Inred2

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่23 ล่าเหยื่อคนที่หนึ่ง (2)

ชื่อตอน : บทที่23 ล่าเหยื่อคนที่หนึ่ง (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 92.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2561 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่23 ล่าเหยื่อคนที่หนึ่ง (2)
แบบอักษร

​“สวัสดีครับ จองไว้รึเปล่าครับ”

“จองไว้ค่ะ หนึ่งที่”

“ขอทราบชื่อผู้จอง และเวลาจองครับ”

“ชื่อฟ้า เวลาสองทุ่มค่ะ”

บริกรจากร้านอาหารในโรงแรมหรู เดินนำฉันมายังโต๊ะที่จองไว้ โต๊ะดินเนอร์หรูขนาดสองที่นั่งริมหน้าต่างที่มองออกไปจนเห็นวิวสวยๆรอบกรุงเทพ ส่วนที่นั่งตรงข้ามฉันก็โต๊ะดินเนอร์หรูขนาดสองที่นั่งที่เจ้าของโต๊ะยังไม่ถึงเวลามา

โต๊ะขนาดเล็กที่ถูกประดับด้วยแจกันใส ภายในเป็นกุหลาบขาวที่กำลังบานสะพรั่ง เช่นเดียวกับชื่อร้านอาหาร ‘โรสเรสเตอรอง’

‘โรสเรสเตอรอง’ เป็นร้านอาหารของ ‘นายวิสุทธิ์ อัครโยธาราดี’ เหยื่อรายแรกของฉันเอง

วันนี้ฉันใช้ชื่อปลอมว่า ‘ฟ้า’  หญิงสาวผมยาวสีน้ำตาลอ่อนในชุดเดรสสั้นสายเดียวสีดำ และรองเท้าส้นสูงสีดำ  ในลุคที่ดูเซ็กซี่เล็กๆ

หลังจากที่ฉันสืบประวัตินายวิสุทธิ์จากอินเทอร์เน็ตมาก็พอจะรู้ว่านายวิสุทธิ์มีข่าวกับดาราสาวและนางแบบอยู่หลายคน ดูจากรูปการแล้ว นายนี่คงจะชอบสาวเซ็กซี่ที่ดูหรูดูแพง วันนี้ฉันเลยจัดเต็มมาให้นายนี่เลือกซะหน่อย หวังว่านายจะชอบฉันนะนายวิสุทธิ์

“เมนูครับคุณผู้หญิง”

บริกรในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวหูกระต่ายติดคอสีดำวางเมนูเล่มใหญ่ลงบนโต๊ะของฉันพร้อมกับน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว

“วันนี้ทางร้านเรามีซุปกุ้งซอสแดง และ พายเชอรี่แนะนำครับ”

“เอาซุปกุ้งค่ะ แล้วก็ไวน์ขาวค่ะ”

ฉันมองออกไปข้างนอกหน้าต่างที่เห็นวิวมุมสูงของกรุงเทพ แสงไฟสีแดงจากรถติด และแสงไฟตามตึกสูงมันช่างสวยเหลือเกิน

“เชิญครับท่าน”

เสียงทุ้มๆจากบริกรเชิญให้ผู้ชายคนหนึ่งนั่งลงที่โต๊ะตรงข้ามฉัน ผู้ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำ สวมแว่นสายตากรอบใส นัยน์ตาสีดำสนิทเหลือบมองมาที่ฉันจนฉันรีบหันหน้าหนี เขาเห็นรึเปล่านะว่าฉันแอบมอง

ฉันเบือนหน้าหนีมาทางวิวริมหน้าต่างและมองเขาจากเงาในกระจกที่สะท้อนมาแทน

นี่หรอเหยื่อรายแรกของฉัน หนุ่มตี๋ใส่แว่นนี่อะนะ…

แต่… หน้าตาก็ไม่เลวเหมือนกันนะ นัยน์ตาสีดำ ผิวขาวตัดกับสูทที่ดำที่เขาใส่ ท่าทางมาดเข้มนี่ต้องเก๊กตลอดเวลาขนาดนี้เลยรึไง

“อาหารได้แล้วครับคุณผู้หญิง ซุปกุ้งครับ”

อาหารก็มาได้จังหวะพอดิบพอดีเลยสินะ “เอ่อ… ฉันไม่ได้สั่งกุ้งนะคะ” ฉันบอกบริกรด้วยเสียงที่ดั่งกว่าปกติเล็กน้อยหวังให้นายแว่นวิสุทธ์ได้ยิน

“ในเมนูของคุณผู้หญิงเป็นซุปกุ้งนะครับ” บริการยังยืนยันว่าฉันสั่งซูปกุ้งไป ใช่.. ฉันสั่งไปเอง

“ฉันไม่ได้สั่งซุปกุ้งนะคะ ฉันสั่งสลัดมันฝรั่ง” ซุปบ้านี่น่ากินชะมัด

“แต่ว่า… เบอร์โต๊ะก็ถูกนะครับ” บริกรยังคงยืนยันกับฉัน

“ฉันไม่ได้สั่งนะคะ” ฉันยืนยันกลับด้วยเสียงที่ดังขึ้น

“มีอะไรหรอครับ” เสียงทุ้มใหญ่ๆขัดฉันขึ้นก่อนที่บริกรจะถอยออกไปหนึ่งข้าวเพื่อทิ้งระยะห่างจากชายคนนี้ “ผมวิสุทธิ์เป็นเจ้าของร้านครับ คุณผู้หญิงมีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ”

เยส!!! ได้ผลสินะ แค่ลูกค้ามีปัญหา มีรึเจ้าของร้านที่นั่งหัวโอยู่จะไม่สนใจ

“ซอรี่ ฟ้าไม่ได้สั่งซุปกุ้งน่ะค่ะ แต่ได้เมนูนี้มา” ฉันบีบเสียงลงเล็กนอยเพื่อความดัดจริตและดูอินเตอร์ ก็ใส่สำเนียงภาษาอังกฤษเข้าไปด้วย

เขาเหลือบไปมองเมนูในถาดที่บริกรถืออยู่ ฉันเลยรีบเสริมเข้าไปต่อ “คือฟ้าแพ้กุ้งน่ะค่ะ คงไม่ทีทางเผลอสั่งเมนูนี้แน่นอน”

นายแว่นวิสุทธิ์ทำหน้าตาตกใจพร้อมไล่ให้บริกรไปเอาเมนูพิเศษมาให้ฉันแทน

“ผมต้องขอโทษคุณฟ้าด้วยยนะครับ”

“ด้อน วอรี่ค่ะ”

“คุณฟ้าไม่ใช่คนไทยหรอครับ ขอโทษนะครับ เห็นคุณฟ้าพูดไทยคำอังกฤษคำ”

“ฟ้าพึ่งบินกลับมาเมืองไทยน่ะค่ะ ยังปรับตัวไม่ค่อยทัน”

“คุณฟ้ามาคนเดียวหรอครับ”

“ฟ้ามาคนเดียวค่ะ”

“งั้นเอางี้มั้ยครับ เพื่อเป็นการขอโทษ ผมจะเปิดห้อง VIP ให้ และผมจะรับผิดชอบค่าอาหารมือนี้เอง”

“เป็นเกียรติ​อย่างยิ่งเลยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณ…”

“ผมวิสุทธิ์ครับ”

ความคิดเห็น