YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

ชื่อตอน : [คนโปรด : 10.2]

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2561 00:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 10.2]
แบบอักษร

คนโปรด 10.2

"ปล่อย!"สมิธตวาดเสียงแผ่วเนื่องจากจุกที่ท้อง พวกมันพากันฉุดเด็กหนุ่มมาหยุดที่ตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่งไม่ไกลจากสถานีรถไฟ

ตุบ!คนที่แบกสมิธออกมาโยนเด็กหนุ่มลงใส่กองถุงขยะบริเวณนั้นอย่างไม่ปราณี สมิธกัดฟันกรอดเพราะจุกเสียดจนหายใจไม่ทั่วท้อง เขาตวัดสายตากรุ่นโกรธมองพวกมันทีละคนอย่างไม่กลัวตาย

"มองหน้าพวกฉันแบบนั้นหมายความว่าไงไอ้หนู?"ชายที่แบกสมิธขึ้นบ่าเอ่ยถามเด็กหนุ่มอย่างเอาเรื่อง รู้สึกไม่สบอารมณ์กับสายตาคู่นั้นที่มองมาที่พวกเขาสุดๆ

"ผมทำอะไรให้พวกคุณ ทำไมต้องมารังแกกันแบบนี้ด้วย"

"ฮ่าๆๆๆๆ"ชายหนุ่มทั้งสามคนพากันหัวเราลั่นกับคำถามของเด็กน้อย

"โลกสวยซะจริงนะ...นายไม่ได้ทำอะไรพวกฉันเลยเด็กน้อย แต่พวกฉันอยากรังแกนายโคตรๆเลยว่ะ ฮ่าๆๆ"ชายที่เป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้นพร้อมสายตาแปลกๆที่ไล่มองไปตามร่างกายสมิธ

เด็กหนุ่มตัวสั่นสะท้าน...ขนลุกชันไปทั้งกาย สายตาแบบนี้เขาเคยเห็นไอ้ไมเคิลมองตอนที่มันบุกจะเข้าไปข่มขืนเขา

"ยะ อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ...นี่ของมีค่าทั้งหมดของผม คุณเอาไปได้เลย"สมิธหยิบกระเป๋าเป้ยื่นให้ชายแปลกหน้าอย่างยินยอม ยังไงก็ต้องเอาชีวิตรอดก่อน แต่ชายที่ยืนอยู่หน้าสุดกลับปัดกระเป๋าสมิธทิ้งไปอีกทาง พร้อมสาวเท้าเข้ามาใกล้ ในขณะที่สมิธก็กระถดตัวหนีเข้ากำแพงเรื่อยๆจนแผ่นหลังบางชิดกับกำแพงชื้นโดยไม่รู้ตัว

"ไอ้ของน่ะพวกฉันเอาแน่ แต่ตอนนี้ขอเอาเธอก่อนว่ะ น่าเย็_ฉิบหาย"ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มพูดจาหยาบคายโลมเลียสมิธ เด็กหนุ่มตัวสั่นสะท้านด้วยความกลัวจนน้ำตาไหลอาบแก้ม

"อย่าทำผมเลยนะครับ ได้โปรด ฮึก"สมิธหวาดกลัวขอร้องคนพวกนั้นทั้งน้ำตา แต่เงาดำทั้งสามก็คืบคลานเข้าใกล้ร่างเล็กเรื่อยๆ ส่างร่างพุ่งไปจับแขนเล็กของสมิธคนละข้างแล้วกดลงกับพื้น สมิธดิ้นและกรีดร้องได้ไม่ถึงครึ่งเสียงก็โดนชกท้องเข้าที่จุดเดิมอีกรอบ คราวนี้ไม่ใช่แค่จุก แต่มันปวดแน่นจนกระทั่งหายใจยังลำบาก

"ยอมดีๆแปบเดียวก็เสร็จแล้วน่า"ชายที่ยืนอยู่ต่อหน้าสมิธพูดกับร่างบางด้วยน้ำเสียงหื่นกระหาย

"กูขอเอาต่อมึงมึงนะอเล็กซ์"ชายที่อยู่ฝั่งซ้ายสมิธเอ่ยขอเพื่อนเพราะมีรสนิยมเดียวกัน ส่วนอีกคนเพียงแค่ช่วยเพื่อนเท่านั้น

"ได้!"ชายเจ้าของชื่อตอบรับเพื่อนก่อนจะก้มลงเพื่อจะจัดการกับเด็กหนุ่มหน้าสวย แต่ในจังหวะที่อเล็กซ์กำลังจะก้มตัวขึ้นคร่อมร่างเล็ก สมิธก็รวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้ายถีบเข้าที่อกชายคนนั้นจนล้มก้นจ้ำเบ้า

อเล็กซ์กัดฟันกรอดอย่างโมโห เนื่องจากรู้สึกเสียหน้าต่อหน้าเพื่อน เขาขยับกายขึ้นคร่อมสมิธอย่างรวดเร็วแล้วตบแก้มใสจนหน้าหัน

ดวงหน้าเล็กชาไปทั้งแถบ ก่อนจะรู้สึกปวดตุบๆราวกับแก้มจะระเบิดตามมา

ความเจ็บขนาดนี้เขาไม่เคยสัมผัส ขนาดที่ว่าลูคัสตบยังไม่เจ็บเท่านี้

"กูว่าจะถนอมมึงแล้วนะ แต่มึงแส่หาเรื่องเองว่ะไอ้เด็กเปรต!!"อเล็กซ์ตะคอกด้วยความโมโห มือผอมซีดกระชากเสื้อสมิธอยู่หลายนาทีกว่าจะขาด เขาก้มลงดูดกัดไปตามซอกคอขาวของสมิธทันที ร่างบางดิ้นรนและย่นคอหนีด้วยความรังเกียจปนขยะแขยง อเล็กซ์ล้วงมือเข้าไปในเป้ากางเกงตัวเองแล้วเค้นคลึงแก่นกายที่กำลังตื่นตัวให้แข็งขึ้น

แค่ได้ดมร่างกายหอมๆของเด็กนี่เขาก็มีอารมณ์แล้ว

"อย่า ฮือ อย่าทำผม"สมิธไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนเพราะร่างกายบอบช้ำจากการถูกทำร้ายอย่างหนัก เขาอยากตายๆไปซะจะได้ไม่ต้องมาเผชิญกับเรื่องน่ากลัวน่ารังเกียจแบบนี้

และในจังหวะที่อล็กซ์เลื่อนมือไปรั้งกางเกงสมิธลง ร่างบางตกใจจนแทบสิ้นสติเขากรีดร้องสุดเสียงพร้อมกับเสียงดัง

ปุ! ดังขึ้นใกล้ๆหูก่อนที่ร่างของอเล็กซ์จะร้องขึ้นอย่างเจ็บปวดแล้วทรุดตัวล้มทับร่างเล็ก

เพื่อนอเล็กซ์ทั้งสองเห็นสภาพเพื่อนแล้วปล่อยมือจากสมิธอย่างแตกตื่น

หูเล็กๆได้ยินเสียงฝีเท้าหลายสิบวิ่งเข้ามาใกล้ ก่อนจะได้ยินเสียงคุ้นเคยดังขึ้นบนศีรษะ

"อย่าขยับ...ถ้าไม่อยากตาย"เสียงของโยฮันเนสเอ่ยบอกกับชายทั้งสาม พวกเขานิ่งไม่กล้าขยับก่อนจะถูกเหล่าชายชุดดำจับตรึงตัวไว้ให้ห่างจากร่างบาง

โยฮันเนสเดินไปช่วยพยุงสมิธขึ้นพร้อมๆกับจิมมี่ ร่างบางที่เห็นจิมมี่จึงโผเข้ากอดร่างสูงอย่างต้องการหาที่พึ่ง

"จิม...ฮือออออ ผมกลัว"ร่างเล็กสั่นสะท้านอย่างน่าสงสารในความรู้สึกของจิมมี่ ก่อนที่เขาจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากด้านหลัง จิมมี่เหลือบสายตาไปยังต้นตอของรังสีนั้น

ลูคัส กำลังจ้องเขม็งมาทางจิมมี่ราวกับมีดที่กำลังแล่เนื้อเขาช้าๆ

"เอ่อ คุณสมิธปล่อยผมก่อนนะครับ"ถ้าไม่ติดว่ากลัวเจ้านายมาก เขาคงยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามขมับด้วยความกดดัน

สมิธนิ่ง มือบางกำเสื้อเชิ๊ตของจิมมี่แน่น ใบหน้าเล็กยังคงร้องไห้ซบกับอกจิมมี่

"พาสมิธไปขึ้นรถ...เซน ตามจิมมี่ไปด้วย"ลูคัสสั่งเสียงนิ่ง จิมมี่และเซนรีบพยุงสมิธไปขึ้นรถตามคำสั่ง แม้ร่างบางจะเจ็บจนแทบเดินไม่ไหวก็ไม่มีใครกล้าอุ้ม เพราะกลัวมาคารอฟในมือเจ้านายจะลั่นเจาะกระโหลกพวกเขาซะก่อน

"ปลอดภัยแล้วนะครับ"จิมมี่ลูบหลังเล็กอย่างปลอบโยน สมิธแม้จะยังตัวสั่นนิดๆแต่เขาก็ยอมเงยหน้าออกจากอกจิมมี่

จิมมี่และเซนพาสมิธเข้าไปนั่งในรถเจ้านายที่ลูกน้องอีกคนขับมาจอดไว้คอยท่า

"ขอบคุณนะจิม"

"ไปขอบคุณนายท่านเถอะครับ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย"

"..."สมิธเงียบ ก่อนที่ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นแขนซ้ายของจิมมี่ที่แขนเสื้อถูกตัดออกและมีผ้าพันแผลพันไว้ที่ต้นแขน

"แขนเป็นอะไร?"สมิธถามจิมมี่ด้วยความเป็นห่วง

"..."

"จิมมี่!"

"ถูกยิงครับ"

"ใครทำ"

"..."จิมมี่เงียบอีกครั้ง ซึ่งสมิธก็เข้าใจได้ทันที

"เขาใช่ไหม?"

"ท่านทำถูกต้องแล้วครับ ผมทำหน้าที่ได้ไม่ดี ก็ต้องรับผิดชอบสิ่งนั้น"

"เพราะ...ผมสินะ"สมิธพูดเสียงเศร้าๆ ก็จิมมี่ทำหน้าที่เป็นคนดูแลเขาไม่ใช่หรือไง

จิมมี่ไม่ได้ตอบอะไรสมิธกับไป เพราะถ้าเขาบอกว่าไม่เป็นไรสมิธก็คงจะคิดหนีไปอีก แต่ถ้าจะให้จิมมี่โทษว่าทั้งหมดเป็นความผิดของสมิธก็ไม่ได้หรอก

เด็กคนนี้ถูกบีบให้ต้องทำต่างหาก

"ผมขอโทษนะจิม...แต่ผมไม่ยอมรับผิดหรอกนะ เพราะผมไม่ได้ทำอะไรผิด คนที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้คือเขา เขานั่นแหละเป็นคนผิด!" สมิธพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แววตาดูเปลี่ยนไปจนจิมมี่ยังรู้สึกใจหาย

ช่วงเวลาที่เกิดขึ้นแค่ไม่กี่ชั่วโมงได้เปลี่ยนเด็กคนนี้ไปตลอดกาล...

+++++++++++++++

อีกด้านหนึ่ง...ขณะเดียวกัน

"อึก! อ๊ากกกกกก!!!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลอดออกจากปากที่มีถุงขยะพลาสติกอัดแน่นอยู่เต็มปากของอเล็กซ์ เขาถูกผู้ชายผมทองดูมีอำนาจคนนี้ใช้เท้าบดขยี้ปากแผลจากการถูกยิงเมื่อครู่ซ้ำแล้วซ้ำอีก

ทุกครั้งที่อเล็กซ์ร้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด ชายหนุ่มคนนี้จะแสยะยิ้มมุมปากที่ทำให้อเล็กซ์หนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

"อื้อๆๆๆ"พวกเพื่อนอเล็กซ์ที่อยู่ในสถาพถูกมัดและโดนอุดปากเหมือนกันส่งเสียงร้องจนแทบสิ้นสติเมื่อเห็นสิ่งที่เพื่อนถูกกระทำ

"คุณเกือบจะล่วงเกินคนของผม...ไม่สิ คุณทำร้ายเขาไปแล้ว รู้รึเปล่า?"ลูคัสเอ่ยถามชายที่อยู่ใต้รองเท้าตนเองด้วยรอยยิ้มเย็น อเล็กซ์ส่ายหน้าทั้งน้ำตา เขากลัวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิตนี้

"ทำอะไรเขาไปแล้วบ้าง?"ลูคัสยังถามต่อ แต่ไม่ได้ต้องการคำตอบ เพราะไม่ว่าจะตอบยังไงบทลงโทษที่เขามอบให้อีกฝ่ายก็มีอยู่สถานเดียว

"คนของผม ผมทำได้คนเดียว" ปุ!ลูคัสยิงปืนเก็บเสียงอีกหนึ่งนัดใส่ต้นขาอเล็กซ์

"อ๊ากกกกก"อเล็กซ์ร้องหนักขึ้นเมื่อลูคัสขึ้นไปเหยียบบนตนขาเขาที่ถูกยิง

"ไอ้นี่รึเปล่าที่ริอยากลองไม่ถูกที่"ลูคัสใช้เท้าอีกข้างกระอย่างแรงตรงกลางกายของอเล็กซ์ เขาพยายามดิ้นหนีด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ถูกลูน้องของลูคัสตรึงร่างไว้แน่นจนขยับไม่ได้

เหตุการณ์ราวกับเดจาวูเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพียงแต่ผู้ถูกกระทำเปลี่ยนจากเด็กคนนั้นเป็นอเล็กซ์แทน

"จำเอาไว้ คิดจะทำเรื่องชั่วต้องมั่นใจว่าจะทำสำเร็จ ไม่อย่างนั้นคุณต้องชดใช้มัน...ด้วยชีวิต"ลูคัสก้มหน้ากระซิบข้างหูอเล็กซ์ก่อนจะขยับลงจากตัวชายคนดังกล่าว

เขาถอดรองเท้าคู่เก่าทิ้งราวกับรังเกียจก่อนจะสวนคู่ใหม่ที่ลูกน้องนำมาเปลี่ยนให้ ลูคัสหันหลังเตรียมจะเดินจากไปพร้อมคำสั่งหนักแน่นหนึ่งประโยคที่ทำเอาชายทั้งสามที่ถูกจับมัดร้องไห้ฉี่ราดด้วยความหวาดกลัว

"ส่งพวกมันไปสารภาพบาปกับพระเจ้าซะ"

+++++++++++++++

ลูคัสเดินมาถึงรถของตนก็พบจิมมี่และเซนยืนเฝ้าอยู่นอกรถ

ชายหนุ่มขยับเท้าเข้าไปใกล้ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าจิมมี่ที่ยืนก้มหน้าอยู่

"สนิทกันดีนี่?"เสียงเย็นๆของลูคัสทำเอาจิมมี่ตัวสั่นขึ้นมานิดๆ เขาที่ยิ่งมีคดีก่อนหน้าอยู่แล้วเจอเหตุการณ์เมื่อกี้เข้าไปอีกแทบจะหาโอกาสรอดชีวิตไม่เจอ

"ผมไม่มีโอกาสให้คนทำงานพลาดเป็นครั้งที่สอง...อย่าให้มีแบบวันนี้อีก ไม่ว่าจะเหตุการณ์ไหนก็ตาม"

"ครับนาย" จิมมี่รับคำเสียงเข้ม

ลูคัสเบี่ยงตัวออกเดินไปทางประตูที่เซนเปิดไว้คอย ภายในรถสตาร์ทเครื่องไว้อยู่แล้ว ดวงตาคมสีเขียวเข้มหรี่มองร่างเล็กที่นอนขดตัวอยู่บนเบาะหลัง มีเสื้อโค้ทของบางคนห่มร่างไว้ให้

ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปนั่ง ก่อนจะกระชากโค้ทออกจากร่างบางลงบนพื้นรถ

สมิธตัวสั่นขึ้นมาด้วยความหนาว ลูคัสมองสำรวจร่างเล็กที่เสื้อยืดถูกฉีกจนแทบขาดออกจากกัน ชายหนุ่มถอดเสื้อโค้ทขนนุ่มราคาแพงของตนห่มให้ร่างบาง ก่อนจะอุ้มร่างผอมปวกเปียกขึ้นมานั่งบนตักตนเอง ชายหนุ่มจับขาสมิธทั้งของสมิธให้พาดอยู่บนเบาะแล้วจับตัวเด็กหนุ่มซบลงกับอกตนเอง ลมหายใจอุ่นๆของเด็กน้อยเป่ารดต้นคอแกร่ง ทำให้ความรู้สึกอัดแน่นในอกเบาบางลง

"ออกรถ"ลูคัสเอ่ยสั่งลูกน้องที่นั่งประจำคนขับ

สมิธขยับตัวตื่นด้วยความเจ็บเพราะร่างกายที่บอบช้ำถูกขยับ ดวงตาเห็นต้นคอแกร่งเป็นสิ่งแรก แต่กลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้สมิธมีปฏิกิริยาต่อต้านทันที

"อยู่นิ่งๆ"แขนแกร่งโอบกระชับร่างเล็กแน่นขึ้นเนื่องจากคนตัวเล็กขยับตัวดิ้นไปมา

"ไม่!ปล่อยนะ!!"

"มิทตี้อย่าดื้อ!!"ลูคัสกดเสียงดุ แต่สมิธกลับเชิดหน้าสบตาคนตัวโตกว่าอย่างไม่ยอมแพ้

"แล้ว จะตบอีกไหมล่ะ?"ร่างเล็กแสยะยิ้มอย่างท้าทาย ลูคัสกัดฟันกรอด สภาพหน้าข้างหนึ่งบวมเป่ง มุมปากก็ช้ำ ขืนเขาตบอีกคงได้เจ็บหนัก แม้ลูคัสจะเคยตบสมิธแต่เขาก็ทำเพื่อสั่งสอน ยั้งแรงและรู้ลิมิตว่าควรทำในสภาพไหน

"จะตบก็ตบเลย ผมมันไร้ค่าอยู่แล้ว...อื้อออ!!"สมิธเอ่ยพร้อมรอยยิ้มหยันก็ยิ่งยั่วโมโหอีกคนโดยไม่รู้ตัว ลูคัสจึงประกบปากร่างบางให้หยุดพูดยั่วยุเขาสักที สมิธร้องด้วยความตกใจเมื่อปากเล็กถูกอีกคนขบเม้มครอบครองโดยที่เขาไม่ทันได้ต้องตัว เด็กหนุ่มพยามเม้มปากและขัดขืน แต่ก็ทำได้ยากเพราะเจ็บตัวเจ็บหน้าไปหมด ลูคัสบดเบียดริมฝีปากเล็กด้วยหลายๆความรู้สึก เขาขบดูดกลีบปากอีกคนซ้ำไปซ้ำมาโดยไม่ยอมผละออกห่างแม้แต่มิลเดียว แม้การจูบนี้จะไม่ได้สอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากเล็กแต่ก็เหน็ดเหนื่อยจนร่างเล็กหายใจแทบไม่ทัน

สมิธไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน เขาถูกลูคัสจูบไปตลอดทางจนหมดทางต่อต้าน เมื่อถูกถอนจูบออกก็รู้แค่ว่าปากตัวเองชาจนแทบไร้ความรู้สึก หัวหนักตาปรือ ศีรษะเล็กตกลงกับบ่าแกร่ง สัมผัสสุดท้ายก่อนจะหลับไปคือความหนุ่มหยุ่นอุ่นๆที่ข้างขมับ

+++++++++++++

อิเฮียน่ากลัวจัง อย่างกับฆาตรกรโรคจิตเลย...แต่มีบางคนถูกเมียเมินแล้วไงทีนี้ หึๆ

ความคิดเห็น