Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่49 : ผมทำอะไรผิด Pat.1

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่49 : ผมทำอะไรผิด Pat.1

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.1k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2561 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่49 : ผมทำอะไรผิด Pat.1
แบบอักษร

​"มันออกไปแล้วใช่ป้ะ!​..อึ๋ย!..แหยงอ่ะ"

​"มันน่าจะไปแล้วละ..เวลว่าเวลปัดมันตกไปแล้ว"


ผมมองซ้ายมองขวาอย่างโล่งใจในที่สุดไอ้ตัวประหลาดสี่ขาที่มันชอบเดินดุ๊กดิ๊กๆก็ออกไปจากตัวผมสักที

"เห้อออ!..จิ้งจกบ้าอะไรน่ากลัวชะมัด"

"เวลว่าเรารีบไปกันเถอะ..ป่านี้คงรอผ้าใบนี่กันอยู่"

"เอ่อ..ใช่จริงๆด้วย..รีบไปกันเถอะ"

ผมหยิบผ้าใบอีกผืนที่ว่ามันมีจิ้งจกนั้นก่อนจะสะบัดๆสองสามทีเพื่อเช็คให้แน่ใจว่ามันไม่มีอีกสองหรือสามตัวอยู่ในนี้

หลังจากนั้นผมก็เดินถือผ้าใบนี่ออกมาอย่างหวั่นๆก่อนที่เวลจะเดินตามติดๆ ผ้าใบนี่มันก็ใหญ่เหมือนกันนะขนาดผมถือยังจะแถบคลุมผมหมดทั้งตัวต่างกับไอ้เวลที่เดินถือชิวๆ

"ระวังเหยียบแล้วล้มนะเดียร์..ตัวเองยิ่งซุ่มซ่ามอยู่"

"ฮึ่มม!..นี่คิดจะช่วยบ้างมั้ยห๊ะ!..พูดอยู่ได้"

"แต่เวลก็ถืออยู่นี่ไง..เดียร์ตัวเตี้ยแหละมั้งผ้ามันเลยดูใหญ่กว่าเดียร์"

ไอ้เวลยิ้มแป้นปล่อยให้ผมหยุดแล้วก้มลงมองที่ขาของตัวเอง มันก็ไม่ได้เตี้ยขนาดนั้นสักหน่อยนี่หว่าแต่ถึงผมคิดว่าตัวเองสูงเมื่อเทียบกับไอ้เวลหรือไอ้เถื่อนผมก็เตี้ยอยู่ดี 

"อ่าว..แล้วไม่ไปทางนี้หรอ"

"อาจารย์บอกให้เอามาปูไว้ข้างแปลงปลูกผักนี่..เค้าบอกว่าแดดมันดี"

"หรอ..แดดตรงไหนมันก็ดีทั้งนั้นแหละ..ร้อนด้วยซํ้า..พาเดินวกไปวนมาอยู่ได้"

"เอาน่า..แค่มาวางแล้วก็ปูรอไว้แค่นั้นเอง"

ไอ้เวลยักคิ้วให้ผมอย่างติดตลกแต่สำหรับผมมันไม่ตลกเลยอ่ะ แดดร้อนเปรี้ยงปร้างแบบนี้แม่งยังมีหน้ามายิ้ม

ผมก็ต้องเดินถือผ้าใบเดินตามหลังไอ้เวลติดๆจนมาถึงแปลงปลูกผักนี่ มันพูดถูกแดดมันออกจะดีจริงๆ เอ๊ะ! หรือว่าผมเมาแดดแล้วสมองฝั่นเฟือง

"ยืนมองอยู่ได้..เดียร์มาช่วยเวลหน่อยดิ..ผ้าใบมันใหญ่"

"ทำไมต้องเอามาปูตรงนี้ด้วยละ..พื้นมันไม่เท่ากันนะนั่น..มีแต่หินกับดิน..เดินเข้าไปเหยียบพลาดมาขาแพลงหมดดิ"

ผมมองสภาพพื้นผิวตรงที่จะใช้ปูผ้าใบมันก็มีแต่หินก้อนใหญ่ๆที่ไม่ใช่พื้นผิวเรียบๆเลย ผมละกลัวเดินเข้าไปเหยียบหินพลาดหงายท้องลงแปลงผักข้างหลังละ จะทำไง?

ผมเองก็ยังคงยืนมองไอ้เวลที่ยืนสู้แดดปูผ้าใบจนเสร็จ ผมว่าผมคงกินแรงมันเหมือนกันแหละมั้งแบบนี้ผมก็ไม่แมนเลยละสิ ผมเลยตัวสินใจเดินถือผ้าใบแล้วยืนถัดจากผ้าใบมันเพื่อจะปูเหมือนกัน

"ผ้าใบที่เดียร์มันใหญ่กว่าของที่เวลถือซะอีก..เดี๋ยวเวลช่วยนะ"

"อื้อ!..มันใหญ่มากเลยอ่ะ..ช่วยหน่อยนะ"

ผ้าใบมันก็ใหญ่จริงๆเล่นเอาผมยืนทรงตัวบนพื้นดินแบบจะล้มหลายทีแต่ดีที่ดึงไอ้เวลไว้บ้างมันเลยไม่หงายท้องลงแปลงผักข้างหลังไป

"เดี๋ยวนะ..เวลขอดึงให้มันเข้าที่หน่อย..เดียร์ยืนตรงนี้ก่อนนะระวังด้วย"

ผมพยักหน้าให้ไอ้เวลมันก็แสดงความเป็นสุภาพบุรุษออกมาได้ดีก่อนที่มันจะจับชายผ้าใบแล้วดึงให้มันเข้าที่ในแนวราบ 

พอเสร็จสับผมก็มองเพื่อดูว่ามันเรียบร้อยดีหรือยังแล้วมันก็เป็นอย่างที่คาดมันออกมาโอเค ผมเลยจะเดินกลับไปที่จุดพักรวมต่อ

"เวลกลับไปจุดพักรวมกัน..แดดร้อนมากเลยอ่ะ"

"อืมๆ..เดียร์ค่อยๆเดินออกมานะ..ระวังด้วย"

ผมยืนอยู่ตรงที่ของสวนแปลงผักแล้วข้างหน้าผมเป็นผ้าใบที่ถูกปูไว้โดยเฉพาะตรงนี้ผมต้องระวังเป็นพิเศษถ้าก้าวพลาดผมมีสิทธิ์เหยียบก้อนหินที่อยู่ใต้ผ้านี่แล้วล้มทันที

ส่วนไอ้เวลก็ยืนอยู่อีกฝั่งแล้งมันก็ยื่นมามาให้ผมจับแต่ผมก็ส่ายหน้าปฏิเสธที่จะจับมือมัน ถ้าถามว่าทำไมผมไม่เดินไปตามแนวแปลงผักละ หึๆ เดินไปให้เค้าด่าหรอคุณถ้าผมเหยียบๆไปมันก็เป็นรอยเท้าผักที่ปลูกก็เละกันหมดพอดี

"เวลว่าเดียร์เดินตามแนวแปลงปลูกผักไปเถอะ..ถ้าล้มมาจะเจ็บเปล่าๆนะ"

"ไม่อ่ะ..ตรงที่ยื่นที่เค้าปลูกผักไว้รึเปล่าก็ไม่รู้..ขืนเดินตามแนวไปเหยียบผักที่ปลูกไว้..ก็แย่ดิ"

ผมมันก็แบบนี้แหละหัวรั้นที่จะไม่ยอมทำให้ใครเดือดร้อนร้อนถึงตัวเองจะเดือดร้อนอยู่ก็ตาม ทำไงได้ผมว่าผมพึ่งพาตัวเองได้อยู่แล้ว

ในขณะที่ผมเริ่มก้าวขาเหยียบลงบนผ้าใบพื้นที่ต่างระดับที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าก็รับรู้ได้ว่ามันไม่เท่ากัน แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจก้าวขาต่อไปเพื่อเดินไปหาไอ้เวลให้ได้

"ระวังด้วยนะ..ถ้าเหยียบตรงนั้นมันมีหินก้อนใหญ่..ระวังด้วยละ"

"ไม่เป็นไรหรอก..เนี่ยใกล้จะถึงแล้วเนี้ย"

เส้นชัยผมคือไอ้เวลที่ยืนรออีกไม่กี่ก้าวผมก็จะถึงมันแล้ว ผมยิ้มอย่างสบายอารมณ์อยู่ภายในใจว่ามันก็ได้ได้มีอะไรแค่พวกก้อนหินที่เค้าเอามาเทแล้วพื้นมันไม่เท่ากัน 

"เดียร์เดินเร็วไปแล้วนะ..บอกว่าให้ระวังไง"

"ไม่เป็นไร..เนี่ยก็จะเดิมาถะ..."

พรืด!

"เห้ย!"

นั่นไงความโง่ของผมมันบังเกิดอีกแล้วแล้วความซุ่มซ่ามผมมันก็ตามมาติดๆ เมื่อผมเหยียบก้อนหินที่อยู่ใต้ผ้าใบนั้นพลาดขึ้นมาแล้วตัวโยนเซไปด้านข้างเหมือนเท้ามันจะพลิก

ไม่รู้ว่าสีหน้าผมตอนนี้เป็นยังไงแต่ผมกลัวมากถ้าล้มลงไปคือจบกันผมได้เจ็บตัวอีกนานแน่ แต่ไอ้เวลมันคงไม่ยืนดูผมล้มหน้าทิ่มไปเฉยๆหรอกใช่รึเปล่า?

หมับ! 

"อึก!"

ปึก!

"ห๊ะ!?...เชี่ย..ไม่ล้มว่ะ?"

"เห้ออออ!..พูดอะไรช่วยฟังหน่อยสิ..ล้มหน้าทิ่มไปไอ้เสือคงเด็ดหัวเวลแน่"

"แหะๆ...ขอโทษ"

ตอนนี้ลำตัวผมแนบชิดกับลำตัวไอ้เวลไอ้คนที่ช่วยไม่ให้ผมหน้าทิ่ม แต่ทว่าจมูกผมมันก็จะเจ็บๆหน่อยเพราะหน้าดันไปกระแทกกับอกแกร่งของไอ้เวล ยังดีที่มันคว้าจับแขนผมไว้ได้ทันแล้วดึงจนตัวผมเซเข้าหาตัวมัน

มันเองก็กอดผมไว้เพื่อผมจะเล้มไปด้านใดด้านนึงอีก มันกอดผมไว้หลวมๆก่อนจะค่อยๆคลายออก

"เจ็บตรงไหนมั้ย"

"เอ่อ...เจ็บเท้าน่ะนิดนึงอ่ะ..คงไม่เป็นไรมาก"

"เดินไหวอยู่ใช่มั้ย"

"อื้อ"

มันค่อยๆปล่อยผมแล้วปล่อยให้ผมทรงตัวเองดูมันก็ปกติถึงฝ่าเท้ามันจะปวดๆเพราะเมื่อกี้ดันเหยียบพลาด 

"เข้าร่มเถอะแดดร้อนมากเลย"

มันเอื้อมมือมาจับมือผมแล้วออกแรงดึงลากมาที่เก้าอี้ไม้ตัวยาวที่อยู่ในร่ม ผมนั่งลงอย่างเหนื่อยๆด้วยอากาศที่ร้อนระอุ 

"มองหาอะไรอยู่หรอ..เห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ"

"เมื่อกี้ว่าเห็นคนเดินมานะ..แต่เดินไปไหนแล้วไม่รู้"

"ไม่เห็นจะมีใครเลยนะ"

"แต่เวลเห็นนะ..คงจะเดินเข้ามาแล้วก็รีบกลับออกไปละมั้ง"

ในตอนแรกก็เห็นไอ้เวลมันชะเง้อมองอะไรสักอย่างทางด้านหลังพอถามมันก็บอกว่าเห็นคนผ่านเข้ามา แต่ผมยังไม่เห็นเลยสงสัยจะไม่ได้สังเกต

ต่อจากนั้นพอนั่งพักหายเหนื่อยแล้วผมก็เดินกลับไปที่จุดรวมตัวกัน พอเดินเข้าไปก็เห็นไอ้โยแล้วก็คนอื่นๆนั่งรวมกันแล้วก็คุยกันตามปกติ แต่ผมไม่เห็ไอ้เถื่อนเลย

"ไปไหนกันมาวะไอ้เดียร์?"

"พอดีไปช่วยอาจารย์ไปเอาของน่ะ..แล้วไอ้เสือละ"

"เมื่อกี้เห็นมันเดินไปแล้วนะ..มันไม่ได้ไปหามึงหรอกหรอ"

"ไม่เห็นเลยนะมึง"

ไอ้โยก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วละตอนนี้ผมก็คิดว่าถ้านั่งรอมันที่นี่จะดีกว่า ถ้าเกิดเดินไปตามหาอีกเพื่อสวนกันไปสวนกันมาก็แย่เอาสิ

​ตกเย็น...

​.

.

.

พอตกเย็นอากาศก็เริ่มดีขึ้นแล้วไม่ร้อนระอุแบบตอนเช้าแล้วละ อาจารย์ที่คอยดูแลพวกเราก็ก็ปล่อยให้เราทำอาหารกินเองได้แบบนี้ก็มีเฮเลยละจะได้แสดงฝีมือกันบ้างแล้ว

พวกเรากลับกลุ่มกันก่อนจะไปหาหมอหากระทะมาแล้วไปเอาวัตถุดิบที่มีมาเตรียมเพื่อจะทำกับข้าวกินกัน ถึงจะมีแม่ครัวที่จะทำอาหารให้กินอยู่แล้วแต่อาจารย์ต่างลงความคิดเห็นกันว่าทุกคนก็โตกันแล้วทำกินเองก็ได้ไม่ใช่หรอ เพราะแบบนี้จะได้ไม่ต้องไปรบกวนแม่ครัวมาทำ

"พวกมึงไปทำกับข้าวกัน..ไปกัน"

"..."

ผมบอกไอ้หกตัวที่ยืนเรียงหน้ากระดานกันมาแต่ก็หยุดแล้วมองหน้ากัน ผมเลิ่กคิ้วทันทีเพราะสงสัยว่าพวกมันจะมองหน้ากันทำไม ในหกคนพวกมันก็มี ไอ้โย ไอ้ภาค ไอ้บูม ไอ้วา ไอ้ว่าน และไอ้เวล ส่วนไอ้เถื่อนผมไม่เห็นมันตั้งแต่บ่ายแล้วละ

"ไปกันเร็ว..ไปทำกับข้าวกินกันเนี้ย!"

"กูทำไมเป็น!!"

พร้อมใจกันตอบจังนะพวกมึง ผมก็เอ๋อทันทีสิครับงานนี้อย่าบอกนะต้องมาทำกับข้าวให้อีพวกคุณหนูไฮโซพวกนี้แดกอ่ะ

"แต่กูทำเป็นอยู่นะ"

"กูก็ทำเป็น..เดี๋ยวกูช่วย"

"เออ..ยังดีที่มีมึงสองคน"

ไอ้สองคนที่ว่าก็เป็นไอ้ว่านตามมาด้วยไอ้โย แบบนี้มันมีแต่กลุ่มเมียๆทั้งนั้นเลยที่ทำเป็นส่วนผัวๆน่ะหรอคงไปนั่งไขว่ห้างรอกินอย่างเดียว

ผมเลิกสนใจก่อนจะพาไอ้ว่านกับไอ้โยไปหาทำกีบข้าวกินดีกว่า มือนี้วัตถุดิบมันก็มีอย่างจำกัดส่วนมากก็มีแต่ผักและเลยทำได้เพียง ผัดผักบุ้ง แกงจืดผักกาดขาว ผัดผักรวมมิตร เหอะๆอย่างกับมังสวิรัสเลยเนอะ

"น่ากินว่ะ..ว่าแต่มีแต่ผักหรอ"

"เออ..วันนี้งดแดกเนื้อนะพวกมึง..แดกผักกันบ้าง"

เสียงเจี้ยวจ้าวเกิดขึ้นทันทีเมื่อไอ้โยกับไอ้ว่านช่วยกันเอากับข้าวที่ทำแล้วไปวางไว้บนโต๊ะเหล่าผัวๆมันก็มาคอมเม้นกันใหญ่เลยทีนี่ว่ามีแต่ผัก

"พวกมึงกินก่อนเลยนะ..เดี๋ยวกูมา"

"เออๆ"

ผมบอกกับทุกๆคนให้กินก่อนได้เลยแล้วไม่ต้องรอผมส่วนผมเองก็ไปตามหาไอ้เถื่อนมากินข้าวก่อนดีกว่าเมื่อบ่ายก็ไม่เห็นมันเลยจนเย็นป่านี้แล้ว

ผมเลยเลือกเข้าไปตามหาในหอพักดีกว่าพอเดินเข้าไปแล้วเปิดสวิตไฟก็เห็นร่างของใครบางคนนอนหันหลังให้ ผมเลยเดินเข้าไปและสะกิดเรียกชื่อเบาๆ

"เสือใหญ่..ตื่นเถอะ..นอนตอนเย็นแบบนี้ไม่ดีนะ..ไปกินข้าวกัน"

เมื่อผมเตะตัวร่างสูงของไอ้เถื่อนที่นอนหลับตาปิดสนิท ตอนนี้กลับลืมตาขึ้นเหมือนคนไม่ได้หลับแค่นอนหลับตาเฉยๆ ก่อนที่จะจ้องมองผม

มันยันตัวลุกขึ้นมาก่อนจะเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นแล้วยันตัวลุกขึ้นยืนโดยที่ไม่สนใจผมเลย 

"ไม่สบายหรอกหรอ..ตัวร้อนรึเปล่า..เดียร์ขอ.."

"ไม่ต้อง"

ในขณะที่ผมกำลังจะเอื้อมมือแล้วใช้หลังมือกำลังจะแนบลงบนหน้าผากของไอ้เถื่อนมันกลับเบือนหน้าหนีทันทีแล้วพูดเสียงแข็ง

ผมจะทำไงได้เมื่อมันดูเปลี่ยนไปคนที่เจอเข้าแบบผมก็ต้องอึ้งกันบ้างละเมื่อเช้ามันยังดีๆอยู่เลย

"ไม่สบายหรอกหรอ..ไปกินข้าวกันเถอะ"

"อืม"

สงสัยมันคงจะไม่สบายจริงๆแต่ผมก็เคล่นยิ้มให้มันก่อนที่จะทำแบบเดิมทุกครั้งคือ จับมือมัน แต่เมื่อผมเอื้อมไปจับมือมันแล้วก็สังเกตได้ว่า มีแค่ผมที่จับมือมันไว้โดยที่มันไม่จับผมเลย

มันไม่เหมือนเดิมตอนนี้ใจผมเริ่มหวั่นแปลกๆ ผมเริ่มชักไม่แน่ใจแล้วว่ามันเป็นอะไรผมเลยค่อยๆคลายมือมันออกแล้วแกล้งทำเป็นล้วงหยิบโทรศัพท์ในมือ แต่แล้วมันก็ไม่หันมามองผมเลยปล่อยให้ผมเดินตามแล้วได้แต่มองแผ่นหลังที่มันรู้สึกว่ากำลังหว่าเว้

แล้วนี่ ผมทำอะไรผิดไปรึเปล่า?...











​ติดตามตอนต่อไป

​ช่วงนี้สงการนต์แล้วเนาะ ไรท์ก็จะมาๆหายๆหน่อยนะไม่ต้องคิดมาก ไม่ติดเล่นนํ้าก็คงนอนตากแอร์คลายความร้อนอ่ะ มันร้อนจริงๆนะช่วงนี้ ฮ่าๆๆๆ

สวัสดีวันสงกรานต์จร้าาาาาา^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น