Au Elf

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายตอนที่9 “ชีวิตใหม่1”

ชื่อตอน : รักร้ายตอนที่9 “ชีวิตใหม่1”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2561 00:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายตอนที่9 “ชีวิตใหม่1”
แบบอักษร

หลังจากที่คุณหมอให้มนสิชานอนที่โรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการจนครบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว จึงอนุญาตให้เธอกลับบ้านได้ แต่ต้องมาหาหมอตามที่นัดเท่านั้น

วันนี้ครอบครัวจารุพิชญามารับมนสิชากลับบ้าน คุณอารดาสั่งให้หวานกับมะลิจัดเตรียมห้องไว้รอมนสิชา

“กลับบ้านเรากันนะจ๊ะหนูมะปราง” คุณอารดาบอกกับมนสิชา

“ค่ะคุณป้า” มนสิชาตอบ

ธนาธิปทำหน้าที่เป็นสารถีจำเป็น เขาขับรถพาทุกคนกลับถึงบ้านเรียบร้อยแล้วจึงขอตัวไปทำงานต่อ

“คุณแม่ครับเดี๋ยวผมเข้าบริษัทเลยนะครับ วันนี้มีเอกสารให้ต้องเซ็นด้วยครับ” ธนาธิปบอกมารดา

“อืม ไปเถอะลูก ขับรถดีๆนะ” คุณอารดาบอกบุตรชาย

“สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่” ธนาธิปกล่าวลาแล้วขับรถออกไปเลย

“มาจะหนูมะปราง เข้าบ้านเรากัน ป้าให้คนเตรียมห้องไว้ให้หนูแล้วนะจ๊ะ” คุณอารดาพามนสิชาเข้าบ้าน

“นี่คือแม่บ้านที่นี่จะ ป้าสายหยุด หวาน แล้วก็มะลิ คนขับรถจะมีสองคนคือ ลุงเกริก กับนายมั่น และก็ยังมีคนสวนอีกหนึ่งคนคือ นายศักดิ์ นะจ๊ะ” คุณอารดาแนะนำสมาชิกในบ้านให้มนสิชารู้จัก

“สวัสดีค่ะทุกคน” มนสิชากล่าวทักทายทุกคนในบ้าน

“นี่คือหนูมะปรางที่ฉันรับมาอุปการะนะ ให้ทุกคนปฏิบัติต่อเธอเสมือนที่ปฏิบัติต่อฉันนะจ๊ะ คิดซะว่าหนูมะปรางเป็นลูกสาวของฉันอีกคนหนึ่งนะ” คุณอารดาแนะนำมนสิชาให้ทุกคนรู้จักเช่นกัน

“ค่ะ/ครับ” ทุกคนตอบรับคำคุณอารดา

“อืม แยกย้ายกันไปทำงานเถอะจะ เดี๋ยวฉันจะพาหนูมะปรางไปพักผ่อนแล้ว” คุณอารดาให้ทุกคนกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง แล้วจึงพามนสิชาเดินขึ้นไปข้างบน

“นี่ห้องของหนูนะจ๊ะ” คุณอารดาบอกกับมนสิชา

“จริงๆ ให้หนูพักกับพี่หวานหรือมะลิก็ได้นะคะ ห้องนี้ใหญ่โต แล้วก็ดูดีเกินไปสำหรับหนูค่ะคุณป้า” มนสิชาพูด

“ป้าจะทำแบบนั้นได้ยังงัยจ๊ะ ป้าตั้งใจจะเลี้ยงหนูให้เหมือนลูกอีกคนของป้านะ หนูมะปรางพูดแบบนี้เหมือนดูถูกน้ำใจกันเลย” คุณอารดาพูดตอบมนสิชากลับไป

“เอ่อ หนูไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะคุณป้า หนูขอโทษนะคะที่ทำให้คุณป้าเข้าใจผิด แต่หนูรู้สึกว่าหนูไม่เหมาะสมกับสิ่งดีๆที่คุณป้ามอบให้ค่ะ” มนสิชารีบอธิบาย

“งั้นไม่ต้องคิดมากนะจ๊ะ ทำตามที่ป้าต้องการก็พอ” คุณอารดาบอก

“ค่ะคุณป้า” มนสิชารับคำ

“งั้นพักผ่อนเถอะจะ พึ่งจะออกจากโรงพยาบาลมาควรพักผ่อนให้มากๆ ถึงเวลาอาหารเย็นป้าจะให้เด็กยกขึ้นมาให้นะจ๊ะ” คุณอารดาบอกมนสิชา

“ค่ะคุณป้า ขอบคุณนะคะ” มนสิชากล่าวขอบคุณ

ห้องนอนในบ้านหลังใหม่ของมนสิชาช่างกว้างขวางใหญ่โตยิ่งนัก มีเฟอร์นิเจอร์ครบครันไม่ว่าจะเป็นเตียงนอนที่มีที่นอนนุ่มๆ ผ้านวมผืนหนาๆ โต๊ะเครื่องแป้งที่ วางครีมบำรุงต่างๆไว้ ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ มีแอร์คอนดิชั่นเนอร์ติดไว้ที่ผนังห้อง และภายในห้องยังมีห้องน้ำส่วนตัวด้วย มนสิชารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป

มนสิชาใช้เวลานอนพักผ่อนภายในห้องส่วนตัวของตัวเองจนเกือบเย็นแล้ว ตอนนี้เธอสลัดความง่วงงุนออกไปแล้วรีบลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาให้ตัวเองรู้สึกสดชื่น เมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น มนสิชารีบเดินไปเปิดประตูทันที

“คุณมะปรางค่ะ คุณท่านให้เอาอาหารเย็นมาให้ค่ะ” หวานรีบบอกมนสิชา

“เชิญค่ะพี่หวาน เอาวางไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ยกมาให้มะปราง ลำบากพี่หวานแย่เลยนะคะ” มนสิชากล่าวขอบคุณด้วยความเกรงใจ

“ไม่ต้องเกรงใจพี่หวานนะคะคุณมะปราง พี่หวานยินดีค่ะ” หวานตอบมนสิชาไป

“ทานเสร็จแล้วเอาวางไว้นะคะ เดี๋ยวพี่จะให้มะลิมายกลงไปเก็บให้นะคะ” หวานบอกมนสิชา

“เอ่อ แล้วนี่ทานถนัดมั๊ยค่ะ ให้พี่ช่วยมั๊ยค่ะ” หวานถามต่อไปอีก

“ปรางทานได้ค่ะ โชคดีที่เป็นแขนซ้ายถ้าเป็นแขนขวาปรางคงแย่ค่ะพี่หวาน ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” มนสิชาตอบหวานออกไป


ตอนนี้เป็นเวลาพักผ่อนของคนในบ้านจารุพิชญา สมาชิกในบ้านต่างแยกย้ายกันไปทำกิจกรรมของตนเอง แต่คุณอารดาเป็นห่วงมนสิชาท่านจึงแวะเข้ามาดูมนสิชาสักหน่อยว่าต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือไม่

“หนูมะปรางยังไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนชุดอีกเหรอจ๊ะ” คุณอารดาถาม

“ยังค่ะคุณป้า พอดีว่าหนูถอดชุดไม่ได้ค่ะ” มนสิชาตอบ

“เฮ้อ!! ป้าก็ลืมนึกถึงเรื่องนี้เลย งั้นเดี๋ยวป้าให้มะลิมาช่วยดูแลหนูนะจ๊ะ” คุณอารดาบอก

“ขอบคุณค่ะคุณป้า” มนสิชากล่าวขอบคุณในความช่วยเหลือของคุณอารดา

“งั้นช่วงที่หนูป่วย ป้าจะให้มะลิมาช่วยดูแลนะ แล้วไม่ต้องมาเกรงใจนะจ๊ะ นี่คือคำสั่งจะ” คุณอารดาออกคำสั่งแกมบังคับ

“ค่ะคุณป้า” มนสิชาได้แต่ตอบตกลงเท่านั้น

เมื่อคุณอารดาออกจากห้องไปสักพักมะลิก็มาทำหน้าที่ตามที่คุณอารดาสั่ง มะลิช่วยมนสิชาเปลี่ยนเสื้อผ้าออกเพื่อไปอาบน้ำ และรอแต่งตัวให้ตอนมนสิชาอาบน้ำเสร็จ

“คุณมะปรางนอนนะคะ เดี๋ยวหนูจะนอนเป็นเพื่อนค่ะ เผื่อดึกๆ คุณมะปรางมีอะไรจะได้เรียกใช้มะลิได้ค่ะ” มะลิบอกมนสิชา

“แล้วมะลิจะนอนตรงไหนจ๊ะ ห้ามปูผ้านอนที่พื้นนะ มานอนบนเตียงกับฉันมา” มนสิชาบอกกับมะลิ

“มันคงไม่ดีแน่ค่ะคุณมะปราง ให้มะลินอนที่พื้นนะคะ” มะลิไม่ยอมทำตามที่มนสิชาบอก

“งั้นมะลิก็ไม่ต้องนอนเฝ้าฉันจะ กลับห้องไปได้เลยฉันดูแลตัวเองได้จะ” มนสิชาแกล้งขู่

“โห ถ้ามะลิกลับไปนอนที่ห้อง มะลิต้องโดนคุณท่านดุแน่ๆ เลยค่ะ” มะลิรีบบอก

“นั่นมันคือปัญหาของมะลิจะ ออกไปได้แล้วจะ ฉันจะได้นอน” มนสิชาทำเป็นไม่สนใจ

“งั้นหนูนอนบนเตียงก็ได้ค่ะ” มะลิจำต้องยอม

“ดีมากจะ งั้นเรานอนกันเถอะ” มนสิชารีบบอก

“เออ ฉันลืมไปเลย มะลิไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณนะ ให้เรียกว่าพี่นะจ๊ะ” มนสิชารีบบอก

“เอ่ออออ ค่ะ” จริงๆ มะลิไม่กล้ารับคำแต่ก็ต้องตอบออกไป


เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นถึงมนสิชาจะไม่ได้ออกไปทำงานหาเงินเหมือนก่อนแล้ว แต่มนสิชาก็เคยชินกับการตื่นเช้าเป็นประจำอยู่แล้ว วันนี้เธอจึงตื่นขึ้นมาวิ่งในตอนเช้าเพื่อเป็นการออกกำลังกาย ร่างกายของเธอจะได้แข็งแรง เมื่อเธอวิ่งครบตามที่ตั้งเป้าไว้แล้ว มนสิชาจึงเปลี่ยนมาเป็นเดินเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ อากาศในตอนเช้าค่อนข้างดี มีลมพัดเอื่อยๆ ทำให้รู้สึกเย็นสบาย เมื่อเธอพักผ่อนจนหายเหนื่อยแล้วจึงเดินกลับเข้าบ้าน แต่เธอก็ได้เจอกับธนาธิปเข้าพอดี

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณจอมทัพ” มนสิชากล่าวทักทาย

“...............”

แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ ธนาธิปเดินผ่านหน้ามนสิชาไปเลย เมื่อธนาธิปทำแบบนี้มนสิชาเองก็รู้ว่าเขาต้องไม่ชอบเธอเป็นแน่ แต่มนสิชาก็ไม่คิดที่จะใส่ใจธนาธิปมากนัก เพราะการที่เขาไม่ชอบเธอนั้นมันเป็นเรื่องของเขาไม่ใช่เรื่องของเธอ เมื่อคิดได้มนสิชาจึงรีบขึ้นมาที่ห้องนอนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซึ่งมีมะลิคอยช่วยดูแลอยู่ จากนั้นทั้งสองสาวจึงลงไปที่ห้องครัว

“สวัสดีนะคะทุกคน มีอะไรให้ปรางช่วยมั๊ยค่ะ” มนสิชาถามออกไป

“คุณมะปรางตื่นเช้าจังเลยนะคะ พี่หวานว่าคุณมะปรางออกไปนั่งเล่นข้างนอกก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวอาหารเสร็จแล้วพี่จะให้มะลิยกไปให้นะคะ” หวานรีบบอก

“ปกติปรางต้องตื่นเช้าไปทำงานค่ะ พอมาอยู่ที่นี่ก็ยังชินแบบนี้อยู่ค่ะ เอ่อ ทุกๆ คนคะปรางขอร้องนะคะ ไม่ต้องเรียกปรางว่าคุณนะคะ เรียกปราง หรือ มะปรางก็พอค่ะ” มนสิชาอธิบาย

“เอ่อ มันจะดีเหรอคะคุณมะปราง” ป้าสายหยุดพูด

“ดีสิคะป้าสายหยุด คิดว่าปรางเป็นลูกเป็นหลานนะคะ” มนสิชารีบพูดประจบคนแก่

“ค่ะ” ทุกคนยอมรับปาก

เช้าวันนี้มนสิชาจึงขลุกอยู่ในครัว เธอช่วยหยิบโน่น จับนี่ตลอดเวลา อย่างน้อยๆ เธอก็มีคนที่พร้อมจะมาเป็นมิตรมากกว่าคนที่ไม่ถูกชะตากันแบบคุณธนาธิป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น