614shorts

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ป่วย

คำค้น : Pirate Darling สวย เเสบ ซ่า ภรรยาของผม ไพเรท ซิดนีย์ Pirate Sydney

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 เม.ย. 2561 06:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ป่วย
แบบอักษร

3

ภายใน Audi r8 สีขาวที่ทะยานด้วยความเร็วไปบนท้องถนนยามค่ำคืน บรรยากาศภายในรถที่เงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจแรงๆของร่างสูงที่คาดว่าอารมณ์ครุกรุ่นคงยังไม่หายสนิท ความเร็วรถเริ่มชะลอลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็จอดริมฟุตบาทสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง

“มันทำอะไรมึงอีกไหมวะซิด” เจ้าของเสียงทุ้มที่เงียบไปนานเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ

“ไม่อ่ะ เท่าที่ฉันบอกนายนั่นแหล่ะ”

“แม่ง ไม่น่าห้ามกูกันเลย”

“ไม่ห้ามนายก็ได้กระทืบมันตายพอดีอ่ะดิ” ละไปโมโหใครมาจากไหนอ่ะ

“สมควร อยู่ดีๆมันจะโดนกระทืบไหมล่ะ”

“อื้อ ยังไงก็ขอบใจนายมากนะ”

“อือ ซิด กูถามจริง มึงมีแฟนไหมวะ” นี่กูถามอะไรออกไปวะเนี่ย

“หึ ไม่มีอ่ะ ทำไมหรอ?”

“จริง?”

“อื้อ”

“หรอวะ”

“ละคิดไงถึงถามเรื่องแฟนกับฉันอ่ะ” สงสัยจริงๆนะเนี่ย

“หึ กูก็ไม่รู้หว่ะ คิดว่ากูเมาเพราะแดกเหล้าเยอะก็แล้วกัน” ไพเรทเนี่ยนะเมา คอแข็งสุดๆไม่ใช่หรอ

.

.

.

.

.

“ปวดหัวหว่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาพร้อมชุดนอนลายทางสีดำพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางแหมะอยู่บนหัวเปียกๆเพราะสระผม

“หือ เป็นไรมากป่ะเนี่ย”

“ไม่รู้ดิกูปวดมาหลายวันละ แต่วันนี้ปวดสุด”

“ตัวอุ่นๆอ่ะ จะเป็นไข้ป่ะ”  มือเล็กเอื้อมไปแตะหน้าผากกว้างเบาๆ แล้วก็สระผมเนี่ยนะ

“หรอวะ งั้นช่างมันเดี๋ยวก็หาย”

“จะไปนอนแล้วหรอ” เสียงหวานเอ่อยถามขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะเดินเข้าไปยังห้องนอน

“อือ ง่วงแล้ว”

“ได้ไงอ่ะ ผมก็เปียกแบบนั้นเดี๋ยวไข้ก็ขึ้นสูงหรอก” เกิดช็อคตายขึ้นมาทำไง

“ขี้เกียจเช็ดแล้ว กูอยากนอน”

“งั้นมานี่ เดี๋ยวจะเช็ดให้”

“…”

“อะ ทำหน้างง ก็ตอบแทนที่วันนี้นายช่วยฉันจัดการไอบ้านั่นไง มาๆๆมานั่งนี่เลย”  ถึงแม้ว่าเกือบจะเป็นการฆ่าก็เถอะ

“อือ”

เมื่อรับผ้าจากอีกฝ่ายมาซิดนีย์ก็จัดการขยับตัวนั่งเพื่อให้สูงขึ้นพอดีกับศีรษะของอีกฝ่ายก่อนจะลงมือเช็ดผมให้อย่างเบามือ หมอนี่จะสูงไปไหนอ่ะ ขนาดมันนั่งเธอก็แทบจะได้ยืนเช็ดให้ละเนี่ย เมื่อก่อนตอนเด็กๆก็สูงพอๆกันแท้ๆ

“มือมึงเบามากเลยหว่ะ” เสียงงัวเงียเอ่ยบอกอีกฝ่าย

“ก็ฉันกลัวว่านายจะเจ็บไง ละแบบนี้พอดีป่ะ”

“อือ” ปลายจมูกโด่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าของหญิงสาวโดยมีชุดนอนเป็นตัวกั้นกำลังได้กลิ่นหอมจางๆจากตัวของเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

“อีกนิดผมนายก็ใกล้จะแห้งแล้วหล่ะ” เสียงเล็กเอ่ยขึ้น

“มึงใช่ครีมอาบน้ำใหม่หรอวะซิด” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ก็อันเดียวกับนายนั่นแหล่ะ ทำไมหรอ”

“เปล่า ก็แค่ตัวมึงหอมดี”

“อะ อะไร ก็กลิ่นเดียวกันอ่ะ นายน่ะบ้าแล้ว”

“หรอวะ”

“กะ ก็ใช่น่ะสิ เนี่ย เสร็จแล้วไปนอนห้องนายได้แล้ว ฉันง่วงแล้ว”

“อือ ขอบใจนะแล้วก็ Goodnight ครับ”

.

.

.

.

.

เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับก็เพราะอีตาบ้าไพเรทเนี่ยแหละที่อยู่ๆก็พูดอะไรไม่รู้ออกมา และที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือตัวฉันเองที่เผลอใจเต้นแรงแล้วเก็บเอาไปคิดจนนอนไม่หลับ ถ้าฉันไม่สวยขึ้นมาจะด่าให้คอยดูเถอะไอ้บ้าไพเรท แต่คงไม่มีวันนั้นเพราะไม่ว่ายังไงฉันก็สวยทุกวัน คิกๆ (แต่งเองเกลียดนางเอกเอง-_-)

ว่าแต่ทำไมหมอนั่นยังไม่ออกมาอีกอ่ะ ปกติก็ตื่นเวลานี้นี่นา หรือว่าจะไม่สบายจริงๆเมื่อคืนก็บ่นปวดหัวละตัวอุ่นๆอยู่ด้วย งั้นเดินไปดูหน่อยก็แล้วกัน

แอดดดดดด

ภายในห้องที่มีแสงแดดลอดผ่าน เจ้าของร่างสูงกำลังซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนา ก็เปิดแอร์แรงขนาดนี้จะไม่ให้หนาวได้ไงล่ะ

“ไพเรทตื่นเหอะ” เอ่ยเรียกเจ้าของห้องพร้อมกับเลิกผ้าห่มออกจากตัว

“อือ”

“โหไพเรท นายตัวร้อนมากเลยอ่ะ” มือเล็กถือวิสาสะวางลงบนหน้าผากกว้างของร่างสูงที่ตอนนี้หน้าผากเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆจนเปียกชื้นไปหมด

“ซิดหรอวะ” เสียงแหบแห้งของคนป่วยเอ่ยถาม

“ใช่ ฉันเอง”

“หิวน้ำหว่ะ คอแห้ง”

“อือแปปนะเดี๋ยวไปเอามาให้” ว่าพร้อมกับออกไปที่ห้องครัวก่อนจะกลับมาพร้อมกับน้ำดื่มและกะละมังผ้าเช็ดตัว

“นาย เดี๋ยวเช็ดตัวก่อนนะไข้จะได้ลด” มือเล็กว่าก่อนจะประคองร่างสูงขึ้นพิงหมอนที่ตัวเองจัดไว้ตรงหัวเตียง ก่อนจะบิดผ้าผืนเล็กเช็ดตามลำคอ ใบหน้าอีกฝ่าย

“นายจะทำอะไรน่ะ” เสียงเล็กถามขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าเหมือนกับจะถอดเสื้อ

“ก็เช็ดตัวไงวะ เช็ดตัวก็ต้องถอดเสื้อดิ”

“ระ หรอ นายจะเช็ดเองหรอ”

“ก็มึงจะเช็ดให้กูไม่ใช่ไง เนี่ยกูไม่มีแรงเช็ดมึงก็เห็น”  ไม่มีแรงเช็ดตัวแต่มีแรงถอดเสื้อได้เนี่ยนะ ให้ตายสิ

“เออๆก็ได้ๆๆ นอนลงไปดีๆดิ้”  ก็เช็ดให้มันจบๆไปด้วยมือสั่นๆนี่แหละวะ

“ซิด กูหนาวว่ะ” เสียงแหบเอ่ยขึ้นหลังจากที่ฉันเช็ดตัวให้เขาเสร็จแล้วเอากะละมังใบเล็กกับผ้าขนหนูไปเก็บก่อนจะเดินมาหาเขาที่นอนเป็นผักต้มอยู่บนเตียง

“หนาวหรอ งั้นเดี๋ยวเบาแอร์ให้ นายก็ห่มผ้าดีๆสิ”

“ไม่หาย”

“อะไรของนายอีกเนี่ย งั้นเดี๋ยวเปิดม่านดีมั้ย ให้แสงแดดเข้าบ้างจะได้สดชื่น อุ่นด้วย”

“อยากนอนกอดมึง”

“ห้ะ กอดฉัน”  กอดทำไมอ่ะ

“อือ เร็วๆดิ ง่วงแล้วเนี่ย ตาจะปิดแล้ว”

“ง่วงก็นอนสิ”

“อยากกอดมึง”

“…”

“อยากกอดมึง”

“เออๆๆ” ว่าก่อนขาเล็กจะก้าวขึ้นบนเตียงล้มตัวลงนอนข้างคนป่วยเอาแต่ใจดึงไปนอนกอด หัวเล็กๆถูกดึงเข้าไปซบอกแกร่ง วันนี้จะเป็นหมอนข้างให้วันหนึ่งก็ได้ เห็นว่าป่วยหรอกนะ :)

“ตัวมึงอุ่นดีหว่ะซิด”

“…”

“นุ่มด้วยหว่ะ” หอมด้วย

“จะนอนดีๆไหม ไม่นอนจะออกไปจริงด้วย”

“เห้ย ก็แค่บอกป่าววะ เออๆนอนก็นอนหว่ะ ง่วงละๆ”  

ลมหายใจร้อนๆที่ถูกเป่าออกมาอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกว่าคนตัวสูงที่ป่วยอยู่ได้เข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ 

 “ตัวร้อนขนาดนี้ยังจะมาซ่าอีกไอบ้านี่” เสียงเล็กพูดขึ้นเบาๆ เมื่อได้มองใบหน้าหล่อเหลาหาตัวจับยากยามนิทราแบบนี้แล้วรู้สึกหมั่นไส้ว่าอะไรมันจะดูดีขนาดนี้ ก่อนเปลือกตาบางจะปิดลงและจมเข้าสู่ห้วงนิทราอีกคน


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น