BBackground

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่25 เคลียร์ปัญหา

ชื่อตอน : ตอนที่25 เคลียร์ปัญหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2561 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่25 เคลียร์ปัญหา
แบบอักษร

                                                             ตอนที่****25 เคลียร์ปัญหา

นี่ก็อาทิตย์หนึ่งแล้วที่แพนกลับมาไทย แพนได้เคลียร์ปัญหาหลายอย่างแล้วแต่ยังมีอีหนึ่งปัญหาที่แพนกับเฟลมยังไม่ได้เคลียร์ก็คือเรื่องพ่อกับแม่แพน

ตอนนี้แพนที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ของเฟลมและใส่กางเกงสั้นที่มองยังไงก็เหมือนไม่ได้ใส่ แพนที่กำลังทำอาหารเสร็จแล้วและกำลังจะไปปลุกเฟลมให้อาบน้ำจะได้มากินข้าว

 “เฟลม ตื่นได้แล้ว”แพนเดินเข้ามาปลุกเฟลมที่ยังนอนไม่รู้เรื่องรู้ราวเลย

“อือ”เฟลมขยับตัวแล้วเอาหมอนปิดหู แพนเห็นแบบนั้นเลยขึ้นเตียงไปและเอาหมออก

“ลุกได้แล้วมันสายแล้ว”แพนนั่งอยู่ข้างตัวเฟลมและเขย่าตัวเฟลมเพื่อปลุกให้ตื่น แต่เฟลมกลับหันหน้าหนีและเอาผ้าห่มคลุมโปรง

“.....”

“ไม่ยอมตื่นใช่ไหม”แพนยกยิ้มมุมปาก แพนดึงผ้าห่มที่เฟลมคลุมตัวออก ก่อนจะขึ้นไปคร่อมเฟลมไว้

“อือ”เฟลมครางอื้ออึงออกมาเมื่อรู้สึกถึงสิ่งที่มารบกวน

“ตื่นได้แล้วนะครับ คนดี”แพนก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูเฟลมก่อนจะขบเบาๆแล้วผละออก

“อืม”เฟลมครางออกมาเบาๆ

“ตื่นได้แล้วน๊า”แพนขยับช่วงล่างให้โดนกันและขย่มเบาๆ

“อ๊า อืม”เฟลมครางออกมาและลืมตาขึ้นมาเมื่อทนสิ่งยั่วยุไม่ไหว

“ตื่นแล้วหรอ หืม”แพนลูบเบาๆตามโครงหน้าเฟลม

“ยั่วแต่เช้าเลยนะเมีย”เฟลมดึงแพนลงมากอดและหอมแก้มฟอดใหญ่

“ลุกไปอาบน้ำจะได้กินข้าวพร้อม ปล่อย”แพนบอกเฟลมและจะลุกขึ้นแต่ลุกไม่ได้เพราะเฟลมกอดเอวแพนไว้

“ไม่ มึงปลุกให้ลูกกูตื่น”เฟลมบอกแพนและยิ้มอย่างมีเลสนัย

“ปล่อยเฟลม อย่าทะลึ่ง!”แพนขึ้นเสียงเมื่อเฟลมบีบก้นแพนและคลึงเล่น

“หึหึ”เฟลมปล่อยแพนแต่โยดีเมื่อเห็นแพนหน้างอ

“รีบไปอาบน้ำจะได้กินข้าว”แพนลุกจากตัวเฟลมและเดินออกไปจากห้อง

เมื่อเฟลมอาบน้ำเสร็จก็เดินมาหาแพนที่ห้องครัว ที่ตอนนี้แพนมีแพนนั่งรออยู่แล้วเมื่อแพนเห็นเฟลมก็เดินไปตักข้าวต้มกุ้งมาให้ เมื่อกินข้าวเสร็จทั้งสองก็มานั่งเล่นอยู่โซฟาและดูโทรทัศน์โดยที่แพนนอนหนุนตักเฟลม

“เฟลม ถ้ามึงว่างไปหาพ่อกับแม่กัน”คำถามของแพนทำให้เฟลมละสายตาจากโทรทัศน์

“.....”

“ถ้ามึงยังไม่พร้อม ก็ไม่เป็นไรนะ”แพนบอกออกมาเมื่อเห็นว่าเฟลมเงียบ

“ใครบอกว่ากูไม่พร้อมล่ะ”แพนลุกขึ้นนั่งดีๆและหันมามองหน้าเฟลม

“ก็มึงเงียบ”แพนหน้างอ

“กูกำลังคิดว่าจะไปวันไหน อาทิตย์หน้าไหม”เฟลมถาม และขยี้กลุ้มผมแพนอย่างหมั่นเขี้ยว

“อือ ผมยุ่งหมดแล้ว”แพนเอามือเฟลมออก

“ตกลงอาทิตย์หน้าแล้วกันจะได้รีบเคลียร์งานให้เสร็จ”เฟลมบอกกับแล้วนอนลงหนุนตัก

“มึงโอเคใช่ไหมเรื่องพ่อกับแม่น่ะ”แพนถามและลูบหัวเฟลมเบาๆ

“แค่มีมึงกูก็โอเคหมดแหล่ะ”เฟลมบอกและมองหน้าแพนซึ่งแพนก็มองมาเหมือนกัน

“.....”

“กูรักมึงนะ”เฟลมบอกแพนแล้วยิ้ม

“รักเหมือนกันไอ้ผัวบ้า”พูดจบแพนก็ก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากแพน


อาทิตย์ต่อมา

ไร่แสนสุข

ตอนนี้ทั้งแพนและเฟลมได้มาอยู่ที่บ้านของแพนแล้วเรียบร้อย ทั้งสองเดินเข้ามาในบ้านโดยมีแม่บ้านและคนสวนมายืนต้อนรับรวมทั้งพ่อกับแม่แพนด้วย เพราะพวกเขารู้ว่าแพนจะกลับมาวันนี้เลยมาพากันมาต้อนรับ เมื่อแพนเห็นพ่อกับแม่ก็เดินเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง

“คิดถึงจังเลยครับ”แพนกอดท่านทั้งสองด้วยความคิดถึง

“ถ้าคิดถึงจริงคงไม่ทิ้งพ่อกับม่ไปหาผู้ชายหรอกนะ”พ่อแพนพูดขึ้นและชายตาไปมองที่เฟลม

“เอ่อ พ่อครับ”แพนเรียกพ่อด้วยความรู้สึกผิด พ่อก็เดินเข้าบ้านไป

“พ่อเขาคงงอนน่ะ”แม่แพนบอกเมื่อเห็นสีหน้าของแพนกับเฟลมที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ครับ”แพนตอบรับ

“พากันขึ้นไปพักผ่อนก่อนไปเดี๋ยวแม่ไปคุยกับพ่อเขาก่อน”แม่แพนเดินเข้ามาในตามด้วยแพนและเฟลม

ห้องแพน

“มึงไปอาบน้ำก่อนไป”แพนบอกเฟลมเมื่อเข้ามาในห้อง

“อืม”เฟลมตอบรับแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไป

“เอ้อ!”เมื่อเฟลมเข้าห้องน้ำไปแล้วแพนก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะคิดมากว่าพ่อกับแม่จะรับได้ไหมแล้วเฟลมจะทนไหวหรือเปล่าแล้วเขาต้องทำยังไง แพนสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกแล้วหันมาสนใจกับการเก็บของให้เรียบร้อยด้วยใบหน้าเครียดๆ พอแพนจัดของเสร็จก็พอดีกับที่เฟลมอาบน้ำเสร็จพอดี

“อาบเสร็จแล้วหรอ”แพนถามเมื่อเห็นเฟลม เฟลมพยักหน้ารับแล้วเดินไปแต่งตัวการทำแบบนั้นของเฟลมยิ่งทำให้แพนคิดหนัดเข้ไปอีก แพนเดินหน้าเศร้าไปเข้าห้องแต่ก็ต้องหยุดเดินเมื่อเฟลมเรียกเอาไว้

“แพนมานี่สิ”เฟลมเรียกแพนให้มานั่งข้างๆตนที่นั่งอยู่ขอบเตียง

“.....”เมื่อแพนมานั่งลงก็นั่งก้มหน้าไม่พูดอะไร

“เป็นอะไรทำไมเงียบ”เฟลมถาม

“เปล่า”แพนตอบ แต่ก็ยังไม่เงยหน้าขึ้น

“แพน”เฟลมจับใบหน้าแพนให้เงยขึ้นและมองมาที่ตน

“.....”

“กูรู้ว่ามึงคิดมากเรื่องพ่อกับแม่ แต่มึงเชื่อใจกูได้ไหมว่ากูจะไม่ทิ้งมึง”เฟลบอกและลูบแก้มแพนเบาๆ แพนพยักหน้ารับ

“พรุ่งนี้ไปขอขมาท่านทั้งสงองกันนะ”เฟลมบอกและจูบลงที่หน้าผากแพนแล้วผละออก

ตอนเช้า

ทั้งเฟลมและแพนตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมของที่จะขอขมาพ่อกับแม่ของแพน เมื่อเตรียมของเสร็จแพนก็ให้แม่บ้านไปตามพ่อกับแม่มาที่ห้องโถงใหญ่โดยในห้องมีพาอกับแม่เฟลมนั่งอยู่ด้วย เฟลมและแพนถือพานดอกไม้ธูปเทียนคลานเข่าไปหาพ่อกับแม่แพนที่นั่งอยู่มองการกระทำของทั้งสองอยู่

“วันนี้ผมจะมาขอขมาท่านทั้งสองที่เคยล่วงเกินลูกชาย เคยทำร้ายร่างกายและจิตใจ ทำให้ลูกชายของท่านต้องเจ็บปวดเพราะการกระทำของผม ผมอยากให้ท่านทั้งสองรู้ว่าต่อแต่นี้ไปผมจะไม่ทำให้ลูกชายของท่านต้องเสียน้ำตาเพราะผมอีกผมสัญญา วันนี้ผมได้มาทำทุกอย่างให้มันถูกต้องเสียทีขอให้ท่านทั้งสองรับพานขอขมาของผมด้วยนะครับ”เมื่อเฟลมพูดจบก็ยื่นพานดอกไม้ไปให้พ่อกับแม่ของแพน ท่านทั้งสองรับไว้และมองหน้าก่อนที่พ่อของแพนจะเป็นคนพูดขึ้น

“ในบรรดาลูกๆ เจ้าแพนเป็นคนที่ฉันห่วงมากที่สุดเพราะมันเกิดมาไม่เหมือนคนอื่น แต่ใช่ว่าฉันรักลูกไม่เท่ากันนะฉันรักพวกมันมาก เมื่อลูกเจ็บคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็รู้สึกเจ็บมากกว่า ถ้าลูกมีความสุขพ่อแม่ก็มีความุขมากที่เห็นลูกมีความสุข ฉันยอมรับว่าฉันโกรธเธอมากที่เธอทำให้แพนมันเสียใจและเจ็บตัว แต่ฉันก็ให้โอกาสเธอลองพิสูจน์ตัวเอง แต่เธอก็ทำมันพลาดแล้ววันนี้เธอมาขอให้ฉันยกโทษให้ ฉันคงให้ไม่ได้”ทุกคนมีสีหน้าตกใจเมื่อพ่อของแพนไม่ให้โอกาสเฟลม แต่ก็ต้องยิ้มออกมากเมื่อพ่อของแพนพูดประโยคต่อมา

“ถ้าเจ้าแพนมันไม่รักเธอ แต่ลูกชายของฉันมันคงจะรักแกมากอย่าทำให้มันเสียใจอีกล่ะ ถ้าทำมันเสียใจอีกฉันไม่คืนมันให้แน่”พ่อขอแพนพูดเสียงจริงจัง

“ครับผมผมสัญญา”เฟลมตอบรับไม่มีแววล้อเล่น

“ขอบคุณนะครับพ่อ”แพนคลานเข้าไปกอดพ่อกับแม่ด้วยน้ำตา ท่านทั้งสองกอดแพนยิ้มๆ

“งั้นเราปล่อยให้เด็กๆเขาคุยกันเถอะค่ะ”แม่ของแพนผละออกมาแล้วพูดขึ้น ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งได้ลุกออกไปด้านนอก ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงเฟลมกับแพน

 “ขอบคุณนะที่ให้โอกาศกู”เฟลมเดินเข้ามาหาแพนแล้วจับมือแพนไว้ “กูไม่รู้ว่ากูจะทำให้มึงเสียใจอีกหรือเปล่าแต่กูรู้แค่ว่าต่อนี้ไปกูจะทำให้มึงมีความสุขและจะไม่ทำให้มึงต้องมีน้ำตาอีก กูสัญญา”

“ฮึก สัญญาแล้วนะ”เฟลมดึงแพนเข้ามากอด

ต่อนี้ไปเขาจะดูแลสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตเขา เพราะแพนเปรียบเหมือนหัวใจและลมหายใจของเขาถ้าขาดแพนไปสักคนคนเขาก็คงจะอยู่บนโลกใบนี้ต่อไปไม่ได้

ห้องนั่งเล่น

พ่อกับแม่ของแพนได้พาพ่อกับแม่ของเฟลมมาที่ห้องนั่งเล่นที่อยู่หน้าบ้าน ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายมานั่งลงที่โซฟาร์ครบพ่อของแพนก็เข้าเรื่อง

“พวกคุณจะรับแพนมันได้จริงๆ หรือ พวกคุณสองคนก็เป็นที่รู้จักมีหน้ามีตาในสังคงไม่กลัวว่าคนอื่นจะรับไม่ได้หรือ”พ่อแพนถามสิ่งที่ค้างคาใจ

“สำหรับเราแล้วเรื่องหน้าตาในสังคมเราหรอกเราไม่สนอยู่แล้วว่าคนอื่นจะว่ายังไง เราสนเพียงแค่หนูแพนคือคนที่ลูกเรารักเท่ากับว่าหนูแพนเป็นคนในครอบครัวเราด้วย ดังนั้นแล้วแต่เขาจะพูดอะไรพวกเราไม่สนหรอกครับ”พ่อของเฟลมพูดออกมา ทำให้พ่อกับแม่ของแพนสบายใจขึ้นมามาก

“แล้วพวกคุณไม่อยากมีทายาทสืบตระกูลหรือไง”พ่อแนถามต่อ

“เรื่องอยากมีมันก็อยากแต่เรื่องแบบนี้ให้เด็กๆเขาตัดสินใจกันเองดีกว่า เพราะถ้าพวกเขาอยากมีลูกก็ไม่ใช่เรื่องยากสมัยนี้อะไรๆมันก็ทันสมัยหมดแล้ว”พ่อของเฟลมอธิบายต่อ

“ขอบคุณ คุณสองคนมากนะคะที่รักลูกของเรา”แม่ของแพนพูดขึ้นด้วยความลื้มอกปลื้มใจ

“ไม่รักได้ไงสะใภ้คนเดียวบ้านเลยนะ”แม่ของเฟลมไปยิ้มไปเม่อนึกถึงลูกสะใภ้ตัวเอง

“อ้อมีอีกเรื่องที่เราอยากจะขอพวกคุณน่ะครับ”พ่อของเฟลม

“อะไร”พ่อของแพน

“เราอยากจะขอหนูแพนให้เจ้าเฟลมน่ะ”

ตอนหน้าจะจบแล้วนะ (หรือเปล่า)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น