Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่51 : ผมทำอะไรผิด Pat.3 ( End )

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่51 : ผมทำอะไรผิด Pat.3 ( End )

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.6k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2561 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่51 : ผมทำอะไรผิด Pat.3 ( End )
แบบอักษร

​ความผิดพลาดครั้งใหญ่เริ่มเข้ามาเยือนในชีวิตผมตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ รู้แค่ว่าความผิดพลาดครั้งนี้ที่ทำลงไปมันยากเกินจะเยียวยาและให้อภัย...

​ร่างบางรีบถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันทีในพื้นที่ใกล้เคียงแต่มันใช้เวลานานมากกว่าจะพาร่างบางมาถึงมือหมอได้ทันการ อีกทั้งสภาพก็ไม่สู้ดีนักและยังหมดสติอีก

ตึก ตึก ตึกๆๆๆๆ

"ฮึก!..ไอ้เดียร์!..ไอ้เดียร์อยู่ไหน!..ฮึก!..ไอ้เดียร์อยู่ไหน..ฮือออ!"

"เดียร์ถึงมือหมอแล้วไม่ต้องเป็นห่วงนะ..ใจเย็นๆก่อน"

"ฮึก!..ใคร..ใครทำเพื่อนกู..ใครทำ..ฮึก!..กูถามว่าใครทำ!!"

"โยใจเย็นๆ..ไม่มี​ใครทำเดียร์ทั้งนั้น..มันเป็นอุบัติเหตุ"

"กูไม่เชื่อ!..ฮึก!..ไม่มีทาง!..ฮึก!..กูอยากรู้ว่าใครทำ!!..ฮึก..ฮือออออ!"

ผมมองไอ้โยอย่างสำนึกผิดในสิ่งที่ทำ มันดูโหดร้ายใช่มั้ยละถึงตอนนี้เวรกรรมมันก็จะตามสนองผมแล้ว

ไอ้บูมเพื่อนซี้ผมรีบมาประคองไอ้โยไว้ทันทีที่ร้องไห้หนักเอาการคอยเป็นห่วงเพื่อนรักที่ตอนนี้เข้าห้องฉุกเฉินไปนานมากแล้วเหมือนกัน

"ไอ้เสือ..มันเกิดอะไรขึ้นวะ..ทำไมเดียร์ถึงเป็นแบบนั้น..ใครทำหรือว่ามันเป็นอุบัติเหตุ"

"มันไม่ใช่อุบัติเหตุ..."

"อ่าว..แล้วถ้าไม่ใช่ทำไมเดียร์ถึง..."

"มันเป็นเพราะกูเองแหละ..กูทำเดียร์เอง"

ไอ้ภาคมองหน้าผมแบบไม่เชื่อสายตาทุกคนตอนนี้ต่างจับจ้องมาที่ผม แล้วทันใดนั้นร่างของใครบางคนก็ลุกขึ้นและเดินเข้าหาผมอย่างรวดแล้วก่อนจะฝากรอยไว้บนใบหน้าผมอีกครั้ง

เพี้ยะ!

"มึงทำเพื่อนกู!..ฮึก!..มึงทำมันทำไม..ไอ้เสือมึงทำเดียร์ทำไม..ฮึก..ฮืออออ..นั่นมันเพื่อนกูนะ!!"

"พอแล้วโย..ใจเย็นๆก่อน..เสือมันคงไม่ได้ตั้งใจ..ใช่มั้ยไอ้เสือ"

แต่ก็อาจจะน้อยคนนักที่จะเชื่อว่าคนอย่างผมจะไม่ได้ทำ คนที่เชื่อแบบนั้นก็มีแค่ไอ้ว่านเท่านั้นที่กำลังเข้ามาห้ามปรามไอ้โยไว้

แววตาของทุกคนที่ไว้ใจผมตลอดมาว่าจะสามารถดูแลร่างบางได้ให้ดีที่สุด แต่มันพังทลายลงเมื่อผมกลายเป็นคนเจ้าอารมณ์และไม่คิดที่จะฟังใครตั้งแต่เริ่ม

"มึงคิดว่ามันไม่ได้ตั้งใจหรอ!!!..มึงยังเชื่อใจมันอีกรึไง!!..มันทำเดียร์นะเว้ย!!..ฮึก..มึงได้ยินมั้ย!..มันทำให้เดียร์เป็นแบบนี้!!!"

"พอแล้วโย..ว่านมึงไปนั่งพักก่อนเถอะ..เดี๋ยวกูจัดการเอง"

คนที่เข้ามาช่วยไอ้ว่านคือไอ้บูมมันดึงไอ้โยเข้าไปกอดไว้อย่างหลวมๆ ผมเองมองภาพตรงหน้ามันก็หวนทำให้คิดถึงร่างบางขึ้นมาทันที ขอแค่ตอนนี้ขอให้ร่างบางปลอดภัยก็พอ

"ทำไมมันนานขนาดนี้วะ?"

"มึงก็ใจเย็นๆหน่อยสิวะ..ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะที่พลัดตกลงไปแบบนั้น"

"กูรู้..ตอนนี้กูไม่รู้จะเอาไงต่อแล้วเนี้ย..กูเครียดว่ะ"

นี่มันก็นานมากแล้ว เวลามันเดินช้ากว่าที่ผมคาดไว้ซะอีก ถึงตอนนี้ยังไม่มีวี่แววว่าประตูห้องฉุกเฉินจะเปิดขึ้นเลยสักครั้ง

ผมได้แต่นั่งกุมขมับแล้วสงบสติอารมณ์ให้เย็นไว้ที่สุดเพื่อที่จะไม่พังประตูนั่นเข้าไป ด้านข้างก็ยังมีเพื่อนๆนั่งรอเหมือนผมเช่นกัน

เวลาผ่านไปราวๆเกือบหนึ่งชั่วโมงภายในห้องฉุกเฉิน ผมที่นั่งรอแล้วรอเล่าคอยเฝ้ามองประตูที่จะเปิดขึ้นแต่ก็ไร้วี่แวว ความรู้สึกมันเริ่มตีวนกันไปหมดตั้งแต่ตอนนี้ร่างบางพลัดตกลงไปแต่ผมก็ยังเป็นคนแรกที่พร้อมจะเป็นคนที่ช่วยร่างบางโดยยอมเสี่ยงที่จะลงไปแล้วเอาตัวร่างบางขึ้นมาแล้วพามาให้ถึงมือหมอให้เร็วที่สุด

"ไอ้เสือ..ตัวมึงมีแต่แผลมีแต่รอยชํ้า..ไปหาทำแผลแล้วทายาหน่อยไม่ดีหรอ"

"ไม่..กูไม่เป็นไร..กูจะรอหมอ"

"แต่อาการมึงไม่ดีเลยนะ..ไหวแน่หรอ"

"อืม..กูไหว"

ผมพยักหน้าให้กับไอ้ภาคที่นั่งข้างๆผมแล้วใช้มือตบบ่าผมเบาๆเพื่อให้กำลังใจ แต่ว่ายังคงมีสายตาคู่นึงจ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา มันใช่เวลาที่จะมาจ้องกันตอนนี้มั้ย

"สะใจมึงรึยังละ...สมใจมึงเลยละสิ..หึ"

"หุบปากมึงไปซะ"

"พวกมึงสองคนหยุดเลยนะ..แล้วอย่าคิดที่จะมีเรื่องกันทีนี่..กูขอพูดไว้เลย"

ไอ้ว่านยืนคำขาดก่อนจะมองผมสลับกับไอ้เวลที่เหยียดมองผมอย่างไม่แยแส ผมเองก็หมดอารมณ์ที่จะทะเลาะกับมัน

เอาเวลาที่จะทะเลาะมาห่วงร่างบางที่อยู่ในห้องฉุกเฉินไม่ดีกว่าหรอกหรอ?

กึก!

ในขณะนั้นเองประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกเปิดขึ้น ทำเอาใจผมต้องมาลุ้นแล้วภาวนาให้ร่างบางปลอดภัยไปพร้อมๆกัน

"หมอครับ..เค้าเป็นยังบ้าง..แฟนผมอ่ะครับหมอ..เค้าเป็นยังไงบ้าง"

"คนไข้ปลอดภัยดีครับ..ตอนนี้ขอให้คนไข้รอพักฟื้นนะครับ..ถ้าคนไข้ฟื้นขึ้นมาอีกที..หมอคงต้องเช็คร่างกายคนไข้อีกครั้งครับ..หมอขอย้ายคนไข้ไปห้องพักฟื้นก่อนนะครับ"

"ครับหมอ..ขอบคุณมากนะครับ"

ทุกคนคงจะได้ยินชัดเจนว่าร่างบางปลอดภัยดีแล้วเหลือแค่รอพักฟื้นเท่านั้นเอง แบบนี้ผมก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อยแต่มันก็ไม่ใช่ร้อยเปอร์เซ็นหรอกที่จะดีใจแล้วโล่งอกได้ขนาดนี้

หลังจากนั้นร่างบางถูกย้ายมาที่ห้องพักฟื้นเรียบร้อยแล้ว ผมปล่อยให้คนอื่นๆอยู่ในห้องพักฟื้นของร่างบางส่วนผมเองก็มาเคลียร์เรื่องค่ารักษาพยาบาลก่อนจะกลับมาที่ห้องพักฟื้นของร่างบางอีกครั้ง

แกร๊ก!

ผมเปิดประตูห้องเข้าไปภายในห้องกว้างรูปสี่เหลี่ยมจัสตุรัส กวาดสายตามองและจับจ้องไปที่ร่างของใครบางคนที่กำลังนอนหลับอยู่ข้างๆก็มีสายนํ้าเกลือโยงมาเจาะเข้าที่หลังมือเพื่อให้นํ้าเกลือแก่ร่างกาย อีกทั้งตามใบหน้าและแขนยังมีรอยแผลถลอกและฟกชํ้า หนํ้าซํ้ายังมีผ้าก็อตพันรอบศรีษะเอาไว้อีก

"ไอ้เสือ..มึงจะเฝ้าเดียร์ที่นี่อยู่แล้วใช่มั้ย..เดี๋ยวกูขอกลับไปเก็บของก่อนนะ"

"อืมๆ"

"ถ้าเดียร์ฟื้นแล้วก็บอกกูด้วยนะ"

ผมพยักให้ไอ้ภาคที่กำลังอุ้มไอ้โยที่กำลังหลับ คงจะเหนื่อยกันมามากแล้วละทุกคนต่างฝากให้ผมดูแลร่างบางถึงแบบนั้นผมก็ต้องเป็นคนแรกที่ร่างบางจะลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นผมเป็นคนแรกอยู่ดี

ในใจผมเชื่ออย่างนั้น ผมหาเก้าอี้มาสักตัวนึงก่อนจะเอามานั่งลงข้างๆเตียงของร่างบาง ผมมองใบหน้าหวานที่กำลังอยู่ในวังวลแห่งการหลับใหลที่ไม่รู้ว่าจะตื่นขึ้นมาตอนไหนกัน

"ขอให้ฟื้นขึ้นมาไวๆนะเดียร์"

นี่ไม่ใช่ประโยคที่ผมเป็นคนกล่าวขึ้นแต่เป็นไอ้เวลที่ยืนมองคนที่กำลังหลับอย่างเป็นห่วงก่อนจะค่อยๆนั่งลงบนโซฟาตัวยาวอีกด้านหนึ่ง

ผมได้แค่มองมันและไม่ได้จะติอะไร มีเพียงแค่เอื้อมมือไปจับกับมือเรียวบางเอาไว้และออกแรงบีบเบาๆคอยจ้องมองคนที่กำลังหลับ

"ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้..กูก็ขอเป็นแมวขโมยอย่างที่มึงว่าดีกว่า"

"..."

"ไม่อยากจะเชื่อตัวเอง..เหอะ..ไหนว่ารักไง..นั่นรักของมึงหรอวะ..ความจริงกูก็ไม่ได้อยากจะเสือกนะ..แต่กูทนไม่ได้ว่ะ"

นั่นสินะ สิ่งที่ผมทำมันไร้สติและเหตุผลตั้งแต่เริ่มต้น ความบ้าอำนาจและเอาแต่ใจอย่างผมไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องจนทำให้ตัวแทบกระอักเลือดขนาดนี้ เมื่อเห็นร่างบางตกอยู่ในสภาพแบบนี้

"อยากจะอยู่รอเดียร์ฟื้นด้วยคนหรอกหรอ"

"อืม"

"กูนี่แม่งโง่จริงๆเลยว่ะ...คิดมากระแวงมาก..หึงมาก..นี่กูทำอะไรลงไป"

ผมจับให้หลังมือของร่างที่กำลังมีไออุ่นแล้วแนบชิดริมฝีปากเบาๆลงบนหลังมือของร่างบางแล้วเอ่ยถามตัวเองก่อนจะมองใบหน้าหวาน

"มึงคงรักเดียร์มากสินะ..ไอ้กูก็นึกว่าตอนแรกมึงจะเล่นๆซะอีก..หึ"

"กูไม่คิดที่จะล้อเล่นอยู่แล้ว..กูไม่ใช่มึง..เมื่อตอนที่มึงทิ้งเค้าไป"

ผมเลื่อนสายตาจากใบหน้าหวานจ้องมองใบหน้าไอ้เวลแทน มันเผยยิ้มที่มุมปากก่อนจะสบตากับผม

"หึ..ใช่กูทิ้งเดียร์ไปเอง..แต่กูรู้ว่ามันสายเกินไปแล้วสำหรับกู..ถึงตอนนี้กูก็เอาเค้ามาจากมึงไม่ได้..ใช่มั้ยละ"

"มึงก็รู้ตัวดี"

อดีตของร่างบางที่ไม่น่าจดจำ ตัวผมเองก็เป็นคนที่เข้าไปในชีวิตของร่างบางและยังเป็นคนที่เข้ามาแทนที่คนในอดีต ความรักที่กำลังจะไปด้วยดีและจะไม่เจ็บปวด

แต่ผมกลับทำให้มันแตกหักซะเอง...

"กูจะบอกให้นะ..สำหรับเดียร์น่ะ..ไม่มีใครมาแทนที่มึงได้อีกแล้ว..กูรู้สึกผิดที่ทำให้เดียร์เป็นแบบนี้เหมือนกัน.."

"..."

"ถึงตอนนั้นกูจะเป็นคนที่ทิ้งเดียร์เอง..แต่พอกูคิดจะกลับมาหาเดียร์..มันก็สายไปแล้ว...เดียร์มีคนที่มาแทนที่ไม่ได้แล้ว..คนนั้นก็คือมึง..ที่กูแทนที่ไม่ได้"

มันเล่าอย่างไร้อารมณ์และความรู้สึกเหมือนกำลังเล่าให้มันหายไปในอากาศแต่ผมกลับได้ยินและรับรู้

ผมมองใบหน้าหวานที่ไม่มีวี่แววจะลืมตาฟื้นขึ้นมาแต่รู้แค่ว่าตอนนี้คนที่ผมรักเค้าปลอดภัยผมก็อุ่นใจขึ้นมาบ้างแล้วละ

"มึงนี่โชคดีเนอะไอ้เสือใหญ่..เหอะ..ทำบุญด้วยอะไรถึงมีคนรักแบบเดียร์อย่างนี้..กูนี่พลาดจริงๆ"

"แน่นอนว่ามึงพลาด...ตอนนี้กูเองก็พลาด..แถมผิดพลาดอย่างมหันต์"

ใช่แล้วละ มันเป็นเรื่องผิดพลากอย่างแรงสำหรับผมและร่างบาง แค่ตอนนี้ขอให้ร่างบางรีบหายไวๆแล้วฟื้นขึ้นมา แล้วจะโกรธจะเกลียดผมก็ช่างเถอะแต่ผมก็จะยอมรับมันไว้เพราะถือว่านี่แหละมันคือบทลงโทษสำหรับคนอย่างผม...

"รีบฟื้นคนขึ้นมานะเดียร์...เสือรออยู่"













​ติดตามตอนต่อไป

​วาปร์!! มาแล้วววววววว ตอนนี้ก็เหมือนเดิมไรท์ขอไม่อ่านเม้นนะเพื่อไรท์ยังคงกลัวรองเท้าหลายๆคู่ลอยมาแตะหน้าเหมือนกัน

ปล.สปอยนิดๆแล้วชีวิตจะดี ตอนหน้าเสือใหญ่คงได้รับกรรมแล้วละ ไม่ต้องห่วงนะรีดดดดด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น