ไมเลอร์ วุ่นวาย
facebook-icon

ขอบคุณที่ติดตามเข้ามาอ่านนะครับ ยังไงก็ช่วยคอมเมนต์และกดถูกใจให้ไรท์ด้วยนะครับ มีวางขายใน E-Book แล้วนะครับ

Chapter 27 ตอนพิเศษ ปังปอนด์ 2

ชื่อตอน : Chapter 27 ตอนพิเศษ ปังปอนด์ 2

คำค้น : นิยายวาย,Yaoi,รักกันมันส์วุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 645

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2561 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 27 ตอนพิเศษ ปังปอนด์ 2
แบบอักษร

CHAPTER

-27-

ตอนพิเศษ ปังปอนด์ 2

            หลังจากวันที่ผมได้เจอกับพี่ตี๋ก็รีบโทรหาไอ้ตองทันที ผมอยากจะรู้ว่าทำไมพี่ตี๋มันถึงได้ทำตัวอย่างกับหนุ่มโสดทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นได้ยินข่าวว่าสวีทกับแฟนซะเหลือเกิน และตอนนี้ไอ้ตองมันนั่งอยู่ตรงหน้าผมแล้ว มันถ่อมาจากมหาวิทยาลัยเพื่อมาเจอกับผม พวกเรานัดเจอกันที่ร้านกาแฟในคณะผมนี่เอง

            “สรุปว่าพี่ชายแกจะเอายังไงกับฉันกันแน่” ผมเริ่มยิงคำถามแบบเนื้อๆเน้นๆ

            “ฉันว่าจะบอกแกเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน คือพี่ตี๋แกเลิกกับแฟนมาพักนึงแล้ว”

            “แล้วจะมาบอกฉันทำไมล่ะในเมื่อฉันกับพี่ตี๋ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว” ผมบอกกับมันด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว ไอ้ตองถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ สงสัยมันคิดจะเป็นกาวใจให้ผมกับพี่ชายมันแน่นอน บอกเลยว่างานนี้ไม่ง่ายนะเว้ยไอ้ตอง

            “แกใจเย็นๆนะ ฉันรู้ว่าพี่ตี๋ทำผิดกับแกมาก แต่ถึงยังไงฉันก็อยากให้แกกับพี่ตี๋คืนดีกันนะเว่ย”

            “ไม่มีทางแกคิดเหรอว่าฉันจะกลับไปลงนรถอีกครั้ง”

            “แกก็เว่อร์ไป ขอโอกาสให้พี่ตี๋ได้แก้ตัวอีกสักครั้งเถอะนะถือว่าฉันขอร้อง ส่วนแกจะยอมคืนดีรึเปล่าฉันไม่ได้ซีเรียสอะไรเลยเว้ย” ตองมันจับมือผมแน่นบ่งบอกว่ามันกำลังจริงจังมากเป็นพิเศษ ผมไม่เคยเห็นมันเป็นอย่างนี้มาก่อนเลยตั้งแต่คบกันมา

            “อ่ะๆๆ เห็นแก่แกละกันฉันจะยอมให้โอกาสพี่ชายแกอีกครั้ง” พูดจบมันก็ยิ้มกว้างออกมาทันที จนผมโคตรจะหมั่นไส้มันซะจริงๆ “แต่” พอพูดคำว่าแต่มันกลับหุบยิ้มทันทีทำเอาผมแทบจะขำออกมา

            “แต่อะไรอ่ะอย่ามีข้อแม้ที่มันยากๆเลยนะฉันสงสารพี่ชายฉันอ่ะ” มันทำหน้าอ้อนวอนผม

            “ไม่ยากหรอก ฉันมีเวลาให้พี่ชายแกหนึ่งร้อยวันนับจากวันนี้เป็นต้นไป ถ้าภายในหนึ่งร้อยวันพี่ชายแกไม่สามารถทำให้ฉันใจอ่อนได้ ห้ามมาให้ฉันเห็นหน้าอีกตลอดชีวิต ตกลงไหม” เด็ดขาดไหมล่ะผมให้มันรู้ซะบ้างว่าไม่ได้ง่ายเหมือนตอนจีบครั้งแรกหรอกนะ และผมเองก็มั่นใจว่ายังไงซะไอ้พี่ตี๋ไม่มีทางทำให้ผมใจอ่อนได้แน่นอน ที่ยอมก็เพราะสงสารไอ้ตอง มันรักพี่ชายมากถ้าปฏิเสธไปมันอาจจะคิดมาก ผมก็ห่วงเพื่อนผมเหมือนกันนะ

            “ตลอดชีวิตเลยเหรอเนี่ยไม่โหดไปใช่ไหมยะ” มันถามผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

            “ไม่โหดเลยถ้าเทียบกับที่พี่ชายแกเคยทำกับฉัน เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันไฟเขียวให้พี่ตี๋เต็มที่”

            “โอเคอย่างนั้นก็ได้ เริ่มตั้งแต่วันนี้ใช่ป่ะ” มันถามผมย้ำอีกครั้ง

            “อื้มจะตอนนี้ก็ได้ถ้าพี่ตี๋แกมาทันก่อนที่ฉันจะกลับหอ” ผมก็พูดเล่นไปอย่างนั้นล่ะ

            “ถ้างั้นก็...ออกมาเลยพี่ตี๋” ได้ยินมันพูดอย่างนั้นผมนี่รีบมองซ้ายมองขวาเลยสิครับ ไม่ใช่อยู่ๆจะโผล่ออกมาหรอกนะ

            “สวัสดีครับน้องปังปอนด์ของพี่ตี๋” ไอ้พี่ตี๋มันเดินยิ้มออกมาจากหลังร้าน ไอ้เหี้ย! ผมขอใช้คำหยาบหน่อยละกัน สองพี่น้องนี่มันทำงานเข้าขากันดีซะเหลือเกิน

            “สวัสดีครับพี่ตี๋” ผมยิ้มรับใจดีสู้เสือ อย่าหวังเลยว่าผมจะอ่อนข้อให้

            “แก...ฉันขอตัวกลับก่อนนะ” ตองมันยิ้มหน้าบานเลยล่ะสมใจแกแล้วนี่ไอ้ตอง

            “แกนี่ร้ายกาจซะเหลือเกิน” ผมชี้หน้ามัน เจ้าตัวเอาแต่ยิ้มแล้วโบกมือลาผมก่อนจะวิ่งแจ้นหายเข้าไปในกลีบเมฆ ปล่อยให้ผมยืนประจันหน้ากับไอ้ผู้ชายหน้าด้านคนนี้

            “น้องปอนด์จะไปไหนต่อครับ” พี่ตี๋มันใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมูกับกางเกงยีนส์ดูเท่ห์ไม่หยอกเหมือนกันนะ

            “ผมจะกลับหอแล้วครับ ถ้าไม่มีอะไรขอตัวนะเอาไว้วันหลังค่อยคุยกัน” ผมเชิดหน้าแล้วปรายตามองอย่างรังเกียจรังงอนพี่เขา

            “เดี๋ยวพี่ไปส่งนะครับ” ถึงจะยิ้มหล่อขนาดนั้นผมก็ไม่สนใจหรอก ตั้งแต่เริ่มไว้หนวดไว้เครามันก็ดูดีขึ้นมาเยอะเลย ตาตี๋ๆตัดผมสกินเฮด ไว้หนวดไว้เคราบางๆ คิ้วเข้มๆ ถ้าไม่เคยรู้จักกันมาก่อนผมคงเดินเข้าไปขอเบอร์พี่เขาแล้ว

            “ไม่เป็นไรครับมีคนไปส่งผมแล้ว” ทำไมพี่หมอต้นเดินมาได้จังหวะพอดีอย่างนี้นะ พี่หมอต้นเป็นรุ่นพี่ปีสองที่หล่อระดับพระกาฬไม่แพ้ไอ้พี่ตี๋เลย ผมสนิทกับพี่ต้นเพราะเราเป็นสายรหัสกัน “พี่ต้นครับ” ผมตะโกนเรียกไม่นานพี่ต้นก็เดินตรงดิ่งมาหาพวกเรา

            “ว่าไงน้องปอนด์มีอะไรให้พี่รับใช้ครับ” มาถึงก็ปากหวานเลยนะ

            ไอ้พี่ตี๋มันจ้องพี่ต้นตาเขม็ง ดูก็รู้ว่าหวงก้างมากขนาดไหน สมน้ำหน้านักที่ผมให้โอกาสหนึ่งร้อยวันนี่คือให้โอกาสตัวเองได้ชำระแค้นคืน ทำให้ไอ้คนนี้มันรู้จักคำว่าเจ็บปวดซะบ้าง

            “พี่ต้นไปส่งผมที่หอหน่อยสิครับว่างรึเปล่า” ผมเดินเข้าไปควงแขนพี่ต้นด้วยท่าทีออดอ้อน

            “ได้สิพี่ว่าง” พี่ต้นยิ้มรับแต่ก็มองหน้าพี่ตี๋ด้วยสีหน้างงๆ

            “อ้อ...ผมลืมแนะนำไปนี่พี่ตี๋เป็นพี่ชายเพื่อนผมเอง”

            “ยินดีที่ได้รู้จักครับ” พี่ต้นเป็นคนสุภาพเมื่อรู้อย่างนั้นแกก็ยิ้มให้อย่างมีมิตรไมตรี

            “เช่นกันครับ” หน้าตาไม่ได้เหมือนคำพูดเลยแม้แต่น้อยยิ้มหน่อยสิครับพี่ตี๋

            “ส่วนนี่พี่ต้นเป็น...แฟนผมเองครับ” ได้ยินอย่างนั้นทุกคนก็หน้าเหวอทันที โดยเฉพาะพี่ต้นที่ดูจะเหวอกว่าใครแกมองหน้าผมแบบงงๆ ผมขยิบตาให้แกก็คงรู้ล่ะว่ามันต้องมีเงื่อนงำ ส่วนอีกรายน่ะเหรอหน้าบึ้งคิ้วแทบจะต่อกันอยู่แล้วเชียว

            “พี่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าน้องปอนด์มีแฟน” พี่ตี๋ถามหยั่งเชิงสงสัยจะไม่เชื่อผมล่ะมั้ง

            “ผมมีแฟนก็ไม่ต้องไปป่าวประกาศให้ใครรู้นี่ครับ เรารู้กันแค่สองคนก็พอเนาะพี่ต้น” ผมมองหน้าพี่ต้นแล้วยิ้มให้ ส่วนแกยิ้มแหยๆตอบกลับมา

            “ถ้างั้นพี่ขอตัวกลับก่อนละกัน” เมื่อเห็นความหวานของผมกับพี่ต้น พี่ตี๋ก็ยอมถอยทัพออกไปแต่ผมว่ามันเป็นการถอยกลับไปตั้งหลักมากกว่า

            “ขับรถดีๆนะครับบั๊ยยย...” ผมยิ้มระรื่นแล้วก็โบกมือให้

            พี่ตี๋เดินออกไปจากร้านแล้วก็ขับรถออกไปทันที

            “ป่ะกลับกันเถอะ”

            ผมลืมไปเลยว่าตอนนี้กำลังควงแขนพี่ต้นอยู่ เลยค่อยๆแกะมือตัวเองออกมาแล้วยกมือไหว้ขอโทษแกทันที

            “ผมต้องขอโทษพี่ต้นด้วยนะครับที่ขี้ตู่ว่าพี่เป็นแฟน”

            “ไม่เป็นไรพี่ยินดี ได้เป็นแฟนกับน้องปังปอนด์ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าฮอตที่สุดในคณะแพทย์มันน่าภูมิใจจะตาย” ดูท่าพี่ต้นแกจะยอมเล่นตามเกมส์ผมได้เป็นอย่างดี

            ผมนี่แทบลอยเลยเจอคนชมซึ่งๆหน้าขนาดนี้

            “พี่ต้นก็พูดเว่อร์ไป พี่เองก็ใช่ย่อยที่ไหนกันล่ะหล่อระดับพระเอกยังอายใครได้เป็นแฟนก็โคตรจะโชคดีเหมือนกันนั่นล่ะ” ผมขอชมคืนมั่งถือว่าหายกันแล้ว

            “ถ้างั้นเราก็เป็นแฟนกันจริงๆเลยสิจะได้ไม่ต้องมาหลอกคนอื่นเล่นอย่างนี้” เอาแล้วไงพี่ต้นแกพูดจริงรึว่าพูดเล่นกันแน่เนี่ย ผมเดาสีหน้าแกไม่ออกเลย

            “พี่ต้นนี่ก็ตลกเหมือนกันนะเนี่ย”

            “พี่ไม่ได้พูดเล่นนะพี่เต็มใจเป็นแฟนถ้าปังปอนด์ต้องการ”

            “ที่ผมทำอย่างนี้ก็เพราะว่าต้องการให้พี่ตี๋เค้าเลิกวุ่นวายกับผมก็เท่านั้นครับ ถ้าไม่รบกวนพี่ต้นจนเกินไปครั้งหน้าถ้าเจอพี่ตี๋อีก ผมขออนุญาตใช้ชื่อพี่ต้นกันท่าเค้าออกจากชีวิตด้วยนะครับ”

            “ได้สิไม่มีปัญหาอยู่แล้ว จะใช้ตลอดชีวิตก็ได้นะ” เอาอีกแล้วหน้าตาท่าทางแบบนี้หรือว่าจะหลงเสน่ห์ผมอีกคนแล้ว

            “ขอบคุณครับ” ผมยิ้มให้อย่างเสียมิได้

            “ไปกันเลยไหม”

            “ไม่เป็นไรครับผมแค่พูดเล่นเดี๋ยวผมขอตัวกลับเองก็แล้วกันครับ”

            “เฮ้ย! ไม่เป็นไรพี่ไปส่งได้” พี่ต้นยังยืนยันคำเดิม

            “ไม่เป็นไรครับผมต้องไปทำธุระก่อนผมไม่รบกวนพี่ต้นดีกว่า”

            “เอางั้นก็ได้ เดี๋ยววันหลังต้องให้พี่ไปส่งนะห้ามเบี้ยวอย่างนี้เด็ดขาด อย่าลืมนะว่าเราเป็นแฟนกันแล้ว” รอยยิ้มนั่นทำไมดูน่ากลัวจัง ผมเล่นด้วยผิดคนรึเปล่าเนี่ย

            “ครับพี่ต้นขอบคุณนะครับสำหรับวันนี้”

            “ไม่มีปัญหา ถ้างั้นพี่ขอตัวก่อนละกันนะ”

            “ครับ” ผมยกมือไหว้หลังจากนั้นพี่ต้นก็เดินออกไป

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเรื่องยุ่งๆจบลงได้ซะที จริงๆแล้วผมไม่ได้มีธุระที่ไหนหรอกครับแค่หลอกพี่ต้นไปอย่างนั้นเอง ผมเกรงใจพี่เขาต่างหาก

            หลังจากนั้นผมก็นั่งรถเมล์กลับก่อนจะต่อด้วยวินมอเตอร์ไซต์เข้าไปในซอยอีกที ดูเหมือนมันจะยุ่งวุ่นวายแต่ผมก็ใช้ชีวิตอย่างนี้มาตลอดจนชินไปซะแล้ว

            ผมจ่ายเงินค่าวินมอเตอร์ไซต์แล้วจะเดินขึ้นหอพัก แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง

            “อ้าว! ไหนบอกว่าจะให้แฟนมาส่ง เปลี่ยนแฟนบ่อยนะเราเดี๋ยวหมอ เดี๋ยววินมอเตอร์ไซต์ จะรับแฟนวิดวะเพิ่มอีกสักคนไหมล่ะ” มาเป็นชุดเลยเว้ยไอ้พี่ตี๋มันรู้จักหอผมได้ไงเนี่ย ตายห่าแล้ววววว.....


*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*



------------------

ขอโทษที่มาช้านะคร้าบบบ

ความคิดเห็น