คิมคยอง

บางทีการไม่รักใคร เราอาจจะเจ็บปวดน้อยที่สุด :)

FXXK BIXXH 'เมียหมอ' :: EPISODE 02 BATTER การปะทะ

ชื่อตอน : FXXK BIXXH 'เมียหมอ' :: EPISODE 02 BATTER การปะทะ

คำค้น : คิง เบบี้ ปฐมบท คิมคยอง รักวัยรุ่น อีโรติก เมียหมอ พบเจอ ปะทะ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2561 23:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
FXXK BIXXH 'เมียหมอ' :: EPISODE 02 BATTER การปะทะ
แบบอักษร

"ไอ้นาฬิกาบ้า!!"

เช้านี้เป็นอะไรที่กวนใจจนฉันอยากจะกรีดร้องให้กระจกมันเเตก กะเเล้วเชียวว่ามันจะต้องออกมาเป็นเเบบนี้ เเม่เลี้ยงจอมโหดนั่นจะต้องเเอบมาตั้งนาฬิกาปลุกในห้องฉันเเน่ 

นี่มันจะมากเกินไปเเล้วนะ!

"ย้ากกกก!!!"


ปึ้ง!!!


ฉันโหวกเหวกโวยวายเสียงดังอยู่คนเดียวในห้องก่อนจะหยิบนาฬิกาปลุกบ้านั่นเขวี้ยงใส่กำเเพงจนมันเลิกเสียงดังสักที ทำไมต้องมาปลุกตอนที่ฉันกำลังนอนฝันดีด้วยล่ะเนี่ย

ขัดจังหวะซะจริง!

"เกิดอะไรขึ้นคะคุณหนู"ป้านิ่มที่เดินเข้ามาถึงก่อนป้าน้อม ทั้งสองคนมีท่าทีที่ตกใจไม่น้อยตอนเห็นฉันในสภาพตื่นน้อยหมาดๆ

ฉันไม่ใช่ผีซะหน่อยตกใจอะไรกันเล่า!

"ใครเป็นคนเอานาฬิกาบ้านี่มาไว้ในห้องหนูคะป้า เอามันออกไปที"

"โอเคค่ะ" ป้าน้อมเป็นคนเดินมาเก็บซอกมันออกไป ฉันเลยล้มตัวนอนเอาผ้าห่มปิดหน้าตัวเองตามเดิม

"ตื่นไปเรียน เลิกขี้เซาเเล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำสักที"

ในที่สุดเสียงเเม่มดในยามเช้าก็ดังขึ้น เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่กล้าขัดใจที่หนึ่งเลยจะบอกให้ ให้ตายเหอะนี่ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่กับคนประเภทนี้จริงๆใช่ไหมเนี่ย

อยากจะบ้าตาย!

"เบบี้"

"เรื่องยุ่งกับฉันสักที ..ออกไปได้เเล้ว"

"ถ้าเราไม่เรียนปีนี้จะจบไหม อย่าทำให้พ่อเธอลำบากใจไปมากกว่านี้ ลุกขึ้นมา"

ฉันกำหมัดเเน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูนโปนขึ้นมาเล็กๆ เเม่จากไปไม่กี่เดือนพ่อก็พาผู้หญิงคนนี้เข้ามา สั่งนู่น สั่งนี่ราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าชีวิตฉัน

เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน..

"ฉันบอกให้ออกไปไง! ออกไป!"ฉันตวาดลั่นหมอนข้างหรือตุ๊กตาหมีที่อยู่หัวเตียงมีเท่าไหร่ฉันปาออกไปกระจัดกระจายไม่ยั้ง ก่อนที่เสียงปิดประตูจะดังขึ้น ทุกอย่างในห้องกลับมาเงียบเหมือนเดิม เเต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ล้มตัวนอนเสียงผู้ชายสักคนก็ดังขึ้นซะก่อน

"ร้ายกาจเเบบนี้จะได้ขึ้นมหา'ลัยเหมือนคนอื่นเขาหรือเปล่า.."

"ฉันบอกให้.. นะ นาย!" ฉันเบิกตาโพลงมองผู้ชายสูงราวร้อยเเปดสิบเซนกว่าๆได้กำลังเดินเข้ามาในห้องฉันหน้าตาเฉย นั่นมันผู้ชายเมื่อคืนที่จูบปากฉันเเถมยังมามั่นหน้าใส่อีกไม่ใช่หรือไง

"ไอ้โรคจิต!!!"

"ตื่นเเล้วรีบไปอาบน้ำซะ"เขาพูดขึ้น

"นายเป็นใครมาสั่งฉัน"

"ฉันเเก่กว่าเธอ เรียกสรรพนามฉันให้มันถูกๆหน่อย"

"เรื่องอะไร นายทำตัวไม่น่าเคารพเลยสักนิด ออกไปจากห้องฉันได้เเล้ว"ฉันบอกก่อนจะจ้องสายตาเขานิ่ง เขาเองก็มองมาที่ฉันไม่ต่างกัน สายตาที่คาดเดาได้ยากเเต่ผู้หญิงคนไหนที่ได้เห็นคงละลายกันเป็นเเถว

ยกเว้นฉันไว้คนนึงก็เเล้วกัน

"เด็กดื้อเเบบเธอคุณอาถึงเหนื่อยใจ ได้ยินชื่อเสียงมาเนิ่นนาน ไม่คิดว่าตัวจริงจะเเสบเอาการขนาดนี้"

"เลิกพูดมากเเล้วออกไปซะ!"ฉันตวาดเเหวขึ้น ไม่อยากจะเชื่อว่าโลกมันจะกลมขนาดส่งผู้ชายโรคจิตเเบบเขามาสั่งฉันเเบบนี้ เเถมยังรู้จักเมียใหม่พ่อด้วยหรือไง เป็นอะไรกันญาติห่างๆงั้นเหรอ เหอะ!

"เเม่เธอขอให้ฉันมาช่วยดูเธอหน่อย อายุเท่าไหร่ถึงยังไม่จบมอปลาย ฮึ"

"จะเรียนไปเพื่ออะไร ..ในเมื่อเเรงบันดาลใจของฉันไม่อยู่เเล้ว"ฉันพูดปลายเสียงเเผ่วเบา รู้สึกเจ็บเเปลบๆขึ้นมาที่อกกระทันหันซะงั้น

"ว่าไงนะ"

"เรื่องของฉัน นายไม่ต้องมายุ่ง! เเล้วเธอก็ไม่ใช่เเม่ฉัน ได้ยินมั๊ย!!"

ตอนที่เเม่เสียเป็นวันที่ฉันกำลังจะสอบปลายภาคพอดี มันทำให้ฉันเสียสติไม่น้อยเพราะเราเเทบจะไม่ได้ร่ำลากันเลย ถึงเเม้เเม่จะป่วยหนักมาหลายเดือนก็ตาม 

อย่างที่รู้ว่าครั้งสุดท้ายมันมักไม่มีสัญญาณเตือน..

ฉันพยายามอยู่หลายครั้งที่จะลุกขึ้นใหม่ เเต่พ่อก็ตอบเเทนฉันด้วยการพาเมียใหม่เข้ามา ถ้าชีวิตมันไม่ดีอยู่เเล้ว ก็เเค่ประชดจนมันพังไปข้างก็เเค่นั้นเอง

"ไปอาบน้ำซะ ฉันรอตรงนี้"

"ฉันบอกให้ออกไป พูดไม่รู้เรื่องหรือไง"

ฉันนิ่งชะงักไปพักนึงตอนที่เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ เขาเป็นใครกันถึงมาทำเเบบนี้กับฉัน ชื่อของเขาฉันยังไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ!

"นี่.. ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมากพอจะมาพูดคุยกับเด็กที่ไม่รู้จักโตเเบบเธอ"เขาพูดพลางโน้มหน้าเข้ามาใกล้ เเต่ฉันไม่หลบหนีกลับยืดอกมองเขาด้วยสายตาที่ไม่พอใจกลับไป

"ผู้ชายอย่างนายโตเเค่ไหนถึงมาสั่งฉัน คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน.."ฉันพูดกรอดไรฟัน รู้สึกเหมือนเลือดมันขึ้นหน้าจนจะปรี๊ดเเตกเต็มที

"ฉันล่ะเกลียดเด็กเเบบเธอชะมัด.."

"งั้นก็ไสหัวไปซะสิ"ฉันบอกเเล้วกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"ฉันจะให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้าย.."

"โอกาสบ้าอะไร!"

"จะอาบน้ำเอง ..หรือจะให้ฉันอาบให้"



สุดท้ายเเล้วฉันก็ต้องนั่งรถไปโรงเรียนกับผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักเเม้เเต่ชื่อด้วยซ้ำ ด้วยเหตุผลที่ว่าเขามาทำตามคำขอของเมียใหม่พ่อเท่านั้น ไม่พอตานี่ยังหน้าตาหื่นเเล้วก็ดูไว้ใจไม่ได้อีกต่างหาก

"เลิกเรียนกี่โมง"เขาถาม เเต่ฉันเงียบไม่ตอบ ถ้าบอกเวลาเลิกมีหวังเขาก็มารับอีกสิ เรื่องอะไรจะบอกเจอกันเเค่นี้ฉันก็รู้สึกสะอิดสะเอียนเหมือนจะอ้วกเต็มที

"เเล้วกระโปรงนี่จะใส่สั้นไปไหนวะ"เขาถามต่อ

"หึ.."

"ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง"

"อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน" นี่คงเป็นคำพูดประจำปีของฉันเลยก็ว่าได้ เมื่อไหร่คนนอกพวกนี้จะเลิกยุ่มหย่ามชีวิตฉันสักที

"ให้ตายเหอะว่ะ! เธอไม่มีมารยาทกับผู้ใหญ่เลยหรือไง"เขาตวาดลั่นอย่างเหลืออด นั่นเเหละคือสิ่งที่ฉันต้องการให้เขาเป็น

"เธอให้นายเท่าไหร่ จ้างมาเท่าไหร่ ฉันจ่ายให้นายได้มากกว่า"

"ว่าไงนะ"

"ฉันให้เงินนายมากกว่าเธอสองเท่า เเล้วเลิกยุ่งกับฉันซะ" ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเขาคือลูกเต้าเหล่าใครเเละไปรู้จักกับเธอได้ยังไง เเล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย เขาไม่ได้มีความสำคัญในชีวิตฉันเลยเเม้เเต่นิดเดียว

ไม่มีเลย..

"สาวน้อย.. ฉันไม่ต้องการเงิน ที่ฉันมาเพราะพ่อเเละเเม่เธอขอร้อง เลิกทำตัวไร้มารยาทเเล้วก็ลงไปเรียนได้เเล้ว"เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเเหบพล่าก่อนจะโถมตัวเข้ามาล็อคตัวฉันเอาไว้ ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นเป่ารดฉันเป็นระยะ

ยอมรับว่าเขาหน้าตาดี ถ้าอย่างอื่นดีไปด้วยมันก็คงจะสมบูรณ์เเบบมากกว่า ก็คือการที่เขาไม่ควรยุ่งเรื่องของคนอื่นมากขนาดนี้

อยากตายไวหรือไง

"ฉันบอกนายกี่รอบเเล้วว่าเธอไม่ใช่เเม่ฉัน หูหนวกหรือไงหา!!"

"เธอรู้ไหมพวกที่กล้าปากดีกับฉันจะเจออะไร.."

"อะไร!"

ฉันตาโตสะดุ้งไม่น้อยที่จู่ๆเขาก็โน้มใบหน้าจรดริมฝีปากทาบทามลงมาที่ริมฝีปากฉันเรียบร้อย มันไม่ใช่เเค่ริมฝีปากเเตะกันเเต่เขากำลังร่วงล้ำริมฝีปากฉันอย่างป่าเถื่อน บดขยี้อย่างไม่ให้เกียรติ์กันเลยสักนิดเดียว

ไอ้บ้านี่..

"ทำบ้าอะไรของนาย!!"


เพี๊ยะ.ะ!!!


ทันทีที่ฉันผลักเขาออกได้ ฝ่ามืออรหันต์ไม่วายฟาดไปที่หน้าเขากลับทันที บอกตามตรงว่าเกิดมายังไม่เคยได้ตบหน้าใครเเรงขนาดนี้มาก่อน

ฉันเกลียดไอ้บ้าตรงหน้าฉันชะมัด!

"เฮอะ.."เขาเเค่นหัวเราะออกมา มือเเตะที่ริมฝีปากตัวเองเล็กน้อย นายนี่มันโรคจิตของจริงเหอะ!

"ไปตายซะ.. อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก"ฉันทิ้งท้ายไว้เเค่นั้นก่อนจะมองเขาด้วยหางตาที่ไม่พอใจเเล้วก้าวลงมาจากรถของเขาโดยที่ไม่หันไปมองอีกเลย

บ้าจริง.. ฉันยังไม่รู้จักชื่อเขาเลยนี่

ผู้ชายพันธุ์นั้นใครอยากจะไปญาติดีด้วย การที่เขาทำกับฉันเเบบนี้เเสดงว่ารู้จักเบบี้น้อยไปซะเเล้ว ฮึ!

"ฮัลโหลพ่อคะ พ่อส่งใครมาคะ! เขาจิตไม่ปรกตินะพ่อ พ่อทำอะไรเนี่ย!"ฉันร่ายยาวทันทีที่รับสายจากพ่อของตัวเอง 

( เขาจะทำให้ชีวิตเเกดีขึ้น เชื่อฟังเขาด้วยล่ะ )

"วะ ว่าไงนะคะ ผู้ชายเเบบเขางั้นเหรอจะทำให้ชีวิตหนูดีขึ้น! ..หนูกัดลิ้นตายยังได้ประโยชน์กว่า"

( เลิกใส่อารมณ์เเล้วตั้งสติสักที.. )

"พ่อคะ.."

( เเค่นี้พ่อมีประชุมต่อ )

"พ่อคะ! พ่อ.." ทำไมเช้านี้มีเเต่คนทำให้ฉันหัวเสียไปหมด ชีวิตของฉันจะไปฝากไว้กับไอ้บ้านั่นได้ยังไง เป็นใครมาจากไหนฉันก็ไม่รู้จัก นี่ฉันเบบี้ลูกสาวท่านประธานเอชพีกรุ๊ปเชียวนะ ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด

ให้ตายเหอะ!

"กรี๊ดดดดดดดด!!! ไอ้โรคจิต!!!!"ฉันกรีดร้องออกมาอย่าเหลืออด ฉันจะสติเเตกอยู่เเล้วนะ 

เขาต้องการอะไรจากฉันกันเเน่..

"เป็นบ้าอะไรมายืนตะโกนอยู่ได้"

ฉันหันกลับไปมองตาขวางใส่เพื่อนตัวดีที่ไม่น่าจะเข้าขากับฉันได้เเต่กลับเข้ากันได้ดียิ่งกว่าปีกับขลุ่ยซะอีก อันที่จริงเขาอายุน้อยกว่าฉันปีนึงเเต่ก็นั่นเเหละความคิดเขาโตกว่าฉันเเบบก้าวกระโดดเยอะ อีกอย่างฉันไม่ชอบให้ใครมาเรียกพี่ด้วย

ดูหน้าเเก่ยังไงก็ไม่รู้ -.-

"ไอ้บ้ารามอยากโดนเตะกลับบ้านเกิดหรือไงหา!" หมอนี่เรื่องกวนประสาทขอให้บอกเถอะ ยั่วโมโหฉันเก่งเหลือเกิน!

"ไปกินรังเเตนมาหรือไง น่ากลัวเป็นบ้าเลย"

"ฉันอยากฆ่าคนมากกว่า.."

อยากฆ่าไอ้โรคจิตที่ฉันไม่รู้ชื่อนั่นให้ตายซะจริง! เขาคิดว่าตัวเองหล่อมาจากไหนคิดจะจูบใครก็ทำได้อย่างงั้นเหรอไง

"เห้ย พูดจาอะไรน่ากลัวขนาดนั้น ไปกินข้าวกันดีกว่าดูท่าทางเธอจะโมโหหิวมากกว่านะ"

"นายว้อนท์บาทามากเลยงั้นสิ"ฉันว่าพลางยกเท้าจะเตะก้นเขาจริงๆเเต่เจ้าตัวผลักขาฉันลงก่อน 

ถ้าเขากล้าหยามกันมากขนาดนี้ฉันก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะปะทะกับเขาต่อไป เพราะทางเลือกในชีวิตของฉันคนนี้มันคงมีไม่มากนักหรอก

ถ้าไม่หนีก็เเค่ปะทะ ..เเค่นั้นเอง






รูปภาพที่เกี่ยวข้อง​​

เป็นเรื่องต่อจาก 'ทาสรัก (เมียเด็ก)' ของพี่เต หากใครอยากติดตามเรื่องของพี่เตสามารถจิ้มโปรไฟล์ไรเตอร์ได้เลยนะคะ 

1 เม้น 1 ล้านกำลังใจ

1 ถูกใจ 1 ล้านกำลังเเต่ง

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ความคิดเห็น