นางฟ้าแห่งรุ่งอรุณ

เพราะความทุกข์...ทำให้เกิดความแค้น เรื่องราวของ "ลอร์ดแลนดอน" อดีตชายหนุ่มผู้แสนดี ที่ถูกแย่งทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตไป รวมถึงหญิงอันเป็นที่รักอย่าง "เฟรย์ลีน" ด้วยความแค้น-เข้าใจผิดทำให้เขาแก้แค้นอดีตหญิงคนรักอย่างไม่เมตตา ต่างกับเฟรย์ลีนที่มีความรักมั่นคงจึงยอมเขามาตลอด แลนดอนจะรู้ว่าตนเองยังรักเฟรย์ลีนอยู่หรือไม่?

Chapter 20 - จุดจบของแม็คทอส

ชื่อตอน : Chapter 20 - จุดจบของแม็คทอส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 851

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2561 19:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 20 - จุดจบของแม็คทอส
แบบอักษร

*ตึบ ตึบ ตึบ*เสียงฝีเท้าหนักของใครบางคนดังแว่วมาเข้าหูชายตัวใหญ่ที่กำลังหลับอยู่ "เฮือก!" เสียงแลนดอนสะดุ้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน "เสด็จพี่ ฝันร้ายรึเพคะ?" เฟรย์ลีนที่นอนกอดเขาอยู่ในอ้อมแขนถามเขาด้วยความเป็นห่วง "พี่ได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าคนเดินหนักๆหน่ะ เฟรย์"

"คงไม่มีอะไรกระมังเจ้าค-"

"พี่ต้องออกไปดู" แลนดอนไม่ฟังคำพูดของเฟรย์ลีนด้วยความอยากไปดูว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นแม้ว่าในใจจะหวั่นๆเล็กน้อย แต่ถ้าคนๆนั้นมาทำร้ายเมียกับลูกของเขามันจะเป็นเรื่องใหญ่กว่าซะอีก เขารีบใช้มือคว้าดาบยาวประจำตัวของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างเร่งรีบ

"เสด็จพี่แลนดอนอย่าออกไปเถอะเพคะ!!!"

"แต่พี่ต้องออกไปดู ถ้ามันมาทำร้ายลูกกับเจ้า ยิ่งเรื่องใหญ่กว่านะ"

"ก็ได้ แต่เสด็จพี่สัญญากับน้องได้ไหมเพคะว่าเสด็จพี่จะปลอดภัย" หญิงสาวร่างบางทำเสียงเหมือนจะร้องไห้จนแลนดอนนั้นสงสาร แต่จะทำยังไงได้ก็เขากลัวว่าคนๆนั้นจะมาทำร้ายเธอ "พี่ไม่รู้ แต่ถ้าพี่ต้องเจ็บเล็กๆน้อยก็คงไม่เป็นกระไรหรอก"

*เอี๊ยดดดด* เขาเปิดประตูออกไปดู ก็พบว่ามีชายผมยาวตัวสูงใหญ่พอๆกับเขายืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมๆกับชี้กริชที่ยาวคมมาจ่อที่ใต้คางของเขาทันที "คิดว่าข้ากลับไปแล้วคงจะไม่กลับมาสินะ ไอ้แลนดอน!!!" ใช่! นั่นคือแม็คทอสแน่นอนที่ใช้คำพูดหยาบคายเยี่ยงนี้ "ข้าไม่ปล่อยให้เจ้ามีความสุขกับนางหรอก!!!"แม็คทอสเปลี่ยนตำแหน่งกริชจากที่ชี้ใต้คางของแลนดอนไปที่ไหล่ข้างขวาแทน

*เช่ง!!!* แม็คทอสฟันไหล่ของแลนดอนอย่างแรง จนเป็นแผลยาวและมีเลือดไหลลงมา "อ๊ากกกกกกก!!! ไอ้แม็คทอส แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะยอมคนชั่วๆแบบเจ้ารึ?" แลนดอนร้องออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บปวดก่อนที่จะชกหน้าของแม็คทอสอย่างแรง

*ผัวะ!* "โอยยย ไอ้แลนดอน เจ้าก็ชั่วไม่แพ้กับข้าหรอก!!!"

"ใช่ ข้าเลว แต่ข้าก็เลวแบบมีเหตุมีผล ไม่ได้เลวจากนิสัยตั้งแต่เกิดแบบเจ้า!!!"

"อึ้ย ไอ้แลนดอน"*เช๊ง!!!*

*ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง*เสียงของชายทั้งสองฟันดาบเสียงดังไปทั่ว

ส่วนเฟรย์ลีนที่ได้ยินเสียง เธอตกใจมากและกำลังจะวิ่งออกไปดู "เสด็จพี่แลนดอนเจ้าค-"

"เฟรย์ อย่าออกมา!!!" แลนดอนห้ามเฟรย์ลีนไว้ก่อน เพราะเขารู้ว่าเฟรย์ลีนเป็นห่วงเขามาก และเธอต้องเปิดประตูออกมาแน่ๆ "แต่ว่า-!!!" เฟรย์ลีนพยายามจะแย้งเขาแต่เธอก็ยังพูดไม่จบ

"พี่ขอร้องหล่ะ พี่ไม่ได้เป็นกระไร!!!"

*แกร๊ก*"เพคะ ฮือออๆ ฮือๆ" แลนดอนได้ยินเสียงเฟรย์ลีนร้องไห้ออกมาด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป และรู้ว่าเธอกดดันมากที่ต้องทำอย่างนี้ แต่ว่าเพื่อเธอจะไม่โดนทำร้ายเขาก็ยอมได้ทุกสิ่งอย่าง 

เมื่อแลนดอนนั้นเห็นแม็คทอสเริ่มตั้งสติไม่ทัน จึงแกล้งล้มลง "ตายแน่ๆไอ้แลนดอน" แม็คทอสพูดในใจก่ินพยายามจะใช้ดาบทิ่มลงไปที่แลนดอน เขาจึงใช้จังหวะนั้นกลิ้งหลบดาบแล้วรีบไปใช้ดาบแทงแม็คทอส*ชึ้ก* 

"อ๊ากกกก" แม็คทอสสิ้นใจโดยทันที แล้วล้มทรุดลงบนพื้น

*เอี๊ยดดดด*"เสด็จพี่แลนดอนเพคะ!" ร่างบางรีบวิ่งเข้ามาหาชายตัวใหญ่ที่ยืนจับไหล่ห้ามเลือดตนเองไว้อยู่ เธอใช้มือจับที่แผลนั้นอย่างระมัดระวัง "ตายแล้ว! เลือดไหลไม่หยุดเลย ฮือ ฮือ"

"เดี๋ยวน้องทำแผลให้เองนะเพคะ"

"เรื่องศพของไอ้แม็คทอส เดี๋ยวพรุ่งนี่้พี่ส่งกลับอาณาจักรของมันเอง นี่ยังดีที่มันไม่มีทายาทเพราะถ้ามีทายาทอีกอาจจะต้องเกิดศึกสงครามเป็นแน่แท้" แลนดอนพูดกับเฟรย์ลีนด้วยสีหน้าโล่งใจอย่างมาก


"อู้ยส์!!!" แลนดอนร้องออกมาด้วยความเจ็บเพราะเฟรย์ลีนป้ายยาแรงไป "น้องป้ายแรงไปเหรอเพคะ น้องขอประทานอภัยนะเพคะ" เฟรย์ลีนจึงป้ายยาเบาๆอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่าแลนดอนจะเจ็บอีก "ไม่เป็นไรๆ แผลมันยาวก็เลยเจ็บ ถึงจะไม่ค่อยลึกก็เถอะ"

"เห็นแล้วรึยัง ถ้าพี่ไม่ออกไปเจ้ารู้ใช่ไหม ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ที่มันรุนแรงกว่านี้?"

"อะไรเจ้าคะ เพราะว่าขนาดท่านพี่ออกไปยังเจ็บขนาดนี้เลย ถ้าไม่ออกไปจะหนักกว่านี่เยี่ยงไร?"

"ศึกชิงนางเยี่ยงไรเล่า และถ้ามันเกิดเรื่องแบบนั้นจริงได้เกิดศึกสงครามเป็นแน่แท้ ดังนั้นการจะทำอะไรพี่จึงต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ก่อนที่เรื่องมันจะใหญ่กว่านี้ พี่ยอมตายดีกว่าถ้าจะแลกให้ชีวิตเจ้ากับลูกของพี่สองคนให้อยู่รอดปลอดภัยไ-้"

"อย่าพูดเยี่ยงนั้นสิเพคะเสด็จพี่ น้องใจไม่ดีเลย" เฟรย์ลีนพูดประโยคนี้เสร็จด้วยสีหน้าเครียดๆพร้อมๆกับป้ายยา-ใช้ผ้าพันแผลให้แลนดอนเสร็จพอดี "เสร็จแล้วเพคะ เสด็จพี่แลนดอน" เธอโผเข้าเอวกอดชายที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ "ขอบใจนะเฟรย์"

"ว่าแต่ เฟรย์"

"อะไรเพคะ เสด็จพี่?"

"เจ้าเรียกพี่ว่า ท่านพี่ เหมือนตอนที่พี่เป็นเจ้าชาย-ลอร์ดเดิมได้ไหม เพราะตั้งแต่ที่เจ้าเริ่มมาเรียกพี่ว่า เสด็จพี่ พี่รู้สึกว่ามันไม่ค่อยชินเลย เพราะเจ้าเรียกพี่ว่าท่านพี่มาตั้งแต่ยังเป็น เฟรย์ลีนตัวน้อยๆ ฮ่ะๆ"

"ก็ได้เจ้าค่ะ ท่านพี่แลนดอน ทีนี้พอใจรึยังเจ้าคะ?"

"พอใจซะยิ่งกว่าพอใจเลยหล่ะ แบบนี้สิเฟรย์ลีนของพี่" แลนดอนกอดร่างบางกลับด้วยความรัก ทั้งชายหนุ่มตัวใหญ่และหญิงสาวร่างยิ้มแก้มป่องทุกครั้งที่พูดเรื่องราวในวัยเด็กของทั้งสอง เพราะตอนเด็กนั้นทั้งสองต่างเพื่อนเล่นกัน และสนิทกันมาก จนเมื่อโตขึ้นมาเป็นวัยหนุ่มสาวก็พัฒนากลายเป็นความรัก

ในความคิดของแลนดอน เฟรย์ลีนในตอนนี้ เมื่อก่อนคือเด็กสาวตัวเล็กๆที่เขาคุยและเล่นกับเธอ ซับน้ำตาให้เธอเมื่อเธอร้องไห้เสียใจ และกอดเธอเมื่อเธอต้องการอ้อมกอดอุ่นจากใครสักคน เมื่อเธอโตขึ้นมาจึงเป็นหญิงสาวแสนสวยผู้อ่อนโยน หญิงผู้ที่มอบความรักบริสุทธิ์ให้เขา และเขาพร้อมที่จะปกป้องเธอแม้จะต้องแลกมาด้วยชีวิตก็ตาม

ส่วนความคิดของเฟรย์ลีน แลนดอนในตอนนี้ เมื่อก่อนคือพี่ชายที่เขาพร้อมที่เล่นและคุยกับเธอได้เสมอ มือหนาๆของเขาที่เคยซับน้ำตาเธอตอนที่เธอร้องไห้ และอ้อมกอดของเขาที่เธอได้เคยได้ซบตอนที่เธอไม่มีใครให้กอด และในช่วงหนึ่งก่อนหน้านี้ที่เขาเคยเป็นคนใจร้าย แต่เยี่ยงไรแลนดอนก็ยังเป็นชายที่เธอรักมากเหมือนเดิม

"เดือนหน้า แต่งงานกับพี่นะ เฟรย์ลีน"

"เจ้าค่ะ ท่านพี่แลนดอน"

*ฟอด* "อื้มม หอมจังเลยนะเจ้าคะ" ร่างบางหอมแก้มของชายตัวใหญ่แล้วพูดแซวเขาจนแก้มเขาแดงก่ำด้วยความเขินอาย "แต่พี่ว่าเจ้าหอมกว่านะ" *ฟอดด* ชายตัวใหญ่หอมแก้มขาวเนียนของหญิงสาวกลับเสียงดัง"จุ๊ๆ ท่านพี่แลนดอนหน่ะ!!! หอมซะดังเชียว เดี๋ยวลูกก็ตื่นหรอกเจ้าค่ะ ลูกยิ่งหลับยากอยู่"

"จ้ะๆ ฮ่ะๆถ้าไม่หอม พี่ขอจูบเลยแล้วกัน" *จุ้บ*

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น