เพิ้งเริงรมย์

[กุม x อิ้ง] ____ #FRIENDZONE

ชื่อตอน : #friendzone__8

คำค้น : ​#friendzone​

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.5k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2561 02:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#friendzone__8
แบบอักษร

#friendzone__8



"ไปเครียดทำไมมันคบกันงั้นๆแหละ ครีมก็กำลังคบกับอาจารย์ที่ภาควิศวะ น้องไม่รู้หรอ" 

“ข้างหลังคุยอะไรกัน” หลังจากสิ้นเสียงพี่ปรางละฉันก็ตื่นด้วยความขี้เสือก เสียงอาจารย์ก็มาดับฝันฉันแถมยังเรียกพี่ปรางไปหน้าห้องเพื่อตอบคำถามอีกด้วย

แม่ง...อดเสือกเลยอ่ะ

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าระหว่างกุมกับน้องครีมมันยังไง แต่ไอ้คนที่ป่าวประกาศไปทั่วว่าได้ครีมแล้วมันก็กุมเองไม่ใช่หรอวะ ถ้าไม่ใช่การแสดงความเป็นเจ้าของก็เห็นเป็นอื่นไม่ได้นอกจากอยากโชว์ ซึ่งฉันว่าน่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า

ถ้าเขาเอาเรื่องที่ได้ฉันไปบอกใครแบบนี้ ฉันจะตบปากเขาให้ฟันหลุดจนพูดไม่ได้เลยคอยดู


@หลังเลิกคลาส

ฉันคอยจ้องพี่ปรางอยู่ไม่ห่างเพื่อที่จะลากเธอมาคุยเรื่องของน้องครีมต่อ แต่พอจบคลาสอาจารย์ดันใช้ให้ฉันแบกของไปเก็บให้เป็นการลงโทษที่คุยกันในคลาส ฉันเลยต้องให้พี่ปรางไปรอด้านล่างน่ะ

พอฉันเดินลงมาก็เห็นกุมกำลังนั่งคุยกับพวกพี่กี่อยู่ น่าจะเป็นเนื้อหาที่เขาไม่ได้เข้าเรียนเมื่อกี้นี่แหละ ฉันเลยเดินมานั่งเงียบๆ และไม่วายที่จะแซะเขา

“ขาดขนาดนี้หมดสิทธิ์สอบแล้วมั้ง” ฉันพูดเปรยๆไม่ได้เจาะจง แต่มันก็คงมีคนเดียวแหละที่จะร้อนตัว เขาแม่งขาดเรียนบ่อย ถึงจะเก่งแต่ถ้าเวลาเรียนไม่ครบก็จบนะเว้ย

“...” กุมเงียบและเงยหน้าจากชีทขึ้นมามองหน้าฉันเชิงตำหนิ ฉันเลยยักไหล่ให้เขาไปที

“อ้ะ มาต่อ...” พี่ปรางเตรียมจะอธิบายต่อจากเมื่อกี้เพราะดันมีฉันมาขัด

“พี่ปรางไปซื้อหนมกับน้องแปปนึงดิ” ฉันก็ขัดอีกรอบทำให้กุมจ้องฉันยกใหญ่

ทำไม...เขาจะทำไม เก่งแล้วนี่ อ่านเองก็ได้ป่ะ

“อย่าไปสนปราง” หลังจากจ้องหน้าฉันกุมก็หันไปพูดกับพี่ปราง หน้าเขาดูเหมือนคนที่เพิ่งตื่นมาแบบสดๆร้อนๆ ถ้าให้เดาเมื่อคืนเขาก็คงเมาเป็นหมาอย่างเคย

ฉันแค่จะก่อกวนเฉยๆ ไม่ได้เรียกร้องความสนใจอะไรเลยปล่อยให้พี่ปรางกับพี่กี่ติวหนังสือให้กุมไป ส่วนพี่คอมก็ชวนฉันออกมาซื้ออะไรไปนั่งกิน

“น้องเอาไรเพิ่มมั้ย” พี่คอมถามฉันหลังจากที่โกยขนมจนเต็มตะกร้า ฉันเป็นพวกกินเยอะ เขาก็ถามเป็นปกติน่ะ

“ไม่อ่ะ” ฉันส่ายหัวบอก

“พี่ว่าจะบอกเรื่องรถที่จะไปทะเลกัน...” พี่คอมว่าพร้อมกับหยิบเงินออกจากกระเป๋าอย่างรู้งาน เขาเป็นพวกใจป๋าและสปอร์ท เรื่องเลี้ยงขนมถือว่าเล็กน้อย

“ว่า?”

“น้องไปรถไอ้กุมนะ”

“ไม่ไป” ฉันตอบทันทีหลังจบประโยค ช่วงนี้เป็นบ้าอะไรวะ ก็รู้ว่าฉันกับกุมไม่ค่อยจะพูดดีด้วยกันยังจะมาจับให้มาอยู่ด้วยกันอีก

“กูว่าละ” พี่คอมบ่นและรับของมาถือไว้ขณะที่ฉันเดินออกมายืนรอที่หน้าร้านตั้งแต่ตอบเขาไป “พวกไอ้ต้ามันอยากไปด้วย มีพี่ ไอ้ต้า ไอ้มิน ไอ้บอล ไหนจะปรางอีก ของอีกก็เต็มแล้ว”

พวกพี่ต้าน่ะฉันรู้จักเพราะเขาอยู่ในกลุ่มใหญ่ เป็นรุ่นพี่ปี 4 แต่สนิทกับพี่คอมกับกุมถึงขั้นเรียกกันมึงกูได้ แต่ฉันไม่ค่อยสนิทด้วยเท่าไหร่ พวกพี่เขาค่อนข้างเถื่อนดิบ เป็นพวกที่ชอบใช้ความรุนแรงเลยไม่ชอบไปสุงสิง

“เอาพวกพี่ต้าไปนั่งรถกุมดิ” ฉันเสนอ

คุยกันไว้แล้วว่าจะหั้นไปนั่งรถพี่คอม พี่กี่ไปนั่งกับพวกพี่ฟู้ดนู่น เอารถไปแค่สามคันคือรถพี่โต้ พี่คอม กุม ฉันไม่เลือกคันพี่โต้แน่ ส่วนรถกุมก็จะไม่เลือก ไม่มีช้อยอื่นนอกจากรถพี่คอมแล้วนะเว้ย

“มันไม่ยอมอ่ะดิ ว่าไอ้กุมขับฟาสไม่อยากฝากชีวิตไว้” พี่คอมขำ

กุมขับรถค่อนข้างเร็ว ฟังมาจากพวกพี่ๆน่ะนะ แต่ฉันเคยนั่งกับเขามาแล้วก็ไม่เท่าไหร่ ออกจะขับช้าด้วยซ้ำ แบบนี้คือเลือกปฏิบัติป่ะวะ

“แล้วจะเอาชีวิตน้องไปฝากไว้?” ฉันเถียง

“น้องด่ามันได้นี่ พวกพี่บอกมันฟังที่ไหน” พี่คอมพูดจบก็มาถึงโต๊ะที่นั่งกันพอดี

ฉันไม่เถียงหรอกว่าฉันด่ากุมได้ แต่กุมมันเลือกที่จะทำตามคำด่าฉันและตีมึนกับทุกคนมากกว่า ไม่ได้เป็นที่ฉัน แต่เป็นที่เขานู่น

ฉันเลยไม่พูดอะไรต่อ วันจะไปฉันก็ไม่ยอมอยู่ดี ยังไงก็นั่งรถพี่คอมแหละ

“ไอ้กุมไปไหนละ” พี่คอมถามพี่ปรางที่นั่งคู่กับพี่กี่ กุมน่ะมาแล้วก็หายหัว

“เห็นว่าจะไปหาใครนี่แหละ ฟังไม่ชัด” พี่กี่เป็นคนตอบส่วนมือเธอก็เอื้อมหยิบขนมไปด้วย

“ไปหาเมียมันแล้วม้างงง” พี่ปรางขำและหันมามองฉันด้วยสายตาที่รู้กัน บ้าจริง...

อย่าให้พี่ปรางมาลงเรือฉันกับกุมเลย ฉันว่าไม่คุ้ม

หลังจากที่คุยกันจนเกือบค่ำก็แยกย้ายกันกลับห้อง กลุ่มฉันเป็นพวกปากหอยปากปูคุยกันไปเรื่อยเปื่อย บางทีก็มีสาระบ้างไม่มีบ้าง ฉันมาถึงคอนโดด้วยพี่วินหน้าเดิมๆก็รีบขึ้นห้องกะจะไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเพราะพี่ปรางนัดไปร้านประจำตอนสองทุ่ม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เพิ่งจะแต่งตัวเสร็จยังไม่ทันได้เตรียมตัวก็มีคนมาเคาะประตู น่าจะเป็นพี่ปรางเพราะเธอบอกจะมารับฉัน แต่พอเปิด...

“แต่งตัวน่าโดน” นั่นคือคำแรกหลังจากที่กุมไล่สายตามองฉันหัวจรดเท้า ฉันใส่กางเกงหนังกับเกาะอกสีดำที่เป็นซิปด้านหน้า มีเสื้อคลุมหนังด้วยแค่ยังไม่ได้ใส่ มาพูดแบบนั้นพร้อมสายตาแบบนั้น...

ฉันแทบจะปิดประตูกระแทกหน้าเขาแหนะ...

“นั่นปากหรือขยะเปียก” ฉันจิ๊ปากใส่เขาที่แทรกตัวเข้าห้องฉันอย่างไม่ขอคำอนุญาต

ฉันแต่งตัวแบบนี้แล้วมันไปหนักหัวเขาตรงไหน เวลาไปเที่ยวก็แต่งแบบนี้ตลอด ทำไมต้องแซะด้วยวะ ฉันเดินตามเขาที่ไปนั่งที่โซฟาและยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าเกม ทำเหมือนกับห้องตัวเอง...แม่ง!

“มาทำไม” ฉันถาม ไม่ได้สนใจเขาเพราะกำลังรีบเลยเดินไปหน้ากระจกเพื่อม้วนผมให้เสร็จ ก็นะ...สถานะเราตอนนี้ถ้าไปมาหาสู่กันก็ว่าอะไรเขาไม่ได้

“ปรางให้มารับ” เขาว่า สายตาก็จ้องมาที่ฉันผ่านกระจกก่อนจะก้มลงไปกดเกมของเขาต่อ แอบเห็นเขากรอกตาตอนที่ฉันม้วนผมด้วย

“ธุระป่ะวะ ไปเองก็ได้” ฉันบ่น ถ้าให้เดาตอนนี้พี่ปรางแม่งคงเป็นมือพายเรือฉันกับกุมไปแล้วแหละ พี่แกแม่งไม่น่ามารู้เรื่องฉันกับกุมเลย

ฉันยังคงนั่งอยู่หน้ากระจกนานพอสมควร ผมไม่ใช่ว่าจะดัดกันได้ง่ายๆอย่างน้อยฉันก็ดูแลผมดีจนมันนุ่มมือทั้งๆที่ทำสีแหละน่า หันไปอีกทีเห็นกุมกำลังมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าเบื่อๆ เขาโยนโทรศัพท์ไว้ที่โซฟาและเดินตรงมาที่ฉันนั่งอยู่

“สวยจะตายอยู่แล้ว จะแต่งอะไรนัก” เขาบ่น

“สวยแต่ยังไม่เสร็จ” ฉันตอบไปและใส่น้ำยาให้ผมอยู่ทรงนานๆ มือเลื่อนไปถอดปลั๊กที่ดัดลอนและเป็นจังหวะเดียวกับที่กุมกำลังก้มลงมาจนระดับหน้าเราอยู่เท่ากัน

“...” เขายื่นหน้าเขามาใกล้จนฉันต้องถอยตัวหนีกับการสูดกลิ่นของเขา

“ทำอะไร” ฉันมองเขาอย่างเอาคำตอบ

“เธอใส่น้ำหอม...” เขาว่าด้วยสีหน้าที่ดูยุ่งๆ

ปกติฉันก็ใส่ป่ะวะ ไปเที่ยวครั้งไหนก็ใส่ตลอด อย่างน้อยมันก็ดับพวกกลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวมาได้บ้าง ฉันไม่ค่อยชอบให้กลิ่นบุหรี่ติดเวลานอน ถ้าเมาแล้วก็คงไม่ได้อาบน้ำนอนมันทั้งแบบนั้น

“แล้ว?”

“ใส่ไปอ่อย?” เขาถามด้วยหน้าที่ยุ่งกว่าเดิม

ปึก!

ฉันเลยเอาที่ดัดลอนฟาดเข้าที่แขนเขาเต็มๆ มันยังอุ่นๆอยู่แต่ไม่ได้ร้อนมาก แต่ก็คาดว่าน่าจะเจ็บนั่นแหละ ยังไงซะเขาก็ไม่ควรมาพูดอะไรแบบนี้ ฉันแต่งตัวก็ไม่ได้หมายความว่าไปอ่อยใครซักหน่อย

“...” ฉันไม่ตอบและเก็บของให้เข้าที่ กะจะลุกไปเอาของและออกไปซักที เบื่อหน้ากุมเต็มทน ไม่อยากมาฟังคำพูดหมาๆที่หลุดออกจากปากเขา แต่เขาไม่ยอมให้ลุก กักตัวฉันไว้

“อิ้ง...เจ็บ” เขาเรียกฉันเสียงต่ำก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองที่แขนเขาที่กำลังแดงเป็นปื้น

“ก็ปากหมาเอง” ฉันมองที่แขนเขาและพยายามดันให้เขาออกห่างแต่กุมกลับต้อนฉันซะหลังติดกับโต๊ะมือเขาก็คร่อมกับโต๊ะอยู่ กลายเป็นว่าฉันหันไปทางไหนไม่ได้เลย

“เดี๋ยวโดน” เขาว่า

“โดนอะไร อย่ามา...ถอยไป” ฉันมองเขาด้วยความไม่ยอมแพ้ สายตานั่นแทบจะกลืนฉันไปทั้งตัว เขาหลุบตาลงมองที่เนินอกฉันอย่างจาบจ้วงจนฉันต้องออกแรงดันเขาออกอีกรอบ

และแน่ล่ะ เขาไม่ขยับซักนิด

“แล้วอยากโดนอะไร” กุมเลิกคิ้วถามแถมยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจแทบจะรวมกัน ลมหายใจเขาร้อนยิ่งรวมกับลมหายใจฉันก็ยิ่งร้อน

“...”

ฉันนิ่ง...

และก็นิ่ง...ทำแค่สบตากับกุมที่กำลังจ้องไม่เลิก

ฉันไม่ใช่คนที่มีความอดทนกับอะไรมากนัก รู้อยู่ว่ากุมกำลังเข้ามากวนประสาทฉัน ไม่รู้ว่าเขาทำไปเพื่ออะไร แต่ก่อนที่เขาจะได้ของที่เขาต้องการ ฉันก็จะเป็นฝ่ายยัดเยียดให้เขาก่อนเอง

ริมฝีปากฉัดกดทับกับริมฝีปากเขาแน่น ดวงตาหรี่เล็กลงจ้องคนตรงหน้าไม่เลิก กุมดูตกใจนิดหน่อยตอนที่ฉันประกบปากไปและเขาก็เป็นฝ่ายเปิดริมฝีปากให้ฉันเข้าไปรุกเร้าเขาเองในเวลาต่อมา แขนทั้งสองข้างของฉันวางอยู่ที่ลาดไหล่เขา มือคอยที่จะขยุ้มผมที่เซ็ทมาจนมันยุ่งไม่เป็นท่า กุมใช้แขนทั้งสองช้อนตัวฉันขึ้นให้มานั่งที่โต๊ะและมือนั่นก็ไม่ได้หยุดนิ่งคอยแต่จะวนเวียนอยู่กับซิปเกาะอกที่ด้านหน้าของฉันอยู่เรื่อย ติดที่ตรงฉันเบียดตัวเข้าหาเขาเพื่อไม่ให้เขารูดมันได้ ริมฝีปากฉันถูกคนตัวสูงดูดดึงจนไม่สามารถควบคุมอะไรได้ ร่างกายฉันขยับเข้าเบียดชิดกับเขาเองโดยสัญชาตญาณ จูบเขามันทำให้ฉันคลั่ง เหมือนกับสารเสพติดที่ฉันไม่สามารถควบคุมได้ ยิ่งเสพ ฉันก็ยิ่งติด

ติดกับรสสัมผัสที่ดุดันนั่น...

และกลิ่นมิ้นท์จางๆจากจูบนั่นด้วย...

ถ้าหากเขาเป็นไฟ ฉันนี่แหละคือน้ำมันที่คอยเติมเชื้อเพลิงให้มันลุก เรียวขาฉันถูกมือเขาบังคับให้ห่างออกจากกันจนตัวเขาแทรกอยู่ตรงกลาง ลมหายใจร้อนรวมกันจนฉันรู้สึกเหมือนจมอยู่ในน้ำ แทบจะหายใจไม่ออกเพราะเขาสูบมันไปจนหมด จนกระทั่งฉันจิกทึ้งหัวเขาเป็นการบอกว่าฉันกำลังจะตายเขาถึงได้ผละริมฝีปากออกให้

“...” ฉันผละตัวออกมาหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดในขณะที่มือซุกซนของเขาดันเลื่อนมารูดซิบเกาะอกด้านหน้าฉันลงไปจนเกือบครึ่ง

“เธอไม่ใส่เสื้อใน...” เขาพูดเสียงพร่า ตาเขาจ้องที่หน้าอกฉันไม่เลิก ฉันใส่เสื้อในแบบปีกนกซึ่งการที่เขารูดซิปไม่สุดมันทำให้เข้าใจผิด ที่เขาเห็นมันแค่เนินอกกับร่องอก เห็นแค่นั้นฉันก็จะบ้าอยู่แล้ว ให้ตายเถอะ

“ใส่” ฉันว่าพร้อมกับมือที่ตีมือเขาและดึงซิปขึ้นจนสุดเหมือนเดิม

“ใส่ก็เหมือนไม่ใส่” ไม่ว่าเปล่านิ้วเขายังจิ้มเข้ามาที่นมข้างซ้ายฉันเต็มๆ ฉันกล้าพูดเลยว่าเขาจิ้มนมฉัน เพราะเขาจงใจจิ้มมันจริงๆ

“ไอ้กาม อย่ามาจิ้มนม” ฝ่ามือฉันฟาดลงที่หน้าเขาด้วยแรงที่ยังยั้งไว้ ยังไม่ทันได้ฟาดอีกครั้งเขาก็จับข้อมือฉันไว้ก่อน เขาแม่งโคตรหยาบคาย กล้าดียังไงมาจิ้มนมฉันวะ

“จิ้มไม่ได้?” กล้าถาม...

“เออ!”

“แล้วบีบได้มั้ย” น้ำเสียงเขาเหมือนกำลังขอแต่มืออีกข้างของเขาก็คว้าหมับเข้าที่อกฉันแบบเต็มๆมือแถมยังออกแรงบีบอีกต่างหาก ฉันไม่ได้มีอารมณ์ถึงจะเพิ่งจูบกันเสร็จ ก็เพราะหน้าเขามันโคตรจะกวนตีน

ผัวะ!

มือข้างที่ว่างของฉันเลยฟาดกบาลเขาเต็มๆ

“ทำไมชอบทำร้ายร่างกายวะ” กุมผละมือออกและถอยห่างออกไปหลายก้าวจนฉันสามารถที่จะลุกขึ้นยืนและเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาใส่ได้

ฉันยักไหล่ไม่ตอบและเตรียมตัวออกจากห้อง จะไม่พูดถึงที่เราจูบกันเมื่อกี้เด็ดขาด ถ้าให้นับว่าเขาเปรียบเสมือนฉันเป็นของเล่นหรืออะไรก็ช่าง ฉันก็เปรียบเขาเป็นสารเสพติด ฉันจะเสพตอนไหนมันก็เรื่องของฉัน ถ้าฤทธิ์มันหายฉันก็เป็นปกติ

กุมน่ะมันคนกามดีๆเองแหละ จะกลับไปเสพตอนไหนก็ได้


@IN BOX

ระหว่างทางฉันไม่ได้พูดอะไรเพราะต้องตอบไลน์ของพี่กี่ที่เด้งไม่หยุด เร่งให้ฉันไปอยู่นั่นแหละ พอถึงฉันก็รีบลงจากรถเพื่อที่จะเข้าไปโผล่หน้าให้เจ้แกเห็นจะได้หยุดบ่น พอมาถึงโต๊ะฉันก็เห็นสาเหตุที่พี่กี่เร่งฉันเอาเป็นเอาตาย

พี่กี่ก็ยัดเยียดพี่โต้ พี่ปรางก็ชิบกุม ฉันจะบ้า...

“กว่าจะมา นึกว่าไอ้กุมพาไปแหกโค้งที่ไหนซะแล้ว” พี่กี่ตบที่นั่งข้างๆพี่โต้ให้ฉันนั่ง และมันก็จะดูไม่ดีถ้าฉันไม่นั่งตรงอื่นเลยเลี่ยงไม่ได้

“แหกโค้งอะไรล่ะ ขับอย่างกับเต่า” ฉันบ่นบ้าง เพราะในรถฉันก็เร่งกุมจะเป็นบ้าแต่เขากลับทำเป็นไม่ได้ยินและขับแบบโคตรชิวมา

“วันนี้น้องสวยเนอะ” ฉันนั่งตูดถึงโต๊ะปุ๊บพี่โต้ก็ปากหวานใส่ฉันปั๊บ

“น้องก็สวยทุกวัน พี่กี่ก็สวย พี่ปรางก็สวย” ฉันเพยิดหน้าไปหาผู้หญิงอีกสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่

พี่คอมไม่ได้อยู่โต๊ะนี้ นู่น...ไปนั่งกับพวกพี่ต้า โต๊ะนี้เลยมีพี่ฟู้ด พี่กี่ ฉัน พี่ปราง พี่โต้ ไม่เห็นพี่ตี้และฉันก็ไม่อยากถามหา ล่าสุดที่ไปกินเหลาร่วมโต๊ะกับพวกพี่โต้ฉันเมาไม่เป็นท่า พวกเขาแม่งทำท่าจะจับกรอกอย่างเดียวเลย

“กุมมานั่งนี่มา” พี่ปรางโบกไม้โบกมือให้กุมที่หยุดอยู่ที่โต๊ะพวกพี่ต้าฉันเลยส่ายหัวให้

“ไม่ต้องชวนมาพี่ปราง” ฉันว่างั้นเลยทำให้พี่ปรางลดมือลงด้วยหน้าบูดๆ

“ช่วงนี้พวกพี่เที่ยวกับกลุ่มน้องบ่อยเนอะ” ฉันหันไปพูดกับพี่โต้ เข้าใจว่าเขาสนิทกับพี่คอมและพี่กี่กับพี่ฟู้ดก็กำลังมีซัมติงกัน แต่มันก็ไม่จำเป็นที่เขาจะมาด้วยนี่หว่า

บอกเลยว่าฉันประหม่าเพราะรู้ว่าพี่โต้คิดคิดยังไงกับฉันนั่นแหละ

“พี่ก็มาหาน้องไง” เขาพูดไปด้วยขำไปด้วยทำให้มันเป็นมุข แต่ฉันรู้ว่าเขาไม่มุข

“แล้วนี่กินเนื่องในวันอะไรเห็นพี่ปรางนัดน้องมา” ฉันละความสนใจจากพี่โต้เพราะถ้าเล่นหนักกว่านี้ฉันคงทำหน้าไม่ถูก ตอนแรกกะจะเฉยๆแล้วนะ

“วันเกิดไอ้บอล” พี่ปรางพูดพร้อมโบ้ยปากไปทางโต๊ะพวกพี่ต้าที่มีกุมกับพี่คอมนั่งอยู่

มีกลุ่มใหญ่แม่งก็อยู่ยาก เกิดกันแม่งบ่อยฉิบหาย

ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นทั้งๆที่มีพี่โต้ชวนคุย เขาเป็นคนคุยสนุกนะ ถ้าฉันไม่รู้ว่าเขาชอบฉันคงสะดวกใจกว่านี้ พี่โต้ไหลลื่นอย่างกับอะไรนี่เขาชงเหล้าให้ฉันหมดไปเกือบครึ่งขวดได้แล้วมั้ง ฉันคิดในแง่ร้ายไว้ก่อนว่าเขาจะมอมฉัน จนตอนนี้ฉันยังโอเคแค่กำลังเนือยจนต้องเอาหลังไปพิงกับพนักโซฟา พี่กี่ก็ไปกับพี่ฟู้ดแล้วเหลือพี่ปรางที่นั่งคอยเป็นจงอางหวงไข่อยู่

จนพี่ปรางชวนฉันมาเขาห้องน้ำเลยหายใจสะดวกมากขึ้น

“น้องกลับเหอะ พี่ไม่ค่อยไว้ใจไอ้โต้ มันมองน้องจนน่ากลัว” พี่ปรางบอกฉันที่นั่งรออยู่ที่โซฟาหน้าห้องน้ำ

“ไปส่งน้องหน่อย” ฉันเอาหัวไปอิงไหล่พี่ปรางเพื่ออ้อน

“พี่ไม่ได้เอารถมา มากับไอ้กี่กับไอ้คอม ต้องรอลากมันกลับด้วย” พี่ปรางทำหน้าหนักใจอยู่หน่อยตอนที่ฉันทำตาปริบๆใส่ “กลับกะกุมแหละ พี่บอกมันให้”

“น้องไม่อยากกลับกับกุมอ่ะ” ฉันอิดออด เพราะครั้งล่าสุดที่เมาฉันตื่นขึ้นมาพร้อมซิงที่เสียไปให้ไอ้คนกามนั่น ฉันยังไม่อยากให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอย

“อย่าดื้อสิ ลุกเร็วไปเอาของ”

พี่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เดินมานั่งลงที่เดิมและพี่ปรางก็เดินไปหากุมอีกโต๊ะ ฉันคว้ากระเป๋าตัวเองมาถือไว้ทำให้พี่โต้คว้ามือฉันและถาม

“อิ้งจะกลับแล้วหรอ พี่ไปส่งมั้ย” เพราะพี่โต้จับมือไว้ฉันเลยต้องนั่งดีๆเพื่อคุยกับเขา

“ไม่เป็นไร” ฉันส่ายหัวตอบ

“แล้วจะกลับยังไง” มือพี่โต้แม่งโคตรไว รู้ว่าฉันมึนๆก็เอามือมาบีบแก้มฉันเฉยเลย ฉันนี่แม่งตกใจจนตาโตอ่ะ

“กูไปส่ง...” นั่นน่ะเสียงกุมพร้อมกับมือที่กระชากให้ฉันลุกขึ้นไปยืนข้างหน้าเขา กุมหลุบตาลงมองฉันกับพี่โต้สลับกัน ฉันบอกไม่ได้ว่าเขาทำหน้าแบบไหนเพราะไฟมันปนกันจนมึนหัว

ที่รู้ๆคือกุมแม่งกระชากฉันแรงมาก

______________________________________________________

เพิ้งมาแล้วววว โอ้ยยย หายไปนานซะจนลืมกันหมดแล้วม้างงง ไม่ว่างเลย เพิ่งจะปรีกตัวมาได้อ่ะ ให้อภัยเราน้าา


ในส่วนของเฟรนโซนนั้นก็ยังคงอึดอัดกันต่อไป พวกแกรร คือคำว่าเฟรนโซนมันก็คือคสพ.ที่ไม่ชัดเจนอ่ะเนอะ จะเมียก็ไม่ใช่ จะเพื่อนก็ไม่เชิง นี่คือปวดหัวแทนอิ้งอ่ะ คือนางต้องทนทานเบอร์ไหนถึงรองรับความเฮียกุมได้ ชุ้นเพลีย~


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น