614shorts

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : จะไม่ทน!!

คำค้น : Pirate Darling สวย เเสบ ซ่า ภรรยาของผม ไพเรท ซิดนีย์ Pirate Sydney

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2561 08:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จะไม่ทน!!
แบบอักษร

6



สองอาทิตย์แล้วที่ฉันกลับมาจากต่างประเทศเเล้วมาอยู่ที่คอนโดของไพเรท วันนี้ฉันมีนัดกับกลุ่มเพื่อนๆไปเที่ยวกันหลังจากที่ต่างคนต่างไม่ได้เจอกันนาน ฮ๊า วันนี้ฉันจะได้เจอทุกคนแล้วสินะ ว่าแล้วฉันจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ ผมยาวสลวยถูกลอนแล้วปล่อยสยายอยู่กลางหลังเล็ก เดรสสั้นรัดรูปสีดำกับรองเท้าส้นสูงหรูที่ไพเรทเป็นคนเปย์ให้ฉันก็เตรียมมาเพื่อการนี้แหล่ะ และดูเหมือนว่าวันนี้ไพเรทก็มีนัดกับกลุ่มเพื่อนของเขาด้วย เพราะเขาบอกกับฉันตั้งแต่กินข้าวเย็นด้วยกันแล้วว่าจะออกไปข้างนอก จะว่าไปเพื่อนของหมอนี่น่าจะมีสามคนมั้ง แต่คนที่ฉันจำได้ดีสุดก็คงจะเป็นคนที่ชื่อคิง เพราะเค้าดูเจ้าชู้สุดแล้วก็เป็นคนที่เข้ามาห้ามไม่ให้ไพเรทกระทืบไอ้บ้านนั่นจนตาย

“นี่มึงจะออกไปข้างนอก”

“ใช่ แต่งตัวแบบนี้คงจะไปออกกำลังกายมั้ง”

“กวนตีน ละดูแต่งตัวอะไรของมึงวะ มันสั้น ไปเปลี่ยน”

“อะไรของนาย เมื่อก่อนฉันก็แต่งแบบนี้ตลอดตอนไปเที่ยว” ฉันตอบตามความจริง

“นั่นมันเมื่อก่อนป่าววะ แต่นี่มึงอยู่กับกู ถ้าไม่ไปเปลี่ยนที่ดีกว่านี้มึงก็ไม่ต้องออกไป”

“ทำไมฉันต้องทำตามที่นายบอก ฉันไม่เปลี่ยน ชัดหรือยัง”

“ถ้ามึงกล้าออกไปจากห้องทั้งชุดนี้ก็ลองดู แล้วมึงกับกูจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่ต้องยอม”




สุดท้ายแล้วฉันก็ต้องยอมเปลี่ยนชุดตามคำสั่งของไพเรทเพราะหมอนั่นขู่ว่าถ้าฉันไม่ไปเปลี่ยนนอกจากจะไม่ได้ออกไปไหนแล้วเขายังจะเป็นคนเปลี่ยนให้ด้วย แล้วมานั่งหน้าหงิกอยู่ในรถคันหรูที่กำลังเคลื่อนตัวไปยังสถานที่นับพบของฉับกับกลุ่มเพื่อน ว่าแต่เพื่อนของฉันจะมาถึงกันครบรึยังนะ

ทันทีที่ลงจากรถฉันก็เดินตรงเข้าไปข้างในโดยไม่สนใจไพเรทที่เดินตามมา แต่ทำไมเขาต้องเดินตามฉันเข้ามาข้างในด้วยหล่ะเนี่ย

“ทำไมนายถึงเดินตามฉันเข้ามา”

“ตามอะไรวะ กูก็มาเจอเพื่อนที่นี่เหมือนกัน แล้วที่นี่ก็เป็นที่ประจำของพวกกู เพราะเป็นคลับพี่ชายไอ้จอมทัพมัน”

“แล้วทำไมนายไม่บอกฉันเล่าว่านายมาที่นี่” ฉันจะได้ไปที่อื่น เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้านาย

“มึงไม่รู้จริงๆหรอวะว่าหนึ่งในเพื่อนมึงเป็นเมียไอ้จอมทัพ”

“ห้ะ จริงดิ” ฉันก็พอจะรู้หรอกว่ายัยพายเพื่อนของฉันมีแฟนชื่อจอมทัพ แต่ไม่รู้ว่าเป็นจอมทัพเพื่อนของไพเรท อะไรมันจะบังเอิญถึงขนาดนี้

“เออ แล้วทีนี้ก็เลิกพูดว่ากูตามมึงมาได้แล้ว หลงตัวเองชิบหายเลยหว่ะ จะเข้าไปมั้ย เข้าไปก็รีบมา”

“ฮึ่ย ไอ้บ้าไพเรท” ว่าก่อนจะเดินตามร่างสูงที่เดินนำหน้าไป

“พาย ทำไมแกไม่บอกฉันล่ะว่าจอมทัพแฟนแกเป็นเพื่อนกับไอ้บ้าไพเรท” ฉันถามพายที่นั่งข้างจอมทัพ

“หือ ฉันนึกว่าแกจะรู้เพราะไพเรทบอกอ่ะ เลยไม่ได้บอกแก” ถ้าให้ฉันเดาจอมทัพก็คงจะพึ่งรู้เหมือนกันแหล่ะว่าฉันเป็นเพื่อนกับยัยพาย เพราะดูจากรอยยิ้มแห้งๆนั่น เหอะๆๆอะไรโลกมันจะกลมขนาดนี้

“แล้วพินต้ากับลาเบลไปไหนอ่ะ ยังมาไม่ถึงหรอ”  ฉันถามพายเพราะตั้งแต่เข้ามายังไม่เห็นสองคนนี้เลย

“อื้อ ยังมาไม่ถึงเลย แต่อีกเดี๋ยวคงมาแล้วแหล่ะ”  พายตอบ

“ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ พอดีเห็นที่ว่างอยู่”  ฉันหันไปทางต้นเสียงก็พบกับผู้หญิงเดรสแดงคนหนึ่งกำลังทำท่าจะนั่งลงข้างๆกับไพเรท ในมือของเธอถือแก้วค็อกเทลสีฟ้ามาด้วย ก่อนทำท่าขยับเข้าไปนั่งใกลๆเมื่อไพเรทอนุญาต

“ไม่ทราบว่าชื่ออะไรหรอคะ” ถามดีๆไม่ต้องเบียดหน้าอกหล่อนเข้าไปได้ไหมล่ะ

“ไพเรทครับ” ฉันทำท่าขยับปากที่ไพเรทพูดอย่างนึกหมั่นไส้พร้อมกับเบะปากแรง

“ชื่อเพราะจังเลยนะคะ”

“ขอบคุณครับ เอ่อ คุณ?”

“ฮานิค่ะ”

“เอ่อครับคุณฮานิ”

“แล้วนี่ไพเรทมาคนเดียวหรอคะ”  ถ้าคุณเธอแหกตาดูก็จะเห็นว่าทั้งโต๊ะมีกี่คน--*

“ไม่หรอกครับ ผมมาดื่มกับเพื่อนๆ”

“หรอคะ ช่วยแนะนำให้ฉันรูจักบ้างได้ไหม” ใครเขาจะอยากรู้จักเธอกัน

“ได้สิครับ งั้นเริ่มจากคนนี้ นี่คิง จอมทัพ ข้างๆแฟนจอมทัพชื่อพาย แล้วคนนี้ก็ ซิดนีย์”

“ซิดนีย์ ชื่อเพราะจังเลยนะคะ”

“ค่ะ ชื่อคุณก็เหมือนกันนะคะ” ฉันตอบพร้อมยิ้มฝืดๆไปให้

“ฉันต้องขอตัวกลับไปที่โต๊ะก่อน ยังไงเชิญคุณไพเรท เอ่อ ทุกคนได้ที่โต๊ะนะคะ หลายคนน่าจะสนุกดี” หึ หล่อนจะชวนแต่ไพเรทก็บอกเถอะค่ะ ทั้งโต๊ะมันฟังไม่ขึ้น

“ขอบคุณครับ”

.

.

“มึงแม่งเสน่ห์แรงหว่ะไพเรท กูนี่นับถือเลย”

“มึงก็ใช่ย่อยไอคิง กูเห็นโต๊ะข้างๆมองมึงตั้งแต่กูเดินเข้ามาแล้ว อย่านึกว่ากูไม่เห็นว่ามึงก็เล่นด้วย”

“555555หรอวะ”

“เออ ไอ่ห่าหนิ” ไพเรทว่าพร้อมกับส่ายหัวอย่างเอือมระอา

“แกจะไปไหนอ่ะซิดนีย์” พายเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนตัวเองลุกขึ้น

“เบื่อ จะไปแดนซ์ ” พูดจบก็เดินไปยังที่ที่บุคคลต่างวาดลวดลายกันอย่างสนุกสนาน

“ไพเรท เพื่อนมึงเป็นอะไรวะตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว?”

“ไม่รู้หว่ะ แต่มันแม่งงี่เง่าชิบหาย”  ร่างสูงตอบอย่างไม่ใส่ใจพร้อมกับเบนสายตาคมมองร่างของหญิงสาวที่เดินออกไปจากโต๊ะ

เสียงเพลงบวกกับแอลกอฮอล์ที่ผ่านลำคอลงไปทำให้ร่างบางที่กำลังอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายรู้สึกสนุก พร้อมกับคิดว่าเธอไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ ถ้าไม่นับรวมครั้งที่แล้วที่มีเรื่องนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอกลับมาแล้วรู้สึกสนุก

“ขอชนแก้วด้วยได้ไหมครับ” เธอหันไปตามเสียงเรียกก็พบกับผู้ชายที่หน้าตาจัดว่าดีมากคนหนึ่ง แต่ไม่ดีถึงขนาดไพเรท พลันคิดได้ว่าทำไมเธอต้องคิดถึงเขาในเวลานี้ด้วย ก่อนจะสลัดความคิดนั้นออกไปแล้วสนใจผู้ชายตรงหน้า

“ได้สิคะ ทำไมจะไม่ได้หล่ะ” พูดจบเธอก็ยกแก้วของตัวเองขึ้นชนกับอีกฝ่ายพร้อมดื่มเครื่องดื่มสีสวย

“ผมชื่อบีเอ็ม ขอทราบชื่อคุณได้ไหมครับ”

“ซิดนีย์ค่ะ ชื่อของฉัน”

“เป็นชื่อที่เหมาะกับคนสวยๆอย่างคุณมากครับ”

“ขอบคุณมากค่ะ”




เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆฝ่ายชายดูเหมือนจะเป็นคนที่ช่างพูดช่างจามาก เพราะดูจากที่เริ่มคุยกันมาเขายังหาเรื่องเล่าต่างๆมาเล่าให้ฟังเธอได้เลย และแล้วดวงตาสวยก็พลันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มหล่อที่เธอจำได้ว่าเป็นไพเรทแน่นอนที่บัดนี้มีหญิงสาวคนเดิมอยู่ด้วย ผู้หญิงคนดังกล่าวนั่งลงบนต้นขาพร้อมกับใช้มือเรียวคล้องคอแกร่งพร้อมทั้งก้มลงกระซิบกระซาบหัวเราะกันอยู่กับไพเรท หนอยมันน่าโมโหนัก ทีกับเธอเองว่าอย่างนั้นอย่างนี้ แต่จริงๆตัวเองก็ชอบแบบนี้สินะ หน้าอกหน้าใจของหล่อนกับต้นแขนและแผ่นอกกว้างเบียดกันอยู่แทบจะล้นทะลักบราออกมาแล้ว แถมดูเหมือนฝ่ายชายจะไม่ปฏิเสธด้วย ก็เล่นนั่งนิ่งไม่ขยับขนาดนั้น หึ ว่าในใจพร้อมกับหันมาสนคนตรงหน้าที่บัดนี้เริ่มดึงมือเธอไปจับ เธอเกือบจะสลัดมือผู้ชายออกแต่คิดอะไรบางอย่างได้เธอจึงเอื้อมมือเรียวคล้องคอแกร่งให้ใบหน้าของเธอและเขาอยู่ใกล้กันพร้อมทั้งกระซิบข้างหูเขาด้วย แต่แล้วมือฝ่ายชายก็เริ่มวนเวียนอยู่แถวๆเอวคอด พร้อมทั้งลูบเบาๆไปด้วย

“ด่ะ เดี๋ยวก่อนค่ะ” เธอพยายามปัดมือที่เอาแต่ลูบไล้แถวๆเธอออก

“ทำไมล่ะครับ ดูเหมือนว่าคุณก็ชอบแบบนี้หนิ” เขาเอ่ย

“ตะ แต่ว่าอายคนเขานะคะ”

“ไม่ต้องอายหรอครับ ใครๆเขาก็ทำกันแบบพวกเรา” พวกเราบ้าอะไรล่ะ

“อื้อ” ร่างเล็กตกใจเมื่ออยู่ๆชายตรงหน้าก็ก้มหน้าลงซุกไซร้ซอกคอของเธอย่างฉาบฉวย แขนเล็กพยายามดับใบหน้าเขาให้ออกห่างแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่ออีกฝ่ายมีความพยายามที่จะต่อต้านเธอ

“ออกไปนะคะ แบบนี้ไม่เล่นแล้วค่ะ” เธอบอกพร้อมกับพยายามดับหน้าอีกฝ่าย

“ไม่เล่นครับผมเอาจริง”

“แต่ฉันจะไปแล้ว กรุณาปล่อยตัวฉันด้วย”

“ผมไม่ปล่อยครับ ตัวคุณจะทำอะไรผมได้”

“มันไม่ทำกูทำเอง ผัวะ” ไพเรทกระชากร่างของคนตรงหน้าฉันออกพร้อมทั้งปล่อยหมัดหนักๆใส่คนตรงหน้าจนตัวเขาเซไปโดนอีกโต๊ะหนึ่ง

โครม เพล้ง!!!!

“ไอจอมทัพกูฝากขอโทษพี่ชายมึงด้วย ส่วนค่าเสียหายจะเอาเท่าไหร่เดี๋ยวกูจะมาจัดการให้ทีหลัง” ไพเรทพูดพร้อมกับเดินตรงมาหาฉัน

“ส่วนกูมึง มีเรื่องต้องเคลียร์กันอีกยาว” ร่างสูงพูดจบก่อนจะกระชากแขนของฉันให้เดินตามออกไปจนถึงรถ เขาให้แรงดันฉันให้เข้าไปนั่งในรถจากนั้นเขาจึงอ้อมไปเปิดประตูและนั่งประจำตำแหน่งคนขับก่อนจะกระชากรถออกตัวไป

“ไพเรท นายขับรถเร็วมาเลยนะ เบาๆหน่อยเถอะ” ฉันบอกเมื่อเห็นว่าเขาขับรถเร็วเกินไปจริงๆ

“…”

“ไพเรท”

“เรื่องของกู แล้วมึงก็เตรียมตัวมึงไว้ได้เลยซิดนีย์ เพราะกูจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว”




ณ คอนโดหรูของไพเรท

“มึงเข้าไป” ไพเรทจัดการผลักฉันเขาไปในห้องของเขาและปิดประตูด้วยความเสียงดัง

ปัง!!!!!

“ฉันเจ็บนะไพเรท”

“ก็กูทำให้เจ็บ”

“แล้วนายมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับฉัน”

“ก็ลองมามีสิทธิ์หน่อยเป็นไง”

“จะทำอะไรของนาย อื้อ”   ริมฝีปากร้อนที่รวดเร็วในการจู่โจมประกบลงมายังริมฝีปากบางฉ่ำ ไม่อ่อนโยนนุ่มนวลเหมือนครั้งก่อน หากแต่มันรุนแรงเพราะอารมณ์ที่ไม่คงที่ของชายหนุ่มหรือเพราะว่าแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มก็ไม่อาจทราบได้

“อ้าปากออก” เสียงทุ้มบอกพร้อมทั้งบังคับให้อีกฝ่ายทำตาม จากนั้นเขาจึงบดขยี้ริมฝีปากนุ่มอย่างรุนแรงโดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ สัมผัสรุกล้ำจากเรียวลิ้นชำนาญกำลังเล็มไล้ความหอมหวานภายในปากเล็ก มือใหญ่บีบแขนเล็กแน่เพื่อกันให้อีกฝ่ายไม่มีทางขัดขืน ความรุนแรงในคราแรกเริ่มเปลี่ยนแปลงเป็นโอนอ่อนลงเมื่อเห็นอีกฝ่ายที่ตัวเล็กกว่าไม่ขัดขืน สติสัมปชัญญะทั้งหมดถูกดึงกลับมาเมื่อแผ่นหลังเล็กสัมผัสกับบางสิ่งที่อ่อนยวบ ชายหนุ่มวางร่างบางลงบนเตียงนุ่มพร้อมกับก้มลงบดขยี้จูบลงไปด้วย ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ

“ถ้ามึงห้ามยังไงกูก็จะไม่ฟัง และกูก็จะไม่ทนอีกต่อไป” ชายหนุ่มบอกก่อนจะก้มหน้าลงไปซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นก่อนจะขบเม้มผิวกายของเธอไปด้วย จูบที่เอาแต่ใจ ร้อนแรงและในขณะเดียวกันมันก็นุ่มนวล มือแกร่งก็ไม่หยุดนิ่งบัดนี้มันได้ปัดป่ายลูบไล้ไปที่ต่างๆไปทั่วก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าอกสวย

“อ๊ะ พะ ไพเรท” ร่างบางส่งเสียงน่าอายออกมาเมื่อเขาออกแรงเคล้นคลึงอกสวยอย่างไม่เบามือ ก่อนแววตาฉ่ำจะมองดูเขาที่ผละตัวออกจากเธอและกำลังลุกขึ้นถอดเสื้อแจ็คเก็ตรวมไปถึงเสื้อยืดของตนเองออก จากนั้นร่างสูงจึงทับทาบลงมายังร่างกายเธออีกครั้ง ขาแกร่งดันขาเรียวงามให้แยกออกก่อนจะแทรกเข้าตัวไปอยู่ตรงกลางระหว่างขาของเธอ เมื่อเธอสำรวจร่างกายตัวเองให้ดีแล้วตอนนี้ตัวเธอเหลือแต่บราตัวสวยกางเกงชั้นในตัวจิ๋วเท่านั้น ซึ่งไม่รู้ว่าคนข้างบนตัวเธอได้จัดการไปตอนไหน มือเล็กยกขึ้นมาปิดทรวงอกอวบก่อนจะโดนมือใหญ่ปัดออกพร้อมปัดป่ายมือร้อนผ่านส่วนต่างๆ เคลื่อนลงไปเคล้นสะโพกมน ลูบวนขึ้นมาด้านบนจัดการปลดตะขอบราสวย ใบหน้าคมก้มลงชิมยอดอกสีสวยโดยที่มืออีกข้างออกแรงบีบอีกข้างเพื่อไม่ให้น้อยหน้า

“อ๊ะ” คนตัวเล็กครางเสียงหวานอย่างเสียวซ่าน มือใหญ่ไม่รอช้าจัดการถอดปราการด่านสุดท้ายนั่นก็คือชั้นในตัวจิ๋วของอีกฝ่ายออกเผยให้เห็นเนินเนื้อสีชมพูระเรื่อที่เขาปรารถนา ก้านนิ้วเรียวลูบไล้เนินเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำไปมาก่อนจะแยกออกแล้วส่งนิ้วเรียวเบิกทาง

“ฮือ จะ เจ็บ”

“อ่า มึงอย่าเกร็ง” เสียงแหบพร่าของไพเรททำเธอหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง

“ฮึก ชะ ช่วยที” ร่างสูงยกยิ้ม เขารู้ว่าคนตัวเล็กหมายถึงอะไร

“จะให้กูช่วยอะไรหืม”

“มะ ไม่ไหวแล้ว” เมื่อเห็นเธอเริ่มเผลอไผลไปกับสัมผัสที่เขาเป็นคนปลุกปั่น คนตัวสูงจึงจัดการนำแกนกายที่ขยายใหญ่เต็มที่ถูไถไปกับเนินนุ่ม ก่อนจะค่อยๆกดส่วนหัวเข้าไปอย่างช้าๆเพราะเขารู้ดีว่านี่เป็นครั้งแรกของเธอ

“ฮื้อ จะ เจ็บ” คนตัวเล็กบอกพร้อมกับหางตาที่เริ่มมีน้ำใสๆคลออยู่

“อย่าเกร็ง เชื่อใจกู”

“ฮึก”

“อ่า ผ่อนคลายอีก ไม่งั้นมึงจะยิ่งเจ็บ” เขาบอกพร้อมกับก้มลงจูบแก้มเนียนใส ก่อนจะค่อยๆดันแกนกายจนสามารถพามันเข้าไปได้จนสุดแล้วรอให้ร่างกายคนตัวเล็กได้ปรับสภาพ

“อื้อ อ๊ะ” แขนเล็กผวาเข้ากอดคนตัวโตกว่าเมื่อเขาเริ่มขยับจุดที่เพิ่งผสานกับ ริมฝีบางเม้มเป็นเส้นตรงจนห้อเลือดก่อนจะถูกริมฝีปากหนาเข้าครอบครองครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะผละออกแล้วเคลื่อนต่ำลงตรงลำคอขาว หน้าอก หรือแม้กระทั่งหน้าท้องเนียนแบนราบ ดูดเม้มจนเกิดเป็นรอยแดงไปทั่วจนเจ็บไปหมด

“อ่า แม่งโคตรแน่นเลยหว่ะซิด”

“อื้อ บะ เบาหน่อย” เธอบอกเมื่อเขาขยับสะโพกแรงเข้ามาภายในตัวเธอแรงขึ้นพร้อมกับขยำอกอวบจนเริ่มขึ้นรอยแดงจางๆ พร้อมกับยกสะโพกเธอขึ้นเพื่อให้การรุกร้ำเป็นไปได้อยากสะดวก

“ฮื้อ ลึกไป”

“โคตรเสียวเลยหว่ะ”

“อื้อ ไพเรท ฉันจะไม่ไหวและนะ แฮ่กๆ” เมื่อได้ยินดังนั้นร่างสูงจึงขยับสะโพกรัวเร็วและรุนแรงมากยิ่งขึ้นจนเกิดเป็นเสียงเนื้อที่ดังกระทบกันผสมกับเสียงครางหวานๆและเสียงครางแหบพร่าของเขาและเธอด้วยความเสียวซ่าน จนในที่สุดทั้งเขาและเธอก็ได้ปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน น้ำรักสีขาวขุ่นที่ถูกปล่อยออกมาภายในตัวเธอหลั่งไหลออกมาผสมกับของเขา ซึ่งไพเรทก็ยังไม่ยอมนำแกนกายที่ค้างภายในตัวอออกแต่อย่างได

“อื้อ เมื่อไหร่จะออกไปจากตัวฉัน” เมื่อมีโอกาสได้หายใจให้หายเหนื่อยร่างเล็กที่นอนหน้าแดงอยู่ใต้ร่างแกร่งจึงเอ่ยขึ้น

“ใครบอกว่ากูจะพอแค่นี้ เพราะถ้าเป็นมึงละก็ ครั้งเดียวมันไม่พอสำหรับกู” บทรักที่ร้อนแรงถูกถ่ายทอดไปอย่างเนิ่นนานจนต่างฝ่ายก็ต่างปล่อยปล่อยออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า และเมื่อเห็นว่าเธออ่อนเพลียจนคอพับคออ่อนร่างสูงจึงได้พาเธอไปอาบน้ำชำระร่างกายให้สบายตัวแล้วนำชุดนอนที่ใส่สบายๆมาสวมให้ ก่อนจะพามานอนบนเตียงนอนนุ่ม ร่างสูงจัดการพาตัวเองสอดเข้าไปใต้ผ้าห่มเดียวกันกับคนตัวเล็กพร้อมกับดึงร่างนุ่มๆหอมๆของเธอให้เขามาชิดอก จมูกโด่งกดลงบนเรือนผมนุ่มหอมก่อนจะจบลงด้วยริมฝีปากแดงที่เขาครอบครองครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่คิดเบื่อ

“ฝันดีนะครับ คุณภรรยาของผม”  และทีนี้คนตัวเล็กจะได้รู้กันสักทีว่าเขาน่ะมีสิทธิ์หรือไม่ ;)







ถ้าชอบก็ฝากติดตาม กดไลค์เเละให้กำลังใจผ่านความคิดเห็นกันด้วยด้วยนะคะ

ไรท์อยากรู้ว่าทุกคนจะชอบกันหรือเปล่า รักหรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนของไรท์ค่า เริ้บๆๆๆๆๆ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น