Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่53 : ความทรงจำที่หายไป

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่53 : ความทรงจำที่หายไป

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.6k

ความคิดเห็น : 83

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2561 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่53 : ความทรงจำที่หายไป
แบบอักษร

​หลายวันผ่านมานี้ผมเฝ้าดูคนตัวเล็กอย่างห่างๆรอคอยสบโอกาสที่ร่างบางหลับหรือกำลังพูดคุยกับหมอที่มาตรวจร่างกายก็จะเข้าไปด้วย ร่างเล็กดูดีใจมากที่ได้เห็นเพื่อนๆมาเยี่ยมแต่พอถามคำถามบางประโยคร่างเล็กกลับส่ายหน้าเพราะไม่รู้

​คนรอบข้างที่มาเยี่ยมร่างเล็กนั้นผิดกันกับผมอย่างสิ้นเชิงที่ไม่กล้าเข้าไปหาร่างเล็กโดยตรง ขืนผมคิดจะทำแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สามมีหวังร่างเล็กนั้นคงจะอาละวาดและหมดสติเหมือนครั้งก่อน

แกร๊ก!

"ไอ้เสือ..เข้ามาเถอะ..เดียร์คงไม่ทำแบบคราวก่อนแล้วละ"

"ไม่เป็นไร..เดี๋ยวกูนั่งรอหน้าห้องก็ได้"

ไอ้บูมเปิดประตูห้องของร่างบางออกมาพร้อมกันเดินเข้ามาสะกิดผมให้เข้าห้องไปหาร่างบางซะบ้าง มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งแต่ผมก็ปฏิเสธ

"มึงรู้มั้ยเดียร์น่ะพอจะจำชื่อพวกกูได้ทุกคนเลยนะ..นี่เหลือแค่มึงแล้ว"

"ก็ดีแล้วนี่..เดียร์เริ่มกลับมาจำได้ก็ดี"

ผมอมยิ้มถึงมันจะไม่ได้ออกมาจากข้างในกลางอกอย่างชัดเจนแต่ผมก็คิดเสมอว่า ถ้าวันใดวันนึงผมพร้อมที่จะเดินเข้าหาร่างบางและร่างบางพร้อมที่จะเดินเข้าหาผมเช่นกัน วันนั้นแหละที่ผมจะกล้าพอ

ไอ้บูมยืนถอนหายใจอย่างละอ่อนใจกับผม มันตบบ่าผมเบาๆก่อนที่เพื่อนๆคนอื่นๆจะออกมาข้างนอกกันหมด

"เสือใหญ่..เดียร์ก็ฟื้นได้มาสองวันแล้ว..ทำไมมึงไม่คิดที่จะเข้าไปหาเดียร์หน่อยละ"

"ไอ้ภาค..มึงลืมอะไรไปรึเปล่า"

ไอ้บูมเอาศอกกระแทกอกไอ้ภาคอย่างแรงเพื่อเตือนสติมัน ไอ้ภาคเองก็ทำหน้านึกออกและร้องอ๋อทันทีก่อนจะเงียบไป

"ไม่เป็นไร..กูนั่งเฝ้าตรงนี้แหละ..เดียร์หลับก่อนแล้วกูค่อยเข้าไปแล้วกัน"

"เพราะครั้งล่าสุดใช่มั้ย?"

"อะไรของมึงโย"ผมเอ่ยถามไอ้โยขึ้น

"ครั้งล่าสุดที่เดียร์ช็อคจนเป็นลมไปใช่มั้ย..เพราะครั้งน่ะ..."

"เพราะครั้งนั้น..ความทรงจำของเดียร์กับกูมันหายไป..ใช่..กูรู้"

ผมไม่โง่หน้ามืดที่จะมัวเอาแต่หลบหลีกหนีไม่ให้ร่างบางเห็นหน้าผมอย่างเดียวหรอก ที่ต้องทำแบบนี้เพราะกลัวร่างบางจะอาการทรุดหนักกว่าเก่า

ส่วนไอ้ความทรงจำของผมกับร่างบางนั้นมันหายไปคือเรื่องจริง ไม่รู้สิ ล่าสุดที่เดียร์ฟื้นขึ้นผมลองให้ไอ้โยถามว่าจำผมได้รึเปล่า ร่างบางกลับปฏิเสธและบอกไม่รู้จักผมไม่รู้จักคนชื่อนี้

"แต่ถ้าความทรงจำของมึงกับเดียร์มันหายไป...มึงก็เริ่มต้นสร้างมันใหม่สิวะ"

"กูน่ะ..พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่อยู่แล้ว..และเดียร์ละ..แค่ตอนนี้เค้ายังจำชื่อกูไม่ได้เลย"

"ไม่เป็นไรเว้ยมึง..มึงมีพวกกูอยู่..พวกกูจะช่วยมึงเอง"

"ขอบใจมึงมากไอ้บูม..ขอบใจพวกมึงทุกคนด้วย"

"พวกกูขอกลับก่อนนะ..เดี๋ยวตอนเย็นจะมาเยี่ยมอีกที"

"อืม"

หลังจากนนั้นทุกคนกลับไปจนหมดเหลือแค่ผมที่นั่งอยู่หน้าห้องของร่างบาง คิดดูสิผมยังไม่กล้าที่จะมองกระใสที่อยู่บนประตูมองร่างบางเลย นี่ผมรออะไรอยู่กันแน่

สุดท้ายผมก็นึกขึ้นได้ว่าต้องไปพบหมอประจำตัวร่างบางอีกครั้ง ผมมองนาฬิกาข้อมือนี่มันก็ได้เวลานัดพบแล้วด้วยซํ้า

แกร๊ก!

"คุณคีรินทร์ญาติของคุณชลธรีสินะครับ..เชิญนั่งเลยครับ"

"ขอบคุณครับ"

"ช่วงนี้อาการของคนไข้ถือว่าดีขึ้นมากแล้วนะครับ..อาจจะเป็นเพราะเค้าฟื้นตัวได้เร็วมากกว่าปกติอีกนะครับ"

"หรอครับหมอ...เค้าจำเพื่อนๆหรือคนรอบข้างได้บ้างเป็นบางคนเองนะครับ"

"ต้องใจเย็นๆก่อนนะครับ..เราต้องค่อยๆให้คนไข้ปรับตัวและค่อยๆคิดเรื่องราวที่ผ่านมา..ความทรงจำที่สูญเสียไปก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมครับ"

"ครับอันนี้ผมทราบ..แต่..คือ...เค้าจำผมไม่ได้..คือ..เค้าบอกไม่รู้จักผมและเค้าจำอะไรเกี่ยวกับผมไม่ได้เลยครับ"

"ครั้งแรกที่เค้าฟื้นเค้ามีอาการอาละวาดใส่คุณใช่มั้ยครับ..แต่ตอนนั้นเค้ายังเรียกชื่อคุณอยู่..ถูกมั้ยครับ"

"ใช่ครับ"

"ส่วนครั้งที่สอง..พอคนไข้ฟื้นขึ้น..ก็กลับจำคุณไม่ได้ยกเว้นคนอื่นๆที่เค้ารู้จักและสนิทสนม..ผมว่าอาการของขนไข้ที่ช็อคและหมดสติไปในตอนแรกเค้าอาจกำลังจะลบความทรงจำนั่นทิ้งไปครับ"

"หมายความว่าไงครับหมอ..ผมไม่เข้าใจ"

ผมทำหน้างงและเครียดในเวลาเดียวกัน ทำไมร่างบางถึงจำผมไม่ได้กันแน่ ความจริงแล้วร่างบางต้องการจะทำอะไรเกี่ยวกับความทรงจำระหว่างร่างบางและผม

"หมายความว่า..การที่คนไข้ตื่นมาแล้วจำคุณไม่ได้..เค้าอาจจะกำลังไม่ต้องการเจอเรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจในเวลาเดียวกันที่เจอคุณ..จนอาจทำให้คนไข้ต้องการทิ้งความทรงจำนั้นไป..เพราะเป็นสิ่งที่เค้าไม่อยากรับรู้มันอีกต่อไป"

"แล้วแบบนี้..เค้าก็จำเรื่องราวที่เกี่ยวกับผมไม่ได้อีกต่อไปหรอครับ​"

"ไม่เสมอไปครับ..ความทรงจำนั้นอาจกลับมาอีกครั้งก็ได้ครับ..แต่คุณต้องคอยอยู่ใกล้ชิดกับคนไข้ให้มากๆครับ..และทำให้เค้าไว้ใจคุณด้วยเช่นกัน"

"..."

"ที่ผมเช็ครายละเอียดของคนไข้เท่าที่ผ่านมายังไม่ดีร้อยเปอร์เซ็นครับ..นี่แค่สี่สิบเปอร์เซ็นที่เค้าเริ่มจะไว้ใจคนรอบข้าง..นั่นถือว่าเป็นข่าวดีแล้วนะครับ..แต่ยังคงต้องดูอาการกันต่อไปนะครับ"

"ขอบคุณมากนะครับหมอ"

ผมเดินออกจากห้องของคุณหมอประจำตัวของร่างบางและเดินกลับมานั่งที่เดิม ที่หน้าห้องของร่างบางอย่างเช่นเคย

นี่ถือว่าเป็นเรื่องดีขึ้นมาแค่พอได้หายใจ แต่ตอนนี้ร่างบางคงยังไม่กล้าไว้ใจใครรวมถึงคนรอบข้างอย่างเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ จะว่าไปมีแต่คนรอบข้างที่ผมมักจะมองเพื่อนๆที่ได้คุยกับร่างบาง แล้วผมละ

"ถ้าเข้าไป..จะอาละวาดมั้ยเนี้ย"

ผมยันตัวลุกขึ้นยืน ความหวังของผมคือการที่จะให้ร่างบางกลับมาจำเรื่องราวของผมได้อีกครั้ง และต้องกลับมาให้เป็นปกติให้จนได้ ถ้าร่างบางจำผมได้แล้วไอ้คนเลวๆอย่างผมคนนี้ก็อยากจะ'ขอโทษ'ร่างบางจริงๆ

ผมรวบรวมความกล้าอยู่พักใหญ่และค่อยๆเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูห้องก่อนจะเปิดมันเข้าไป

แกร๊ก!

เหมือนร่างบางจะได้ยินและหันมามองคนที่เข้ามาใหม่อย่างผม อาการแรกที่ร่างบางเห็นผมเค้าเริ่มหดตัวหนีทันทีและมองผมอย่างหวาดระแวง

"ไม่เป็นไร..เสือไม่ได้มาทำอะไรเดียร์นะ"

"..."

"จำเราได้มั้ย..เสือใหญ่ไง"

ร่างบางส่ายหน้าปฏิเสธราวกับผมเป็นคนแปลกหน้าโดยที่ไม่คิดจะไว้ใจตั้งแต่ผมเดินเข้ามาตอนแรก นี่แค่เริ่มก็ทำเอาผมท้อซะแล้วกับไอ้แค่ชื่อผมร่างบางยังจำไม่ได้เลย

แต่กลับกันผมพยายามทำตัวปกติ จนสังเกตว่าร่างบางจะง่วงนอนขึ้นมาก่อนที่ผมจะเดินเข้ามาซะอีก

"อึก!..ยะ..อย่า"

"ง่วงนอนรึเปล่า..ถ้าง่วงก็นอนเถอะ"

ร่างเล็กท่าทางดูเหมือนจะสะลึมสะลือราวกับว่าอยากจะนอนพักผ่อน แต่ก็ต้องตกใจและเบิกตาโตเพราะผมดันชินไปหน่อยเลยเผลอเอื้อมมือไปลูบหัวร่างบางเหมือนแต่ก่อนที่เคยทำ

"ขะ...ขอโทษนะ..เสือไม่ได้ตั้งใจทำให้ตกใจ"

"..."

ผมรีบชักมือกลับทันทีเพราะกลัวร่างบางจะตกใจไปมากกว่านี้ ตอนนี้ถึงผมจะยืนจ้องมองใบหน้าหวานอยู่ข้างๆเตียงไม่ห่าง แต่ดูเหมือนจะหวาดระแวงผมมากซะจนไม่กล้านอน

"นอนได้เลยนะ..เสือไม่ทำอะไรหรอก...เดี๋ยวเสือนั่งตรงนี้ก็ได้"

ผมก้าวเท้าถอยห่างจากเตียงของร่างบางออกมาสามก้าวที่พอดีกับข้างหลังผมมันเป็นโซฟาเลยนั่งลงก่อนจะอมยิ้มให้ร่างบาง

ตอนนี้ร่างบางดูเหมือนว่าจะยังไม่อยากนอนแล้วมีทีท่าว่าจะเบื่อๆ เลยล้มตัวนอนลงแต่หันหลังให้ผม

"เดียร์..."

ในจังหวะที่ผมเรียกร่างบางที่กำลังนอนหันหลังให้ดูเหมือนจะสดุ้งเล็กน้อยแต่ก็นิ่งไปนั่นอาจจะกำลังฟังผมอยู่รึเปล่า

"รีบกลับมาจำเสือให้ได้นะ..เสือรอเดียร์อยู่นะรู้มั้ย..ถ้าจำเสือได้แล้ว..ไม่สิ..ถ้าจำเรื่องของเราได้แล้ว..เสือมีอะไรจะบอกเดียร์ด้วยนะ"

"..."

ถึงจะพูดให้มันลอยไปกับอากาสแต่ภายในห้องมีเพียงแค่ผมและร่างบางที่กำลังนอนหันหลังให้ ผมหวังว่าร่างบางยังคงไม่หลับไปซะก่อนหรือไม่แน่อาจจะกำลังฟังผมอยู่

"ฮึก!..อึก..ฮึก..ฮือออ..อึก!"

"!!!"

แล้วจู่ๆเสียงสะอื้นก็ดังขึ้นจนเล่นเอาหัวใจผมหลนไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเสียงสะอื้นนั้นดังออกมาจากร่างบางที่ตัวกำลังสั่นราวกับว่ากำลังร้องไห้

ผมรีบลุกขึ้นก่อนจะเข้าไปดูอาการของร่างบางทันที

"เดียร์!..เดียร์เป็นอะไรไป..ไม่ต้องร้องไห้นะ..ไม่ต้องร้อง"

"ฮึก...ฮือออออออ..ฮึก..อึก..ฮืออออ"

ร่างบางมีท่าทีว่าจะไม่หยุดร้องไห้เลยสักนิดไหนจะเอื้อมมือมากอบกุมจับที่เรือนผมของตัวเองแล้วร้องไห้ไม่หยุด

ผมค่อยๆจับตัวร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนที่ผมจะโอบกอดร่างบางทันที

"ไม่เป็นไรนะเดียร์..เสืออยู่ตรงนี้แล้ว..อย่าร้องไห้เลยนะคนดี..ไม่ร้องนะไม่ร้อง"

"ฮึก..ฮือออออ..ปะ..ปวดหัว..ฮึก..ฮืออออ..อึก..ฮึก"

ถึงผมจะเป็นคนโอบกอดร่างบางอยู่ฝ่ายเดียวก็ตามโดยที่ร่างบางไม่คิดที่จะกอดผมเลยก็ตามแต่นั่นก็ไม่เป็นไร ผมยกมือขึ้นมาแล้วลูบเรือนผมของร่างบางเบาๆก่อนจะค่อยๆจูบซับเรือนผมนั่นอย่างอ่อนโยนที่สุด

"ไม่ต้องคิดมากนะคนดี...ค่อยๆนอนลงนะ..ใจเย็นๆ..เสืออยู่ข้างๆแล้ว..ไม่ร้องนะครับคนดี..นอนเถอะนะ"

"ฮึก...อึก"

ผมค่อยๆประคองให้ร่างบางเอนตัวนอนลงโดยที่มีผมคอยอยู่ใกล้ๆและปาดนํ้าตาออกให้ ผมอมยิ้มให้คนตรงหน้าถึงหัวใจตัวเองจะเจ็บแทบตายที่เห็นคนรักร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด

ร่างบางหยุดร้องไห้เหมือนกับว่าอาการปวดหัวของร่างบางนั้นจะหายไปแล้ว ก่อนที่ผมจะเอื้อมมือไปลูบหัวร่างบางอย่างเบามือจนร่างบางค่อยๆหลับตาลง

"นอนเถอะนะครับคนดี...เสือรักเดียร์นะ..รีบหายไว้ๆนะคนดี..เราจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม"















​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น