Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่48 : จิ้งจกนะ ไม่ใช่เ-ี้ย

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่48 : จิ้งจกนะ ไม่ใช่เ-ี้ย

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.4k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2561 13:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่48 : จิ้งจกนะ ไม่ใช่เ-ี้ย
แบบอักษร

​เช้าวันต่อมา



"เห้ย!!!ๆๆ...โคลนจะดูดกูแล้วโว้ยยย!!...ช่วยกูด้วยยยย!!"

"อะไรของมึงไอ้โย"

"มึงดูดิ..โคลนจะดูดกูแล้ว!!..ช่วยกูด้วย!!"

"อย่าปัญญาอ่อนไอ้โย..มึงดูที่มึงยืน..แค่ตาตุ่มเนี้ยนะ!"

​ไอ้เพื่อนจอมลีลาและขี้โวยวายอย่างมันก็แหกปากซะลั่นทำเอาใครหลายๆคนมองและหัวเราะกับความติ๊งต๋องของมัน

ผมมองจุดที่มันยืนอยู่บนโคลนแค่ตาตุ่มมันถึงกับร้องลั่นด้วยความตกใจว่าโคลนจะดูดมันหายไป ตัดมาที่ผมขาผมที่จมอยู่ในโคลนปามาถึงหัวเข่าแล้ว

"มาเร็วๆไอ้โย..ไปปลูกต่อจะได้เสร็จเนี่ย"

"มึง..แล้วถ้ากูโดนดูดอ่ะ..ไม่เอา!"

"แล้วแต่มึง..กูไปละ"

ผมถึงเดินลุยโคลนเพื่อจะเอาต้นอ่อนที่อยู่ในมือไปปลูก ยามสายของวันแดดก็เริ่มร้อนระอุเลยต้องรีบเร่งปลูกให้เสร็จก่อนที่แดดจะร้อนไปมากกว่านี้

วันนี้ก็วันที่สองของวันเค้าค่ายอาสาสมัครแล้ว โดยวันนี้เรามีปลูกป่าชายเลนเลยต้องลุยโคลนตมจนเละแทะแบบนี้เพื่อปลูกต้นไม้

"เดียร์..ร้อนรึเปล่า..ถ้าร้อนเดียร์ก็ไปนั่งพักก่อนเถอะ"

"ไม่เป็นไร..นี่มันก็จะปลูกเสร็จแล้ว..เหลืออีกไม่กี่ต้นเอง"

"เดี๋ยวเราปลูกแทนให้ก็ได้..เดียร์จะได้ไปพัก"

"ไม่เป็นไร"

ผมอมยิ้มนิดหน่อยให้กับไอ้เวลที่มายืนปลูกอยู่ข้างๆ วันนี้ก็เหมือนจะเป็นโอกาสดีอีกวันที่เราช่วยกันมันเลยเสร็จไว ผมยิ้มแป้นที่ได้มาช่วยทำอะไรแบบนี้มันรู้สึกดีไม่น้อย

"เวลเห็นเสือมั้ย..เมื่อกี้เห็นยืนอยู่ด้วยกัน..แล้วไปไหนแล้วละ"

"เห็นมันไปกับไอ้วาน่ะ..เวลไม่รู้หรอกไปไหน"

ผมได้แต่พยักหน้าก่อนจะเอาต้นไม้มาปลูกต่อให้มันแล้วเสร็จ ผมมองซ้ายมองขวาก็ใช่ว่าจะเห็นเงาของไอ้เถื่อนเลยแม้แต่น้อย

เลยเลือกที่จะตัดใจมองหามันแล้วเลือกที่จะปลูกต้นไม้ที่อยู่ในมือต่อไป อากาศที่มีท่าทีว่าจะสูงขึ้นเรื่อยๆก็สามารถทำเอาหลายๆคนท้อและเลิกปลูกก่อนจะขึ้นจากโคลนตมพวกนี้ทันที เหลือแค่สุภาพบุรุษที่แมนๆส่วนมากจะสู้แดดแล้วก้มหน้าก้มตาปลูกต่อ

"เดียร์..ขึ้นเถอะต้นไม้ก็ปลูกเกือบหมดแล้ว..ขึ้นไปพักเถอะ"

"เอ่อ..ก็ได้"

ตั้งแต่เช้าที่แหกขี้ตาตื่นมาได้ก็ลุยโคลนและจํ้าปลูกเอาๆลมแทบจับ แต่ผมว่าผมแข็งแรงดีนะไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอกยังสามารถปลูกต้นไม้ได้ตั้งหลายต้น

ต่างจากพวกชะนีขี้สำออยหลายต่อหลายคนที่ทาลองพื้นกันแดดซะหน้าลอยมาแต่ไกลก็พากันร้องวีดว๊ายต่อแดดที่กระทบผิวพวกหล่อน ผมที่เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้

"ไอ้เดียร์..ขี้โคลนเต็มขาเลยอ่ะ..ไปล้างไป๊!"

"แค่นี้เอง..ไม่ตายหรอกน่า"

"แต่มันสกปรก..ไปล้างเร็วๆ"

"เออๆ"

สภาพผมตอนนี้อาจดูไม่จืดดีนักทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่เหงื่อที่ผุดขึ้นมาด้วยอากาษที่ร้อนจัด ไหนจะขาตั้งแต่หัวเข้าลงไปมีแต่โคลนตมที่เลอะไปหมดดีนะที่ใส่กางเกงขาสั้นลงไปปลูก

ผมเดินไปหาที่ล้างที่เต้าจัดไว้ให้ล้างพวกโคลนนี่ออกประจวบเหมาะที่เจอไอ้เถื่อนพอดีมันก็กำลังล้างขาที่มีแต่โคลนอยู่พอดี

"นี่หนีขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่..ไม่แมนเลยอ่ะ"

"ขึ้นแล้วหรอ...ไม่ได้หนีสักหน่อยแค่ทำไม่ไหวอ่ะ"

"ไม่แมนเอาซะเลยนะ..คนอื่นจํ้าปลูกเอาๆ..ดูตัวเองดิมายืนเป็นพระเอกอยู่ได้"

ไอ้เถื่อนสบตามองผมแล้วหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะเอื้อมมือมาดึงแก้มของผมด้วยความเอ็นดู มั้ง ทำเอาผมต้องเบะปากด้วยความเจ็บจี๊ดๆที่แก้มใสๆ

"โอ้ยๆ..เจ็บ!ๆ"

"ใครให้ทำตัวน่ารักกันละ..ฮะๆๆ..น่ามั่นเขี้ยวด้วย"

"ไม่ได้น่ารักซะหน่อย!..มั่วๆ..เดียร์ออกจะหล่อนะ"

ผมยืนกอดอกทันทีด้วยท่าทางชนิดที่ว่าพยามแอ๊บแมนโครตๆให้หล่อกว่าไอ้เถื่อนไปเลย

ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครชมว่าผมหล่อเลยสักนิด มีแต่ชมว่าน่ารักอย่างนู้นอย่างนี้ อะไรกันวะ ผมว่าผมส่องกระจกหลายรอบแล้วนะหนังหน้าอย่างผมมันออกจะหล่อกว่าน่ารักซะอีก

"เดียร์ไม่เห็นหล่อเลยสักนิด..."

"เชอะ!..ใครจะไปหล่อเหมือนเสือใหญ่ละ..แหวะๆ"

"เดียร์ไม่หล่อ..แต่น่ารักนะ..เสือชอบบบ"

"อึ๋ย!..บอกว่าอย่าหยิกแก้ม!..มันเจ็บ!"

"ฮะๆๆ..ครับๆ..มาล้างขาก่อนเร็วๆ..ดูซิมีแต่โคลน"

"อื้ม!..เอาสายยางมาสิ..เดี๋ยวล้างเอง"

ผมแบมือขอสายยางที่อยู่ในมือของมันแต่ว่ามันกลับส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนที่มันจะย่อตัวนั่งยองๆ

ผมตาโตทันที เห้ย! มึงจะมาหวานกับกูตอนนี้ไม่ได้นะโว้ย! คนเยอะแยะ

"ทะ..ทำอะไรอ่ะ"

"เดี๋ยวล้างให้..ยืนเฉยๆนั่นแหละ"

"ไม่เอาๆ..เดี๋ยวล้างเองได้..คนเยอะ..ไม่เอาหรอก"

ผมส่ายหน้ารัวๆจะว่าเขินอายก็ถูกเพราะตอนนี้ผมโครตจะอายที่มีคนผ่านมาล้างขาที่ก็ชำเลืองมองผมกับไอ้เถื่อนเหมือนกัน

จะไม่ให้มองสิแปลกก็ไอ้คนที่นั่งย่อตัวลงตรงหน้าผมแล้วคุกเข่าข้างหนึ่งและผมที่ยืนทำหน้าเอ๋อๆอย่ากับผู้หญิงที่เหมือนกำลังจะถูกขอแต่งงาน

"อะไร..เขินหรอหน้าแดงเชียว"

"บ้า!..เขินอะไรละ..เดี๋ยวล้างเองได้หรอก..เอามานี่!"

ผมเม้มปากแน่นก่อนจะดึงสายยางจากมือไอ้เถื่อนมาถือไว้ในมือ มันอมยิ้มก่อนจะบอกให้เอานํ้าราดขาแล้วมันจะถูขี้โคลนออกให้

ผมก็ทำตามอย่างว่าง่ายเอานํ้าที่ไหลออกมาจากสายยางนี่ฉีดราดทั้งขาซ้ายและขาขวาจนเปียกชุ่ม ก่อนที่จะมีมือหน้าของไอ้เถื่อนค่อยๆลูบไล้ตามน่องขาแล้วถูเบาๆเพื่อให้ขี้โคลนนั้นออก

"สะ..เสร็จรึยังเนี้ย!..ถูเยอะไปแล้วนะ!"

ผมก้มหน้าถามมันทันทีที่เอาแต่ถูแล้วถูอีกอย่างกับขาผมเป็นขอนไม้หรืออะไรที่เหมือนมันมาถูหาเลขเด็ด ไอ้คนที่ผ่านไปผ่านมาก็มองแล้วมองอีกไม่วายก็เอามือถือขึ้นมาถ่ายทำเอาผมต้องเบือนหน้าหนี

"ใกล้จะเสร็จแล้วน่า..อีกนิดนึง..เห็นมั้ยว่ามันติดเนี้ย"

"เร็วๆหน่อยสิ..มัวแต่ถูอยู่นั่นแหละ..หาเลขได้กี่ตัวแล้วละห๊ะ"

"ครับผม..ใกล้จะเสร็จแล้วครับ"

มือหนาค่อยๆลูบไล้และถูเบาๆเพื่อให้ขี้โคลนนั้นออกไปให้หมด ไม่นานขาผมก็ขาวสะอาดวิบวับอร่ามตามาก

ผมยิ้มแป้นที่ขาผมดูดี๊ดูดีเพราะผมเป็นคนผิวขาวอะไรๆก็ขาวทั้งนั้นแหละรวมถึงขาด้วย 

"ขอบคุณนะ"

"ครับ..ไปกันเถอะ..คงจะกลับที่พักกันแล้วละ"

"อื้ม!"

ผมเอื้อมมือไปจับไอ้เถื่อนโดยที่มันไม่ต้องบอกแล้วก็เดินไปด้วยกัน แต่มันก็ยังไม่พ้นสายตาหลายต่อหลายคู่ที่จ้องมองด้วยความอิจฉานิดหน่อยแต่ก็มีเสียงซุบซิบตามมา

ไอ้เถื่อนมองมือที่ผมจับมันไว้แน่นก่อนจะสบตากับผมแล้วยิ้มก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างมาขยี้เรือนผมสีดำเงาของผมเบาๆ

.

.

.

"โอ๊ยยยย..อย่าบอกนะว่ามึงสองคนจับมือกันตั้งแต่ที่ป่าชายเลนจนมาถึงนี่อ่ะ"

"เสือก"

"เหอะๆ..กูไม่เสือกแล้วจะรู้หรอ..ว่ามึงสองคนหวานกันขนาดนี้ห๊ะ"

"เงียบปากไปมึงสองตัว..เดียร์หิวนํ้ามั้ย"

ประโยคหลังๆมันหันมาถามผมแต่ก็ส่ายหน้าปฏิเสธที่ผมจะกระหายนํ้าหรืออะไร กลับยืนยิ้มที่ไอ้ภาคกับไอ้บูมมากกว่าที่มันโดนไอ้เถื่อนสั่งให้หุบปากไปทั้งคู่

"ไม่หิวอ่ะ..เออ..แล้วไอ้โยละ"

"โยหรอ..มันงอนไอ้ภาคแล้วไปไหนไม่รู้..ไม่ให้กูตามไปด้วยอ่ะ"

"อ่าว..แล้วมันเดินไปทางไหนอ่ะ"

"คงอยู่แถวๆส่วนข้างหอพักละมั้ง"

ไอ้ภาคพูดอย่างหน้าตาเฉยมันสองคนคงจะงอนกันจริงๆแหละมั้ง ไอ้ภาคนี่ก็ยังไงชอบอารมณ์ร้อนต่างจากไอ้บูมลิบที่ดูอ่อนโยนจะตาย

ผมได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ บางทีที่พวกมันจะหวานกันกันบ่อยๆแต่ก็น้อยที่ตะเห็นพวกมันงอนกันขนาดนี้

"เสือ..เดียร์ขอไปหาโยหน่อยนะ"

"เดี๋ยวเสือไปด้วย"

"ไม่เป็นไร..เดี๋ยวเดียร์รีบมา..ไปก่อนนะ"

ไอ้เถื่อนเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆก่อนผมจะยิ้มให้มันและหันหลังเดินออกมาก่อนจะเดินไปตามหาไอ้โยที่อาจจะอยู่ตรงสวนข้างๆหอพักก็ได้

ผมเดินมาถึงในที่สุดถึงมันจะไม่ไกลมากแต่ก็เหนื่อยเพราะแดดที่ร้อนระอุ ผมเห็นแล้วละว่ามีร่างของใครบางคนนั่งอยู่ตรงมาหินอ่อนข้างๆสวนที่เค้าปลูกดอกไม้

"ไอ้โย!..แอบมานั่งนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่..หนีมานั่งคนเดียว..แล้วผัวๆมึงละห๊ะ"

"อะไร..กูก็อยากอยู่คนเดียวบ้างนะ"

"จริงหรอ...มึงงอนไอ้ภาคใช้มั้ยล่ะ?"

"เปล่า"

สีหน้าที่บอกไม่รับบุญอย่างเห็นได้ชัดจากไอ้โยที่หน้ามุ่ยคิ้วขมวด มันเป็นเรื่องจริงซะด้วยสิที่มันอาจจะทะเลาะกับไอ้ภาค

"ทะเลาะอะไรกันอีกละ..ปกติมึงร่าเริงตลอด..ตอนมึงโกรธดูง่ายจะตายไป"

"มันหาว่ากูอ่อยคนอื่น...ทั้งๆที่กูก็อยู่กับไอ้บูมมันก็เดิมมาแล้วหาว่ากูอ่อยคนอื่น"

"แล้วมึงอ่อยจริงมั้ยละ"

"อีสัส..แดดร้อนจะตายห่าจะให้กูไปอ่อยใคร?..กูแค่มองซ้ายมองขวาเพราะตอนที่ยืนอยู่กับไอ้บูมก็มีแต่พี่ปีสี่ที่เดินผ่านไปมา"

ไอ้โยเล่าอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ นานๆทีก็พึ่งเคยเห็นมันมานั่งหน้าบอกไม่รับบุญแบบนี้แล้วไหนจะมานั่งน้อยใจไอ้ภาคหน้าโหดนั่นอีกต่างหาก

"ก็ค่อยๆคุยสิมึง..บอกให้มันฟังเหตุผลมึงบ้าง..ให้มันฟังความจริงหน่อย"

"ขนาดไอ้บูมช่วยพูดมันก็หาว่าไอ้บูมเอาใจกูเกินไปจนกูร่านแบบนี้"

"ทีหลังมึงจับหัวมันกดนํ้าเลยนะและโบกสักสองที..แล้วค่อยบอกมันว่ามึงไม่ได้จะอ่อยใคร"

"เออ..มึงพูดถูก..เดี๋ยวกูลองทำมั่ง"

ในที่สุดไอ้โยก็ยิ้มเหมือนเดิมมันหัวเราะเบาๆก่อนจะเลิกคุยเรื่องนี้แล้วคุยเรื่องอื่นแทนโดยที่ไม่ต้องมานั่งเครียดหรือซีเรียสกับผัวของมัน

"ใครมาตามมึงละนั่น"

"ใครวะ?"

ในขณะที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ก็มีร่างสูงของใครบ้างคนรีบเดินจํ้ามาแต่ไกล ผมมองและพยายามปรับเพื่อมองใบหน้านั้นให้ชัดขค้นก่อนจะร้องอ๋อทันที

ที่ไหนได้ก็เป็นไอ้เวลที่ค่อยๆเดินรีบเร่งแล้วมีอาจารย์ท่านหนึ่งเดินตามหลังมาด้วย

"เธอเอาเพื่อนไปช่วยอีกคนสิ..นี่เธอไปช่วยเพื่อนหาของหน่อย"

อาจารย์ผู้หญิงในวัยกลางคนชี้มาที่ผมแต่ไอ้โยกลับรอดแบบฉิวเฉียด ผมก็พยักหน้ารับทันทีเพื่อที่จะไปช่วยหาของอะไรสักอย่าง

"เธอสองคนช่วยไปหาผ้าใบพลาสติกมาให้หน่อยนะ..เพราะเราจะเอามารองเมล็ดแล้วตากแดด..ช่วยหน่อยนะ"

"ได้ครับอาจารย์..ในห้องฝั่งนั่นใช่มั้ยครับ"

"ใช่แล้วละ..ผ้าใบมันใหญ่หน่อยนะ..ช่วยๆกันหน่อย..เดี๋ยวอาจารย์จะไปดูทางนั้นก่อน"

ว่าแล้วอาจารย์ก็เดินจากไปปล่อยให้ผมต้องเดินตามไอ้เวลเพื่อไปเอาของในห้องเก็บของที่อยู่ทัดไปทางด้านหลังของหอพักที่เดินไกลอยู่เหมือนกัน

"ฮะๆๆ..ร้อนเลยลัสิ..ทนอีกนิดนึงนะใกล้ถึงแล้ว"

"อื้ม!"

ผมรีบจํ้าอ้าวเดินมาทันทีและถึงห้องเก็บของและอุปกรณ์ต่างๆ ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ใช่ว่ามันจะมืดไปหมดแต่ยังคงมีแสงจากด้านนอกส่องเข้ามาจนสว่าง

"อยู่ไหนอ่ะ..ไม่เห็นเลย"

"นั่นสิ..ในนี้ของก็เยอะด้วย..แล้วมันอยู่ไหนละเนี่ย"

ผมยืนมองซ้ายมองขวาภายในห้องสีเหลี่ยมที่มีของที่เก็บไว้มากมายชนิดที่ว่าเข้าขั้นรกพอสมควร ผมกวาดสายตามองไปรอบๆสายตาก็สะดุดเข้ากับข้างๆถังสีที่มีผ้าใหญ่พลาสติกโผล่ออกมาก่อนจะสะกิดไอ้เวลทันที

"อันนั้นมั้ยอ่ะ..นั่นอ่ะๆ"

"อ่าห๊ะ..ใช่จริงๆด้วย"

ไอ้เวลเดินเข้าไปแล้วดึงออกมาทันทีก่อนจะถือไว้ในมือดีมี่มันพับเอาไว้อย่างดีผมเลยเดินเข้าไปเพื่อจะดึงมันออกมาอีกผืน แต่ว่ามันติดซะงั้น

"มันดึงไม่ออกอ่ะ..ติดอะไรเปล่าวะ"

"ระวังมันขาดนะ..เดี๋ยวๆ..เดียร์ค่อยๆดึงหน่อยดิ"

ไอ้เวลเข้ามายืนข้างๆผมก่อนจะช่วยดึงผ้าใบอีกผืนที่ไม่รู้ข้างในมันติดอะไรอยู่ ทำเอาผมเริ่มหงุดหงิดด้วยอากาศอบๆภายในห้องทำเอาร้อนไปทั้งตัว

"เดียร์ใจเย็นดิ..เดี๋ยวดูก่อนมันติดอะไร"

"ดูดิว่ามันติดอะไร..มันดึงไม่อะ..ฮึ่บ!..เห้ย!!!ๆ"

ในขณะที่ผมออกแรงดึงและสบัดผ้าใบอยู่สักพักจนครั้งสุดท้ายที่ดึงก็ต้องร้องลั่นด้วยความตกใจในเมื่อมันมีจิ้งจกหรือเปล่าไม่รู้แต่ตัวมันยาวเท่านิ้วชี้เลยละมันวิ่งออกมาจากผ้าใบแล้วขึ้นมือและวิ่งไต่ขึ้นแขนผมทันที

ผมปล่อยมือจากผ้าใบและดิ้นอย่างกับโดนนํ้าร้อนทันทีเพราะเหมือนกับว่าจิ้งจกมันวิ่งเข้าแขนเสือผมแล้ว อี๋ย!

"โอ๊ยยย!ๆ..มันเข้าเสื้อแล้วอ่ะ..เห้ย!..มันไปไหนแล้ววะ..เห้ย!..ออกไป!ๆ"

"เดี๋ยวๆเดียร์..อยู่เฉยๆก่อน..ไหนๆ.."

ผมดิ้นพลัดๆเพราะเนื้อตัวขนลุกซู่ไปหมดด้วยความแขยงแต่มันก็เหมือนจิ้งจกมันยังอยู่ในเสื้อผมอยู่เลยทำเอาผมร้องด้วยความตกใจไหนจะกระโดดพลัดๆอย่างกับลิง

"เห้ย!..มันอยู่ไหนวะ..เห้ย!..เวลช่วยหน่อยดิ..เห้ย!ๆ"

"ใจเย็นเดียร์..เดี๋ยวๆ..เห้ย!..เห็นแล้ว..เดี๋ยวปัดให้"

แปะ!

"เ-ี้ยยยยยยยยยย!!!"

"จิ้งจกเดียร์ไม่ใช่เ-ี้ย"











​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}