Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 สร้อยที่เขามอบให้

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 สร้อยที่เขามอบให้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 114

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2562 01:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 สร้อยที่เขามอบให้
แบบอักษร

​ข้ามาอยู่ ณ วิหารจันทราพิฆาตได้สักพักแต่ยังมิได้ข่าวเรื่องตำราพิชัยสงครามเล่มนั้นแม้แต่น้อยแต่กลับค้นพบความมีจิตใจเอื้ออารีแก่กันของเหล่าหมาป่านี้ันักจนบางทีข้าคิดว่าสัมพันธไมตรีของดินแดนจิ้งจอกและหมาป่ายังพอให้อภัยกันได้อยู่บ้าง แรกเริ่มข้ายอมรับว่าชิงชังนักแต่ตอนนี้ข้ากลับมีใจภักดีแก่เขาเสียแล้ว..

'เจ้าน่ะ นั่งอยู่ตรงนั้นไม่หนาวหรือไง' โมเรียวเดินมาใกล้ข้าพร้อมกับยื่มผ้าคลุมขนหมาป่ามาให้

'ขอบใจ นี่ขนเจ้าหรือเปล่า'ข้าแกล้งหยอกเขาเล่น แต่ทว่า...เข้ากลับหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ

'เจ้ารู้ได้อย่างไร!! ก็ถึงฤดูผลัดขนน่ะหมาป่าเทพก็ต้องทำได้กันทั้งนั้น ยกเว้นแต่พลังอ่อนด้อยเช่นเจ้า' เขานั่งข้างๆข้าและลูบหัวข้า จริงๆแล้วโมเรียวก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรเลยหนา จะว่าไปแล้วนี่ความรู้ใหม่เลยนะนี่ 

'ข้าเพียงแต่เดาเท่านั้น' ข้าส่งยิ้มบางๆไปให้โมเรียวที่นั่งอยู่ไม่ไกลไม่ไกล

ยามนี้ก็เข้าสู่เหมันตฤดู​แล้วชายหนุ่มรูปร่างกำยำเจ้าของเรือนผมสีแดงได้แต่เฝ้ามองน้องสาวบุญธรรมของตนเองที่มักจะถูกทำโทษเสมอ ยิ่งเขาอยู่ด้วยนางก็ยิ่งต้องโทษมากขึ้นเรื่อยๆเขาไม่รู้เลยว่าเพราะเหตุใดเสด็จแม่จึงไม่ชอบนาง ยิ่งท่านพ่อไม่แยแสข้าก็ยิ่งสงสัย

' ไอ ' เสียงเข้มเรียกหาองค์รักษ์คนใหม่ที่บัดนนี้นั่งสุมกองไฟอยู่กับโมเรียว สองคนนี้ก็ชั่งแปลกโมเรียวทำราวกับไม่ชอบและรังเกียจนางแต่ก็ยอมสละผ้าคลุมขนหมาป่าของตนเองให้ ที่มาที่ไปก็นางก็น่าสงสัย ข้ายังไม่เชื่อใจนางมากนักแต่นางก็ดีต่อข้าไม่นอน

'ขอรับ'น้ำเสียงนุ่มนวลขานรับแม้ร่างกายจะคล้ายคลึงกับบุรุษเพศเพียงใดแต่สิ่งที่โกหกไม่ได้เลยคือกลิ่นกายที่หอมยั่วยวนใจอีกทั้งส่วนเว้าส่วนโค้งแต่เห็นแล้วก็รู้ทันทีว่าเป็นสตรี ให้นางคิดว่าข้าไม่รู้นั่นแหละ ดีแล้ว

'เจ้าคิดว่ามีสิ่งใดที่สตรีชอบบ้าง'ข้านั่งเท้าคางมองนาง

'อาจเป็นเครื่องประทินโฉมหรือพัดหยกหรือเครื่องประดับ ขอรับ' ไอตอบตามที่ตนสังเกตจากน้องเล็กอย่างโมจิ รายนั้นชอบเครื่องประดับเป็นที่สุด

'งั้นเจ้าไปกับข้าสักประเดี๋ยว' ข้ากล่าวเช่นนั้นแล้วจึงจับมือนางอย่างถือวิสาสะ นางเองก็ยังว่านอนสอนง่ายอยู่ไม่ดิ้นอะไรและเดินตามข้ามาแต่โดยดี มีเพียงแต่โมเรียวที่ดุเหมือนจะอยากไปด้วยแต่ถูกข้าสั่งห้ามไว้

ตลาดป่าไผ่มรกต

'เรามาทำอะไรที่นี่กันหรือ' ดวงตากลมโตของนางกระพริบถี่ๆมองข้าที่ลากนางมาป่าไผ่นี้แน่นอนว่าอยู่ในเขตป่าไผ่หนึ่งในเขตดินแดนที่ข้าปกครอง

'ข้าต้องการเลือกเครื่องประดับสักชิ้นให้กับน้องสาว' พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสร้อยเส้นหนึ่งแม้จะถูกร้อยรัดด้วยเชือกแต่ลวดลายตรงกลางสวยงามไม่น้อยเป็นไม้แกะสลัดลวดลายเป็นรูปหมาป่ากับจิ้งจอกเคียงคู่ในคืนจันทร์แท้จริงลายนี้งดงามไม่น้อยแต่เป็นของต้องห้ามของเมือง ข้าเดินหยิบเจ้าสร้อยเส้นนี้ขึ้นมา

'ตายจริง สร้อยเส้นนี้ยังมีอีกหรือ' หญิงชราร้องตกใจเมื่อเห็นเขาหยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นแล้วเขาก็วางลง

'ขายดีนักหรือ' เขาเอ่ยถามทั้งยังเเปลกใจอยู่เล็กน้อย

'ไม่ใช่หรอกคุณชาย สร้อยลวดลายเช่นนี้โดนทางการทำลายทิ้งหมดเเล้ว สงสัยเส้นนี้คงจะหลุดเหลือมาวาสนาของคุณชายแล้วข้าให้' หญิงชราผู้ทำสร้อยเส้นนั้นยิ้มส่งให้กับเจ้าชายและนำสร้อยเส้นนี้ใส่มือเขาแน่นอนว่าถ้าของชิ้นนี้เขาได้ให้ซาดะไปแล้วล่ะก็เธอจะต้องถูกท่านแม่หาโอกาสทำร้ายอีกแน่ เมื่อดังนั้นจึงมอบสร้อยเส้นนี้ให้องค์รักษ์ข้างอย่างไรนางคงไม่เป็นทีต้องสายตาของใครอยู่แล้ว

'ให้ข้าหรือ' นางค้างตะลึงงันทั้งหัวใจยังเต้นแรก

'เส้นนี้ให้เจ้า' เขาใส่สร้อยเส้นนั้นให้นางพลางส่องกระจกหน้าร้านดูไปด้วยภาพที่เขาโอบรอบคอนางเพื่อใส่สร้อยให้นางทไเอานางหน้าแดงแปรดยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศอีก

'แล้วท่านจะเอาสิ่งใดให้องค์หญิงน้อยล่ะ' นางถามแต่ไร้การตอบรับจากเจ้าชายเพราะเขากำลังใจจดใจจ่อกับการสวมสร้อยให้นาง ช่างเป็นพฤติกรรมที่น่ารักแตกต่างจากตัวตนเดิม

'เสร็จแล้ว ดูสิสร้อยเส้นนี้เหมาะกับเจ้ามาก' รอยยิ้มสดใสของเขา ทำเอาไอเคลิบเคลิ้มไปชั่วครู่

'รีบๆเถิด ท่านว่าเครื่องประดับผมลายแมงปอชิ้นนั้นเหมาะกับนางดีหรือไม่' ข้าชี้ไปยังร้านที่ทำครื่องประดับจากต้นไผ่ เขาเองก็ปรี้ไปตรงนั้นราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ไม่มีผิดเพี้ยน แต่สร้อยเส้นนี้หมาป่ากับจิ้งจอกงั้นหรือ...

ความคิดเห็น