Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่50 : ผมทำอะไรผิด Pat.2

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่50 : ผมทำอะไรผิด Pat.2

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.1k

ความคิดเห็น : 72

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2561 13:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่50 : ผมทำอะไรผิด Pat.2
แบบอักษร

​หลังจากที่ผมได้ไปตามไอ้เถื่อนมากินข้าวแล้วตอนนี้ทุกคนก็ต่างแยกย้ายพากันไปอาบนํ้ากันหมดที่โต๊ะก็เหลือไอ้เวล ไอ้เถื่อน และผมที่กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ 

ตลอดเวลากินข้าวไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุย ผมเห็นแล้วละว่าไอ้เถื่อนคงจะไม่พอใจอะไรผมแน่ๆเลย ถ้าถามมันตอนนี้มันจะตอบผมรึเปล่า

"นี่เดียร์..เมื่อกี้ที่เดียร์ไปตามไอ้เสืออ่ะ..อาจารย์เค้าจะแจกเมล็ดพืชให้เราไปลองปลูกเองที่บ้านด้วย..แจกพรุ่งนี้อ่ะ"

"ดีดิแบบนี้..แต่เราอยู่คอนโดไม่มีที่ปลูกหรอก..เดี๋ยวกลับไปจะหากระถางมาไว้ลองปลูกแล้วกัน"

คนที่ทำลายความเงียบคือไอ้เวลที่ชวนผมคุยเรื่องที่จะมีการแจกเมล็ดพันธ์ุให้ลองไปปลูกเองที่บ้านด้วยละ ผมเองก็สนใจแล้วก็ดีใจขึ้นมาหน่อยว่าอย่างน้อยมันก็ไม่เงียบจนเกินไป

เว้นแต่ ไอ้เถื่อนที่นั่งข้างๆผมดูเหมือนมันจะไม่ใส่ใจที่ผมคุยกับไอ้เวลด้วยซํ้ามันเองก็นั่งเมินแล้วกินข้าวในจานตัวเองต่อไป

"เดียร์กับไอ้เสือยังไม่มีนํ้ากินเลยนิ..เดี๋ยวเราไปเอาให้นะ"

"อ่า..อื้ม!..ขอบคุณนะ"

ไอ้เวลรับพยักหน้าให้ผมก่อนที่มันจะลุกไปเอานํ้ามาให้ผมและไอ้เถื่อน จังหวะนี้แหละเป็นโอกาสแล้วที่ผมจะได้ถามไอ้เถื่อน

"เป็นอะไรไป...ไม่สบายจริงๆรึเปล่าเนี่ย"

"..."

นี่ขนาดผมถามอย่างอารมณ์ดีแล้วยังอมยิ้มให้มันแต่มันก็กลับทำหน้าเรียบนิ่งแล้วก็ตักข้าวใส่ปากตัวเองเหมือนผมไม่ได้ถาม

มันคงเมนส์มาหรือไรผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็ได้แต่ทำหน้าเอ๋อๆงงๆแล้วก็กินข้าวในจานตัวเองต่อ พอดีเลยที่ผมตักแกงจืดพอดีเลยจะตักให้ไอ้เถื่อน

"นี่เสือ..อ่ะแกงจืด..เดียร์ทำเองเลยนะ"

ผมยิ้มให้มันประจวบแกงจืดที่ตักก็อยู่ในช้อนแล้วแล้วกำลังจะเลื่อนช้อนเพื่อจะเอาแกงจืดให้มัน แต่ว่ามันกลับเลื่อนจานหนี

"ไม่ต้อง..เดี๋ยวตักกินเองได้"

"แต่เดียร์ตักแล้วนี่..อ่ะๆ..เดียร์ตักมาแล้วนะ..เสือไม่กินจริงหรอ?"

ผมพูดแบบติดตลกถึงคนที่ผมจะหวังดีตักแกงจืดให้มันก็ทำหน้าเฉยเมยแล้วไม่คิดจะมองหน้าผมเลย แต่ผมก็ดึงดันที่จะเอาแกงจืดให้มันอยู่ดี

"น่านะ..เนี่ยๆเสือชอบกินแกงจืดไม่ใช่หรอ..นะๆ"

"ไม่เอา..ไม่อยากกิน"

"แต่ตักมาแล้วนี่..เสือไม่กินเดียร์กินนะ"

"กินไปเถอะ"

"บ้าหรอ..เดียร์ตักให้เสือนั่นแหละ..นะๆ..กินเถอะ"

ผมนี่ก็แปลกคนที่จะดึงดันให้กินอยู่ได้มันน่ารำคาญใช่มั้ยละ แต่คนที่ถูกผมตื้อแบบนี้ทุกครั้งมันก็ยอมกินตลอดแต่ตอนนี้กลับไม่

ดูเหมือนมันจะรำคาญแล้วเหมือนกันรึเปล่า...

"เอาจานมาเถอะน่า..เดียร์ตักให้เสือกินนะ"

"ก็บอกว่าไม่กินไง!..พูดไม่รู้เรื่องหรอวะ!!"

"..."

เสียงตะคอกดังลั่นทำเอาผมนิ่งงันไปกับท่าทีที่ไม่พอใจเป็นอย่างมากจากร่างสูงที่นั่งข้างๆ ถึงตอนที่มันจะตะคอกออกมาจะไม่ค่อยมีคนก็เถอะแต่มันก็ดังมากจนผมตะลึงไปเลย

ผมที่นั่งอยู่ใกล้ๆมันเองยังตกใจ ผมเลยชักมือที่ถือช้อนที่มีแกงจืดอยู่กลับมาใส่จานตัวเอง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตอนนี้อยากจะร้องไห้ขนาดไหน

"อ่ะเดียร์นํ้า...พอดีนํ้าแข็งมันหมดอ่ะเลยต้องรอ..โทษทีนานไปหน่อย"

"ขอบคุณนะ"

โชคดีไอ้เวลมาพอดีมันมาพร้อมกับแก้วนํ้าสองใบที่ข้างในมีนํ้าและนํ้าแข็งมาพร้อมดื่ม 

หลังจากที่ไอ้เถื่อนตะคอกใส่ผมสีหน้ามันก็เฉยชาเหมือนเดิมราวกับว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นผมที่แอบมองมันบ่อยจนไอ้เวลเห็นว่าผมคงจะทะเลาะกับไอ้เถื่อนอยู่แน่

"ทะเลาะกันหรอ?"

"ห๊ะ..ปะ..เปล่านี่..ไม่ได้ทะเลาะกัน"

"ไม่ได้ทะเลาะกันแล้วทำไมเดียร์เหมือนจะร้องไห้เลยละ"

ถึงจุดนี้นํ้าตาที่คลออยู่ภายในดวงตามันก็อยากจะไหลออกมาแต่ผมกลั้นไว้ไม่ให้มันไหลออกมาจะดีกว่า ผมเห็นว่าไอ้เถื่อนมองผมอยู่เหมือนกันแต่มันก็เบือนหน้าหนี

ใจผมตอนนี้มันเจ็บจี๊ดๆ รู้สึกงุนงงไปทุกอย่าง นี่ผมเป็นคนผิดตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วตอนไหนที่ผมทำอะไรผิด

"เอ่อ..เราอิ่มแล้ว..เอาจานไปเก็บก่อนนะ"

ผมยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้มีแต่สายตาคู่นึงของไอ้เวลจับจ้องมองมาที่ผมแต่อีกคู่กลับมองออกไปที่อื่นโดยไม่คิดจะหันมามองผมเลย

ผมหยิบจานแล้วเก็บจานกับข้าวอื่นๆที่หมดแล้วและเดินถือมันไปพร้อมที่เค้าจัดไว้ให้เก็บจาน เมื่อผมเก็บเสร็จทันทีที่เดินออกมาก็เจอไอ้เวลยืนรออยู่พอดี

"ไม่ต้องร้อง...ปล่อยให้มันสงบสติอารมณ์บ้าง..ตอนนี้มันกำลังโมโหอยู่ รู้รึเปล่า"

"อืม..รู้..แต่ยังไม่รู้ตัวเองเลยว่าทำอะไรผิด"

"คงเป็นมันเมื่อตอนบ่ายจริงๆด้วย"

ผมที่กำลังเหม่อมองไปทางอื่นเมื่อได้ยินไอ้เวลพูดขึ้นผมก็แหงนหน้ามองมันทันทีประจวบกับมันก็มองผมเช่นกัน

"หมายความว่าไง?"

"คงเป็นมันที่มาเห็นแล้วเข้าใจผิด..ก็ตอนที่เดียร์จะล้มนั่นไงแล้วเวลช่วยดึงไว้พอดี..คงเป็นตอนนั้น"

"ทำไมมันไม่ถามบ้างเลยนะว่าเรื่องมันเป็นยังไง..เงียบแบบนี้ใครมันจะไปรู้กันว่าเราทำอะไรผิด"

"เห้อออ!..เดียร์ไม่ผิดเสมอไปหรอก..อุบัติเหตุใครมันจะอยากให้เกิดกันละ..ถ้าเวลไม่ช่วยแล้วเดียร์ล้ม..คนที่จะถูกเด็ดหัวคือเวลนะ"

ไอ้เวลมันก็ใช่ว่าจะผิดไปด้วยถ้าเมื่อตอนบ่ายมันไม่ช่วยผมไว้แล้วผมเจ็บตัวขึ้นมา ไม่ใช่ผมที่จะเดือดร้อนเจ็บตัวแต่เป็นไอ้เถื่อนด้วยที่จะเด็ดหัวไอ้เวล

"ถึงไปพูดอธิบายให้มันฟังตอนนี้คงไม่ดีหรอก..มันคงไม่ฟัง..รอดูตอนมันอารมณ์ดีกว่านี้หน่อยมั้ย"

"ถ้าปล่อยไว้แบบนี้..มันจะไม่แย่กว่าเดิมอีกหรอ"

ไอ้เวลเอื้อมมือมาขยี้หัวผมทันทีแล้วมันก็หัวเราะออกมาเหมือนจะไม่อยากให้ผมเครียดสักเท่าไหร่ แต่กลับกันผมนี่ยิ่งเครียดกว่าเดิม

"ไม่หรอก..ไปอาบนํ้าแล้วก็ไปนอนซะไป..มัวแต่มาเครียด..พรุ่งนี้มันก็จะมาถึงแล้วคงต้องได้คุยแน่ๆ"

"อื้อ!..เดี๋ยวขอไปดูเสือก่อนว่ากินข้าวเสร็จรึยัง"

ผมพยักหน้าให้กับไอ้เวลถึงจะใจชื้นขึ้นมานิดนึงก็เถอะ แต่ก็เครียดอยู่ดี

ผมเดินกลับมาที่โต๊ที่เรานั่งกินข้าวกันเมื่อกี้นี้ แต่ก็ไม่เห็นไอ้เถื่อนแล้ว ผมมองซ้ายมองขวามันเองก็อาจจะกลับไปที่หอพักแล้วอาบนํ้าเข้านอนไปแล้วละ ผมถอดใจที่จะคิดยืนรอมันเลยหมุนตัวหันหลังจะเดินกลับ...

ปึก!

"อึก!..อะ..อ่าว..นึกว่าไปแล้วซะอีก"

หมับ!

ผมหมุนตัวที่จะเดินกลับแต่ก็หันกลับไปชนกับคนที่อยู่ด้านหลังจนเซนิดหน่อย ไอ้เถื่อนที่หน้าตาไม่สบอารมณ์เหมือนเดิมเอื้อมมือมาจับข้อมือผมไว้ เล่นเอาผมนิ่วหน้าทันที

"อึก!..เสือ..เดียร์เจ็บนะ!..ปะ..เป็นอะไรไปอีกละ"

"จะกลับไปหามันแล้วหรอ?"

"กะ..กลับอะไร..พูดถึงอะไรกันแน่"

เสียงเย็นชาราวกับคนที่ผมไม่เคยรู้จักและคุ้นเคย สีหน้ามีแต่ความเรียบเฉยเหมือนกับว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้เป็นเรื่อปกติ

ผมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บและไม่คิดว่ามันจะฟังผมเหมือนกัน ณ ตอนนี้

"ถามว่าจะกลับไปหามันแล้วใช่มั้ย!?"

"อย่ามาตะคอกใส่เดียร์นะเสือใหญ่..ไปสงบสติอารมณ์ก่อนไป..แล้วเราค่อยมาคุยกัน"

"ตอบไม่ตรงคำถาม...จะกลับไปอยู่กับมันใช่มั้ย!"

ผมสบัดมือมันทิ้งแล้วพยายามจะเดินหนีแต่มือหนากลับคว้าข้อมือผมไว้ได้ทันอีกครั้ง คราวนี้ดูมันจะไม่พอใจมากขึ้นกว่าเดิม

ที่มันถามว่าผมจะกลับไปอะไรนั่น แสดงว่ามันคงคิดว่าผมจะกลับไปหาไอ้เวลสินะ

"ยังไม่ตอบ..แล้วอย่ามาเดินหนี"

"อึก!..ตอนนี้จะไม่คุย..ถ้าใจเย็นเมื่อไหร่ก็ค่อยมาคุย..ได้ยินมั้ย"

"ไม่!..ก็ตอบมาสิไอ้ที่ถามไปนั่นไง"

มันจ้องหน้าผมเขม็งพร้อมกับออกแรงบีบที่ข้อมือผมขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้ถึงมันจะเจ็บแล้วเหมือนกระดูกจะแตกเป็นๆเสี่ยงๆ คงไม่เท่ากับใจผมหรอกที่มันปวดร้าวมากแค่ไหน

ผมเงยหน้าสบตามัน ดวงตาที่กำลังจะมีนํ้าใสๆไหลออกมาต่อหน้าต่อตาไอ้คนใจร้ายแบบมันให้เห็น แต่ผมจะไม่ร้องไห้เด็ดขาด ผมจะไม่ให้คนใจร้ายแบบมันเห็นผมร้องไห้แน่ๆ

"ถ้าจำสัญญาที่ให้ไว้ได้..แล้วเดียร์ยังไม่คิดที่จะพูดว่าจะไป..นั่นแหละ..คือคำตอบ"

"หึ..พูดแบบนี้แต่ก็แอบไปหามันงั้นหรอ..ไม่สําส่อนไปหน่อยหรอ"

เพี้ยะ!

ฝ่ามือผมตบเข้าไปที่แก้มข้างซ้ายของไอ้เถื่อนจนหันไปตามแรง มันหันกลับมาอีกครั้งพร้อมกับมองหน้าผมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"มันจะมากเกินไปแล้วนะ!..ไว้ค่อยมาคุยกันใหม่เถอะ!"

"ไม่!"

สถานการณ์เริ่มแย่ลงไปทุกทีพยายามจะอธิบายก็ไม่ได้ผล พยายามจะใจเย็นขึ้นแล้วจะเคลียร์ให้เข้าใจแต่อีกฝ่ายก็อารมณ์ร้อนเกินไปจนแทบจะคุยกันไม่รู้เรื่อง

ทันทีที่ทั้งผมและไอ้เถื่อนต่างคนต่างจ้องหน้ากันอยู่นั้น ไอ้เวลก็เดินเข้ามาพอดีแล้วเหมือนจะเข้ามาช่วยห้ามปรามไอ้เถื่อนเอาไว้ เพราะตอนนี้มันอารมณ์ร้อนสุดๆ

"นี่มันดึกแล้วนะ..แยกย้ายไปนอนก่อนเหอะ..พรุ่งนี้ค่อยคุยกันใหม่ไม่ดีกว่าหรอ"

"ไม่!..จนกว่ากูจะได้คำตอบ"

"ไม่กลับ..ได้ยินชัดเจนแล้วใช่มั้ย..ได้ยินแล้วก็ปล่อย"

ผมพยายามจะสะบัดมือหนาของไอ้เถื่อนออก ถึงคำตอบจะออกมาจากปากแบบไม่สบอารมณ์ผมนักแต่ผมก็พร้อมที่จะปฏิเสธว่าจะกลับไป

ไอ้เวลเอื้อมมือมาจับข้อมือผมอีกข้างเหมือนจะพาผมกลับที่พัก แต่กลับยิ่งทำให้อีกคนโมโหมากขึ้นกว่าเดิม

"ไปกันเถอะเดียร์..มันดึกมากแล้วนะ..มีอะไรก็ค่อยคุยกันทีหลังเถอะ"

"อย่ามายุ่งกับเรื่องของกู!..ปล่อย!"

"นายต่างหากที่จะต้องปล่อย"

ไม่อยากใจร้ายที่จะพูดแบบนี้กับมันหรอก มันอาจจะดูเจ็บแล้วผมละที่มันถามที่มันเข้าใจผิด ผมจะไม่เจ็บมากกว่ามันอีกหรอ

"คล้อยตามมันอยู่ได้..กลับไปหามันแล้วก็พูดมาเถอะ!"

"ทำไมต้องให้พูดซํ้า..เมื่อกี้ตอบไปชัดเจนแล้วนะ"

"ชัดเจนแต่คำพูดน่ะสิ..แล้วการกระทำละ..ให้มันจับลูบคลำอยู่ได้..แน่ใจหรอ"

"มึงมันจะมากเกินไปแล้วนะเสือ...จะหึงจะหวงก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยสิวะ..คนที่ไม่รู้เรื่องจะทำให้เค้าเครียดเปล่าๆนะ"

"มึงเองก็เหมือนกันไอ้เวล..ไม่ต้องมาพูดดีไปหรอก..หึ..เมียกู..กูดูแลเองได้"

"อ๊ะ!..เดี๋ยว!..จะพาไปไหน..ปล่อยนะ"

ไอ้เถื่อนกระชากผมให้ออกห่างไอ้เวลทันทีก่อนที่มันจะพาผมเดินมาที่ไหนก็ไม่รู้ ตอนนี้มันก็ดึกมาแล้วแสงไฟที่ส่องสว่างยังส่องมาไม่ถึงที่ไอ้เถื่อนพาผมเดินมาเลย

"จะพาไปไหน..ปล่อยนะ!...ปล่อย!.."

"ทีแรกก็ว่าจะขอโทษแล้วละ..แต่เห็นปกป้องมันขนาดนั้น..คงไม่ต้องแล้วใช่มั้ย?"

"ไอ้เสือ!..มึงปล่อยเดียร์เดี๋ยวนี้เลยนะ"

ไม่นานคนที่มันเดินตามมาติดๆอย่างไอ้เวลก็รีบเดินเข้ามาจับข้อมือผมไว้ทันที แต่ก็ต้องถูกไอ้เถื่อนผลักให้เซไปอีกทาง

"ไม่ต้องมายุ่งกับเรื่องของกู...ไอ้แมวขี้ขโมย"

"หึ...กูไม่ขโมยหรอก..แต่กูจะเอาไปต่อหน้าต่อตามึงเองนี่แหละ!..เดียร์กลับไปที่พักกัน"

"อย่าคิดจะมาจับเมียกู!..จะไปไหนก็ไป!"

"เสือใหญ่!..อย่าลามไปพาลคนอื่นนะ"

"ก็เพราะมันไม่ใช่หรอห๊ะ!..ที่ทำให้เมียกูสั่นระริกระรี้อยากจะกลับไปหาผัวเก่าขนาดนี้!"

"มันจะเกินไปแล้วนะไอ้เสือ...มึงดูถูกเดียร์มากเกินไปแล้วนะ!"

ไอ้เถื่อนมองผมอย่างเฉยชาก่อนจะจ้องหน้าไอ้เวลที่มองผมอย่างห่วงๆ มันหัวเราะในลำคอที่เห็นท่าทีของไอ้เวลที่จะเป็นห่วงผมออกนอกหน้านอกตา

แล้วผมละ ผมที่เป็นคนกลางละ ไม่คิดจะแคร์ความรู้สึกตอนนี้ก็ขอร้องละปล่อยให้ตัวผมเองอยู่คนเดียวสักพักไม่ได้หรอ

"อาลัยอาวรกันจังนะ...อยากจะกลับไปหามันขึ้นมาแล้วละสิ"

"มึงนี่มัน..."

"หยุดสักที!!..ถ้ามึงไม่คิดว่ากูจะซื่อสัตย์ต่อมึง!..ก็ต่างคนต่างอยู่ไปเลย!..มึงแม่งเอาแต่ใจตัวเอง..เคยฟังกูบ้างมั้ยห๊ะ!"

"ฟัง..ก็ฟังอยู่นี่ไง!..คำพูดบ้างทีมันก็ฟังไม่ขึ้นหรอกนะ!..มัวแต่แสดงอาลัยอาวรเป็นห่วงมันขนาดนี้..คิดจะกลับไปหามันแล้วใช่มั้ยละห๊ะ!..แล้วนํ้าตานั่นน่ะ..มันแค่แสดงรึเปล่า?"

"ไอ้เ-ี้ยเสือ..มึงนี่แม่งเลวชิบ***"

ผัวะ!

ไอ้เวลเดินเข้าหาไอ้เถื่อนอย่างรวดเร็วก่อนจะกระชากคอเสือไอ้เถื่อนและปล่อยหมัดเข้าหน้าไอ้เถื่อนไปหนึ่งที ไอ้เถื่อนหันกลับมาอีกครั้งพร้อมกับแสยะยิ้ม ก่อนที่คำพูดหมาๆของมันจะออกมาจากปาก

แต่จะรู้มั้ยว่า คำพูดของมันกรีดลึกและแทงใจผมขนาดไหน

"หึ!..ร่านๆแบบนี้ก็ทำมึงใจสั่นได้สินะ..เอามั้ยละ..กูยกให้!"

"ไอ้เ-ี้ยเสือ!!!"

ผัวะ! ผัวะ!

"เวล!..เวลพอแล้ว..หยุดได้แล้ว..ฮึก..บอกให้หยุดได้แล้ว"

"มึงคิดว่ากูจะให้มึงต่อยกูได้ฝ่ายเดียวรึไง..ไอ้แมวขโมย!"

ผัวะ!!

หลังจากที่ไอ้เถื่อนปล่อยให้ไอ้เวลปล่อยหมัดใส่อยู่ฝ่ายเดียวมันก็หันมาแสยะยิ้มก่อนจะใส่หมัดหนักๆเข้าหน้าไอ้เวลจนเซเหมือนกัน

"หยุดเดี๋ยวนี้!..พวกมึงสองคนหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ..ได้ยินที่กูพูดมั้ย!"

ไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะดึงใครออกมาก่อนดี แต่ไม่ทันแล้วผมก้าวเข้าเข้าไปกระชากแขนไอ้เถื่อนทันทีแต่แรงมันอย่างกับหมีควายก็มีบ้างที่ผมจะเซเกือบล้มไปบ้าง

เหตุการณ์มันเร็วมากผมรั้งไอ้เถื่อนไว้ก็แทบจะไม่อยู่ไหนจะตะโกนสุดเสียงมันทั้งสองก็ยังคงยืนรัวแลกหมัดกันไปมา ไอ้เวลที่ดูเหมือนจะเป็นคนใจเย็นเมื่อเห็นแบบนี้แล้วก็ไม่ต่างจากไอ้เถื่อนเลย

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

"หุบปากหมาๆของมึงไอ้แล้วนะ..อย่าพูดให้เดียร์เสียใจอีก!"

"หึ...เรื่องของกูรึเปล่าละ..ไอ้แมวขโมย!"

"บอกให้หยุดไง!..ฟังกันหน่อยสิ..ได้ยินมั้ย!"

พวกมันสองคนรวมถึงผมด้วยจะรู้มั้ยว่าผมยืนอยู่ตรงที่ผมมายืนกับดูวิวกับไอ้เถื่อนเมื่อวันที่เรามาค่ายวันแรก จำได้ว่ามันเป็นทางลาดชันลึกลงไปเกือบสี่เมตรเลยไม่ใช่หรอ แสงไฟที่มันส่องมาไม่ถึงแต่ผมรับรู้ได้ว่านี่มันคือหน้าผา

ถึงมันจะไม่ลึกจนคนที่ร่วงลงไปตายได้แต่มันก็ยังอันตรายอยู่ดี แล้วยิ่งพวกมันแรงก็พอๆดันต่างจากผมที่แรงเริ่มหมดแล้วละ

"พอแล้ว!..ฮึก!..กูบอกให้พอไง!"

"มึงหยุดได้แล้วไอ้เสือ..เลิกบ้าสักที!"

"มึงต่างหากละ..เลิกคิดที่จะแย่งของกูรึยัง!"

เหมือนผมไม่มีตัวตนเลยตอนนี้ พวกมันสองตัวไม่คิดที่ตะแล้วสนใจผมสักนิดผมเองก็จนปัญญาแล้ว

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะกระชากไอ้เถื่อนออกมาได้จนสำเร็จ...

"บอกให้หยุดไงเล่า!!!..แยกย้ายกันไปนอนซะ!!"

"เป็นห่วงมันรึไงห๊ะ!!..จะปกป้องมันอีกนานมั้ย!!"

ไอ้เสือสะบัดแขนที่ผมจับมันไว้ มันสะบัดให้ออกห่างจากมันแรงมากจนผมเซไปด้านข้าง ผมที่เริ่มจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว

"มึงทำแรงไปรึเปล่าไอ้เสือ!..ถ้าเดียร์ล้มแล้วเจ็บขึ้นมาละ"

ถึงผมจะเซจนตัวถอยห่างมาจากไอ้เถื่อนแล้วแต่มันก็เอื้อมมือมาจับต้นแขนผมแล้วมองหน้าไอ้เวลก่อนจะหัวเราะออกมา

"ห่วงกันดีจังนะ..แอบไปล่อกันมารึเปล่า"

พรึ่บ!

"อ๊ะ!"

"เห้ย!!!"

ไอ้เถื่อนสะบัดต้นแขนผมออกจนผมเซไปด้านหลัง ในเมื่อแรงมันมากขนาดนั้นคงไม่แปลกที่มันจะทำให้ผมทรงตัวไม่อยู่แล้วลื่น

ผมเบิกตากว้างเมื่อเซไปทางด้านหลัง จนไม่มีที่จับ ผมกำลังจะร่วงลงไปแล้ว คนที่เห็นเหตุการณ์นี้คือไอ้เวลมันร้องลั่นด้วยความตกใจไม่คิดว่าไอ้เถื่อนจะสะบัดผมแรงขนาดนี้

"เดียร์!!!"

"สะ...เสือใหญ่!"

นี่คือชื่อคนที่ผมเรียกครั้งสุดท้ายก่อนที่ผมจะร่วงลงตกลงมา ผมกลิ้งตกลงไปอย่างกับลูกบอลแรงกระแทกที่ปะทะเข้ากับตัวรุนแรงไม่ใช่น้อย จนในที่สุดหัวผมก็กระแทกเข้ากับของแข็งอะไรบางอย่าง รู้ตัวแล้วใช้มือจับหัวตัวเองครั้งสุดท้ายก็เห็นเลือดที่ติดมือมาด้วย ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง...














​ติดตามตอนต่อไป

​แหะๆ มาถึงตอนนี้ไรท์ขอไม่อ่านเม้นดีกว่าเนอะ ถ้าอ่านแล้วคงโดนฝ่าเท้าหลายข้างนาบหน้าแน่ๆเลย ไรท์กลัว~~

ปล.อาจจะมีมาม่าเยอะน้าาา ไรท์หิวมาม่าอ่ะเลยอยากกิน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}