นางฟ้าแห่งรุ่งอรุณ

เพราะความทุกข์...ทำให้เกิดความแค้น เรื่องราวของ "ลอร์ดแลนดอน" อดีตชายหนุ่มผู้แสนดี ที่ถูกแย่งทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตไป รวมถึงหญิงอันเป็นที่รักอย่าง "เฟรย์ลีน" ด้วยความแค้น-เข้าใจผิดทำให้เขาแก้แค้นอดีตหญิงคนรักอย่างไม่เมตตา ต่างกับเฟรย์ลีนที่มีความรักมั่นคงจึงยอมเขามาตลอด แลนดอนจะรู้ว่าตนเองยังรักเฟรย์ลีนอยู่หรือไม่?

Chapter 14 - ความฝันของแลนดอน pt.1 (ทาสกามารมณ์) NC20+ [flashback}

ชื่อตอน : Chapter 14 - ความฝันของแลนดอน pt.1 (ทาสกามารมณ์) NC20+ [flashback}

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2561 02:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 14 - ความฝันของแลนดอน pt.1 (ทาสกามารมณ์) NC20+ [flashback}
แบบอักษร

"ท่านพี่แลนดอนเจ้าคะ น้องขอโทษที่เป็นต้นเหตุเรื่องๆนี้" เฟรย์ลีนที่นั่งบนรถม้าอยู่ บ่นในใจโทษตัวเองทั้งๆที่ไม่ได้ผิด เธอหันไปมองแลนดอนที่สลบอยู่ถูกจับใส่รถกรงที่ใช้แห่ประจานทั้งน้ำตา 


ส่วนแลนดอนที่สลบอยู่ เขาไม่ได้แค่สลบไปเฉยๆ เขากำลังฝันถึงคืนที่เขาทำให้เฟรย์ลีนเจ็บปวดมากที่สุด...(2 เดือนกว่าๆก่อน) [POV แลนดอน]

คืนนี้ช่างเป็นคืนที่อากาศพอดี และเงียบสงัดเสียจริงๆ ข้าที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆเตียง เพราะรู้สึกว่านอนข้างๆกับหญิงสาวร่างบางผู้นั้นโดยที่ไม่มีเหตุจำเป็น ข้ารู้สึกไม่ชอบเลยเพราะข้าเองไม่ค่อยชอบที่จะให้นางมาใกล้ๆตัวของข้าเท่าไหร่ (ยกเว้นตอนที่ข้าอยากร่วมรักกับนาง) ตอนนี้ข้าก็กำลังอ่านนิยายรักที่มัน...เอิ่ม...มีตอนร่วมรักที่ค่อนข้างจะบ่อยหน่ะนะ

ข้าอ่านไปเรื่อยๆจนไปถึงตอนๆหนึ่ง ที่มันปลุกอารมณ์หื่นกระหายในหัวข้าขึ้นมามากที่สุดอย่างที่ข้าไม่เคยเป็น ซึ่งตอนนี้ข้าก็อยากที่จะ...ระบายมันออกไปให้สิ้นซาก ข้าคิดว่าก็จะรอกระไรอยู่เล่า เมื่อหญิงร่านคนนั้นที่กำลังนอนอยู่ นางก็อยู่ใกล้ๆตัวข้า

ข้าจึงวางหนังสือนิยายนั้นลง แล้วค่อยๆไปนอนชิดตัวใกล้ๆร่างบางที่หลับอยู่ มือหนาๆของข้าค่อยๆลูบไล้เรือนร่างอันเนียนขาวจากบนลงล่าง จนมาถึงส่วนขาของนางข้าจึงถลกกระโปรงชุดนอนของนางขึ้น เผยให้เห็นขาเรียวเล็ก "ซี๊ดดด ไม่ไหวแล้ว" อารมณ์หื่นกระหายของข้านั้นมันได้สั่งให้ข้าถอดชุดนอนบางๆของนางออกอย่างรีบร้อน จนนางตื่นขึ้นมา

"ท่านพี่แลนดอน จะทำอะไรน้องเจ้าคะ?" เสียงหวานที่ในความคิดของข้ามันแสนจะกวนประสาท ดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบาและอ่อนแรง มือเล็กๆของนางพยายามต้านแรงของข้าไว้ แต่เพราะความง่วงและตัวของนางเล็กกว่าข้ามากจึงทำให้นางก็ไม่ต่างจากลูกไก่ในกำมือ

"เจ้าก็รู้ หนิเฟรย์ลีน เจ้าโดนมาเกือบทุกคืนยังจะทำเป็นไม่รู้ โถ่เอ้ย!!! มารยาสาไขจริงๆเลย" ข้าว่าให้นางก่อนที่จะโยนชุดนอนของนางที่ข้าถอดออกมาไปพาดกับเก้าอี้ข้างเตียง "ท่านพี่แลนดอน น้องขอร้องเถอะเจ้าค่ะ อย่าทำอะไรน้องเลย น้องกลัวแล้ว" เฟรย์ลีนพยายามอ้อนวอนขอร้องข้า แต่ข้าก็รู้สึกว่าข้าไม่ได้สนใจแม้แต่หน้าตาอันหวาดกลัวของนางเลยแม้แต่น้อย

ข้าค่อยๆใช้มือจับใบหน้าของนางไว้แล้วจุมพิตที่ปากก็ใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดข้าไว้เหมือนที่นางทำทุกๆครั้ง ข้าใช้มือหนาข้างหนึ่งของข้ากำเต้าของนางที่อวบใหญ่เต็มกำมือของข้าไว้ ส่วนอีกข้างก็นวดคลึงจุดอ่อนไหวของนางเพื่อเรียกให้น้ำรักออกมา "อือ อื้ม อ๊า" ร่างบางครางเสียงกระเส่าอย่างแผ่วเบา เพราะปากนั้นถูกข้าจูบอยู่ นางจูบข้ากลับอย่างอ่อนโยนจนข้านั้นเกือนจะหวั่นไหวไป แต่ดีที่ข้ายังตั้งสติได้

จากนั้นเมื่อร่องรักของนางปล่อยน้ำรักออกมาแล้ว ข้าจึงจับขาเรียวสวยของเฟรย์ลีนทั้งสองข้างมาพาดที่บ่า แล้วข้าจึงถอดกางเกงของข้าออกเผยให้เห็นน้องชายอันตั้งขึ้นมาของข้า เฟรย์ลีนนั้นจ้องมองน้องชายข้าเหมือนนางตกใจมากทั้งๆที่นางก็โดนแบบนี้เกือบจะทุกวัน ช่างน่าหมั่นไส้เสียจริง!!!

เพื่อไม่ให้เสียเวลาอันดีเหมาะนี้ข้าจึงแทรกตัวเข้าไปในร่างของนางอย่างแรง จนเสียงดัง โป๊ก! "ซี๊ดดด อ๊าส์ ได้ปลดปล่อยสักที" ข้ายิ้มออกมาก่อนที่จะกระแทกร่องสวาทของนางอย่างบ้าคลั่ง

*ตับๆ ตับๆ ตับๆ ตับๆ* ร่างกายของข้าร้อนในตอนนี้มันร้อนผ่าวไปด้วยไฟกามารมณ์ เพราะร่างกายของนางมันนุ่มทั้งนอกนุ่มทั้งในจนข้าเสียบเข้าไปแล้วถึงเสร็จก็ไม่อยากจะเอาออก "อ๊า ท่านพี่แลนดอนเจ้าคะ อ๊าาา"

นางครางชื่อข้าทุกๆครั้งที่ข้ากระแทกร่องของนางอย่างชิดและถี่เกินไป แต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคของข้า ข้าไม่ได้ลดแรงที่กระแทกร่องนางเลยสักครั้งมีเพียงแค่เพิ่มอย่างเดียว หรือไม่ก็อาจจะลดตอนเสร็จไปเลย "ซี๊ด อ๊าส์ โดนมากี่ครั้งก็ยังแน่นเหมือนเดิม อ๊าส์" ข้าพูดกับเฟรย์ลีนก่อนที่ปากของข้าจะประกบที่ริมฝีปากของนาง

"น้องมีแต่ท่านพี่แลนดอนเจ้าค่ะ อ๊าา อ๊า" ร่างบางตอบเบาๆแบบไม่ค่อยได้ศัพท์ในลำคอ แต่ข้าก็จับใจความได้ว่าเธอพูดว่าอะไร "ดีแล้ว เพราะถ้าตอนนี้เจ้ายังไม่หายร่าน เจ้าไม่รอดแน่!!!" ข้าขู่นางให้นางกลัว ในความคิดนางคงจะคิดว่าข้าใจร้าย แต่ที่จริงๆที่ข้าพูดแบบนี้เพราะ ข้าหึงนาง!! นางเป็นเมียข้า การที่นางจะไปจากข้านางจะต้อง ข้ามศพข้าไปก่อนสิ! เพราะนางจะต้องเป็นของข้าจนถึงเวลาถึงความต้องการของข้าหมดแล้ว

และทุกๆครั้งที่ข้าด่านางว่า ร่าน ทีไรหน้าของนางจะดูเศร้าแปลกๆซึ่งข้าก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ข้าคิดว่าทุกอย่างนางคงจะแกล้งเสแสร้งให้ข้าสงสารหล่ะมั้ง "ท่านพี่แลนดอนเจ้าคะ อ๊าา น้องเจ็บเจ้าค่ะ" ร่างบางครางเสียงกระเส่าออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เสียงของนางโอดโอยเหมือนว่านางเจ็บมาก แต่ข้านั้นก็คิดว่าข้าอย่างให้ท่อนลำของข้ามันมีความสุขมากกว่า ข้าจึงใช้มือหนาๆปิดปากของนางไว้ ข้าค่อยๆเพิ่มความเร็วของข้ามากขึ้น

*ตับๆๆ ตับๆๆ ตับๆๆ* "อื้อ อื้อ" เฟรย์ลีนร้องขัดขืน แล้วก็บีบน้ำตาออกมาอีก ข้านั้นก็รำคาญแบบที่บอกไม่ถูกจริงๆข้าจึงใข้แววตาอันน่ากลัวของข้าข่มขู่นางจนนางเงียบ "โดนบ่อยขนาดนี้ ยังไม่ชินอีกหรอจ๊ะ เมียจ๋า?" นางส่ายหัวพร้อมๆกับร้องไห้ออกมาจนข้าสงสารเล็กน้อย "เดี๋ยวพรุ่งนี้ผัวจะให้พักหนึ่งวัน แต่คืนนี้ต้องทำให้ผัวแตก 3 ครั้งสิ ซี๊ดด อ๊าาาส์ อ๊าาาาาส์"ข้าตั้งข้าแลกเปลี่ยนกับนางเพราะในใจข้าก็เริ่มสงสารนางที่นางต้องมาอดหลับอดนอนที่ต้องมาเป็นที่ระบายความใคร่ของข้า

"เจ้าค่ะ สิ่งใดที่ทำให้ท่านพี่แลนดอนมีความสุข น้องจะยอมเจ้าค่ะ อ๊ายย อ๊าาา"

"ดีมาก!!! ซี๊ด อ๊าส์ แบบนี้หล่ะตอดแน่นมากเลย"

*ตับๆๆๆ ตับๆๆๆ ตับๆๆๆ* ร่องรักของนางมันตอดรัด ข้าจนข้าเสียวสะท้านไปหมดแล้ว ข้าสุขสมเหลือเกิน ผิดกับเฟรย์ลีนที่นางเจ็บแต่เสร็จไปหลายรอบแล้วโดยที่นางไม่รู้ตัว ทุกครั้งที่ร่างบางสั่นสะท้านร่องสวาทนั้นจะปล่อยน้ำรักมาชโลมความเป็นชายของข้าให้ข้าเข้าไปตัวนางได้ง่ายขึ้น​"ซี๊ด อ๊าากกก อือ อ๊าาส์" ข้าครางออกมาเสียงคล้ายๆกับคำราม

"อ๊ายย อ๊าาาา ท่านพี่แลนดอน อ๊าาา"

​ครั้งนี้เสียงครางของเฟรย์ลีน ไม่ได้น่ารำคาญเหมือนเมื่อก่อนมันเย้ายวนให้ข้าหลงใหลนางมาก จนข้านั้นอดที่จะให้เสียงหวานๆนั้นดังขึ้นมาอีกไม่ได้ ข้าจึงกระแทกร่องของหญิงสาวร่างบางนั้นกว่าเดิม "อ๊ายยยย อ๊าาาาา น้องเสียวเจ้าค่ะ ท่านพี่แลนดอน"

"เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าเสร็จไปแล้วกี่ครั้ง อ๊าาา อ๊าาาส์?" ข้าพยายามที่จะพูดแบบปกติกับนางแต่ก็อดที่จะครางออกมาไม่ได้เพราะข้าเสียวมาก เสียวจนข้าต้องกัดฟันไว้ตลอดเวลา "กี่ครั้งเจ้าคะ ท่านพี่แลนดอน อ๊ายย อ๊าา?" เสียงครางของนางก็ดังไม่แพ้ข้าแต่เสียงหวานๆของนางมันเหมือนว่านางต้องการให้ข้ากระแทกนางแรงๆ ทั้งๆที่จริงๆนางอยากที่จะนอนแล้ว

"5 ครั้ง อ๊าส์ อ๊าาา"

“เหรอเจ้าคะ น้องไม่รู้ตัวเลย อ๊ายยย”

“แบบนี้ก็ดีข้าชอบทำให้เจ้าเจ็บนะ เพราะสิ่งที่เจ้าทำข้ามันร้ายแรงมากเลยทีเดียว อ๊าส์ อ๊าาาส์”

“น้องก็เคยขอโทษท่านพี่แลนดอนไปแล้วหนิเจ้าคะ แล้วน้องก็รักท่านพี่แล-” ข้ารู้ดีว่านางพยายามที่จะบอกรักข้า แต่ข้าตัดความรำคาญเพื่อป้องกันการหวั่นไหวของความรู้สึก ข้าจึงใช้มือหนาๆปิดปากของนาง “หุบปากซะ!!!”

แต่ไม่นานนักข้าเริ่มรู้สึกว่าข้าเสียวมากที่สุดของที่สุด “อ๊ากกกก อ๊าาาาส์” ข้าครางออกมาเหมือนเสียงคำรามก่อนจะระบายมันโดยการขยำเต้าอวบที่ข้ากำไว้จนมาถึงเวลานี้ ส่วนนางนั้นก็กอดข้าไว้แน่นเหมือนว่าจะเสร็จอีกทีพร้อมๆกับข้า “ท่านพี่แลนดอนนนนนนน!!!”

“ข้าเสร็จแล้ว!!! อ๊ากกก อ๊าส์” ข้าพูดจบก็กระแทกจังหวะรักสุดท้ายอย่างแรงและลึกที่สุด น้องชายของข้าก็ปล่อยน้ำรักอุ่นเข้าไปในร่องสวาทของหญิงร่างบางจนหมด ข้าหนุนหัวลงบนอกของนาง เฟรย์ลีนใช้มือเล็กๆของนางลูบไล้เส้นผมสั้นๆของข้าไปมา “ข้าแตกแล้วหนึ่งครั้ง ต่อมาเจ้าจะต้องอมให้ข้า!!!”

------------------------------------------------------------------------------

+โอ๊ยย ท่านพี่แลนดอน หื่นยันฝัน เห้อออยาสลบก้หยุดความหื่นไม่ได้น้ออ ถ้าละเมอออกมา มีได้อึ้งกันทั้งคณะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น