oil_oil

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : DH 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2561 11:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DH 27
แบบอักษร

“โดโนแวน”

ฮันน่าเบิ่งตากว้าง หัวใจดวงน้อยๆเต้นไม่เป็นส่ำเธอไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้กลับมาเจอเขาอีกและเป็นเขาที่กลับมา

ฮันน่าหันไปมองหน้าเปาโลอย่าเอาคำตอบ แต่เปาโลกลับก้มหน้าก้มตาไม่สบตาเธอ

“นี้มันอะไรกัน”ฮันน่าพูดออกมาอย่างต้องการคำตอบ ใครก็ได้ช่วยบอกเธอทีว่านี้มันอะไรกัน ทำไมโดโนแวนถึงมาอยู่ที่นี้ได้แล้วทำไมเปาโลกับเขาถึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเขาสองคนทั้งๆที่วันนั้นเขาแทบจะฆ่าเปาโลให้ตายคามือ

เปาโลหลีกทางให้โดโนแวนเดินเข้ามาหยุดยืนประจันหน้ากับหญิงสาว ดวงตาของเธอสั่นไหวขอบตาร้อนผ่าวความรู้สึกมากมายตีกันจนเธอแทบจะรับมันไม่ไหว

โดโนแวนเอื้อมมือมาจับที่มือบางของเธอไปกุมไว้ น้ำตาหยดใสๆไหลอาบแก้มเธออย่างห้ามไม่ได้ ไม่รู้ทำไมเธอต้องร้องไห้เมื่อเห็นคนที่ทำร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

“ฮันน่า ฉันขอโท....”ฮันน่าสะบัดมือออกจากฝ่ามือหนา สายตาของเธอที่มองไปที่ชายหนุ่มมันว่างป่าวจนเขาใจหาย

“ออกไปจากบ้านของฉัน แล้วอย่างกลับมาเหยียบที่นี้อีก”โดโนแวนเหมือนโดนน้ำเย็นสาดเข้าที่ใบหน้า คำพูดของเธอมันคือคำพูดที่เขาไล่เธอออกจากบ้านวันนั้น มันทั้งรู้สึกแย่และรู้สึกผิด

“ฮันน่าฉันขอโทษ ให้โอกาสฉันได้มั้ย”โดโนแวนเอื้อมมือไปจับมือของหญิงสาวอีกครั้งแต่เธอเบี่ยงตัวหลบ เขาจึงได้แต่ยืนมองเธอไม่สามารถเตะต้องตัวเธอได้ ทั้งๆที่ร่างกายนี้มันเคยเป็นของเขา เขาแค่อยากจับอยากกอด แต่ตอนนี้มันทำไมได้แล้ว

“โอกาส! เหอะ”ฮันน่าหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา “ทำไมฉันต้องให้โอกาสกับนาย ทำไมตอนฉันขอให้นายไม่ทำร้ายฉันนายทำให้ฉันไม่ได้ ฉันขอร้องนายแทบตายอ้อนวอนนายแทบตายแต่นายก็ทำร้ายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันไม่มีโอกาสให้นายหรอก กลับไปเถอะ”ฮันน่าพูดเสร็จก็หันหลังเดินเข้าบ้านทันที

Talk::Donovan

ผมทำอะไรไม่ถูก คำพูดของเธอมันเหมือนมีดคมๆที่แทงเข้ามาที่หัวใจของผมขอบตาผมมันร้อนผ่าว ลมหายใจของผมมันกระตุกไปวูบใหญ่ มันทั้งเจ็บทั้งปวดแววตาของเธอที่มองผมมามันทำให้รู้ว่าเธอเกลียดผมขนาดไหน สิ่งที่ผมทำกับเธอมันเกินจะให้อภัยจริงๆ แต่ผมไม่มีวันยอมหรอก ยังไงเธอก็ต้องเป็นของผม ผมจะทำให้เธอกลับไปอยู่กับผมให้ได้

“นายครับ เรากลับไปตั้งหลักกันก่อนเถอะครับ”เปาโลเดินเข้ามาหานายของตน ที่ตอนนี้เหมือนคนไร้วิญญาณไปแล้ว

“ไม่ กูจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”โดโนแวนทิ้งตัวลงคุกเข่าหน้าบ้านของหญิงสาว เปาโลที่เห็นอาการนายเป็นหนักก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปขัดใจ

โดโนแวนนั้งคุกเข่าอยู่ที่เดิมมาครึ่งวันแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววของหญิงสาวว่าจะออกมาแลเขาสักนิด ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มมีเหงื่อผุดออกมาเต็มไปหมด แดดเบี้ยงในยามบ่ายส่องจี้หัวของเขา เสื้อเชิ้ตสี่ดำของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงือ แต่เขาก็ไม่ยอมลุกไปไหนทั้งนั้น ยอมนั้งตากแดดอยู่ที่เดิมเพื่อรอความเห็นใจจากเธอ

“นายครับ ไปเถอะครับเธอไม่ออกมาหรอก”เปาโลที่ทนดูอาการของโดโนแวนไม่ไหวก็เอ่ยปากบอกนาย

“ไม่ กูจะรอจนกว่าเธอจะออกมา”โดโนแวนยังคงยื่นคำขาด สายตาของเขายังคงมองเข้าไปที่บ้านหลังเล็กของเธอ เขาจะรอจนกว่าเธอจะยอมกลับไปกับเขา เขารอเธอมา2เดือนมันนานเกินพอแล้ว เขาจะไม่รออีกต่อไป

           /////////////////////

“ฮันน่า แกไหวมั้ยว่ะ”ยูริเพื่อนสาวของเธอเดินเข้ามากอดปลอบหญิงสาวที่ยืนร้องไห้อยู่หน้าประตูบ้าน เธอดูการกระทำของโดโนแวนทุกอย่างตั้งแต่เข้าบ้านมา การกระทำของเขาเธอไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับจิตใจของเธอ

“ฮืออออ อึก ฮืออ”หญิงสาวร้องไห้ออกมาและกอดเพื่อนสาวแน่น เธอส่ายหน้าอยู่ในอ้อมกอดของยูริเธอไม่ไหวจริงๆ เขาจะกลับมาทำให้เธอเจ็บอีกทำไมกัน

“ไม่เป็นไรๆ ฉันจะอยู่กับแกเองเดี๋ยวหมอนั้นมันไม่ไหวก็กลับไปเองแหละ”ฮันน่าหันกลับมาที่หน้าต่างซึ่งเป็นกระจกใส เธอแหวกผ้าม่านดูโดโนแวนที่นั้งอยู่ที่เดิม หน้าตาของเขาดูอิดโรยจนทำให้หญิงสาวรู้สึกสงสาร แต่เธอจะไม่มีวันยอมใจอ่อนให้เขาง่ายๆเด็ดขาด

“นายมันใจร้ายกับฉันก่อนเอง”




ใจแข็งเข้าไวฮันน่า

เอาให้โดโนแวนเฉาตายไปเลย55555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น