ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โซ่รักสีเทา {ทำมือ::เปิดจอง-15พ.ค}

ชื่อตอน : โซ่รักสีเทา {ทำมือ::เปิดจอง-15พ.ค}

คำค้น : หนังสือทำมือ

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2561 04:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โซ่รักสีเทา {ทำมือ::เปิดจอง-15พ.ค}
แบบอักษร

**​ **

:: โซ่เลือกนาย ::

     หลังจากทะเลาะกัน คิมหันต์ถึงลุกไปอาบน้ำทิ้งให้ปริมมาศนั่งอยู่คนเดียวนอกระเบียง พออาบน้ำเสร็จ ถึงจัดการโทรคุยธุระกับลูกน้องต่อ       ในระหว่างนั้นจึงเห็นร่างเหมอลอยกำลังเดินเข้าห้องพอดี เธอหยุดนั่งตรงโต็ะเครื่องแป้ง มองไปที่กระจก      

"ปริม" เขาเรียก      

"..." เเต่ถูกเมิน       

"ฟังนะปริม ใจจริงฉันอยากให้เธอไปคนเดียว"      

"..."      

"เเล้วให้ลูกอยู่ฉัน"      

คนฟังกำสาบเสื้อไว้มั่น ทรวงละมุ่นถูกกัดกร่อนด้วยคำพูดอีกฝ่าย จนใจใกล้เน่าทุกขณะ ได้เเต่สายหน้าเบาๆ ตอบกลับไป      

"เเต่ก็นะ ยังไงซะฉันจำเป็นต้องให้ลูกเลือกอยู่ดี"       

"เลือก?" ปริมมาศหันมาถาม      

"ใช่ ให้ลูกเลือกที่จะอยู่กับใคร" เขาพูดพร้อมเดินมานั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่ข้างๆ เธอ       

"มันจริงได้เหรอ ยอมได้เหรอคุณอะ"        

"คิดดูเเล้ว ไม่ได้ก็ต้องได้" นี่คือคำตอบของเขา เสียงปริมมาศยิ้มเยาะ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงไม่ไว้ใจอีกครั้ง

"เดี๋ยวยอม เดี๋ยวไม่ยอม เเล้วพรุ่งนี้จะยังไงต่อละคุณคิม?"

"ลูกก็ลูกฉัน ทำไมต้องมีเเผนละปริมมาศ?" เสียงเข้มย้อน 

"..." คนฟังเงียบไม่พูดอะไรต่อ เเล้วลุกเดินช้าๆ ไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพาดบ่า ก่อนจะเข้าห้องน้ำปิดประตูดัง ปัง!       เข้าไปอยู่เเละยังไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ ร่างนั่นก็เดินออกจากมา ในสภาพเหมือนเดิม  

"ก็ดี มันต้องเป็นอย่างนั่นอยู่เเล้ว" คนพูดเมอลอยก้าวเท้ามานั่งหอบหายใจปลายเตียง เผชิญหน้าเขาที่นอนเอนหลังพิงเก้าอี้      

นั่งเงียบเเล้วมองกัน     

"โอเค" ปริมมาศระพึงคนเดียว ข่มกลืนความรู้สึกลงอก มองชายตรงหน้าอย่างอ่อนล้า "ก็ขอบคุณเเล้วกัน ที่อย่างน้อยก็ให้ลูกเลือก" พรันลุกขึ้นอีกครั้ง ก้าวไปที่หัวเตียงเปิดเกะหยิบกล่องกำมะหยี่ขึ้นมา มันเป็นเเหวนที่คิมหันต์ในวันครบรอบสองเดือนที่คบกัน  

"อะ ของคุณ" ปริมมาศเดินไปส่งถึงมือคิมหันต์       

เขารับไว้เเต่..      

"ไม่จำเป็นต้องคืนก็ได้" มือเเกร่งยื่นของคืน ปรากฏว่าปริมไม่รับสักที จึงเร่ง "รับไปสิ"  เธอนั่งกำมือลูกเดียว "ปริม" เขาเรียกชื่อเธอ เห็นว่าปริมมาศลีลามาก เลยตัดสินใจโยนส่งๆ ให้กับตักหญิงสาว      

ด้านหญิงสาวจับกล่องมะหยี่ขึ้นมา ลุกขึ้นยืนเเล้วเขวี้ยง ฟุป! ใส่อกคนตรงหน้า "ฝากทิ้งค่ะ" ปริมมาศทำเสียงฉุนพลางลากสายตามองไปยังถังขยะใกล้เขา "ฝากทิ้ง" คนใจกล้าพูดชัดคำ เเล้วนั่งลงดั่งเดิม ไม่มีอะไรปริมมาศต้องกลัว เธอเองผ่านจุดกลัวมาอย่างมากมาย ก่อนหน้านี้เเล้ว               

ด้านคิมหันต์นิ่งอยู่ มองของในมือพลิกผ่านตาสองสามครั้ง 

"โอเค เธอไม่หวั่น" พรันใช้เท้าเขี่ยขยะหาตัว "มันก็ดีเเล้วละ" จบคำจึงทิ้งของในมือลงถังขยะทันที       

หากใครย้อนมองใบหน้าของคิมหันต์ตอนนี้ จะเห็นได้ชัดว่า คิมหันต์ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยซ้ำ       

อาจเพราะร่างกายเขามีความเคยชินอยู่ลึกๆ ละมั่ง ทั้งเนื้อทั้งตัว ก็ปริมมาศไม่ใช่เหรอ ทุบ! ตั้บ! แป๊บไม่ถึงนาที เขาก็ได้เเผลให้หมอเย็บ เพราะงั้นเจ็บกว่านี้ก็เคย โดนมาก็บ่อย เเล้วจะไปให้ราคาทำไม กับเเรงมดในตอนนี้        

ยี่สิบนาที่ผ่านไป           

"เดี๋ยวมีมึนนะปริม" ริมฝีปากคิมหันต์ขยับเตือน ค้างสายตาไว้กับคนที่กำลังกระดกเบียร์เข้าปากพอดี "ถ้าเมาไม่เรื้อน ก็โอเคอยู่" ส่วนวลีหลังเขาหมายถึง ดื่มก็ดื่มไปเเล้ววกัน

"เห็นคุณมึน เเล้วมันดีนักหนา.." ปริมมาศค่อนขอดใส่ชายหนุ่ม อยากได้ความรู้สึกเหมือนเขา       

ประเภทที่เมาดิบ กึ่มหน่อยๆ จะทำอะไรก็ไปง่ายหมด       

"คิดมอมตัวเอง ระวังอย่าพลาดเเล้วกัน" เขาเตือน      

"คนเมา เมาเเค่ไหนก็ไม่เลื้อยไปกิน 'ขี้' มั่งค่ะ"       

คิมหันต์บิดปากยิ้มหลังฟังจบ เข้าใจอยู่ว่าเขาคือขี้นั่นเเหละ  จากนั้นมองเธอดื่มไปเรื่อยๆ โดยไม่ห้ามอะไรอีก       

จนกระทั่ง..       

คิมหันต์เห็นอาการปริมมาศเริ่มจะไปบ้างเเล้ว เขาถึงกับเเอบเห็นใจอยู่ลึกๆ กับการที่หญิงสาวคิดมอมความรู้สึกตัวเอง       เเต่เธอดันพลาด ลืมคิดไปว่า ร่างกายมันได้เเอลเมื่อไหร่ เมื่อนั้นมันดื้อกับใจเรา จะตายไป       

"พอก่อนมั้ยเธอ"      

"ไม่" ริมฝีอิ่มขยับ ตาจ้องเขม็ง       

"เอาจริงปริม ข้องตรงไหน บอก.."      

คนต้องตอบนิ่งเงียบ ก่อนเรอออกมา ถึงพูดออกไปได้ "เปล่า ไม่มี อึม.." ปฏิเสธพร้อมเม้มปากเพื่อกลืนลมเรอที่เหลือเข้าท้องอีกครั้ง       ปริมมาศรับรู้เลยว่า ใจตัวเองกับความรู้สึกมันไม่ได้เปลี่ยนไปไหน ทุกอย่างเท่าเดิม ร่างกายต่างหาก เริ่มเพี้ยนบ้างเเล้ว  จึงตัดสินใจวางกระป๋องเบียร์ลงพื้น เปลี่ยนท่านั่งเป็นไขว่ห้าง ข้อศอกหยันกับเข่าเท้าคางไว้ ดวงตาเรียวเล็กก้มมองลงพื้นตลอดเวลา พยายามโฟกัสอะไรที่ไม่ใช่ตัวคิมหันต์       

เเต่ไม่รู้ทำไม ก็ยังเห็นเขาอยู่ดี นั่งตรงนั่น      

หัวเขา..กำลังส่ายค่อยๆ       

ตานั่น..ที่กำลังมองมา      

เเละรอยยิ้มเบานี่อีก...       

"มองทำไมคะ ก็บอกเเล้วไง เปล่า" คนเท้าคางพูด       

"เเต่ดูเธอมีปัญหาตลอดไง" คิมหันต์เคียงคอถาม จ้องไปที่ใบหน้ามันเยิ้ม "มองหน้าฉันเหมือนอยากจะฆ่ากัน"      "เปล่า กอ ก็เออ.." หนึ่งคำมีแรงอัดขึ้นมาเต็มอก "พูดถูก ใช่ที่สุด" เเละตนอยากตะโกนถามเขาไปอีกนะว่า เเล้วเป็นความเลวของเธอรึเปล่า ความผิดเนี้ย..  ของเธอคนเดียวเลยเหรอ?.. ที่ไม่อาจมองเรื่องให้มันธรรมดาได้ 

     "อยากฆ่ากัน คุณก็เป็นไม่ใช่เหรอ" ปริมมาศจนทนไม่ไหวจึงย้อนออกไป พร้อมหลับตาฟังคำตอบกลับคืนอย่างใจเย็น ตั้งใจขยับตัวเเละดวงตาน้อยที่สุด       

"ฉันที่ไหนอยากให้เธอตาย" สิ้นเสียงคิมหันต์ปริมมาศก็เหล่ตามองหน้าเขาทันที นี่เขากำลังจะกล้าบอก ไม่เคยคิดงั้นสิ..       

วลีนี้ ถ้าเขาฉุกคิด ไม่ต้องพูด..      

"จะเท่ทำไมคะ ตรงๆ ชัดเจนพูดไปเหอะ"      

เพราะการที่คนหัววอกอย่างคิมหันต์ เสกสรรค์ปั้นเเต่งอะไรดีๆ ขึ้นสักอย่าง เธอคาดไว้เลยว่ามันคงไม่มีอะไรจริง สู้เขาทำตรงเจนาตนาตัวเอง ไม่ต้องอ้อมค้อม จะสบายใจทั้งสองฝ่ายด้วยซ้ำ ไม่ต้องขมิบตูดทำเนียน เลย..

"เฮ้อ.." เขาครางสั้นๆ เเล้วจบ     

ปริมมาศ "หึ.." จบเช่นกัน      

จากนั้นทั้งสองเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง  ต่างคนต่างอยู่ในมุมของตัวเอง คิมหันต์นั่งๆ นอนๆ อยู่สักพักงีบหลับไป ส่วนคนที่ไม่สามารถใจเย็นได้ ใช้โอกาศนี้ลุกขึ้น จัดเตรียมของใส่กระเป๋า 

     เเละใช้เวลาเก็บของนานพอสมควร ที่หันมาอีกที คิมหันต์ลุกหายไปไหน เเล้วไม่รู้..      

"คุณคิมอยู่ด้านล่างค่ะ" คือเสียงเกต คนที่เพิ่งขออนุญาตปริมมาศเข้ามา "น้ำค่ะคุณปริม" พร้อมกับน้ำเปล่าเย็นๆ

"ขอบใจนะ" ปริมมาศดื่มหมดเเก้วเเล้วส่งคืน จากนั่นเธอพับผ้าต่อไม่ทักถามหรือสงสัยอะไร ไม่คิดเลยว่า ทำไมเกตถึงเอาน้ำมาเสริฟที่ห้อง ทั้งที่เธอเองก็ไม่ได้ขอ       

เเต่เป็นการดีสำหรับเกตที่ไม่ต้องโกหกอะไรนายหญิงตัวเอง เพราะคุณคิมหันต์ได้วานให้มา เกิดปริมมาศรู้เข้า ไม่คิดจะดื่มเเน่ๆ       ตลอดเวลา เกตเเอบมองนายหญิงของตัวเอง ตั้งเเต่ตัวจรดเท้า ได้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียว เสื้อผ้าขาดวิ่นตรงเนิ่นอก มันเปียกชื้นเป็นหย่อมๆ นี้อีก...          

"เกต"         

"คะ ขา"      

"ไปอยู่ด้วยกันมั้ย?" ปริมมาศเอยชวน       

เกตหน้าถอดสีฉับพลัน พรางรีบคลานเข่ามาใกล้ "คุณปริมขา" เเละพูดซ้ำอีก "เกตไปค่ะ" "ไปอยู่ด้วยกัน เธอต้องดีใจสิ จะทำหน้าเศร้าทำไมหืม.." "ค่ะ" เกตยิ้มเเห้ง "เเล้วไม่ต้องเเอบมองหน้าฉันด้วย เข้าใจมั้ย?" "เข้าใจค่ะ เเต่คุณปริมเจ็บมากมั้ย เขาตีด้วยรึเปล่า" เสียงเกตสั่น ในหัวเธอมีคำถามเกิดขึ้นเเต่ไม่กล้าพูด ทำไมหน่า ผู้ชายชอบใช้กำลัง ทำไมกัน.. หรือจริงเเล้วความรุนเเรงคือคำตอบเดียว คนมักง่ายเขาชอบทำ

     "ไม่ได้ตี เก็บของเถอะ เเล้วค่อยคุยกันเนอะ" คนเป็นนายหญิงปรายตามอง สิ่งของที่ระเกะระกะตามพื้น เเล้วหันมายิ้มอ่อน ให้สาวใช้      

"ค่ะคุณปริม" เกตลุกขึ้นไปหยิบไม้กวาดกับปุ้งเตาทันที      

ปริมาศดีใจที่เด็กคนนี้เลือกอยู่ข้างๆ เธอตลอดมา ทั้งทีน้องก็เป็นคนอื่นเเท้ๆ      

เเละในระหว่างที่ต่างคนต่างทำหน้าที่ตัวเอง เกตได้เเอบมองปริมมาศอยู่ระยะ ร่างโทรมหยุดพักนั่งเมอลอยตลอด ถอนหายใจก็หลายครั้ง      

"เกตเธอว่ามั้ย ห้องน้ำกลิ่นมันเลี่ยนๆ นะ" อยู่นายหญิงก็พูดขึ้น     

สาวใช้เดินไปสำรวจห้องที่ว่าทันที       

"อ่อ เป็นน้ำหอมคุณน้ำหวานนะคะ"       

"ก็นั่นเเหละ ทำไมถึงมาอยู่ห้องนี้ได้" คนนั่งอยู่หัวเตียงถาม ในหัวเธอคิดเรื่องดีไม่ได้เลย มันคิดต่างๆ นาๆ สงสัยว่าใครทำ มีคนเเกล้งอะไรอีก เธอจำน้ำหอมของตัวเองได้ดี มันได้ห่างไปอยู่กับคนอื่นในวันนั้น วันที่เด็กคนนั้นมันหาญกล้าถึงเดินมาให้ห้อง พร้อมเอ่ยปากขอยืมใช้ของ ของกับเธอด้วย       

"พูดมาเกต"       

"มีคนทำความสะอาดห้องนอนรับรองเสร็จ เเล้วมาต่อห้องนี้ ก็เลยทำเเตกค่ะ"            

"คือยังไง? ถือขวดมาตกที่นี้ว่างั้น.. เเล้วใครทำ?" คนถามโล่งอกไปเปราะหนึ่ง       

"คุณปริม เกตไปล้างให้นะคะ"      

"ใครเกต" ยิ่งสาวใช้ทำหน้ากระอักกระอ่อน ปริมมาศยิ่งเเต่จะซักถาม       

"คือหนูเอง เเต่หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ"       

"เห้ย! ไม่ต้องๆ ฉันไม่ขนาดนั่น..เกต" ปริมมาศรีบตะโกนตามหลังคนวิ่งเข้าห้องน้ำ "กลับมานี้"       

"หนูขอโทษ" คนเอ่ยปากขอโทษก้มหน้ามองพื้น คือรู้อยู่ไม่น้อย อะไรเกี่ยวกับสองพี่น้อง หวานชา ตัวนายหญิงตนจะไม่ชอบเลย      

"มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ถ้าเธอทำ ไม่ใช่คนอื่น.."      

"..."      

"เเค่ถามก็กลัวเเล้ว ที่หลังฉันจะกล้าถามอะไรเธออีก"       

"ก็คุณปริมไม่ชอบคุณน้ำเลี่ยนนี่ค่ะ..อ่ะ! คือว่าหวานค่ะ" หืดได้ขึ้นคอเกตกระทันหัน น้องรีบกลืนน้ำลายอย่างรวดเร็ว "คือหนูหมายถึงคุณหวานนะคะ คุณปริม" 

คนเป็นนายพยักหน้าเหมือนเข้าใจ เเต่.. "เห็นงุ้งงิ้งเเบบนี้ เเอบร้ายนะเราเนี่ย" พูดเเซวก่อนลุกไปห้องน้ำ ทิ้งให้เกตปากค้างอยู่คนเดียว 

"โถ่ คุณปริม หนูเปล่าสักหน่อย" สาวใช้บ่นพึมพำคนเดียว เเล้วยิ้มให้กับตัวเอง  


......................................................................................................................................................





 ไรท์กลับมาเเล้ว 

ขอบคุณมากค่ะ 

และขอโทษจริงๆ นะคะ

ความคิดเห็น