Kamui Yato

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 17 [ จอมทัพแห่งโลกมารเดียโบ (2) จบ ]

ชื่อตอน : บทที่ 17 [ จอมทัพแห่งโลกมารเดียโบ (2) จบ ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2561 19:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 [ จอมทัพแห่งโลกมารเดียโบ (2) จบ ]
แบบอักษร

"สำเร็จหรือเปล่า..." เบลล่าที่จ้องมองการต่อสู้อยู่ตลอดอยู่ในระยะไม่ห่างไกลมากนักกล่าวขึ้น

ขากก ถุ้ยยย~ฟิ้วววว!

ฟึบบบ~

"เฮ้ย!ไอ้แก่เดียโบ แกเล่นสกปรกนี่หว่า"

การ์ลิคกระโดดถอยหลังหลบพร้อมกนด่า เพราะเมื่อครู่ถ้าตนไม่หลบคงโดนน้ำลายติดเสมหะเขียวอื๋อที่ถูกพ่นออกมาจากปากโดยเดียโบ นี่สินะความหมายของคำว่าเล่นสกปรก ซึ่งเขาพึ่งเข้าใจก็ตอนนี้นี่แหละ และเมื่อฝุ่นระเบิดที่เกิดจากการโจมตีของการ์ลิคจางก็เผยให้เห็นร่างใหญ่โตที่เต็มไปด้วยบาดแผลเล็กๆ เสื้อผ้าขาดวิ้น เนื้อตัวมีฝุ่นผงติดเต็มไปหมด

"ไอ้เด็กเวร แกทำข้าคนนี้บาดเจ็บอย่าอยู่เลย~!"

ขากกกกกกกกกก!!

ถุ้ย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

การ์ลิคที่เห็นเดียโบพ่นน้ำลายติดเสมหะรัวราวปืนกลก็หน้าซีด เขารีบเคลื่อนย้ายตัวกระโดดตีหลังกากลับหลังหลายตลบหลบวิถีน้ำลายอย่างรวดเร็ว จะโยกตัวหลบก็กลัวพลาดท่าโดนน้ำลายจึงเอาตัวออกมาให้ไกลจนพ้นวิถีน้ำลาย แต่เมื่อเขาเห็นภาพที่น้ำลายเข้าปะทะร่างกายของมารร้ายลูกกระจ๊อกก็เข้าใจ เพราะน้ำลายของมันมีความสามารถเปลี่ยนแปลงให้สิ่งที่ถูกสัมผัสกลายเป็นหินเหมือนดาบูร่า แม้ความสามารถนี้จะสุดยอด แต่ก็ดูโสโครกสกปรกไม่น้อย

"แฮ่ก ๆ แกนี่เล่นสกปรกไม่เลิกจริงๆสินะ"


ฟิ้ววว

บึ้ม บึ้ม ๆ ๆ

การ์ลิคที่เห็นมันเลิกถุยน้ำลายก็พุ่งเข้าไประดมหมัดระดมเท้าซัดเดียโบทันที แต่มันก็ยกยิ้มและใช้หมัดและเท้ามารับหมัดและเท้าที่ถูกปล่อยมาจากเขาได้อย่างไม่มีปัญหา ซึ่งการปะทะกันของหมัดนั้นรุนแรงมากจนขนาดอากาศโดยรอบยังเกิดการระเบิดขึ้นไม่หยุดหย่อน

ร่างของทั้งสองวาปหายไปทางนู้น ทีทางนี้ที พร้อมกับอากาศที่ระเบิด หมัดแลกหมัด เท้าแลกเท้า เข่าแลกเข่า จากพลังที่เคยห่างกันหนึ่งก้าวใหญ่ๆช่วงนั้นการ์ลิคได้รับบาดเจ็บพอสมควร แต่ภายหลังการ์ลิคก็เริ่มค่อยๆมีพลังต่อสู้เท่าเทียมกันแล้วจากการที่ถูกกดดันโดยคู่ต่อสู้ และด้วยตัวเขานั้นมีวิชาต่อสู้ด้วยมือเปล่าที่เหนือกว่ามากทำให้การต่อสู้ เขาสามารถโจมตีมันได้หลายครั้งแต่ก็ไม่ทันให้มันถึงกับบาดเจ็บสาหัส

"ตายซะไอ้เด็กเวร"เดียโบที่เริ่มขาดสติกล่าวพร้อมปล่อยหมัดตรงใส่หน้าของการ์ลิคด้วยแรงทั้งหมด

ฟึบบบ!

"คำพูดนั้นขอคืนให้ ฝ่ามือมังกรอสรพิษ"

ฟ่อออออออ

การ์ลิคโยกหัวหลับหมัดก่อนจะใช้ฝ่ามือและแขนที่ยืดหยุ่นทั้งสองข้างเข้าพันเลื้อยที่ท่อนแขนที่ยืดตรงของเดียโบ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วทั้งสิบที่ใช้พลังKiแปลงเป็นหัวมังกรอสรพิษที่กำลังคำรามราวหิวกระหายชกกัดเข้าที่บริเวรข้อต่อหัวไหล่ของมันสุดแรงเกิด

สึบ! สวบบบบ! กร็อบบบ!

"อ๊ากกกกกกกกกก แกๆๆไอ้เด็กเวรเอ้ยยยยยยยย!!"เดียโบร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อกระดูกข้อต่อหัวไหลแตกละเอียด

"เราขอนะเจ้าแขนข้างนี้" การ์ลิคไม่รอคำตอบ เขาใช้ฝ่ามือแทงกระชากแขนของมันจนขาดวิ้น พร้อมหายตัวไปพร้อมแขนโผล่มายืนข้างๆกายเบลล่าก่อนจะสบัดมือทิ้งแขนของมันทิ้งไปราวกับมันเป็นเรื่องปกติที่เขาเคยทำอยู่เป็นประจำ ส่วนเจ้าเดียโบที่เสียแขนไปตอนนี้ได้แต่กรีดร้องอย่างน่าสังเวช ไม่เหลือเค้าโครงของจอมพลแห่งโลกมาร

"มาช่วยกันจบศึกนี้กันเถอะเบล"การ์ลิคหันไปพูดกับเบลล่าที่ยังยืนนิ่งมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น ยิ่งตอนนี้พลังของเจ้าเดียโบกำลังตกลงเรื่อยๆจึงทำให้นี่เป็นโอกาศดีที่จะกำจัดมันไปพร้อมกับเหล่ามารร้ายลูกกระจ๊อก ที่กำลังหนีกันจ้าละหวั่น

"อื้อ"สิ้นคำกล่าวร่างทั้งสองก็ย่อตัวลงก่อนจะมือทำท่าทางคล้ายๆเข้าหากันนั่นคือท่าพลังคลื่นเต่า ทั้งคู่เร่งพลังต่อสู้สูงสุดเท่าที่มีได้ ซึ่งการ์ลิคในตอนนี้เหลือพลัง Ki ไม่มากจึงต้องมาหาเบลเพื่อให้เธอเป็นตัวช่วยในการเผด็จศึกในครั้งนี้

""ท่าผสาน Super Kamehame Haa!!!""

ฟ้าววววววววววววววววว~

คลื่นพลังสีฟ้าครามเข้มขนาดใหญ่ยักษ์พุ่งเข้าสู่ร่างของเดียโบ แต่มันก็ไม่ยอมตายไปทั้งอย่างนี้แน่จึงเร่งพลังต่อสู้สูงสุดยื่นมือขวาสร้างบอลพลังสีแดงดำ รอบๆบอลพลังมีสายฟ้าสีดำไหลผ่านอย่างน่ากลัว ขนาดการ์ลิคและเบลล่ายังตกใจ เพราะไม่คิดว่าเจ้านี่จะมีพลังเหลือมากมายขนาดนี้

"คนที่ต้องหายไปก็คือพวกแกนั่นแหละไอ้พวกเด็กเวร มานี่เหล่ามารเอ๋ย จงมอบเลือดเนื้อของพวกเจ้ามาให้แก่ข้าผู้นี้เสีย"

สิ้นคำกล่าว มารร้ายนับแสนก็สลายร่างเนื้ออย่างไม่จำยอม เลือดเนื้อของมาร้ายหลายแสนตนที่ยังเหลือรอดพุ่งเข้าสู่ร่างและเป็นพลังให้เดียโบ พลังต่อสู้ของมันสูงขึ้นเรื่อยๆอย่างน่าหวาดกลัว พื้นที่โดยรอบเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของเหล่ามารนับแสน และไม่นานเสียงทุกอย่างก็เงียบสงบลงเมื่อเจ้าเดียโบปล่อยบอลพลังสีแดงดำเข้าต่อต้านพลังคลื่นเต่าของการ์ลิตและเบลล่า

บู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!

บอลพลังของเดียโบเข้าปะทะและผลักดันพลังคลื่นเต่าของการ์ลิคและเบลล่ากลับไปอย่างรวดเร็วจนพลังงานที่ปะทะกันเกือบเข้ามาปะทะตัวของเด็กน้อยทั้งสอง พลังต่อสู้ของมันในตอนนี้เหนือกว่าทั้งคู่หลายขั้นจนพลังของทั้งคู่ในตอนนี้ยังเทียบไม่ติด ถึงแม้จะรวมพลังกันแล้วก็ตาม

"ออนสเกาเตอร์!!"

ติ๊ด ๆ ๆๆ

8,980,000...9,500,000...9,980,000...10,700,000

ตู้มมมม~

สเกาเตอร์ที่ข้างหูของการ์ลิคถึงกับระเบิด แสดงว่าพลังของเจ้าเดียโบในตอนนี้เกินสิบล้านไปแล้ว นี่จึงทำให้การ์ลิคเคร่งเครียด จริงๆแล้วเขาสามารถเอาชีวิตรอดได้ด้วยวิชาเคลื่อนย้ายในพริบตา แต่ทว่าต้องแลกกับชีวิตของเบลล่า เขาต้องทิ้งเธอไว้เพราะตอนนี้เขาไม่สามารถช่วยเธอได้ทันและแน่นอนเขาไม่มีวันทำแบบนั้นแน่

"ใครจะยอม นี่ก็เพื่อหน่มน้มและความบริสุทธิ์ของเบลน้อย~ย่าส์!!!!!"

ฟู้มมมมมมมมมมม~

เพื่อหน่มน้มและความบริสุทธิ์ของเบลล่าการ์ลิคถึงกับระเบิดพลังแฝงภายในสายเลือดออกมา พลังต่อสู้ของเขาเพิ่มขึ้นสูงจนน่าตกใจ ขนาดเบลล่าที่ยืนปล่อยพลังผสานอยู่ข้างๆยังสะดุ้งตกใจ ดีนะที่เธอไม่ค่อยได้ยินเสียงตะโกนเมื่อครู่เท่าไหร่นัก และเมื่อเธอเห็นการ์ลิคระเบิดพลังเธอจึงไม่น้อยหน้าระเบิดพลังบ้างและพร้อมใช้พลังทั้งหมดผลักดันพลังของเดียโบคืนไป

""หายไปซะ ย่าาาาาาาาาาาาาาาาห์""

"นี่มันอะไรกัน ข้าจอมทัพแห่งโลกมาร เดียโบไม่มีวันที่จะพ่ายแพ้ ไม่ ๆ ม่ายยยยยยยยยยยยยยย~!"

ฟู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!

คลื่นพลังสีฟ้าหรือพลังคลื่นเต่าของการ์ลิคและเบลล่าทำลายบอลพลังของเดียโบ ก่อนที่มันจะพุ่งกลืนกินร่างของมันจนสลายไปไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นผง ซึ่งก็ทำให้การต่อสู้นั้นจบลง แต่ก็แลกมาด้วยพลังของเด็กน้อยจนหมด ร่างของทั้งคู่ค่อยๆล้มตัวลงนอนพื้นเพราะอ่อนแรง

ตุบ ๆ~

"ฮ่า ๆพวกเราชนะแล้วนะการ์ลิค"

"นั่นสินะแต่การดวลของพวกเราเบลแพ้นะอย่าลืม"การ์ลิคกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง แต่ภายในสมองกับจินตนาการถึงฉากที่เขาบีบขยำหน่มน้มของเบลล่าจนมันมือ

"เรารู้อยู่แล้ว เอ้านี่ถั่วเซียน"เบลล่าพร้อมล้วงถั่วเซียนในถุงสีน้ำตาลให้การ์ลิคซึ่งเขาก็รับมันมาใส่เข้าปากอย่างไม่รีรอ และเพียงไม่ถึงเสี้ยววิแรงกายที่เคยเหือดแห้งก็กลับมาฟิตปั๋งแถมพลังต่อสู้ก็พุ่งกระฉูดขึ้นจนทะลุขีดจำกัดไปแล้วด้วย เขายันตัวลุงขึ้นมานั่งพร้อมมองร่างของเบลล่าที่ยังไม่ได้กินถั่วเซียนเพื่อฟื้นพลัง

'เปิดงานเลยดีไหม~!'

และในขณะที่การ์ลิคกำลังคิดหื่น ๆ ณ ปราสาทแห่งการพิพากษา พวกท่านเจ้านรกดูลูกแก้ววิญญาณที่แสดงภาพการต่อสู้ทั้งหมดอยู่ตลอด ตอนนี้เขากำลังเต้นแร้งเต้นกาอย่างไม่ยอมใคร ก็เพราะสิ่งที่เขากังวลนั้นจบไปแล้วแถมเจ้าเดียโบจอมทัพแห่งโลกมารก็สิ้นชื่อไปแล้วด้วยจะให้เขาดีใจมากจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ส่วนพนักงานในนรกก็ไม่ต่างกันพวกเขาในตอนนี้ต่างดีใจกันจนออกนอกหน้า

"จริงสิ พวกเจ้าที่เหลือรีบไปเตรียมอาหารชุดใหญ่และห้องพักให้การ์ลิค และเบลล่าเร็ว"

""ขอรับท่านเจ้านรก""

"ส่วนเจ้าจงไปรับพวกเขาขึ้นมาได้แล้ว"เจ้านรกหันไปทางชายที่ส่งการ์ลิคและเบลล่าไปยังนรกอเวจีชั้นสุดท้าย

"ขอรับ"

และไม่นานพนักงานก็พาการ์ลิคที่ทำหน้าเซ็ง ๆและเบลล่าที่ยกยิ้มมาหาท่านเจ้านรก ซึ่งพวกเขาก็พูดคุยกันอีกเล็กน้อย ก่อนจะพาทั้งคู่ไปยังห้องอาหารที่เตรียมไว้ อาหารแปลกๆที่ไม่มีในโลกต่างถูกเสริพบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ซึ่งทั้งคู่ก็สวาปามอาหารบนโต๊ะจนหมดก่อนจะขอตัวไปพักผ่อน

ภายในห้องตอนนี้การ์ลิคถึงกับหงุดหงิดเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เพราะตอนที่เจ้านั่นไปรับเขามาหาท่านเจ้านรกมันมาขัดจังหวะเขาที่กำลังจะได้ใช้มือบีบจับหน่มน้มใต้ร่มผ้าของเบลพอดี ส่วนเบลล่าที่ยังรอดปลอดภัยก็กำลังหัวเราะคิกๆ พลางกล่าวขึ้นหยอกล้อเด็กชาย

"คิกๆ พ่อหมีน้อยการ์ลิคจอมลากมก ~"

ความคิดเห็น