614shorts

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเล่นเกมกัน

ชื่อตอน : มาเล่นเกมกัน

คำค้น : Pirate Darling สวย เเสบ ซ่า ภรรยาของผม ไพเรท ซิดนีย์ Pirate Sydney

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2561 20:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเล่นเกมกัน
แบบอักษร

5



รถหรูเคลื่อนเข้ามาภายในบริเวณบ้านหลังใหม่ ไม่สิต้องเรียกว่าระดับคฤหาสน์ถึงจะถูก ดวงตาเรียวสวยสอดส่องความเปลี่ยนเเปลงบริเวณรอบๆคฤหาสน์กว้าง มองไปเเล้วก็เเตกต่างจากเมื่อก่อนที่เคยมาก่อนเธอจะเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศอยู่ เเต่ที่เปลี่ยนเเปลงมากที่สุดก็คือสนามหญ้าหน้าบ้านที่กลายมาเป็นสนามกอล์ฟนี่เเหล่ะ


เมื่อเดินทางมาถึงไพเรทกับฉันก็เปิดประตูรถลงไปก่อนที่คนขับรถจะเอารถไปเก็บวันนี้ฉันมาที่บ้านของไพเรทโดยที่ไม่ได้เอาของฝากอะไรติดไม้ติดมือมาเลยเพราะฉันก็พึ่งจะโดนหมอนี่ลากตัวมา

"ไพเรท นายจะพาฉันมาบ้านนายทำไมไม่บอกฉันก่อนฉันจะได้เตรียมตัวเตรียมของฝากมาฝากเเม่นายน่ะ มาบ้านคนอื่นตัวเปล่าเเบบนี้มันเสียมารยาทรู้ไหม" เธอเอ็ดคนที่เดินเข้าไปข้างในบ้านด้วยกัน

"ของฝากอะไรวะ เเค่มึงมาที่บ้านม๊ากูก็ดีใจกว่าได้ของฝากอะไรทั้งนั้นเเล้ว"

"ขนาดนั้นเลยหรอ"

"ก็เออดิ อะไรวะกูเป็นลูกเเท้ๆเวลากลับบ้านม๊ากูยังไม่เห็นจะดีขนาดนี้เลย" ร่างสูงบ่นเเบบไม่จริงจังนัก เธอก็พอจะรู้เเหล่ะว่าเเม่เขาชอบถามถึงเธอ เพราะตอนที่เรียนอยู่ต่างประเทศพ่อของเธอก็บอกบ่อยๆว่าเเม่ของไพเรทฝากความคิดถึงไม่ให้ ส่งของขวัญวันเกิดไป หรือไม่ก็วันดีคืนดีมีธุระหรือมีโอกาสได้ไปเมืองใกล้ที่เธอเรียนอยู่ก็เดินทางมาหาเธอถึงที่พักเลยก็มี ฉันเคยถามคุณนายเเม่ของฉันถึงสาเหตุที่เเม่ของไพเรทชอบฉันก็ได้คำตอบว่านายเเม่ของฉันกับเเม่ของไพเรทเป็นเพื่อนรักกันมานานตั้งเเต่เด็กๆ เเละที่เเม่ของไพเรทเอ็นดูฉันสุดๆเพราะว่าฉันหน้าตาเหมือนนายเเม่มากๆ ซึ่งฉันก็เคารพเเละรักเเม่ของไพเรทมากๆเหมือนกัน

"ไปไหนกันหมดอ่ะ ทำไมบ้านเงียบจัง"  ฉันเอ่ยถามอย่างสงสัย

"ไม่รู้ดิสงสัยอยู่ในครัว คงจะเตรียมอาหารกันอยู่ นั่งไงมาละ" ไพเรทพยักหน้าให้เธอหันไปทางด้านหลัง

“คุณม๊า” เสียงเล็กเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ

“มาแล้วหรอ ไหนดูสิคะคนสวยของคุณม๊า นี่ถ้าไม่มีไพเรทบอก คุณม๊าจะรู้ไหมว่าหนูกลับมาแล้ว”

“แหะๆ พอดีกว่าซิดพึ่งจะกลับมาน่ะค่ะ คิดถึงคุณม๊าที่สุดเลยนะคะ”

“ไม่ต้องมาปากหวานเลย ไปค่ะไปทานข้าวกันได้แล้ว ม๊าเตรียมของชอบของไพเรทกับหนูไว้เยอะเลยนะคะ ไปทานกันเน้าะ” กูนี่อากาศเลยครับ




หลังจากทานอาหารแล้วก็คุยเรื่องต่างๆเสร็จคุณม๊าก็ขอตัวไปสะสางงานที่ค้างไว้ก่อน ตอนนี้ฉันจึงได้แต่นอนกลิ้งไปมาบนเตียงของไพเรทโดยที่เจ้าตัวกำลังนั่งเล่นเกมอะไรสักอย่างอยู่ที่พื้นตรงปลายเตียง

“เล่นเกมหรอ” ฉันถามอย่างสนใจ

“อือ”

“เล่นเกมอะไรอ่ะ” ฉันถามไพเรทที่ตั้งหน้าตั้งตากดจอเกมอย่างมุ่งมั่น

“ไม่รู้หว่ะ เล่นไปเรื่อยๆ”

“ฉันเล่นด้วยคนนะ มันเบื่อๆอ่ะ นั่งอยู่ก็ไม่มีอะทำ”

“มึงเล่นเป็น?”

“หึ ไม่” ฉันส่ายหัว

“มาดิเดี๋ยวกูสอน”

.

.

.

.

.

“ห่วยหว่ะ แค่ด่านแรกแม่งมึงเล่นมาสิบกว่ารอบ อะไรวะ” ผมบ่นเมื่อเห็นยัยนี่ตายมาสิบกว่ารอบเห็นจะได้

“ก็ฉันพึ่งเคยเล่นอ่ะ นายก็พูดได้สิ นายเล่นเป็นแล้วอ่ะ”

“ตอนกูหัดเล่นแรกๆสามรอบกูก็ผ่านละ”

“…”

“มึงไม่ต้องมามองกูแบบนั้น” ผมบอกเมื่อเห็นยังนี่ทำตาขวางใส่

“งั้นฉันไม่เล่นแล้ว เอาของนายคืนไป”

“ขี้น้อยใจหว่ะ”

“เรื่องของฉัน เกี่ยวไรกับนายด้วย ฉันไปน้อยใจบนหัวนายหรือไง” ปากมันอ่ะ

“มึงมานี่ดิ” ผมเรียกเธอให้มาใกล้ๆ

“อะไร เรียกทำไม”

“มานั่งนี่”

“…”

“เร็วๆ อย่าให้กูต้องไปลากมึงมานะ” ได้ยินดังนั้นฉันจึงขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆไพเรท

“ดี ทีนี้มึงดูนี่” ฉันนั่งดูไพเรทที่กำลังกดจอยเกมอย่างชำนาญ นิ้วเรียวยาวขยับไปมาน่ามอง มือมันสวยมากอ่ะ ฉันคิดในใจก่อนจะโดนมือข้างหนึ่งของไพเรทดึงไปนั่งข้างหน้าตักมัน  ขายาวสองข้างเหยียดออกก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนชิดแผ่นหลังฉัน เท่ากับว่าตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ตรงหว่าขาของไพเรทอยู่ ไพเรทเอาจอยเกมมาให้ฉันถือเอาไว้แล้วมือของเขาก็ทาบทับลงมาที่มือของฉันอีกที ใจกระตุกวูบจนเผลอกั้นหายใจ ฉันสัมผัสได้ถึงแผ่นอกกว้างที่ซ้อนหลังอยู่ มือของไพเรทก็บังคับให้ฉันกดจอยเกมต่อไป

“พอมาถึงตรงนี้มึงต้องรอจังหวะก่อนแล้วค่อยเข้าไป ถ้าอยู่ๆเข้าไปโดยไม่รอก็ตายห่าพอดี !@#^&^^*(&(^*%^&$%# มึงฟังที่กูพูดป่ะเนี่ย?”

“ห้ะ เอ่อๆ ฟะ ฟังอยู่ๆๆๆ”

“มึงเป็นไรวะนั่งเกร็งเชียว”

“กะ เกร็งอะไร นี่ไงๆต้องทำแบบนี้ใช่ป่ะ”

“อือ แบบนั้นแหล่ะ”  ไพเรทพูดพร้อมกับเอาคางมาวางบนไหล่ของฉันก่อนจะยิ่งเบียดหน้าอกกว้างเข้าหาแผ่นหลัง

“นะ นาย ขะ ขยับออกไปหน่อยสิ แบบนี้มันกดจอยเกมไม่ถนัด”

“หือ กูก็เห็นมึงเล่นต่อได้อยู่หนิ”

“ขยับหน่อย อึดอัด”

“แอร์มันเย็นไง มึงไม่หนาวหรอวะ”

“มะ ไม่ ไม่หนาว”

“แต่กูหนาวหว่ะ”

“นายชอบอากาศเย็นๆไม่ใช่หรือไง”

“อือ แต่ตอนนี้กูหนาวอ่ะ สงสัยไข้อาจจะกลับมาอีกก็ได้”

“งั้นก็ลุกไปเอาผ้าห่มมาหรือไปเบาแอร์สิ มากอดฉันทำไม”

“ก็มึงกอดแล้วอุ่น”

“…”

“มึงเขินหรอวะ”

“บะ บ้าฉันจะเขินทำไม”

“นั่นสินะ จะเขินทำไม”

“นี่ๆฉันเบื่อเล่นเกมแล้ว เรากลับกันเถอะนะ อยากอาบน้ำจะแย่แล้ว” ฉันพูดพร้อมกับวางจอยเกมลงแล้วลุกขึ้นจากตักของไพเรท

“อือ กลับเลยก็ได้”

“ไว้มาเที่ยวหาม๊าที่บ้านอีกนะคะ ม๊าจะได้ไม่เหงา” แม่ของไพเรทพูดขึ้น

“ไว้ซิดจะมาเที่ยวหาคุณม๊าใหม่นะคะ มาครั้งหน้าจะเตรียมของฝากมาให้แน่นอนค่ะ”

“น่ารักจังเลย ขอบใจมากเลยนะคะ ม๊าฝากความคิดถึงไปให้คุณพ่อคุณแม่หนูด้วยนะคะ”

“หนูจะบอกนายพ่อกับนายแม่ให้ค่ะ หนูไปก่อนนะคะ” ฉันพูดก่อนจะสวมกอดแม่ของไพเรท

“ไพเรทจ้ะ มานี่หน่อยสิลูก” แม่ของไพเรทเรียกลูกชายของตัวเองเข้าไปสวมกอด หอมแก้มซ้ายขวาก่อนจะกระซิบกระซาบกันสองคนซึ่งเป็นเรื่องที่ฉันไม่ได้ยิน ก่อนร่างสูงของลูกชายจะยกยิ้มมุมปากแล้วมองมาทางที่ฉันยืนอยู่

.

.

.

.

.

รถหรูเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์หลังงามก่อนจะแล่นไปตามท้องถนน บรรยากาศยามค่ำคืนที่มีแสงไฟประดับประดาช่างสวยงามและหน้ามอง เสียงเพลงคลอเบาๆภายในรถก็ช่างเข้ากับกับบรรยากาสตอนนี้เหลือเกิน

“จริงสิไพเรท แม่นายพูดอะไรกับนายอ่ะ ทำไมต้องยิ้มแล้วมองมาทางฉันด้วย”

“มึงอยากรู้?”

“อื้อ ใช่”

“ความลับ ;]” 







เเวะมาให้กำลังใจเราบ้างนะคะ เพราะทุกกำลังใจสำคัญที่สุดเลย เราอ่านทุกความคิดเห็นนะคะดีใจมากๆ

ที่มีคนชอบ เเล้วก็ขอขอบคุณทุกคนที่รอคอยนิยายของเรานะคะ



ขอให้มีความสุขกับการอ่านนิยายกันนะคะ เริ้บๆค่า >3<

ความคิดเห็น