นายเงียบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่่ 5

คำค้น : นายเงียบ,อาร์ม,เกมส์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2561 02:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่่ 5
แบบอักษร

หน้า​คณะวิทยาศาสตร์

​Arm's part

​"น้องๆ เอกวิชาเคมี มาลงทะเบียนทางนี้นะครับ" เสียงไอ่ท็อปประธานรุ่นเรียกร้องน้องๆปีหนึ่ง ท่ามกลางสาวๆมากหน้าหลายตา หน้าตาน่ารักๆ

"อ้าว อาร์ม วันนี้มาช้าจัง น้องๆมาลงทะเบียน กันหลายคนแล้วนะ" เสียงผู้หญิงหวานๆ ออกจากโต๊ะลงทะเบียนรายงานตัว เข้ามาหาผมด้วยความกระตือรือร้น

"ไปสำรวจสถานที่มานิดๆหน่อยๆ พรุ่งนี้มีกิจกรรม Walk really กับกิจกรรมจับสายรหัสนี่ ว่าแต่น้ำมนต์มานานหรือยังล่ะ" ผมหันไปถามสาวน้อยร่างระหง ด้านหลัง

"มาแต่เช้าแล้วล่ะ ไอ่ทิวมันลากมาบอกว่าน้องๆจะได้กล้าเข้าหาคนสวยๆ อย่างเค้าไงล่ะ" น้ำมนต์ตอบกลับมาน้ำเสียงเหวี่ยงๆ

"หิวแล้วอ่ะ อาร์ม ไปกินข้าวเป็นเพื่อนเค้าหน่อยซิตัวเอง" น้ำมนต์อ้อน พลางเกาะแขนผม มือเป็นระวิงเหมือนหนวดปลาหมึก ผมรู้สึกแหยงๆแปลก พลางค่อยๆแกะมือสาวออกจากตัว พลันสายตาเหลือไปเห็น

น้องผู้ชายร่างเล็ก ผิวขาว  คราวนี้แตกต่างจากที่ผมเห็นเมื่อ 3 เดือนก่อน คือตอนนี้เด็กคนนี้ใส่ชุดนักศึกษา รีดจนเรียบ ผูกเนคไทด์ กางเกงสแลค รองเท้าหนังสีดำ ถูกระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า (ยังคงมีทรงผมสกินเฮดเป็นเอกลักษณ์เช่นเดิม)

"คู่ปรับเก่ากูมาแล้ว" ผมคิด พร้อมกับสะบัดหลุดจากการเกาะกุมของน้ำมนต์ พุ่งตรงไปหาเด็กคนนั้นอย่างเร็วจี๋

เมื่อผมเผชิญหน้าคนนั้น พลางฉีกยิ้มเป็นมิตรให้

เด็กคนนั้นยกมือไหว้อย่าหวาดๆ (กูอุตส่าห์ยิ้มให้ดูน่ากลัวน้อยลงแล้วนะ)

"น้องเกมส์ ใช่ไหม" ผมถาม

น้องจ้องหน้าผมเขม็ง ราวกับพิจารณาอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะพยักหน้ารับ

"ขอพี่ตรวจเอกสารหน่อยครับ ว่าเอกสารรายงานตัวครบไหม" ผมถามพลางชี้ไปที่แฟ้มลายแมวกาฟิลด์ที่ไอ่น้องเกมส์ถือไว้ด้านข้าง แนบลำตัว (แม่งลายคิกขุชิบหาย)

น้องส่ายหน้าราวกับไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง ("ไม่พูดละว่ะ สงสัยดอกพิกุลจะเต็มปาก" ผมคิดในใจ) ผมชี้ไปที่แฟ้มของน้องอีกครั้ง คราวนี้น้องเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง น้องเกมส์จึงยื่นแฟ้มมาให้ผม

ผมพลิกตรวจเอกสารภายในแฟ้มลายคิกขุนั้น พลางตรวจเอกสารข้างใน สำเนาทะเบียนบ้าน บัตรประชาชน ใบเกรด ใบจบม.6 ใบกรอกประวัตินักศึกษา ครบทุกเอกสาร ผมจึงจับมือน้องเพื่อที่จะพาไปที่โต๊ะลงทะเบียน แต่

น้องเกมส์มันส่ายหน้า พลางขัดขืนไม่ตามผมไป พร้อมกับสีหน้าที่ดูหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

ผมกับน้องเกมส์ยื้ดยุดกันอยู่ซักพัก

"ไอ่เหี้ยอาร์ม เมิงจะเอาน้องไปทำมิดีมิร้ายเหรอวะ" เสียงไอ่นิคตะโกน ไล่หลังมา

"กูจะพาน้องไปโต๊ะลงทะเบียนดิ แม่งน้องมันกลัวอะไรกูนักหนาว่ะ" ผมเล่าให้ฟัง พลางยังคงจับมือคนร่างเล็ก

ไอ่นิค ทำหน้าทำตา แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัยแปลกๆ

"อ๋อ น้องคนนี้เองเรอะ เมิงปล่อยมือน้องก่อน แมร่งแรงเมิงก็ไม่ใช่น้อยๆ กระดูกน้องจะหักแล้วมั้ง หน้าน้องเหยเกจะร้องไห้อยู่ละ เดี๋ยวกูจัดการเอง" ไอ่นิคพูดสีหน้าเสีย ก่อนที่จะก้มลงเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดเล่มเล็กๆ 

ผมปล่อยมือจากไอ่น้องเกมส์ พลางหันไปมองหน้าเด็กน้อยข้างๆ หน้ามันจะร้องไห้เหมือนที่ไอ่นิคบอกจริงๆ มือข้างที่ผมจับตะกี้มีรอยแดงช้ำเลือด (โอ๊ยน้อง พี่ขอโทษษษษษษษษษ)

ไอ่นิคเปิดสมุดเล่มเล็ก หันไปให้น้องเกมส์ พลางทำไม้ทำมืออะไรบางอย่าง ก่อนน้องเกมส์จะพยักหน้า แล้วเดินตามหลังไอ่นิคต้อยๆ ไปหาไอ่ท็อปที่โต๊ะลงทะเบียนของเอกเคมี ทิ้งให้ผมงงๆปนสงสัยในตัวน้องเกมส์นั่น

​Game's part

​วันนี้เป็นวันขึ้นทะเบียนรายงานตัวเป็นนักศึกษา ผมมาที่คณะวิทยาศาสตร์ ตามที่รุ่นพี่ได้นัดหมายไว้เมื่อ 2 อาทิตย์ที่แล้ว พลันสายตาเหลือบไปเห็น

รุ่นพี่ร่างสูง ผิวเข้ม ผมรองทรง คนเดียวกันกับที่เคยช่วยผมไว้ตอนมาสอบสัมภาษณ์ กำลังควงแขนกับรุ่นพี่ผู้หญิงร่างระหง หุ่นดี ผิวขาว ใบหน้าสะสวย

"แฟนพี่เขาละซิ ดูสมกันจัง" ผมคิด (เอ๊ะแล้วเกี่ยวอะไรกับเรา)

ผมเดินไปหาโต๊ะลงทะเบียนของเอกเคมี พลางหอบแฟ้มลายการ์ตูนการ์ฟิลด์ ที่แม่ผมพึ่งซื้อให้ก่อนผมจะเดินทางมาที่เชียงใหม่นี่ (น่ารักที่สุดเลย แม่ผมช่างรู้ใจ อิอิ)

ขณะทีสายตาผมยังเหลียวซ้ายมองขวา เพื่อหาโต๊ะลงทะเบียนของเอกตัวเอง

รุ่นพี่ร่างใหญ่ที่ผมกำลังบ่นถึงเมื่อตะกี้ ก็มาประจันหน้ากับผม ฉีกยิ้ม (ยังกะคนเจ้าเล่ห์) ผมยกมือไหว้แต่ในใจรู้สึกกลัวๆ 

".................... เกมส์...ไหม" รุ่นพี่คนนั้นขยับปากพูดอะไรซักอย่าง แต่ผมจับได้แค่คำว่า เกมส์ กับไหม ผมจึงตีความว่า "ใช่น้องเกมส์ไหม" จึงพยักหน้าตอบ

"............................................................." รุ่นพี่คนนั้นพูดอะไรบางอย่าง ซึ่งผมจับใจความไม่ได้ พลางชี้มาที่แฟ้มผม แต่ผมส่ายหน้าด้วยความไม่เข้าใจ

รุ่นพี่ทำสีหน้า ราวกับว่ากำลังด่าอะไรผมบางอย่างในใจ ก่อนที่จะชี้มาที่แฟ้มที่ผมถืออีกรอบ

ผมเข้าใจละ "รุ่นพี่น่าจะขอดูเอกสารรายงานตัวนี่เอง" ผมยื่นแฟ้มไปให้พี่คนนั้น พี่เค้าเปิดแฟ้มนั้น พลางตรวจดูเอกสารด้านใน ก่อนที่จะจับมือผมลา่กไปไหนไม่รู้

ผมขืนตัวสุดๆ แมร่งจะจูงมือหรือหักกระดูกมือผม บีบมาได้ซะแรงโคตร

ยื้อยุดไปมากันอยู่พักหนึ่ง

มีพี่ผู้ชาย ผิวขาว ตาโต ตัวสูงระดับจมูกรุ่นพี่คนที่กำลังจับมือผม (หรือบีบมือ)

รุ่นพีี่ทั้งสองคนหันไปคุยอะไรบางอย่าง ก่อนที่พี่ตัวใหญ่จะปล่อยมือผม พี่ผู้ชายตาโตจะก้มลงเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดเล่มเล็ก

ซักพัก พี่ตาโตก็หันหน้ามาหาผมพลางเปิดหน้าสมุดที่เขียนไว้

"รุ่นพี่ทั้งสองคนเป็นพี่เอกเคมีปี 2 พี่ชื่อพี่นิค (ชี้ที่ตัวเอง) คนนั้นชื่อพี่อาร์ม (ชี้ไปที่คนที่จับมือผมตะกี้) เดี๋ยวพี่จะพาเราไปลงทะเบียนรายงานตัวที่โต๊ะเอกเรานะ ปล.ขอโทษแทนเพื่อนพี่ด้วย มันแรงเยอะอย่างนี้แหละ 55++"

ผมเดินตามพี่นิคไปราวกับต้องการคนคุ้มกัน จากพี่ตัวใหญ่ที่เกือบจะหักกระดูกผมตะกี้ ไปที่โต๊ะลงทะเบียน พลางฉงนกับพี่ชื่ออาร์มแปลกๆ

​ที่โต๊ะลงทะเบียนเอกเคมี

​รุ่นพี่ผู้ชายผิวขาวอมชมพู ตาตี๋ๆเหมือนคนจีนมองมาที่ผม หน้าอกซ้ายติดป้ายชื่อ "พี่ท็อป ประธานเอกเคมีปี 2"

หลังจากที่พี่นิคส่งมาที่โต๊ะลงทะเบียน ผมเห็นพี่ตาโตกับพี่ตาตี๋คุยอะไรซักอย่าง ก่อนที่พี่ตาตี๋จะพยักหน้า แล้วพี่นิคก็ผลักผมเข้าไปหา

พี่ท็อปเปิดแผ่นกระดาษ พร้อมชี้ที่ รหัส 610511137 ที่มีชื่อ นายอัครพล เลิศเกรียงไกร (ชื่อผมเอง) ผมจัดการเซ็นชื่อ พร้อมกับส่งเอกสารให้พี่ท็อปตรวจอีกรอบ 

ผมสังเกตเห็นพี่ท็อปกับพี่นิคยิ้มให้กันอย่างน่าสงสัย ก่อนที่จะบุ้ยใบ้ไปที่บุคคลที่สาม ที่อยู่ด้านหลังผม

รุ่นพี่ร่างใหญ่ที่เกือบจะบีบข้อมือผมหักเมื่อครู่ ยืนยิ้มแปลก พร้อมขยิบตาให้รุ่นพี่อีก 2 คนราวกับมีอะไรบางอย่างปิดบังผมอยู่

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ถนอมน้องหน่อยซิครับพี่อาร์ม มาถึงก็จะทำน้องบาดเจ็บแล้ว พี่ท็อปกับพี่นิคเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับน้องเกมส์แล้ว แต่พี่อาร์มเหมือนยังซื่อบื้ออยู่ หุหุหุ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น