มิสจีมิน
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : 34

คำค้น : ไอดอลติดเซ็กส์ (KOOKV,YOONMIN,NAMJIN) NC+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.1k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2561 14:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : 34
แบบอักษร

( V Part )


วันนี้เป็นอีกวันที่ผมนั้นมีความสุขที่สุด งานแต่งงานของเราเริ่มขึ้นเมื่อเวลายี่สิบนาฬิกาแขกที่มาร่วมงานมีเพียงคนในบริษัท และพวกพี่ชายทั้งสี่และเพื่อนสนิทตัวเล็กอย่างจีมิน ที่ขาดไม่ได้เลยคือคุณพ่อคุณแม่ฝ่ายผมและจองกุก คุณพ่อคุณแม่ของเราทั้งสองฝ่ายไม่ได้คัดค้านเรื่องการแต่งงานครั้งนี้เลย ออกจะเห็นดีเห็นงามด้วยซ้ำ


"จอน จองกุก คุณจะรับ คิม แทฮยอง เป็นภรรยาของคุณไหม คุณสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเธอทั้งในยามสุขและยามยาก แม้ยามไข้และยามสบายดี จะรักเธอและให้เกียรติเธอชั่วชีวิตของคุณหรือไม่"


"รับครับ"


"คิม แทฮยอง คุณจะรับ จอน จองกุก เป็นสามีของคุณไหม คุณสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเขาทั้งในยามสุขและยามยาก แม้ยามไข้และยามสบายดี จะรักเขาและให้เกียรติเขาชั่วชีวิตของคุณหรือไม่"


"รับครับ"


มือของเราทั้งสองจับกุมกันเอาไว้อย่างแน่นหนาเมื่อสิ้นคำสาบานสายตาที่มองมาที่กันทำให้หัวใจของผมเต้นแรงจนได้ยินเสียง จอน จองกุก เป็นสามีของผมโดยสมบูรณ์ ใบหน้าของเราถูกเคลื่อนมาใกล้กันแค่คืบก่อนริมฝีปากจะแนบชิดกันกับคนที่ขึ้นชื่อว่าสามี แขนเรียวโอบรัดรอบคอแกร่งตาสวยหลับพริ้มท่ามกลางสายตานับร้อยที่จ้องมองมาที่เรา เสียงตบมือดังขึ้นมาไม่หยุดหย่อน และผมต้องเดาไม่ผิดแน่ว่าเพื่อนตัวเล็กของผมกำลังร้องไห้เป็นเด็ก


งานแต่งของเราผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้จองกุกแยกตัวจากผมไปพูดคุยกับเพื่อนของเขา คิม ยูคยอม เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของสามีผม จองกุกเคยเล่าให้ผมฟังว่าเขากับยูคยอมสนิทกันมาก แต่ทั้งสองไม่ได้มาเจอกันนานแล้วเพราะต่างคนต่างก็มีงานที่ต้องทำส่วนมากจะคุยกันผ่านเครื่องมือสื่อสารแทน คงดีใจไม่น้อยเลยล่ะที่คิม ยูคยอม มาร่วมงานแต่งของเราและได้พูดคุยกันอย่างเต็มที่อีกครั้ง


"แทฮยอง ยินดีด้วยนะ"  ร่างทั้งร่างของผมถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนสนิทตัวเล็กโดยไม่ทันได้ตั้งตัวใบหน้าน่ารักซุกเข้าที่ซอกคอของผม เมื่อสักครู่นี้ผมแอบเห็นตากลมของจีมินที่เปียกไปด้วยน้ำตา เดาไม่ผิดจริงๆว่าเพื่อนตัวเล็กต้องร้องไห้


"ขอบคุณนะจีมิน"  น้ำเสียงของผมสั่นเครือแขนเรียวโอบรัดรอบเอวบางคอดของเพื่อนสนิทตัวเล็กน้ำตาสีใสไหลรินลงมาอย่างไม่ขาดสาย จีมินคือเพื่อนที่ดีที่สุดของผม จีมินคือเพื่อนที่เข้าใจผมในทุกเรื่องและจีมินไม่เคยทิ้งผมไปไหน ตลอดเวลาหนึ่งปีที่เราทั้งคู่ไม่ได้เจอหน้ากันความห่างไกลก็ไม่ได้ทำให้มิตรภาพของเราทั้งคู่จางหายไป..


"ยินดีด้วยนะแทฮยอง"  เสียงร่าเริงของพี่โฮซอกดังขึ้นก่อนที่เสียงของพี่ชายอีกสามคนจะเอ่ยแสดงความยินดีให้กับผมพร้อมรอยยิ้ม ผมและจีมินเราคลายอ้อมกอดออกจากกันพลางยกมือเช็ดน้ำตาของตัวเองผมส่งยิ้มกลบเกลื่อนพี่ทั้งสี่คนเพื่อปกปิดความเขินอายเมื่อผมและเพื่อนสนิทกำลังร้องไห้เป็นเด็กต่อหน้าพวกเขา

ถึงจะสนิทกันแต่จะยังไงก็เขินอยู่ดี...


"ขอบคุณนะครับพวกพี่.."  ผมเอ่ยบอกพี่ชายทั้งสี่คนตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มมือบางยกเช็ดน้ำตาของตัวเองไม่เลิก คนอายุมากกว่ายิ้มขำก่อนจะเอื้อมมือมาลูบศีรษะของผมและจีมินอย่างอ่อนโยน


"แทเป็นเจ้าสาวที่สวยมากเลยนะรู้มั้ย"  เสียงหวานของเพื่อนตัวเล็กเอ่ยชมผม ปากอวบอิ่มฉีกยิ้มมือเล็กป้อมยื่นมากุมมือบางของผมเอาไว้ในขณะที่ตากลมยังเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ผมกุมมือจีมินแน่นพลางระบายยิ้มออกมา


"ถ้าจีมินเป็นเจ้าสาวก็คงสวยไม่แพ้แทฮยองเลยนะ"


"พ พี่ยุนกิพูดอะไรออกมาน่ะ!"  คนตัวเล็กหันขวับแยกเขี้ยวเล็กๆใส่คนรักของตัวเองทันทีคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมแต่แป้มเนียนใสกลับเป็นสีแดงราวกับลูกมะเขือเทศสดใหม่ซะอย่างนั้น ผมกับพี่ชายทั้งสี่หลุดขำกับการกระทำที่น่ารักของจีมินออกมา และไม่ใช่ผมแค่คนเดียวที่อยากจะจับจีมินมาฟัดแก้มให้ช้ำ


"เสร็จงานแต่งแทฮยองแล้วคงมีงานแต่งของยุนกิกับจีมินแน่นอนเลย"  เสียงหวานของคนอายุมากกว่าอย่างพี่จินเอ่ยขึ้นทั้งรอยยิ้ม จีมินจากที่ทำท่าทางเกรี้ยวกราดเหมือนลูกแมวขู่แง่วๆเมื่อสักครู่นี้ก็เผลออมยิ้มออกมาก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่นเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองกำลังเก็บความเขินอายเอาไว้ไม่อยู่


"งานแต่งของเราด้วยนะครับพี่จิน"  พี่นัมจุนว่าพลางใช้แขนโอบไหล่คนรักของตัวเองก่อนจะยื่นหน้าไปหอมแก้มนุ่มนิ่มของพี่จินอย่างไม่นึกลังเล


"นี่ไม่มีทางซะหรอก ใครจะแต่งกับนายไม่ทราบ วันๆมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับงานขนาดเวลาพักผ่อนนายยังไม่ละมือจากงานเลย อีกหน่อยนายคงต้องไปแต่งงานกับงานแทนพี่แล้วล่ะ!"   ถึงปากจะบ่นแต่ใบหน้าของพี่เขากลับแดงระเรื่อร่ามไปถึงใบหู ผมหลุดขำออกมาเพราะความขี้บ่นของพี่คนโต คงจะน้อยใจพี่นัมจุนที่เอาแต่สนใจงานจนไม่มีเวลามาเอาใจพี่จินเขา


"โธ่ รักนะครับ"  คนโดนบ่นรีบเปลี่ยนจากมือที่โอบไหล่มากอดรัดรอบเอวทันที คนโตสุดอย่างพี่จินยิ้มจนแก้มแทบฉีกที่เห็นแฟนเด็กของตัวเองกำลังเอาใจเขาหลังจากที่โดนพี่จินเทศไปเมื่อสักครู่นี้


"ฉันว่าแล้วพวกนายต้องมีอะไรมากกว่านั้น"  เสียงทุ้มคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลังของคู่รักทั้งสองที่กำลังเอาใจกัน พี่จินและพี่นัมจุนรีบคลายกอดออกจากกันอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางที่ลุกลี้ลุกลนเมื่อหันไปเห็นชายร่างอวบเดินมาหยุดอยู่ด้านหลัง


"บ บังพีดีนิมครับ.."


"ยินดีด้วยนะแทฮยอง"  คำยินดีถูกเอ่ยออกมาจากปากคนอายุมากกว่ามืออวบถูกเอื้อมมาตบที่บ่าของผมรอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งมาให้กับผม


"ขอบคุณครับ"  ผมกล่าวขอบคุณบังพีดีนิมพลางโค้งตัวลงเพื่อเป็นการแสดงความเคารพสายตาคมเหลือบมองคู่รักทั้งสองอย่างพี่จินและพี่นัมจุนที่กำลังยืนก้มหน้าใบหน้าของทั้งสองฝ่ายตรึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ถ้าจำไม่ผิดบังพีดีนิมยังไม่เคยรู้เรื่องนี้ว่าพี่สองคนแอบคบกัน..


"ถ้าจะแต่งก็จัดงานแต่งพร้อมกันเลยนะ นัมจุน ยุนกิ บริษัทเราคงเต็มไปด้วยความรัก"  เปลือกตาของเราทั้งห้าเบิกกว้างเมื่อสิ้นประโยคของคนอายุมากแล้วอย่างบังพีดีนิม ยิ่งอึ้งมากกว่าเดินเมื่อบังพีดีนิมเอ่ยชื่อของคนตัวขาวอย่างพี่ยุนกิ แต่น่าแปลกที่พี่ยุนกิไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเลยสักนิด


"ขอบคุณนะครับบังพีดีนิม"  พี่ยุนกิเอ่ยขอบคุณพร้อมระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย เราทั้งหกโค้งตัวเคารพบังพีดีนิมก่อนชายร่างอวบจะสาวเท้าเดินไปปาร์ตี้ในงานต่อ


"ทำไมพี่ยุนกิถึงไม่แปลกใจอะไรกับเขาเลยล่ะครับ"  ผมเอ่ยถามพี่ยุนกิด้วยความสงสัยเพราะแอบสังเกตพี่เขาตอนที่บังพีดีนิมพูดถึงงานแต่งแต่พี่คนนี้กลับไม่เอะใจเลยสักนิด


"บังพีดีนิมรู้ว่าพี่กับจีมินคบกันตั้งนานแล้วล่ะ ตอนนั้นเขาเข้ามาเห็นจีมินนั่งตักพี่พอดี จีมินคงไม่ทันได้เห็นเพราะบังพีดีนิมเดินเข้ามาแล้วก็ออกไปจากห้องโดยไม่ส่งเสียงอะไร"


"แล้วทำไมพี่ยุนกิถึงไม่บอกกันบ้างเลยเล่า!"  เพื่อนตัวเล็กโวยวายทันทีเมื่อสิ้นประโยคของคนรักมือเล็กป้อมตีเข้าที่ไหล่ของคนตัวขาวอย่างพี่ยุนดิด้วยความเขินอาย


"แต่งงานแล้วอย่าลืมฉันกันล่ะ"  เสียงทุ้มติดร่าเริงไม่จางหายของพี่โฮซอกดังขึ้นอีกครั้งใบหน้าหล่อแปดเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความประทับใจ


"ใครจะลืมเพื่อนที่ดีที่สุดอย่างนายได้ล่ะโฮซอกอ่า"  พี่ชายทั้งสามเดินเข้าไปกอดพี่โฮซอกทันทีเมื่อพูดจบผมกับจีมินทำได้เพียงยืนส่งยิ้มไปให้พี่โฮซอกอยู่ข้างหน้า พี่โฮซอกเขาเป็นพี่ชายที่ดีมากจริงๆ..


"ขอบใจพวกนายมาก ได้เวลาไปปาร์ตี้กันแล้ว!!"


สิ้นประโยคของพี่โฮซอกทุกคนก็พากันวิ่งเข้าไปโชว์สเต๊ปการเต้นของตัวเองรวมถึงเพื่อนสนิทตัวเล็กของผมด้วย ผมมองคนทั้งหกที่ยืนเต้นกันอย่างสนุกสนานใบหน้าสวยเปื้อนไปแ้วยรอยยิ้มไม่จางหาย งานแต่งของผมและจองกุกกำลังจะสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ผมมีความสุขที่สุดเลยล่ะ..


"แทฮยอง"


"คุณพ่อ คุณแม่.."  สองขาเรียวสาวเท้าวิ่งไปหาคุณพ่อคุณแม่ร่างของผมเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของท่านทั้งสอง อ้อมกอดนี้อบอุ่นไม่มีวันจางหายไม่ว่าจะนานแค่ไหน..


"ยินดีด้วยนะลูก"


"ขอบคุณครับ.."


"มีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้วนะ เลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้วนะเรา"  เสียงทุ้มของคนเป็นพ่อเอ่ยบอกกับผมทั้งรอยยิ้มมือหนาถูกยื่นมาลูบศีรษะของผมอย่างอ่อนโยน อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยสัมผัสมา..


"คุณพ่ออ่า.."


"ทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุดนะลูก"


"ผมจะทำให้ดีที่สุดเลยครับ.."  สิ้นประโยคของผมคุณพ่อคุณแม่ก็ยื่นหน้ามาหอมแก้มผมคนละข้างก่อนที่ท่านสองจะพากันจับมือเข้าไปปาร์ตี้กันในงานตามประสาคู่รัก


"ไงที่รัก"  เสียงทุ้มคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นทันทีที่คุณพ่อและคุณแม่ของผมเดินเข้าไปปาร์ตี้กันในงาน สายตาคมหันมองหาเจ้าของเสียงก่อนจะหันไปเห็นคนร่างหนาที่ชื่อว่าจอน จองกุก คนที่เป็นสามีของผมโดยสมบูรณ์


"ไง.."  ผมตอบกลับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียบที่แผ่วเบาแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวของผมแล้วดึงให้กายของสองเราแนบชิดกัน ผมอมยิ้มใช้มือบางจับที่ไหล่หนาของอีกคน


"เจ้าสาวของผมสวยมากเลยนะรู้ตัวมั้ย.."


"เจ้าบ่าวของผมก็หล่อที่สุดเลย.."


"ขอบคุณนะแทฮยอง.."


"ขอบคุณอะไรงั้นหรอ.."


"ขอบคุณที่ยอมเชื่อใจและไว้ใจกันอีกครั้ง.."


"......"


"ขอบคุณที่ยอมฝากหัวใจและชีวิตไว้กับผู้ชายคนนี้.."


"ขอบคุณเช่นกันนะจองกุก.."




============================

เรากลับมาแล้วว อีกสามสี่ตอนก็จบแล้วนะคะ จะอัพเรื่องนี้ให้จบแบบไม่เว้นวันแล้ว เมื่อคืนบอกคนอ่านไว้ว่าจะมาอัพแต่เผลอหลับขอโทษจริงๆค่ะ พอจบเรื่องนี้มีแววจะแต่งฟิคSFกับเพื่อนอีกสองคน อยากอ่านกันหรือเปล่าเอ่ย? ขอบคุณที่ยังรอกันเสมอค่ะ ขอบคุณทุกคนมากจริงๆนะคะ

ความคิดเห็น