AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 36 ผู้อดอยาก

ชื่อตอน : ตอนที่ 36 ผู้อดอยาก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 298

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2561 14:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 36 ผู้อดอยาก
แบบอักษร

ตอนที่ 36 ผู้อดอยาก

**วิ่ง!!!!!!!!!!!!!!

**เสียงตะโกนของหนึ่งในชาวบ้านทั้งสี่ดังลั่นพร้อมกับเรี่ยวแรงที่ไม่รู้มาจากไหน สองเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วกับเพื่อนที่ตนพยุงระหว่างแขน ความกลัวพลันบังเกิดขึ้นในจิตใจไม่นึกว่าจะเจอมอนสเตอร์นักล่ากลางคืน ดวงของพวกเขาช่างอัปยศเสียจริง โชคชะตาคงเล่นตลกกับพวกเขาเป็นแน่

**แขนหนึ่งพยุงเพื่อนอย่างแน่นหนาแล้วหลับหูหลับตาวิ่งกันแบบไม่คิดชีวิต ทำไมพวกเขาต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

**ในระหว่างการวิ่งนั้นเท้าแต่ละข้างที่ก้าวไปบวกกับน้ำหนักเพื่อนที่พยุงมันทำให้เชื่องช้ายิ่งนัก แต่กระนั้นก็ไม่มีวี่แววของมอนสเตอร์ที่กระโดเข้ามาโจมตีใดๆ

**“เดี๋ยวก่อนลุง!!!!! จะวิ่งไปไหนเนี่ยผมไม่ใช่ผีนะเฮ้ย” เสียงตะโกนของวัยรุ่นคนหนึ่งดังมาจากทางด้านหลังทำให้การก้าวเท้าของพวกเขาชะงักจนต้องสะดุดล้มลงกับพื้นด้วยความไม่เต็มใจ ทั้งสี่ต่างหันหน้าไปทางต้นเสียงโดยพร้อมเพรียงกันอย่างไม่ได้นัดหมาย พลันก็เห็นเด็กหนุ่มอายุราวๆ 17 คนหนึ่งเดินมากับหญิงสาวอายุราว 20 นิดๆ

**รูปร่างลักษณะของเด็กหนุ่มนั้นดูหล่อเหลาใบหน้าคมคาย ผมสีดำเรียบ สวมกางเกงหนังสัตว์ที่ทำขึ้นมาหยาบๆ ส่วนเสื้อไม่มีเผยแต่กล้ามเนื้อหน้าท้องที่จัดเรียงกันเนืองแน่นแปดก้อนอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อตรงแขนนั้นดูน่าเกรงขาม หุ่นห้างของเขาไม่ได้ใหญ่โตใดๆ บอกเลยว่าหุ่นสมส่วนมาตรฐานและมีกล้ามที่บ่งบอกถึงการฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่ง รูปร่างหน้าตาที่ผ่านเสียยิ่งกว่าผ่านนั้นแค่เห็นก็อยากจะจับไปแต่งกับลูกสาวของตนเสียให้ได้ บรรยากาศรอบๆ กายเด็กหนุ่มนั่นให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

**เบื้องหลังของเด็กหนุ่มมีหนูน้อยอายุราวๆ 11 กำลังขี่คออยู่ เธอแย้มยิ้มแจ่มใส หน้าตาสวยงามตั้งแต่ยังเด็กเล็ก แค่เพียงได้เห็นก็ทำให้ชายอายุปา 40 อย่างพวกเขาใจละลายเสียตรงนั้น เด็กอะไรกันทำไมถึงดูมีเสน่ห์ถึงเพียงนี้ ชุดคลุมบางเบาของเธอเผยให้เห็นผิวขาวผ่องนวลละมุนจนอยากจะกระโดดเข้าไปสัมผัสแม้ตายก็ยอม แววตาที่ดูร่างเริงสดใสนั้นทำให้เธอดูน่ารักน่ากอด น่าจูบ น่าหอม ช่างเป็นเด็กสาวที่งดงามเสียเหลือเกิน

**ข้างๆ เด็กหนุ่มมีหญิงสาวอายุยี่สิบต้นๆ ใบหน้าเรียวผิวสีไสวงดงาม เสื้อคลุมสีน้ำตาลนั้นปกปิดใบหน้าของเธอส่วนหนึ่งทำให้เห็นได้ไม่ชัด แต่แค่นั้นก็บรรยายความสวยงามของเธอไม่ถูกเสียแล้ว บิดามารดาของพวกเขาคงเป็นเทพตกสวรรค์แน่แท้

**เท่าที่สังเกต ดูเหมือนเธอจะพาน้องชายกับน้องสาวตัวน้อยเข้าไปหาของกินในป่าเนื่องจากอดทนต่อความหิวโหยไม่ไหว ดูจากสภาพชุดที่ดูเก่าเขรอะที่ไม่เข้ากับหน้าตาอันงดงามสักนิด ที่บ้านของเด็กทั้งสามคนนี้คงอดอยากหิวโหยกันน่าดู

**ความจริงแล้วพวกเขาก็เจอเควสนี้ออกบ่อยและได้ให้ความช่วยเหลือเด็กหลายคนที่หลงป่า จึงไม่ค่อยแปลกใจนัก พลันหัวใจก็โล่งจากความกลัวเมื่อก่อนหน้า ที่แท้ก็ไม่ใช่มอนสเตอร์แต่เป็นเด็กหนุ่มสาวพวกนี้เองหรือ

**เหมือนที่มือเด็กหนุ่มจะมีแหวน 5 วง มันเป็นแหวนที่งดงามมากเสียด้วย ส่วนข้อมือซ้ายนั้นมีกำไลทองคำที่ไม่มีแม้แต่ฝุ่นเกาะวงหนึ่งสลักลวดลายแปลกประหลาดแต่วิจิตรงดงามไว้

**ข้อมือขวามีกำไลขาวแบบแปลกประหลาดสวมอยู่ 1 วง ลวดลายบนตัวกำไลก็คล้ายกับที่สวมในข้อมือซ้าย

**และสิ่งนี้เองที่ขัดกับรูปลักษณ์ทำให้ไม่แน่ใจว่าเป็นคนจน หรืออะไรกันแน่ มองตั้งแต่หัวจรดเท้าก็พบความแปลกใจอีกประการหนึ่งนั่นก็คือไม่มีใครสวมใส่รองเท้าเลย พอเห็นดังนี้น่าจะสรุปได้เลยว่า อาจมีสาเหตุในเรื่องของอาหารที่ทำให้พวกเขาออกมาข้างนอกเขตแดนเทพ

**“พวกเจ้ากำลังจะหาทางกลับบ้านงั้นรึ” ชาวบ้าน 1 ถามด้วยความโล่งอกที่ไม่ใช่มอนสเตอร์

**“ใช่สิลุง ว่าจะมาเดินเป็นเพื่อนนี่แหละ อืมว่าแต่เมื่อกี้พวกลุงวิ่งหนีอะไรกันเหรอ” เด็กหนุ่มตอบแล้วถามกลับทำให้เหล่าลุงๆ สะอึกเล็กน้อยพร้อมกับตอบปัดๆ ว่า ป่าวๆ ไม่มีอะไรทำนองนั้น

**“งั้นก็ดี รีบๆ ตามข้ามาเถอะ ก่อนที่มันจะอันตรายไปยิ่งกว่านี้ ยิ่งบรรยากาศก็เงียบสงบแปลกๆ ด้วย ขอให้อย่าเจอสัตว์อันตรายระหว่างทางเลย” ชาวบ้าน 1 พูดพร้อมกับทำท่าอธิษฐานขอพร

**หญิงสาวเห็นดังนั้นก็แอบขำเล็กน้อย

**“คงไม่มีสัตว์อันตรายหรอกค่ะ พวกมันกลัวใครบางคนแถวนี้” เธอพูดคล้ายเสียงกระซิบ แต่ก็พอที่จะได้ยินกันถ้วนหน้า แต่มีหรือที่เหล่าลุงๆ จะเชื่อ

**“ข้าว่ารีบๆ ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะไม่ได้กลับกันพอดี” ชาวบ้าน 2 เร่งแล้วเดินนำ ส่วนชาวบ้าน 1 กับ 3 พยุงเพื่อนที่ถูกพิษเดินเร่งตามไปด้วย

**เด็กหนุ่ม และหญิงสาวก็เดินตามไปในท่าทีสบายๆ เหมือนกับเดินเล่นที่สวนหลังบ้านโดยที่เหล่าลุงๆ ไม่ได้หันมาสังเกต

**พวกเขาเดินนำราวๆ 1 ชั่วโมงก็ไม่เจอกับอะไรที่ผิดปกติ ไม่สิคงเรียกว่ามันผิดปกติต่างหากที่ไม่เจออะไรเลย กระนั้นจึงเร่งฝีเท้ากันยกใหญ่ในที่สุดก็ถึงเขตแดนเทพจนได้ เหล่าลุงๆ ไม่รอช้ารีบก้าวข้ามเขตแดนไปก่อนไม่รอให้หนุ่มสาวที่เดินตามกันเลย

**พลันก้าวเข้ามาในเขตแดนได้ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกกันยกใหญ่ที่รอดมาได้ ความรู้สึกในการผจญภัยครั้งนี้ช่างน่าหวาดกลัวเสียจริง

**เด็กหนุ่มกับหญิงสาวก็เดินข้ามเข้ามาติดๆ โดยที่ไม่ทันมีใครในกลุ่มลุงๆ สังเกต ในระหว่างที่เด็กหนุ่มเดินเข้ามาในเขตแดนเหมือนจะมีกระแสดังเปรี๊ยะๆ อยู่สองสามครั้ง และสิ่งนี้ก็ปล่อยให้เป็นปริศนากันต่อไป

**เมื่อลุงๆ ถอนหายใจกันอย่างเต็มที่แล้วก็หันมาทางเด็กหนุ่มสาว

**“นี่เจ้าหนูจะให้พวกข้าไปส่งที่บ้านมั๊ย กลางคืนดึกดื่นแบบนี้มันอันตรายนะ ว่าแต่บ้านเราอยู่แถวไหนล่ะ” ชาวบ้าน 1 ถามด้วยความเมตตาและอยากช่วย

**“ไม่ต้องก็ได้ครับลุง บ้านผมอยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอก เดินไปอีกสักพักก็ถึงแล้วครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง และเรื่องที่ลุงช่วยนำพวกผมมาที่นี่ด้วยนะครับ” เด็กหนุ่มปฏิเสธอย่างนอบน้อมและก้มหัวขอบคุณอย่างมีมารยาท

**“อะ เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกหนู งั้นพวกข้ากลับกันก่อนนะ เดี๋ยวลูกเมียจะเป็นห่วง” ชาวบ้าน 1 พูดด้วยอาการเขินอายในความสุภาพของเด็กหนุ่ม จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

**หลังจากลุงๆ กลับกันไปจนหมดแล้วหญิงสาวข้างกายเด็กหนุ่มก้มหัวเคารพพอเป็นพิธีครั้งหนึ่งแล้วแสดงความเห็น

**“นายท่านจะไปไหนต่อคะ ขออภัยในความไร้มารยาทของข้าด้วยที่ทำให้พวกเขาเข้าใจผิด” หญิงสาวกล่าวอย่างนอบน้อม

**“เอาน่า ไม่เป็นไรหรอกแพตตี้ พวกเราจะกลับกิลด์กัน ฉันอยากจะอาบน้ำและเปลี่ยนชุดใหม่ เธอก็ด้วย ดูสิหน้าตามอมแมมแล้ว ส่วนเป้าหมายหลังจากนี้ก็คือการสร้างอาวุธที่กิลด์ เฮ้อ จะว่าไปไอ้มิตินั่นก็ฝึกพวกเราให้แข็งแกร่งขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว ยิ่งได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าแมวทั้งสองก็ยิ่งก้าวหน้า แต่ข้อเสียอย่างเดียวก็คือไม่สามารถจุดพลังเวทภายนอกได้นี่สิ ทำเมื่อไหร่ก็เหมือนกับจุดไฟใต้น้ำ ส่วนเรื่องตีอาวุธจะทำที่นั่นก็ไม่ได้อีกเพราะติดข้อจำกัดเรื่องพลังเวทเลยต้องหอบแร่กลับมาทำที่นี่ แต่เหตุผลหลักๆ นั่นเพราะเสบียงหมดหรอก ไม่งั้นอีกสี่ห้าปีนี่แหละถึงจะกลับกิลด์” เด็กหนุ่มบอกเป้าหมายแล้วบ่นยาวเหยียด ส่วนแพตตี้นะหรือเธอฟังแค่ประโยคแรกแล้วเดินนำไปไกลจากเสียงของเด็กหนุ่มเพราะความรำคาญทันที สรุปนี่เธอยังเป็นทาสอยู่ใช่มั๊ยเนี่ย

............................................................................................

******ณ กิลด์โครบิลอส

**“นี่เรย์ล่ายังไม่นอนอีกเหรอ เรื่องเอกสารพอแค่นี้ก่อนก็ได้ หักโหมหนักเดี๋ยวก็ป่วยอีกหรอก” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยด้วยความเป็นห่วง เธอถือถ้วยน้ำสมุนไพรยื่นให้มาสเตอร์ของเธอ

**“น่า อีกนิดเดียวเองเดี๋ยวเรย์ล่าก็เข้านอนแล้วจ้า” เธอพูดพร้อมเอามือกุมปากหาวหวอดๆ

**“จะทำอะไรก็ปรึกษาร่างกายบ้างสิ เธอนี่มันดื้อจริงๆ เลย เอ้ารีบๆ ดื่มน้ำสมุนไพรหน่อยจะได้สดชื่น” หญิงสาวเพ่งสายตาไปที่ถ้วยน้ำสมุนไพรที่เรย์ล่ากำลังถืออยู่บ่งบอกทางสายตาว่ากำลังบังคับให้เธอดื่ม

**“ค่าๆ ๆ” เรย์ล่ากระดกน้ำสมุนไพรดื่มทีเดียวรวดพร้อมกับแสดงออกมาทางสีหน้าว่ามันขม ก็เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากเพื่อนเธอได้

ก๊อกๆ ๆ

เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น

**“ใครกันมาเคาะประตูตอนดึกดื่นแบบนี้ พวกชอบข่มขู่นั่นอีกหรือเปล่า บ้าจริงมาได้ทุกวี่ทุกวัน” เสียงของหญิงสาวข้างเรย์ล่าบ่นอุบพร้อมกับเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทีอันห้าวหาญเฉกเช่นนักรบ

**แอ๊ด

**“พวกเจ้ามาอีกทำไมกัน ก็บอกแล้วไงว่าไม่ยอมรับข้อเสนอไม่ยอมตกลงอะไรทั้งนั้น!!!” เธอเปิดประตูแล้วตะคอกเสียงใส่ทำเอาคนที่เคาะประตูถึงกับสะดุ้งเลยทีเดียว

**“ขะ ขอโทษครับ พอดีว่าผมคงไม่ใช่คนที่คุณเอ่ยถึงนะครับ ขออภัยที่เสียมารยาทเคาะประตูยามดึกดื่นครับ” เสียงที่เอ่ยออกมาเป็นเสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

**หญิงสาวผู้เปิดประตูมองหน้าและท่าทางรวมถึงของสวมใส่ก็เอือมระอา สงสัยเป็นขอทานมาขออาหารกิน ให้ตายสิเธอพึ่งเข้ากิลด์มาไม่กี่เดือนแท้ๆ แต่กลับเจอเรื่องราวแบบนี้ซ้ำๆ ซากๆ ไม่ใช่พวกข่มขู่ก็ดีแล้ว

**“ว่าไงหนู มาขอข้าวกินเหรอ งั้นก็รอสักพักนะเดี๋ยวฉันไปเอามาให้” หญิงสาวยังคงพูดต่อแล้วส่งสายตาน่าเวทนากึ่งสงสารไปให้

**แต่ดูๆ แล้วเด็กหนุ่มนี่ก็หล่อไม่เบาแฮะ

**“ขะ ขอบคุณครับ” เสียงตอบรับของเด็กหนุ่มตอนนี้ดังไปถึงหูของเรย์ล่า มือที่ถือแก้วสมุนไพรถึงกับคลายลงจนแก้วร่วงหล่นลงบนโต๊ะทำงานดังกึก

**ความปีติท่วมท้นในใจ เสียงนี้เธอจำได้ดีและไม่มีวันลืมเด็ดขาด เสียงของบุคคลที่เธอกำลังตามหามานานเกือบครึ่งปี ความรู้สึกหนักอึ้งในความเป็นห่วง คิดถึง เฝ้าคะนึงหา และความรู้สึกหลากหลายต่างๆ ผันเปลี่ยนเป็นความดีใจอย่างท่วมท้น

เธอจำเสียงนี้ไม่ผิด ต้องใช่เขาแน่!!!!!!!!!!!!!!!!**

…………………………………………………………………………………………………….******************************************************************************************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น