จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พยศ 20

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2561 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยศ 20
แบบอักษร

​พยศ 20




กาเซียขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งวันไม่ออกไปข้างนอกเลยแม้แต่ก้าวเดียวจนกระทั่งตอนเย็น เขาเจ็บไปหมด ปวดไปทั่วทั้งตัว แผลที่ข้อมือก็ยังคงไม่ได้รับการดูแลหรือทำแผลใหม่อยู่แบบนั้น เลือดที่ซึมออกมาแข็งแห้งไปตั้งนานแล้ว

เสียงท้องร้องประท้วงแต่เขาไม่มีแรงลุกไปไหน พลังงานในตัวถูกสูบออกไปหมดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว...เรม็องตักตวงมันไปเต็มอิ่ม เขาสลบไปหลายรอบแต่พอตื่นขึ้นมาก็ยังรับรู้ได้ว่าร่างกายของตัวเองโดนกระแทกเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า รอยกัดที่คอก็โดนกัดย้ำๆซ้ำๆ

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาในตอนเกือบเที่ยงก็พบว่าไม่มีใคร ร่างเล็กจึงฝืนกายลุกไปใส่เสื้อกับกางเกงขาสั้นและหยิบยาคุมกำเนิดที่กาแอลให้มาซึ่งเขาซ่อนเอาไว้ในตู้เสื้อผ้า

ในห้องไม่มีน้ำแม้สักหยด...เขาจึงจำใจกัดกลืนยาแบบขมๆนั่นลงไป

ไม่รู้ว่ายาคุมแบบนี้ต่างจากแบบที่เคยกินก่อนหน้าไหม แต่ขึ้นชื่อว่ายาคุม ยังไงก็ไม่ท้อง...ไม่มีทางให้ท้อง!

“อือ...” กาเซียครางออกมาด้วยความเจ็บ เขานอนขดตัวกุมท้องตัวเองไม่รู้ว่าเจ็บจากการที่ไม่มีอาหารตกถึงท้องหรือว่าเจ็บจากแรงกระแทกของเมื่อคืน

“ปัง!”

เสียงประตูเปิดออกอย่างไม่เกรงใจใคร เพียงแค่นี้ก็รู้เลยว่าคนที่เข้ามาก็คือไอ้เลวนั่น!

เรม็องผลักประตูปิดด้วยเสียงที่ดังไม่แพ้ตอนเข้ามา เขาไม่รอช้าถอดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่แล้วกระโจนขึ้นเตียงไปฟัดโอเมก้าตัวนั้นทันที!

“ยะ...อย่า...” คนที่โดนถอดกางเกงแล้วจับแยกขาเอ่ยออกมาแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นไม่เหลือเค้าของความต่อต้านแม้สักนิด เพราะคนพูดไม่มีแรงแล้ว

ร่างสูงไม่ได้สนใจอะไร เขารู้เพียงแค่ว่าตอนนี้มี”หน้าที่”ที่ต้องทำนั่นก็คือ”ทำให้มันท้อง” ไม่รอช้าเมื่อได้กลิ่นที่คนใต้ร่างปล่อยยั่วออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจแล้ว ท่อนเนื้อของเขาก็ตั้งขึ้นมาภายในเวลาอันรวดเร็ว เรม็องจับมันจ่อเข้าช่องทางสีสดช้ำแล้วดันเข้าไปแบบไม่ปรานี

“อื้อ!!!”

ไอร้อนแผ่กระจายออกมาจนร่างที่กำลังกระแทกรู้สึกได้

แต่แล้วยังไง? เขาต้องเห็นใจมันหรือ?

ยังไงก็ต้องทำหน้าที่นี้ให้เสร็จ!

ข้างในตัวของไอ้ชั้นต่ำนี่ยังทำให้รู้สึกดีได้ทุกครั้งที่ขยับ อย่างน้อยเขาก็รู้สึกว่ามันไม่ได้”ไร้ประโยชน์”จนเกินไป

ไม่มีจูบ

ไม่มีเล้าโลม

ไม่มีคำพูดใดๆ

มีเพียงการกระทำที่เอาแต่ใจก็พอแล้ว

สามเดือน...ได้ของเล่นมาไว้ในบ้าน ก็คงไม่ได้แย่ไปกว่าที่คิด…

.


.


.


.


.

หลังเสร็จจาก”หน้าที่”ไปรอบที่สาม เรม็องก็ผุดลุกขึ้นตรงเข้าไปห้องอาบน้ำเพื่อชำระร่างกายให้สะอาด อันที่จริงเขาอยากที่จะต่อให้อีกสักหลายรอบๆแต่คืนนี้เขายังมีงานต้องเคลียร์อีกเยอะจึงเล่นสนุกกับมันได้ไม่ค่อยเต็มที่นัก อีกทั้งวันนี้มันก็เอาแต่นอนนิ่งกัดปาก เขาจับพลิกตรงไหนก็ทำตามไม่ดิ้นรนทำเอาแอบเบื่อเพราะเหมือนนอนกับตุ๊กตายาง

เรม็องก้าวออกมาจากห้องน้ำเขาแต่งตัวในชุดนอนแล้วเดินออกไปนอกห้องทันที ไม่แม้แต่จะชายตามองคนที่นอนสลบคว่ำหน้าอยู่บนเตียงเพราะฝีมือตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ร่างสูงเดินตรงไปยังห้องทำงานเพื่อจัดการงานที่ค้างคาให้เสร็จเรียบร้อย พรุ่งนี้เขามีนัดกับลูกค้าคนสำคัญ ถ้าคนนี้ยอมเซ็นสัญญาก็ปลดล็อคความสำเร็จของเขาไปได้อีกก้าวหนึ่งเลย งานที่เร่งทำ เร่งจัดการอย่างหนักมาตลอดทั้งเดือนนี้ก็จะคุ้มค่า

เรม็องนั่งทำงานจนผ่านไปหลายชั่วโมง เหมือนร่างกายจะประท้วงว่าควรต้องพักผ่อนได้แล้ว แต่สิ่งที่เขาเลือกที่จะทำก็คือ…

“เซดริก ยกกาแฟขึ้นมาให้ฉัน”

เขายกโทรศัพท์โทรไปที่ชั้นล่างของบ้านซึ่งมักจะมีบอดี้การ์ดคอยยืนเฝ้าบ้านอยู่ และนอกเหนือจากนั้นก็ยังสามารถเรียกใช้ได้ทุกเรื่อง คนที่เขาไว้ใจมากที่สุดมีเพียงแค่ไม่กี่คน และหนึ่งในนั้นก็คือ”เซดริก” ที่ทำงานกับเขามาได้ห้าปีแล้ว คอยดูแลทุกเรื่อง เปรียบเสมือนมือขวาของเขา

เรม็องนั่งทำงานรอไปไม่ถึงห้านาทีก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“ก๊อกๆ!”

“ขออนุญาตครับคุณชายใหญ่”

“เข้ามา”

“นี่ครับกาแฟ”

“วางไว้ที่โต๊ะ แล้วออกไปได้”

“ครับ”

ถ้วยกาแฟถูกวางไว้ที่โต๊ะแล้วแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่เดินออกไปเสียที ทำให้เรม็องต้องเงยหน้ามาถามด้วยความสงสัย

“ทำไมยังไม่ออกไปอีก”

“คุณชายใหญ่ครับ ผมมีเรื่องจะรายงานครับ“

“เรื่องอะไร? ทำไมไม่รีบพูดออกมา”

“คือ...วันนี้คุณกาเซียยังไม่ได้ก้าวออกมาจากห้องเลยครับ ไม่ได้ออกมากินข้าวด้วยครับ” เพราะคนที่โดนกล่าวถึงเป็นภรรยาของเจ้านายตนเอง เซดริกจึงต้องบอกกล่าวทุกอย่างที่เกิดขึ้น

“อืม ออกไปได้แล้ว” เรม็องตอบรับด้วยสีหน้านิ่งๆเหมือนไม่สนใจอะไร

“ครับ”

ถึงจะสงสัยว่าทำไมหลังจากที่เขาพูดออกไปแล้วก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรออกมาเลยแต่เซดริกก็รับคำสั้นๆ

เรื่องบางเรื่องรู้มากก็ไม่ดี ยิ่งเป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้านายก็ยิ่งต้องระวังไม่ยุ่งเกี่ยวมาก

ลับหลังจากที่ประตูปิดลง คนในห้องก็วางปากกาแล้วเอื้อมมือไปหยิบกาแฟมากินเพื่อผ่อนคลายตัวเองหลังจากนั่งหลังขดหลังแข็งมาหลายชั่วโมง ทันใดนั้นหัวก็ดันไปคิดถึงเรื่องที่เพิ่งได้ยินมา

“ไม่ยอมออกมากินข้าวอย่างนั้นหรือ มิน่าล่ะ...เมื่อกี้ถึงได้ทำตัวไม่มีแรงขนาดนั้น” ริมฝีปากแสยะยิ้มด้วยความรังเกียจเมื่อนึกถึงท่าทีที่ราวกับท่อนไม้ของคนตัวเล็ก

คราวนี้จะเล่นลูกไม้อะไรอีกล่ะ ไอ้โอเมก้าชั้นต่ำตัวนั้น!

________________________________________

มาช้าๆมาน้อยๆแต่มานะ อิอิ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}