AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 37 ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง

ชื่อตอน : ตอนที่ 37 ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 318

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2561 07:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 37 ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง
แบบอักษร

ตอนที่ 37 ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง

**หยดน้ำตาไหลรินหยาดพื้น ความรู้สึกปีติดีใจปลื้มอยู่เต็มอก ช่วงเวลานับครึ่งปีกับการห่างหายของใครบางคนทำให้เธอเฝ้ารอคอย และตามหาเท่าที่ความสามารถของตนจะทำได้ ทั้งการป่าวประกาศในใบภารกิจ การออกไต่ถามตามหาตามสถานที่ต่างๆ เดินไปว่าจ้างนักผจญภัยระดับกลาง แลรวมถึงนั่งอธิษฐานทุกค่ำคืนจนมันกลายเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกในหัวใจ

**วันเวลาแต่ละวันผ่านไปอย่างเชื่องช้ากับหัวใจที่เฝ้ารอคอยใครบางคน แม้เขาคนนั้นจะเข้ามาอยู่ได้ไม่นานก็ผันผ่านจากไปโดยไร้ร่องรอย ....หนึ่งวันผ่านไปนานเหมือนหนึ่งปี..

******ณ ตอนที่เขาหายตัวไปเป็นวันรุ่งขึ้นหลังจากการจับฉลากอาวุธซึ่งได้เงินมากมาย เขาได้ทิ้งเหรียญจำนวนมากให้แก่กิลด์ ด้วยเหตุนี้เองเธอจึงสามารถนำไปแปลเปลี่ยนเป็นเสบียงอาหารเพื่อแจกจ่ายให้กับแต่ละหมู่บ้านที่อดอยากมานาน

******สาเหตุที่ทำแบบนี้นั่นเพราะเธอเข้าใจถึงคำว่าไม่มีเป็นอย่างดี นับจากวันที่พ่อของเธอจากไป กิลด์นี้ก็ถูกรังแกอย่างหนักหนา ทั้งโดนปล้นทรัพย์และของมีค่าหลายอย่างเหลือเพียงแต่สมบัติที่พ่อเก็บรักษาในที่ลับเป็นอย่างดีเท่านั้น และด้วยคำขอของพ่อที่อยากให้กิลด์ยังคงอยู่ เธอจึงกัดฟันสู้ทนผ่านอุปสรรคน้อยใหญ่มากมาย ยิ่งทรัพยากรของกิลด์ขาดแคลนเหล่านักผจญภัยก็พากันลาออกจากกิลด์เหลือแต่เธอเพียงผู้เดียว

******ต้องอดมื้อกินมื้อ บางทีก็ไม่ได้กินอะไรเลยอยู่ช่วงใหญ่ๆ แต่เธอก็ไม่เคยยอมแพ้จนค่อยๆ ฟื้นฟูกิลด์มาจนถึงขนาดที่มีสมาชิกกิลด์ 6 คน พวกเขาต่างทุ่มเทกำลังกายเพื่อทำภารกิจอย่างหนักและกิลด์ก็ค่อยๆ ดีขึ้น

******ในขณะนั้นก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาขอเข้ากิลด์ และเขาคนนั้นก็ทำให้กิลด์รุ่งเรืองขึ้นมาในระยะเวลาที่สั้นกระชับ ด้วยความสามารถของเขา ทำให้งบประมาณกิลด์เพิ่มขึ้นอย่างคาดไม่ถึง ขนาดที่ว่าทำงานกันทั้งปีก็ไม่สามารถหาเงินได้จำนวนขนาดนั้น

******เมื่อเด็กหนุ่มหายตัวไปแล้วทิ้งเหรียญกับข้อความไว้ น้ำตาเธอพลันหลั่งรินไม่รู้ว่ารู้สึกแบบไหน เป็นห่วงหรือเสียดายเธอก็ยังบอกไม่ถูกในตอนนั้น แต่ก็รออยู่พักหนึ่งก็ไร้วี่แววจนต้องออกตามหา และเมื่อได้ออกไปเห็นสภาพหมู่บ้านที่ติดขอบเขตแดน ที่ผู้คนส่วนใหญ่อดอยากหิวโหย จึงใช้งบประมาณจำนวนมากเพื่อช่วยเหลือพวกเขา

******แต่ด้วยที่ว่าเธอยังไม่รู้จักวิธีการบริหาร และไม่มีความสามารถแบบเด็กหนุ่ม ไม่นานทรัพยากรกิลด์ก็หมดไป หลังจากนั้นแม้จะทำวิถีทางต่างๆ ก็ไม่สามารถสรรหาเงินจำนวนมากแบบนั้นได้

******เจ้าเบบับก็มาลาออกจากกิดล์ไปอยู่กิลด์ระดับสูง ไม่กี่วันก็พาพวกมาทำลายทรัพย์สินของกิลด์บางส่วน และเรื่องความต้องการอาวุธอะไรนั่นของเหล่าคนโลภทั้งหลายอีก ทั้งการข่มขู่ การเจรจาแอบแฝง และวิธีการต่างๆ นานาทำให้พวกเธอต้องตกระกำลำบาก แต่โชคเข้าข้างอย่างน้อยก็มีรองหัวหน้ากิลด์ กุหลาบสีเลือด ชื่อว่า โรส อายยื่นมือเข้ามาช่วยในหลายๆ เรื่อง แต่กระนั้นเป้าหมายของเธอก็คือเด็กหนุ่มที่หายตัวไป โรสไม่ได้เซ้าซี้ถามไดๆ เลย เวลามาเยี่ยมเธอจะถามแค่ว่า เด็กนั่นกลับมาหรือยัง พอได้คำตอบก็กลับไป เป็นแบบนี้ประจำตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา

**แต่ด้วยเหตุที่ว่าเมื่อกิลด์ของเธอให้การช่วยเหลือหมู่บ้านข่าวก็แพร่กระจายออกไป

**เกือบทุกวันจะมีเหล่าคนหิวโซเดินมาขออาหาร ด้วยที่ช่วงนี้กิลด์ก็ไม่ได้มีของกินเพียงพอจึงได้แต่ให้ขนมปังแข็งพอประทังชีวิตพวกเขาไปวันๆ ........

... แต่แล้ววันนี้เสียงอันคุ้นเคยที่เธอเฝ้ารอคอยมานานก็ได้ยินแจ่มแจ้งเข้าสู่โสตประสาท ความตื้นตันใจทั้งหมดบังเกิดโดยที่ไม่ต้องรำลึกไดๆ น้ำตาพลันไหลพรากด้วยความโหยหา และความรู้สึกเหมือนกับถูกยกภูผาใหญ่ออกจากอกทำให้ตอนนี้เธอดีใจอย่างบอกไม่ถูก เขากลายเป็นคนสำคัญตั้งแต่ตอนไหนกัน.....

เธอปล่อยโฮออกมาโดยไม่อายใครพร้อมกับพุ่งเข้ากอดเด็กหนุ่มทำให้สมาชิกกิลด์ที่กำลังแง้มประตูถึงกับเหวอในท่าทีของมาสเตอร์กิลด์ที่แสดงออก

*เด็กหนุ่มนั่นเป็นใครทำไมถึงแสดงท่าทางเหมือนกับได้พบเจอคนรักที่หายสาบสูญเสียอย่างงั้น ก็ได้แต่ปล่อยให้เขาฉงนใจไป*

**อ้อมกอดอันอบอุ่นของเด็กหนุ่มกับน้ำตาของหญิงสาวที่ไหลพรากทำให้ผิวอันมอมแมมชุ่มชื้นขึ้น แต่กระนั้นเธอก็ได้เศษฝุ่นเศษดินติดแก้มไปเหมือนกัน

**“คุณกลับมาแล้ว คุณกลับมาแล้วจริงๆ ฮือ………” เรย์ล่าปล่อยโฮออกมาโดยไม่สนใจว่าเสียงของเธอจะรบกวนชาวบ้านชาวช่องเขา

**ไผ่เห็นดังนั้นก็ยิ้มน้อยๆ พลันเอามือลูบผมเรย์ล่าเบาๆ นี่เธอเป็นห่วงเขาขนาดนี้เลยหรือ ทั้งๆ ที่พึ่งเข้ากิลด์ได้ไม่นานแท้ๆ แต่ท่าทางที่เธอทำตอนนี้เหมือนกับว่าเรย์ล่าเฝ้าคอยการกลับมาของเขามาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมานี้ ไผ่แอบปลื้มปีติใจที่ยังมีคนห่วงและเฝ้ารอเขาอยู่ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม

**รอยยิ้มน้อยๆ บังเกิดที่มุมปากเป็นยิ้มที่แผ่กระจายความอบอุ่นไปสู่คนรอบข้าง แม้แต่สมาชิกใหม่ของกิลด์ที่เหวออยู่ตรงประตูก็หน้าแดงแล้วก้มหน้าด้วยความเขินอาย หัวใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะเสมือนกับลังจะถูกบางอย่างช่วงชิงไป

**“กลับมาแล้วครับ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคุณเรย์ล่า” ไผ่พูดออกมาพร้อมกับมองเธอที่ซบอกเขาในตอนนี้

“อื้อ อย่าหายไปไหนแบบนี้อีกนะคะ” เสียงเอ่ยเบาๆ ของเรย์ล่าปนมากับเสียงสะอื้น จะว่าไปท่าทางแบบนี้ของเธอก็ดูน่ารักไม่เบา แต่บรรยากาศแบบนี้ก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อเรย์ล่าเรียกสติตนกลับมาได้ว่าเผลอทำอะไรที่มันดูไม่งามเข้าให้แล้วก็รีบดีดตัวออกด้วยความรวดเร็ว เธอก้มหน้าซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำไว้

“ขะ ขอตัว ไปนอนก่อนนะคะ ยะยินดีต้อนรับกลับค่ะคุณไผ่..” เรย์ล่าพูดแรปด้วยความเร็วแล้ววิ่งเขินเข้าประตูที่เปิดสู่หอพักนักผจญภัย ทิ้งความงงงวยให้กับเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อ

แพตตี้ที่อยู่ข้างๆ ส่ายหน้าแล้วตบไหล่ไผ่เบาๆ

**“เสน่ห์แรงเหมือนกันนะคะนายท่าน” เธอพูดแค่นั้นก็เดินตามเรย์ล่าเข้าไป

**“เฮ้ย! เดี๋ยว จะไปไหนแพตตี้” ไผ่ตะโกนตามหลัง

**“ก็ไปนอนกับคุณเรย์ล่าน่ะสิคะถามได้” แพตตี้เดินเข้าประตูที่เรย์ล่าปิดแง้มไว้แล้วปิดเบาๆ ส่วนสมาชิกสาวใหม่ก็เดินตามเข้าไปติดๆ ทิ้งความงงงวยไว้เบื้องหลังว่ามันเกิดอะไรขึ้น

**“พี่ชาย นานะง่วงแล้ว เข้านอนเถอะ” เสียงแจ้วๆ มากับอาการหาววอดของนานะที่ตอนนี้กำลังป่ายปีนมาเกาะหลังแทน แล้วก็ไต่มาอยู่ในอ้อมกอดของไผ่ในที่สุด

**“จ้าๆ ไปนอนกันเถอะ” ไผ่ยิ้มอ่อนแล้วอุ้มนานะเข้าไปในห้องพักตนเองเมื่อครั้งยังอดีต

**ปรากฏว่าห้องหับก็ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง สะอาดสะอ้านข้าวของก็มีแต่ที่นอนหนังสุนัข 6 หาง และส่วนอื่นล้วนว่างเปล่า

**ความสะอาดเหมือนใหม่เอี่ยมบ่งบอกให้เห็นว่ามีคนเข้ามาทำความสะอาดเป็นประจำ ทั้งนี้ยังมีกลิ่นของเรย์ล่าติดอยู่ตรงที่นอน 6 หางด้วย เหมือนเธอจะเข้ามานอนที่นี่บ่อยๆ สินะ

**ไผ่พานานะเข้าไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำส่วนรวมข้างนอก ทำความสะอาดร่างกายจนสะอาดก็พาเธอเข้านอนในอ้อมกอดและความสุขสบายบนเตียงนอนจนหลับไปในที่สุด วันนี้ช่างเป็นวันที่เรียบง่ายเสียงจริง และในระหว่างที่นอนหลับอยู่นั้นเองกำไลสีทองและสีขาวก็เปล่งแสงออกมาแล้วกลายร่างเป็นสัตว์ตัวเล็กๆ สองตัว สีทอง กับสีขาว สัตว์ทั้งสองตัวนี้เข้าไปมุดตัวนอนระหว่างหางของจิ้งจอกและหลับปุ๋ยในท่าทางที่น่ารัก

******ค่ำคืนอันแสนสงบก่อนที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของกิลด์ การกลับมาครั้งนี้จะมีอะไรบ้างที่เด็กหนุ่มจะนำพากิลด์เข้าสู่ความยิ่งใหญ่ งั้นก็คงต้องคอยดูกันเองเสียแล้ว

...................................................**********************************************************************************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น