหมือนกับสมิธราวๆ70%เลยทีเดียว ผมสีน้ำตาลเฮเซลนัทที่แม้เหมือนย้อมแต่ก็ดูเข้ากันกับหน้าหวานๆนั่น ดวงตาสีฟ้า ปากบางได้รูป ผิวข่าวเปล่งออร่าแม้จะอยู่ในที่มืด

อยู่ในระดับเกรดAเลยทีเดียว

แต่ด้านบรรยากาศกับต่างจากสมิธอย่างสิ้นเชิง เกรย์พอจะเข้าใจที่ลูคัสพูดแล้วว่าสมิธก็มีส่วนที่ไนซ์ไม่มี...บางสิ่งมันก็ทดแทนกันไม่ได้

"มาครับ เดี๋ยวไนซ์ชงให้"ไนซ์อาสาเมื่อเห็นว่าลูคัสกำลังเทวิสกี้ลงแก้วตนเอง ลูคัสจึงส่งขวดเหล้าให้ไนซ์จัดการให้ ชายหนุ่มนั่งคุยกับเพื่อนเรื่องสัพเพเหระต่ออีกสักพักไนซ์ก็นั่งฟังเงียบๆอยู่ข้างลูคัสมีออกความคิดเห็นบ้างเมื่อถูกเกรย์ถาม จนกระทั่งเวลาผ่านไปเป็นวันใหม่คุณหมอหนุ่มจึงเอ่ยขอตัวกลับ

"ชวนกูออกมาแต่กลับก่อน?"

"เออน่าเอาไว้วันหลังกูจะนั่งกับมึงยันสว่างเลย แต่พรุ่งนี้นัดศาสตราจารย์เอ็ดเวิร์ดไว้แล้วไง เดี๋ยวไม่ไหว กูเริ่มเมาๆแล้วเนี่ย"เกรย์พูดลิ้นพันกันนิดๆแต่ก็ยังครองสติไว้ได้อยู่

"อืม เดี๋ยวให้เด็กไปส่ง"ลูคัสพยักหน้าไปทางลูกน้องที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แต่เกรย์กลับโบกมือปฏิเสธ

"ไม่ต้องๆกูกลับเองได้"

"กูจะให้โยไปส่ง"เกรย์กระตุกยิ้มมุมปาก ตาวาวขึ้นนิดๆ

"ดีเหมือนกัน เดี๋ยวตำรวจจับกู"เกรย์กลับคำอย่างรวดเร็ว ลูคัสจึงพยักหน้าเป็นอันตกลงแล้วเอ่ยเรียกลูกน้องคนสนิทเข้ามาหา

"โยคุณช่วยไปส่งเกรย์ทีนะ"โยฮันเนสที่ได้ยินคำสั่งนายก็คิ้วกระตุกไปเล็กน้อยเหลือบสายตามองคนที่จะให้เขาไปส่งนิดๆแต่ก็รับคำสั่งผู้เป็นนายอย่างว่าง่าย

"ได้ครับ"

"อืม"

"เชิญครับ"โยฮันเนสหันไปผายมือให้คุณหมอรูปหล่อนิ่งๆ เกรย์เอ่ยลาเพื่อนและไนซ์สองสามคำก่อนจะเดินนำโยฮันเนสออกไป

"เกเบียล"ลูคัสเรียกลูกน้องและยื่นบัตรเครดิตให้นำไปชำระค่าเครื่องดื่ม

"คุณลูคัสจะกลับแล้วหรอครับ"ไนซ์คล้องแขนลูคัส เอนศรีษะซบกับไหล่แกร่งภายใต้เชิ๊ตของชายหนุ่ม

"อืม"

"ผมกลับด้วยนะครับ"น้ำเสียงแหบปนหวานเอ่ยออดอ้อนอย่างเอาใจ

"ได้"ไนซ์ยกยิ้มเมื่อลูคัสรับปาก หนุ่มหน้าหวานยืดตัวขึ้นก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปกระซิบใกล้หูอีกคน

"คืนนี้ค้างกับผมที่ห้องนะครับ"

"..."

+++++++++++++++

สองชั่วโมงต่อมา

ลูคัสกลับถึงเพนท์เฮ้าส์ใจกลางลอนดอนที่ตอนนี้มีอีกคนอาศัยอยู่ เมื่อไล่ลูกน้องให้กลับไปพักผ่อนแล้วชายหนุ่มจึงเปิดประตูเดินเข้าห้องเงียบๆโดยไม่ได้เปิดไฟ จังหวะที่กำลังเดินผ่านห้องครัว เขาเห็นแสงไฟเปิดอยู่หนึ่งดวง พร้อมเงาตะคุ่มของใครบางคนอยู่หน้าตู้เย็น

"แหวะ!จะบูดแล้วนี่"สมิธยกขวดนมออกจากปากแล้วบ่นเบาๆเมื่อลิ้นสัมผัสได้ถึงรสเปรี้ยวนิดจากนมจืด เด็กหนุ่มเอาขวดนมไปทิ้งถังขยะ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำมากินล้างปาก

เมื่อดื่มเสร็จก็เก็บขวดน้ำเข้าตู้เย็นไว้เหมือนเดิม จังหวะที่หมุนตัวจะเดินออกจากครัวกลับห้องนอนร่างเล็กก็ชนเข้ากับบางสิ่งที่ยืนขวางทางออก

"เชี่ย!"สมิธเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำให้คนที่ได้ยินขมวดคิ้วนิดๆด้วยความไม่ชอบใจ

"พูดไม่เพราะเลยนะมิทตี้"น้ำเสียงตำหนิที่เข้มขึ้นกว่าปกติของลูคัส ทำให้สติสมิธกลับเข้าร่าง

เด็กหนุ่มเงยหน้ามองคนที่อยู่ตรงข้ามตนเองด้วยสายตานิ่งๆโดยไม่พูดอะไรแล้วเบี่ยงตัวจะเดินหนีไปอีกด้าน แต่ก็ถูกมือแกร่งคว้าแขนเล็กไว้ไม่ให้ผ่านไปได้ง่ายๆ

"อ๊ะ!"

"พี่พูดได้ยินไหม!"

"..."ยิ่งเห็นสมิธเงียบใส่เหมือนหลายวันที่ผ่านมา ลาวาในอกของลูคัสก็กำลังเดือดขึ้นๆทุกวินาที

"มิทตี้!!"มือแกร่งบีบแขนเล็กแรงขึ้นแล้วกระชากร่างเล็กเข้ามาชิดกับร่างกายตน สมิธเจ็บจนนิ่วหน้า

"ไม่ได้หูหนวก!ปล่อย!"สมิธดิ้นพยายามจะบิดแขนของตัวเองออกจากพันธนาการอีกคน

"พูดกับพี่ให้มันดีๆได้ไหม งอนบ้าอะไรนักหนาวะ!"ลูคัสเริ่มขึ้นเสียงและใส่อารมณ์

"ไม่ได้งอนแม่งไรทั้งนั้นแหละ ไม่ต้องมาเสือก!"

"สมิธ!!"ลูคัสตะคอกเสียงดัง มือข้างหนึ่งยกขึ้นจะตบร่างเล็กแต่ก็ยั้งมือตัวเองไว้ได้ทัน

"ไม่ตบล่ะ ตบแล้วก็ปล่อยกูไปสักที!"ลูคัสตวัดสายตามองสมิธดุดันขึ้นทันที ชายหนุ่มกัดฟันกรอดเมื่อเด็กน้อยชักจะลามปามมากเกินไปแล้ว

"อย่าพูดแบบนั้นให้พี่ได้ยินอีก"ลูคัสสูดหายใจหนักพยายามระงับอารมณ์

"กูจะพูด!อะไรที่มึงไม่ชอบกูจะทำให้หมด มึงได้ยินไหม!!"

เพี๊ยะ!! ใบหน้าเล็กหันไปตามแรงตบ มุมปากเล็กยิ้มเยาะราวกับพอใจที่ถูกกระทำ

"มึงมันก็ดีแต่ใช้ความรุนแรง กูไม่อยากอยู่กับมึงอีกแล้ว แค่เห็นหน้าก็อยากจะอ้วก!!!อึก!"ลูคัสใช้มือข้างหนึ่งบีบคอเล็กด้วยความโมโห

"พูดว่าไงนะ! ลองพูดใหม่อีกทีสิถ้าไม่อยากเจอดี"

"มึงมันชั่ว!ระยำ!!!"สมิธตะคอกใส่ลูคัสอย่างไม่เกรงกลัวมือที่กำรอบคอตนเองอยู่

"ระยำแค่ไหนก็ผัวมึงไหม!!!"ลูคัสตะคอกสวนอย่างหมดความอดทน

"กูไม่เคยมีผัว ก็แค่ประสบการณ์ระบายความอยากกับหมาชั่วคราว"สมิธเหยียดยิ้ม นึกตกใจกับคำพูดที่ตัวเองสรรหามาด่าอยู่เหมือนกัน

"ดี!วันนี้มึงได้เอากับหมาจนฟ้าเหลืองแน่"ลูคัสพูดเสียงเหี้ยมก่อนจะคว้าตัวสมิธขึ้นพาดบ่าแล้วเดินไปทางห้องนอนตัวเองทันที

"ปล่อยกูนะ!ไอ้ชั่ว!สารเลว!กูเกลียดมึง!!!"สมิธดิ้นและร้องโววายบนตัวร่างสูง แต่ลูคัสก็ไม่ได้สะทกสะท้าน ก้าวขายาวจนถึงห้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว

ตุบ!ลูคัสโยร่างเล็กลงบนเตียงสปริงขนาดคิงไซส์อย่างไม่ปรานี สมิธจุกจนพูดไม่ออกไปหลายวินาที

ลูคัสอาศัยจังหวะนั้นกระชากเสื้อเชิ๊ตตนเองออกจนกระดุมหลุดไปทั้งแผง แผ่นอกตึงแน่นและกล้ามท้องเป็นลอนปรากฎต่อสายตา

ชายหนุ่มขึ้นไปบนเตียงโน้มตัวคร่อมและกดแขนขาเล็กของสมิธไม่ให้ดิ้นได้อย่างรวดเร็ว

"มึงอย่ามาทำเรื่องต่ำๆพรรค์นั้นกับกูนะ!"สมิธพูดเสียงขู่ ทั้งที่ในใจกลับสั่นไปหมดเพราะความกลัว

"แล้วจะทำไม?ของมันก็เคยๆอยู่แล้วนี่ ระบายกับผัวหมาหน่อยจะเป็นไรไป"ลูคัสแสยะยิ้มร้าย

"กูขยะแขยงคนสกปรกอย่างมึง!เหมือนหมาที่มันเอาไม่เลือก!"

"มาทำเป็นสะดีดสะดิ้งรังเกียจอะไรตอนนี้ ก่อนที่นายจะรู้ก็ใช่ว่าพี่ไม่เคยทำ"สมิธกัดฟันกรอด รู้สึกปวดใจที่ถูกทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่ผ่านมาผู้ชายคนนี้เคยจริงใจกับเขาบ้างไหม

"กูเกลียดมึง!"

"เออ!อยากเกลียดนักก็เชิญ แต่อย่าหวังว่าชาตินี้จะได้ไปจากกูเลย"พูดจบลูคัสก็ลงมือกระชากเสื้อออกจากร่างบางทันที

ใบหน้าหล่อหวานซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวที่เบี่ยงหนี ริมฝีปากชายหนุ่มไล่ขบกัดทั่วลำคอระหงจนขึ้นสีม่วงช้ำดูน่ากลัว

"กรี๊ดดดด ปล่อย"สมิธกรีดร้องโวยวายอย่างไม่ยินยอม แต่ลูคัสก็ไม่ได้สนใจ ชายหนุ่มยังไล่ริมฝีปากสร้างรอยรังแกไปทั่วท่อนบนสมิธสร้างความเจ็บปวดให้แก่ร่างบางไม่น้อย

"ช่วยด้วย! แม่ช่วยผมที ใครก็ได้ ฮือออ จิมช่วยผมที!"

กึก!ลูคัสหยุดชะงักไปก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสมิธด้วยสายตาที่ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

"เมื่อกี้เรียกใครนะ...จิมงั้นหรอ? หึ!ดี!ดีมาก! ผัวอยู่ตรงนี้แต่กลับเรียกหาผู้ชายคนอื่น...นายคนแรกเลยสมิธที่ทำฉันอยากลากคอลูกน้องมายิงทิ้งซะเดี๋ยวนี้...ลับหลังกูพวกมึงไปถึงไหนกันแล้ว!!!"ลูคัสตะคอกอย่างโกรธจัด เพราะแอลกอฮอลล์ในร่างกายทำให้ลำดับการคิดและการระงับอารมณ์ของชายหนุ่มลดลง

"พูดบ้าอะไร!ใครจะไปทำเรื่องต่ำๆอย่างมึง!"สมิธตะคอกกลับอย่างลืมกลัว

"แล้วจะเรียกหามันทำไม!"ลูคัสตะคอกถามอย่างงี่เง่าในความรู้สึกของสมิธ

"ก็เขาดีกับกู อย่างน้อยก็จริงใจมากกว่ามึง!"

"เคยได้ยินไหมว่าคนดีมักอยู่ได้ไม่นาน?"ลูคัสกระตุกยิ้มร้ายอีกคนั้ง ซึ่งสมิธก็เข้าใจความหมายคำพูดของชายหนุ่มทันที

"ถ้ามึงทำอะไรเขา กูจะไม่ให้อภัยมึงไปตลอดชีวิต!"

"ผ่านคืนนี้ไปให้ได้ก่อนเถอะ"ว่าจบลูคัสก็ก้มหน้าลงจูบปิดปากร่างเล็กทันที

"อื้อออ!!!"

++++++++++++++

ดราม่าไหม?สำหรับเปรมคิดว่าไม่นะ เหมือนผัวเมียทะเลาะกันปกติ(หรอ?) ครึ่งหลังก็จะเป็นฉากที่เรารู้กันนั่นแหละจ่ะ...

และขอโทษนักอ่านทุกคนมากๆที่เปรมหายไปหลายวัน ช่วงนี้ใกล้ไฟนอลแล้ว งานล้นมือมาก ควิซต่างๆนานา แต่พออ่านคอมเม้นแล้วเหนื่อยแค่ไหนเปรมก็พยายามปั่นสุดกำลังเลยนะ!ขอบคุณทุกคนเลยค่า

ความคิดเห็น