Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่56 : หยุดคนละครึ่งทาง

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่56 : หยุดคนละครึ่งทาง

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.7k

ความคิดเห็น : 67

ปรับปรุงล่าสุด : 23 เม.ย. 2561 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่56 : หยุดคนละครึ่งทาง
แบบอักษร

​"เดียร์..สายแล้วนะ...ตื่นเถอะ"

​"อือออออ...ขออีกนิด"



ผมมองร่างของอีกคนที่เอาแต่งัวเงียอยู่ใต้ที่นอนโดยไม่ยอมลุกเลย นี่มันก็สายโด่งป่านี้แล้วทำไมถึงนอนตื่นสายนักละ

ผมเอื้อมมือสะกิดร่างของเดียร์อีกครั้งที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มให้ตื่นดีกว่าจะได้ไปกินข้าวเช้าที่ผมพึ่งสั่งมาเมื่อกี้นี้เอง แต่คนตรงหน้าก็ยังคงงัวเงียกว่าจะลุกได้

"มันสายแล้วนะเดียร์..ไปอาบนํ้าแล้วมากินข้าวกัน"

"หือ?..."

ร่างเล็กปรื่อตาเงยหน้ามองผมทันที ผมเองก็ยังงงกับท่าทีของร่างบางที่ดูเปลี่ยนไปมันผิดปกติ ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้ามาหาผมแล้วจ้องตาไม่กระพริบ

ผมเองไม่รู้ว่าเดียร์เป็นอะไรทำไมถึงมายืนจ้องหน้ากันแบบนี้ ก่อนหน้านี้เดียร์จะไม่เข้ามาประชิดผมแบบนี้ด้วยซํ้า นอกซะจาก...

"เดียร์มีอะไรหรือเปล่า..จ้องเสือทำไมหรอ"

"ไม่ต้องมาหวานกับกู"

เพี้ยะ!

ฝ่ามือเรียวบางปะทะเข้าแก้มซ้ายผมอย่างเต็มเป้า ทำเอาหน้าผมหันไปตามแรงตบ ผมเองที่ยังคงงงกับร่างของคนตรงหน้าก็ได้แต่ยืนเงียบ

"เดียร์..จำได้แล้วหรอ..ดีใจจัง"

"ออกไป..ออกไปจากห้องนี้ซะ"

"เดี๋ยวสิเดียร์..ฟังเสือก่อน..เสือขอโทษ"

ผมที่กำลังจะเอื้อมมือไปจับกับมือของเดียร์ก็ต้องถูกสะบัดออกอย่างแรงจนผมนิ่งไป ร่างบางเลื่อนสายตามองไปทางอื่นแทนที่จะจ้องมองหน้าผมแบบที่ผมกำลังจ้องร่างบางอยู่ตอนนี้

"เมื่อคืน..."

"..."

"เมื่อคืนเราคุยกันแล้วไง..เดียร์เป็นคนพูดถึงสัญญานั่นด้วยนะ..เดียร์จำไม่ได้หรอ"

เดียร์หยุดนิ่งไปก่อนจะค่อยๆหันมาสบตาผมอย่างช้าๆ ผมอ่านสายตานั่นออกสายตาที่มีแต่ความปวดร้าวแสนสาหัส ถึงผมจะดูแลเดียร์ขนาดไหนเมื่อถึงเวลาที่ความทรงจำมันต้องกลับมาพร้อมกับความเจ็บปวดเหมือนตอนนี้

"เสือรู้ว่าเดียร์เจ็บปวดที่เสือไร้เหตุผล..เสือดีใจนะที่เดียร์จำได้"

"ออกไป"

"ขอโทษที่ผ่านมาเสือทำให้เดียร์ผิดหวัง..แต่ขอร้องละ..ขอโอกาสให้เสืออีกสักครั้งนะ"

"ออกไปซะ..จะไปไหนก็ไป"

"เดียร์ฟังเสือก่อน..มองหน้าเสือก่อนสิ..เดียร์...เสือขอโทษ..ขอโทษที่เสือเลวแบบนี้..ขอเถอะนะ..กลับมาหาเสือเถอะนะ..อย่าเย็นชาใส่เสือเลย"

"บอกให้ออกไปไงเล่า!!..ออกไปจากห้องนี้ซะ!!..ออกไป!!"

เลว ผมนี่มันเลวเกินกว่าคำไหนๆ ร่างบางต้องร้องไห้อีกครั้งเพราะผมอีกแล้ว​ นํ้าตาที่มีแต่ความเจ็บปวดของคนตรงหน้าค่อยๆไหลออกมาไม่ขาดสาย มันจะถึงจุดจบแล้วหรอ

"ฮึก..อึก..ฮึก..ฮือออออ...ออกไปสิ..บอกให้ออกไปไง..ฮึก"

"เสือจะไม่ไปไหนทั้งนั้น..เสืออยากจะได้โอกาสจากเดียร์..เสือจะไม่ทำให้เดียร์เจ็บอีกแล้ว..ขอร้องละ"

"ไม่เอา..ฮึก..ไม่เอาแล้ว..พอแล้ว..ฮึก..นายก็ไม่ต่างจากคนเก่า..นายไม่ต่างจากคนนั้นเลย"

"เดียร์อย่าเอาเสือไปเหมารวมกับไอ้เวลนะ..เสือเคยพูดแล้ว..ว่าเดียร์จะไม่เสียใจซํ้าอีกครั้ง..."

"แล้วนี่ละ!..ห้ามเท่าไหร่นายไม่เคยฟัง..นายไม่เคยฟังคนอื่นเลย!..พูดเท่าไหร่นายก็เอาแต่อารมณ์ตัวเองเป็นตัวตัดสิน!..ฮึก"

"เดียร์..."

"พอแล้ว!..เหนื่อย..มันเหนื่อยมากพอแล้ว..เราเลิกกะ..."

"ไม่!!"

เดียร์ต้องร้องไห้ซํ้าแล้วซํ้าเล่าเพราะคนอย่างผมที่พูดเองด้วยซํ้าว่าจะทำให้คนตรงหน้าไม่ร้องไห้และเสียใจอีก แต่ผิดคาดคนที่ตอกยํ้าความเจ็บปวดให้มันเพิ่มเข้าไปอีกนั่นคือผม

ทันที่ที่เดียร์จะพูดประโยคที่มันสามารถแทงลึกเข้ามาในอีกพร้อมกับกรีดมันซํ้าอีกครั้ง ผมรีบโผล่เข้ากอดร่างเล็กนั่นไม่ให้พูดออกมาทันที

"อย่าพูด..ขอร้องอย่าพูดประโยคนั้น..เสือจะไม่ไปไหนทั้งนั้น..เสือจะอยู่กับเดียร์..ขอร้องอย่าพูดมันออกมาเลยนะ"

"ฮึก..ฮือออออ...เหนื่อย..มันทั้งเหนื่อย..มันทั้งเจ็บ..ฮึก..พอแล้ว"

มือเรียวบางของเดียร์กำเสื้อของผมแน่นก่อนที่หน้าอกจะสัมผัสได้ถึงนํ้าตาของเดียร์เองที่มีเสียผมซับนํ้าตาให้อยู่นั้นมันเปียกชุ่มไปหมด

ผมได้แต่กอดร่างนั้นไว้ให้นานที่สุด ตอนนี้ไม่มีประโยคไหนที่จะพูดวอนขอให้ร่างบางใจอ่อนอีกแล้วผมจนปัญญาจริงๆ ได้แต่ยืนกอดร่างนั้นไว้อย่างอาวร และมันก็มีแต่เสียงสะอึกสะอื้นของร่างนั้น

"เสือรักเดียร์มากนะ..."

"ฮึก...หยุดพูดได้แล้ว..ไม่อยากฟัง"

"เสือรักเดียร์..ได้ยินมั้ย"

"บอกให้หยุดพูดไง!"

​(จบ เสือใหญ่พาท)

​.

.

.

น่าแปลกที่คนอย่างผมรู้สึกตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงงในหลายๆอย่าง ผมกลับมาจำได้แล้วความจำทั้งหมด ทุกสิ่งทุกอย่างมันกลับมาเหมือนเดิม แต่ความจำในเหตุการณ์นั้นก็กลับมาทำให้ผมตบร่างสูงไปเมื่อไม่กี่นาทีนี้เอง

ไม่รู้ว่าควรจะโกรธ จะเกลียด หรือว่าเสียใจดีกับการกระทำของร่างสูงที่ทำเอาผมเจ็บร้าวไปหมดทั้งร่างกายรวมถึงจิตใจที่เชื่อมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อใจ

"เสือรักเดียร์..รักมากที่สุด..อย่าทิ้งเสือเลยนะ..ได้โปรด"

อ้อมกอดของอีกฝ่ายทำเอาผมสะท้านไปทั้งตัวเสียงที่แผ่วเบาพูดออกมาอย่ารู้สำนึก แต่สำหรับผมยังไม่แน่ใจว่าตัวเองควรทำอย่างไรต่อไปดี

ผมได้แต่ยืนสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูง มือก็กำเสื้อมันไว้แน่น พลางคิดแล้วคิดเล่าว่าควรจะเปิดโอกาสกับร่างสูง หรือจะเก็บโอกาสนั้นไว้

"ที่ทำไปเพราะรู้ว่าหวง..แต่ในตอนนั้นเสือก็ห่วงเดียร์..กลัวเดียร์จะให้ความหวังกับคนที่เป็นอดีต..เสือรู้ว่าทำเกินเหตุ"

"นายไม่ได้ยึดมั่นในสิ่งที่เคยสัญญากันไว้ตั้งแต่แรก..นายไม่เคยคิดถึงสิ่งนั้น..ฮึก..นายไม่เคยเชื่อใจฉัน"

ร่างสูงเงียบไปทันทีราวกับว่าพูดไม่ออก ผมพูดผิดหรือ? ความเชื่อใจมันหายไปไหนหมด เคยพูดกันแล้วไม่ใช่หรอ

"เสือรู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดเต็มๆ..เสือขอโทษ"

"ฮึก..ตลอดเวลาที่ผ่านมา..ลองนึกดูหน่อยสิ..คนที่วิ่งไล่ตามนายให้ยืนอยู่ในจุดเดียวกับนายได้ก็คือตัวฉันเองไม่ใช่หรอ..ต่อจากนี้ก็พอแล้วละ..จะเลิกไล่ตามนายแล้ว..พอแล้ว..ฉันเหนื่อย"

ผมอาจจะวิ่งไล่ตามผู้ชายคนนี้ที่ตอนแรกมันใจว่าอยากจะยืนอยู่ในจัดเดียวกับคนที่กำลังกอดผมอยู่ แต่ไม่เลยผมวิ่งตามเค้าเท่าไหร่เค้าก็จะเดินห่างออกไปทุกทีจนร่างกายผมมันล้าไปหมดแล้ว

ผมควรหยุดวิ่งใช่รึเปล่า ผมควรหยุดได้แล้วใช่รึเปล่า?

"ต่อจากนี้เดียร์ไม่ต้องไล่ตามเสือแล้ว..เสือจะเป็นคนวิ่งไล่ตามเดียร์เอง..ขอแค่โอกาส..นะเดียร์..เสือจะยอมรับผลกรรมที่ตัวเองทำไว้เอง..เดียร์ไม่ต้องไล่ตามเสือแล้ว"

ร่างสูงของคนตรงหน้าค่อยๆผละออกแววตาที่จ้องลึกเข้าไปถึงภายใจจิตใจที่กำลังบ่งบอกว่าเค้าเองก็เจ็บไม่ต่างจากผม

ยิ่งเห็นแบบนี้แล้วผมยิ่งสงสารคนตรงหน้า ถ้าถามว่าผมรักเสือใหญ่มากมั้ย บอกเลยว่าผมรักมันมาก แต่ผมดันเหนื่อยซะก่อนที่จะรักมันต่อซะอีก

"เดียร์..ขอโทษ"

"โอกาสเดียร์ให้เสือได้เสมอ..แต่วันที่เสือเลือกจะไม่เชื่อใจ..เดียร์ไม่มั่นใจแล้วว่าจะให้โอกาสนั่นได้อีกมั้ย"

ผมเอื้อมมือของตัวเองที่กำลังสั่นเทาไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ผมค่อยๆสัมผัสที่ใบหน้าของร่างสูง คนตรงหน้าเองก็เอื้อมมาจับมือผมไว้อย่างแนบแน่นก่อนจะสบตาผม

ผมไม่ได้โกรธที่เสือใหญ่นั้นทำให้ผมได้รับบาดเจ็บหรือความทรงจำนั้นหายไปชั่วขณะ แต่ผมโมโหตัวเองที่ใกล้ชิดคนอื่นมากกว่าคนรักของตัวเองซะอีก

"อย่าโทษตัวเองนะเดียร์..เสือรู้ว่าเดียร์กำลังโทษตัวเองอยู่ใช่มั้ย..อย่าคิดโทษตัวเองเลยนะ..คนที่ผิดนั่นคือเสือ..ไม่ใช่เดียร์"

ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเลิกคิดที่จะไล่ตามคนตรงหน้าไปแล้ว ผมคิดว่าตัวผมควรหยุดวิ่งไล่ตามร่างสูงได้แล้ว

ใบหน้าหล่อคมเต็มไปด้วยความหวังจากคนอย่างผม ผมมองหน้าคนตรงหน้าแล้วรู้สึกว่าความเจ็บปวดนั้นเริ่มจางหายเพราะอมยิ้มนั้นที่เผยออกมาให้เห็นทุกครั้งที่เรามีความสุขด้วยกัน เราทั้งสองต่างยิ้มให้กันในเวลาที่มีความสุข

"ไม่ต้องร้องนะคนดี..เลิกร้องไห้ได้แล้ว...ถ้ายังไม่รู้ว่าโอกาสของเดียร์ควรจะให้เสือมั้ย..นั่นก็ขึ้นอยู่กับเดียร์แล้วละ..เสือเคารพการตัดสินใจของเดียร์นะ"

ร่างสูงมองผมพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้า ไม่เห็นจะต้องยิ้มเลยนี่ทั้งที่เจ็บปวดจะแย่อยู่แล้วไม่ใช่หรอ

"จะเลิกวิ่งไล่ตามเสือแล้วละ..เดียร์จะหยุดวิ่งแล้ว..."

"เดียร์ตัดสินใจแล้วสินะ"

"เดียร์ตัดสินใจแล้วว่าควรหยุดมันไว้แค่ตรงนี้"

มือหนาที่จับกุมมือผมไว้อย่างมีหวังตอนนี้มันรู้สึกเย็นไปหมด ร่างสูงค่อยๆปล่อยมือออกจากมือผมพร้อมกับยิ้มจางๆ

รู้สึกตัวอีกทีร่างสูงก็หันหลังและกำลังจะเดินไปที่ประตูแล้ว ผมยังพูดไม่จบเลยด้วยซํ้าทำไมรีบด่วนตัดสินใจนักละ

"แต่เดียร์จะหยุด..จะหยุดรอเสือนะ..เดียร์จะรอเสือให้หยุดเหมือนกัน..ถ้าเสือหยุดแล้ว..เราจะได้เดินไปด้วยกันไง"

ฝีเท้าหยุดชะงักก่อนจะค่อยๆหันกลับมา ผมมองใบหน้าที่เหมือนกำลังจะดีใจแต่ยังคงไม่แสดงออก

ผมจะหยุดวิ่งไล่ตามร่างสูงนั่นแล้ว แต่ผมจะหยุดรอร่างสูงนั่นให้หยุดเหมือนกัน ผมจะรอวันที่เค้าเดินเข้าหาผมและวันนั้นเราจะเดินไปพร้อมกัน 

"ตอนนี้เสือก็หยุดแล้ว..เสือจะเดินเข้าหาเดียร์เอง..เดียร์จะได้ไม่ต้องเหนื่อยอีกแล้ว"

"อึก"

ร่างสูงโผล่เข้ากอดผมอีกครั้ง จริงๆด้วยผมหยุดเดินและคนที่เดินเข้าหาผมนั่นคือร่างสูง เราทั้งคู่ต่างหยุด เราต่างมาคนละครึ่งทางเหมือนกัน และเราเลือกที่จะเดินเข้าหากันอย่างไม่ต้องกังวล

"เสือรักเดียร์นะ"

"เดียร์ก็รักเสือนะ"

สุดท้ายโอกาสที่ผมถือมันไว้ในมือผมก็เป็นคนยื่นให้กับคนรักที่กำลังสวมกอดผมอีกครั้ง รักแล้วก็ต้องมีคำว่าอภัยจริงมั้ย?

สำหรับผู้ชายคนนี้ผมให้อภัยเค้าได้เสมอแต่มันคงต้องใช้เวลาตรองสักหน่อย คิดทบทวนเรื่องอีกครั้งว่าเราควรให้อภัยหรือตัดบทนั้นทิ้งไปกันแน่

"เรื่องที่เราจะไปเที่ยวกัน..เสือยังไม่ลืมหรอกนะ"

"ใครว่าเดียร์ลืมละ..ไม่ได้ลืมสักหน่อย"

"แต่ของขวัญวันครบรอบของเรา..เสือให้เดียร์ไปแล้วนะ"

"ให้อะไร..เดียร์ยังไม่รู้เลยว่าเสือให้อะไร?"

ร่างสูงค่อยๆผละออกจากผมก่อนจะอมยิ้มแล้วมองหน้าผมแบบที่เคยมอง สายตาเต็มไปด้วยความซุกซนเกินกว่าจะรู้ว่าร่างสูงคิดอะไรที่ยากจะเดาออก

"ไม่รู้สึกจริงๆด้วยสิ..เห้ออออ...น่าน้อยใจจังเลยน้าาาา"

"ก็ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลยนี่?...ไม่เห็นจะมีของอะไรเลย"

ถึงวันครบรอบของเราในวันเดียวกันจะเกิดเรื่องร้ายๆขึ้นซะก่อน แต่เพราะคำว่าให้อภัยมันจึงเป็นการเริ่มต้นว่าสุขนั้นอีกครั้ง

และผมเองพร้อมที่จะให้อภัยและพร้อมที่จะเริ่มต้นความสุขนั้นอีกครั้ง โดยที่จะมีร่างสูงตรงหน้าที่ผมมักคิดว่ามันคือไอ้เถื่อนเสมอที่ชอบทำอะไรโผงผางและเอาแต่ใจ แต่ผมก็รักมัน

"เสือหิวข้าวจัง..ไปกินข้าวก่อนนะ"

"เดี๋ยว!..ไหนอ่ะของขวัญวันครบรอบอ่ะ"

"ให้ไปแล้ว"

"ไหนอ่ะ?"

"ที่นิ้วนั่นไง..หิวข้าวจัง..ไปกินข้าวดีกว่า"

ปัง~

"ที่นิ้วไหนเล่า..ไม่เห็นจะ..เอ๊ะ!?"

ผมแบมือดูทุกนิ้วทันทีเพื่อจะหาของขวัญวันครบรอบของผมนั้น แต่ในตอนแรกที่มัวแต่หวังจนเริ่มหงุดหงิด แต่เมื่อสายตาสะดุดเข้ากันนิ้วนางข้างซ้ายหน้าก็ต้องร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

นี่มันอะไรกัน? แหวนงั้นหรอแหวนวงสีเงินที่ผมกำลังสวมอยู่ มันสวมอยู่ในนิ้วผมตั้งแต่ตอนไหน ทำไมไม่รู้สึกเลยละ

ผมมองแหวนที่กำลังสวมอยู่ให้ชัดๆก็ต้องหน้าร้อนผ่าวขึ้นไปอีก เมื่อมีตัวอักษรสลักอยู่บนนั้นด้วย

"ไอ้บ้านี่!!!...ทำให้เขินอีกแล้วนะ!"

​-• ครีรินทร์รักชลธรี •-












​ติดตามตอนต่อไป

​แลดูไรท์คงจะกินมาม่าเยอะไรจนอิ่ม และที่สำคัญท้องอืดจนมันป่องๆแล้วละ เดี๋ยวไปหาของหวานกินมั่งดีกว่า กินแต่มาม่าเบื่อแล้วอ่ะเนาะ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น