AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 42 อึ้งกับอึ้ง สองมาตรฐาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 42 อึ้งกับอึ้ง สองมาตรฐาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 291

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2561 16:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 42 อึ้งกับอึ้ง สองมาตรฐาน
แบบอักษร

ตอนที่ 42 อึ้งกับอึ้ง สองมาตรฐาน

**ปังๆ ๆ ๆ ๆ

**เสียงเคาะประตูด้วยอันหนักแน่นของใครบางคน

**“เฮ้ย!! เปิดประตูสิวะ!!” เสียงตะคอกอันรุนแรงของชายร่างยักษ์คนหนึ่งอยู่ตรงหน้าประตู พร้อมกับสมาชิกของมันอีก 10 คน อาวุธครบมือ มีโซ่เหล็กสำหรับล่ามทาส 4- 5 เส้น

**เสียงอันดังกึกก้องนี้ทำให้เรย์ล่า และหญิงสาวสมาชิกใหม่ที่ทำงานกันจนถึงดึกต้องสั่นกลัว

**“ทะ ทำยังไงดีล่ะเรย์ล่า พะ พวกคนของกิลด์ระดับสูงนั่นมาอีกแล้ว” หญิงสาวผู้เป็นสมาชิกใหม่พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความกลัวจับจิต

“เรย์ล่าว่าครั้งนี้พวกเขาคงไม่ได้มาขู่เฉยๆ เป็นแน่ เรย์ล่าได้ยินเสียงโลหะกระทบกัน ซึ่งน่าจะเป็นอาวุธ และโซ่ล่ามทาส” เสียงของเรย์ล่าที่วิเคราะห์ออกมาทำให้หญิงสาวที่อยู่ข้างกายเริ่มสั่นกลัวเข้าไปอีก

******“อะ เอาไงดีเรย์ล่า ฉะฉันกลัว” หญิงสาวผู้เป็นสมาชิกใหม่พูดด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดี ส่วนเรย์ล่าเธอก็สั่นๆ อยู่เหมือนกัน เพราะรู้ดีว่าพวกนั้นเขาเอาจริง และไม่ใช่แค่ครั้งนี้หรอกที่โดน ครั้งก่อนหน้าพวกมันก็ทำเหมือนกัน แต่ผ่านพ้นไปได้เพราะโรส

**“อะ เอาไงดีเรย์ล่า ฉะฉันกลัว” หญิงสาวผู้เป็นสมาชิกใหม่พูดด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดี ส่วนเรย์ล่าเธอก็สั่นๆ อยู่เหมือนกัน เพราะรู้ดีว่าพวกนั้นเขาเอาจริง และไม่ใช่แค่ครั้งนี้หรอกที่โดน ครั้งก่อนหน้าพวกมันก็ทำเหมือนกัน แต่ผ่านพ้นไปได้เพราะโรส

**แต่หากครั้งนี้ไม่มีเธอคนนั้น เรย์ล่าก็หมดหนทางที่จะเอาตัวรอดในครั้งนี้เหมือนกัน ลำพังแค่เธอคงไม่อาจสู้พลังของนักผจญภัยของกิลด์ระดับสูงได้หรอก

******ระหว่างที่เรย์ล่ากำลังคิดหนักอยู่นั้นก็บังเกิดเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นที่ข้างหลังเธอ

**“เรย์ล่าคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ เสียงเอะอะโวยวายนั่นเป็นคนของกิลด์หรือเปล่าคะ” เสียงหันอ่อนหวานของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง เรย์ล่าหันไปมองด้วยความฉงน แต่ก็รู้สึกหนักอึ้งไม่น้อยที่เธอคนนั้นจะต้องมาโดนอะไรแบบนี้ในวันแรกที่มาอยู่ในกิลด์

**“ขอโทษนะคะคุณแพตตี้ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องราวแบบนี้ ความจริงแล้วพวกนั้นเป็นคนของกิลด์ระดับสูงกิลด์หนึ่งที่อยากจะได้สมบัติของทางกิลด์เราค่ะ มันเป็นสมบัติที่สืบทอดและรักษากันมารุ่นสู่รุ่น เรย์ร่าว่าคุณแพตตี้กับคุณน้ำฝนเข้าไปพักในห้องกันก่อนดีกว่านะคะ เดี๋ยวทางนี้เรย์ล่าจะคุยเอง” เรย์ล่าพูดด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะเธอไม่รู้ว่าจะแก้ปัญหาอย่างไรดี

**โครม!!!!!!

**เสียงประตูพังทลายลงมาด้วยแรงถีบอันมหาศาลเผยให้เห็นชายร่างกำยำและลูกน้องอีกนับสิบคน พวกเขามีอาวุธครบมือเตรียมที่จะรบราฆ่าฟันได้ทุกเมื่อ

**“นังตัวดีเอ้ย!! กล้ามากนะที่ไม่ยอมเปิดประตูต้อนรับพวกข้า งั้นก็อย่าหาว่าคนอย่างข้าไม่มีน้ำใจเลยก็แล้วกัน พวกเอ็งเอาโซ่ไปล่ามพวกมันให้หมด” เสียงคำสั่งของผู้เป็นหัวหน้าตะคอกใส่ลูกน้อง พวกนั้นขานรับแล้วหยิบโซ่เหล็กมุ่งหน้าเพื่อมาล่ามสาวๆ ทั้ง 3 คนตามคำสั่งพร้อมกับน้ำลายที่ยืดหยดลงพื้น (เจ้าพวกหื่นกามทั้งหลาย)

**เรย์ล่าตอนนี้เธอเข้าใจสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ปากกำลังจะตะโกนให้แพตตี้กับน้ำฝนหนีไป แล้วเธอจะอยู่รับมือลำพัง แต่ว่าเสียงของแพตตี้นั้นเร็วกว่า น้ำเสียงเรียบนิ่งที่พูดออกมาในท่าทีสบายๆ

“ให้จัดการเลยไหมคะคุณเรย์ล่า” เสียงที่เบาพอดีและด้วยความตกใจของเรย์ล่า เธอไม่ทันได้ไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ก็เผลอรับปากแบบไม่ตั้งใจ

******“ขะ ค่ะ” เรย์ล่ารับคำเพราะเธอได้ยินเสียงของแพตตี้ไม่ค่อยชัด แต่เมื่อทบทวนจนได้ข้อสรุปว่าแพตตี้หมายถึงอะไร

“เอ๋ ห๊ะ!” เธอสะดุ้งกับการประมวลผลของสมองตนเอง

**แต่เวลาเพียงน้อยนิด และไม่มีการถามไถ่ฝ่ายตรงข้ามให้เสียเวลา ภายในพริบตาแพตตี้จัดการไปด้วยความรวดเร็ว

******11 ศพโดยที่พวกมันไม่ได้เอ่ยปากร้องแม้แค่คำเดียว

******ตุบ! ตุบๆ

**เสียงร่างไร้วิญญาณล้มลงพื้นพร้อมกับเลือดที่ค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากลำคอ และแผลลึกตรงหัวใจ

**เกร้งๆ

**มีดทำครัวเล่มเล็กๆ ถูกโยนลงพื้นอย่างไม่ไยดีด้วยฝีมือของแพตตี้ ท่ามกลางความตกใจจนพูดไม่ออกของเรย์ล่ากับน้ำฝน

**เธอพึ่งเคยเห็นฉากการฆ่าคนจริงๆ จังๆ ก็ตอนนี้เอง การฆ่าที่มองไม่เห็นว่าฆ่าอย่างไร เห็นแต่กองเลือดที่ไหลซึมออกจากร่างไร้วิญญาณทั้ง 11 ศพ

**“การมาส่งเสียงโวยวายและมาปล่อยรังสีฆ่าฟันพร้อมกับทำหน้าหื่นกามแบบนั้น พวกมันไม่สมควรมีชีวิตอยู่ค่ะ” เสียงแพตตี้กล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม แต่น่ากลัวยังไงไม่รู้ เธอหาวหวอดครั้งหนึ่งแล้วขอตัวไปนอน ทิ้งให้เรย์ล่ากับน้ำฝนสั่นอยู่อย่างนั้น และเหมือนว่าร่างกายมันหนักอึ้งไปหมด ลุกไม่ขึ้น ใจสั่น และสับสนปนเปกันไปหมด

**เมื่อมองไปยังร่างไร้วิญญาณของพวกนั้นก็ตอกย้ำความคิดว่าตนไม่ได้ฝันไป นั่นมันเป็นของจริง เพราะมีกลิ่นคาวเลือดที่โชยออกมาด้วย

**พรึบ!

**ไฟสีดำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนเผาทำลายศพทั้ง 11 จนเหลือแต่ขี้เถ้า

******“เห ให้ตายสิ ยัยแพตตี้ไม่คิดจะเก็บงานบ้างหรือไงนะ เฮ้อ!! เดี๋ยวคงต้องไปสั่งสอนเกี่ยวกับวิธีการทำลายหลักฐานให้แล้วสิ” เสียงขี้เล่นของเด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดในท่าที่สบายๆ

**“อ้าว คุณเรย์ล่า มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนั้นล่ะครับ มาๆ ๆ เดี๋ยวช่วยผมทำเมนูเสือตุ๋นไว้กินพรุ่งนี้กันครับ” เสียงนั่นคือเสียงของไผ่นั่นเอง ไม่ดูอารมณ์ที่กำลังสับสนของหญิงทั้งสองเลย แถมชวนทำอาหารเสียดื้อๆ

**ส่วนน้ำฝนเธออ้าปากค้างจนแมลงวันจะเข้าไปวางไข่ได้อยู่แล้ว

**อึ้งกับเรื่องเมื่อกี้ไม่หายก็ต้องมาอึ้งกับสิ่งที่เด็กหนุ่มคนนั้นแบกบนหลังอีก

**สิ่งนั้นมันคือมอนสเอตร์ใช่ไหม แล้วตัวใหญ่ขนาดนั้น มัน!!!!!!!!!!!!!!!

……………………………………………………………………………………………………………….****************************************************************************************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น