คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 4 ไฟริษยา..25%

ชื่อตอน : บทที่ 4 ไฟริษยา..25%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2561 18:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ไฟริษยา..25%
แบบอักษร

จิตรานุช เข้าครัวทำอาหารให้ พ่อเลี้ยงกัณตภณ และแขกที่มาเยี่ยมเยือนได้รับประทานกันในตอนเย็น โดยมี จำเนียร แม่บ้านเป็นลูกมือช่วยอีกแรง “นั่นเธอกำลังทำอะไรอยู่หรือ?” วารุณี เข้ามาเมียงมองดู จิตรานุช ที่กำลังตักต้มจืดในหม้อใส่ลงไปชาม “ต้มจืดเต้าหู้หมูสับน่ะค่ะ” จิตรานุช หันมามองคนถามพร้อมกับส่งยิ้มให้นิดๆ ก่อนจะหันกลับไปตักต้มจืด แล้วเอ่ยตอบคนถามออกไป 

เมื่อ จิตรานุช ตักต้มจืดลงไปใส่ในชามจนเต็มชามแล้ว จึงช้อนยกชามต้มจืดขึ้นถือไว้ในมือ เพื่อจะนำไปวางที่โต๊ะอาหาร “ให้ฉันช่วยนะ” วารุณี จึงขันอาสาช่วยทันที พร้อมกับยื่นมือไปจับจานลองชามต้มจืด เป็นเพราะไม่ได้ตั้งใจที่จะจับลงน้ำหนักแรงไป หรือว่าเจตนาให้เป็นเช่นนั้นหรือไม่อย่างไร จึงทำให้ต้มจืดในถ้วยกระเฉาะหกรดไปโดนเมือของ วารุณี เข้าอย่างจัง แล้วชามต้มจืดก็ตกลงไปแตกกระจายเกลื่อนพื้นห้องครัว

“โอ้ยยย!.. ร้อน.. ร้อน.. นี่เธอแกล้งฉันใช่ไหม?” วารุณี ร้องเอะอะเสียงดังโวยวายใส่ จิตรานุช ยกใหญ่ “ฉันเปล่านะคะ ฉันไม่ได้แกล้งนะคะ” จิตรานุช ตกใจ ทำท่าจะเข้าไปช่วยคนเจ็บแต่เจ้าหล่อนกลับเดินถอยหลังหนี และร้องเอะอะโวยวายขึ้นซะอย่างงั้น จนแม่บ้านที่กำลังจะนำจานไปวางที่โต๊ะอาหาร ถึงกลับชะงักไปด้วยเช่นกัน

“มีอะไรกัน? เสียงดังเอะอะโวยวายไปถึงข้างนอกเลย” พ่อเลี้ยงกัณตภณ เดินเข้ามาในห้องครัว พร้อมกับเอ่ยถามคนที่อยู่ในห้องครัวขึ้น “พี่ภณ ช่วยณีด้วยค่ะ ณีร้อนไปหมดเลย” วารุณี รีบเดินเข้าไปหาชายหนุ่มผู้เข้ามาใหม่ทันที พร้อมกับยกมือที่โดนน้ำต้มจืดลวกให้ชายหนุ่มได้เห็น

“ณีเป็นอะไรน่ะ ไปโดนอะไรมา” พ่อเลี้ยงกัณตภณ รีบจับมือของ วารุณี เข้าไปใกล้อ่างน้ำ แล้วเปิดน้ำให้ไหลลงไปยังแขนตรงที่โดนลวกนั้น “ณีโดนน้ำต้มจืดลวกเอาน่ะค่ะ ณีอยากจะเข้ามาช่วยนุช เอาชามต้มจืดไปวางที่โต๊ะอาหาร แต่นุชเขาไม่ยอมให้ช่วยและแถมยังกระแทกถ้วยต้มจืดใส่นุชด้วยอีกต่างหาก จึงโดนเข้าและเป็นสภาพอย่างที่เห็นนี้แหละค่ะ” วารุณี กล่าวฟ้อง พ่อเลี้ยงกัณตภณ ทันที พร้อมกับส่งสายตาเศร้าสร้อยไปยังชายหนุ่ม อย่างน่าสงสาร​

จิตรานุช และ จำเนียร แม่บ้านที่ยืนอยู่ในห้องครัว ต่างพากันงงกันเป็นไก่ตาแตกกันไปตามๆ กันเลยทีเดียว ว่าทำไมถึงกลายเป็นว่า จิตรานุช ไปแกล้งเจ้าหล่อนเข้าให้ซะอย่างนั้นแหละ “ฉันเปล่านะคะ ฉันไม่ได้แกล้งนะคะ” จิตรานุช ร้องบอกออกไปให้ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ได้รับทราบ

“เธอไม่ชอบอะไรฉัน เธอก็บอกฉันมาตรงๆ ก็ได้ หรือไม่ชอบใจที่ฉันมาขอพักอยู่ที่นี้ ถ้ายังงั้นฉันจะไปหาที่พักในเมืองอยู่ก็แล้วกัน เพื่อความสบายใจของเธอ” วารุณี หันมามอง จิตรานุช พร้อมกับทำหน้าตาน่าสงสารเป็นที่สุด แล้วพูดบอกออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ นี่มันบ้านของพี่ ใครก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาไล่แขกพี่ไปไหนทั้งนั้น” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ส่งสายตาดุดันจ้องมองมายัง จิตรานุช เขม็งอย่างถือโทษ ก่อนจะกล่าวบอกให้ทุกคนในห้องครัวได้รับทราบ ด้วยน้ำเสียงเข้มดุดั

 “แต่!..” วารุณี หันมามองหน้า พ่อเลี้ยงกัณตภณ “ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นแหละ ไปออกไปทำแผลกัน” พ่อเลี้ยงกัณตภณ มองหน้าคนเจ็บแล้วชวนให้ออกไปจากตรงนั้น พร้อมกับพยุงเดินออกไป

จิตรานุช กัดริมฝีปากล่างอย่างเผลอไผล มองตามคนทั้งสองที่กำลังพยุงกันเดินออกไปจากห้องครัว ทั้งเจ็บทั้งงงเป็นอย่างยิ่งที่อยู่ดีๆ ก็ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนผิดไปซะงั้น “ป้าเห็นนะคะว่าคุณนุชไม่ได้ตั้งใจทำอย่างนั้น เดี๋ยวป้าจะบอกให้พ่อเลี้ยงทราบจะได้ไม่เข้าใจคุณนุชผิดไป” จำเนียร เดินเข้ามาใกล้ แล้วกล่าวบอกแก่แม่เลี้ยงของบ้าน เพราะรู้สึกสงสารที่โดนใส่ร้ายอย่างนั้

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะป้า อย่าใส่ใจเลย เรื่องแค่นี้เอง อยากจะเข้าใจผิดก็ช่างเขาเถอะ ในเมื่อบอกไปแล้วไม่เชื่อก็ตามนั้นแล้วกัน เรามาทำอาหารกันต่อให้เสร็จดีกว่า ป้าช่วยเรียกคนมาเก็บทำความสะอาดพื้นที่มันเลอะเทอะนี้หน่อยนะจ๊ะ” จิตรานุช กล่าวบอกแม่บ้านไปอย่างอย่าไม่คิดจะใส่ใจ

แต่ในหัวใจดวงน้อยๆ ของเจ้าหล่อน มันทำไมถึงทำไม่เป็นไรไม่ถือสาไม่ได้นะ ทำไมมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา กับสีหน้าและท่าทางที่ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ทำอย่างกับว่าเธอเป็นคนผิดนั้นซะเต็มประดา เหมือนว่าหากเธอพูดอะไร เขาไม่คิดที่จะเชื่อในคำพูดของเธอเลยสักคำยังไงยังงั้นแหละ

จิตรานุช พยายามสลัดความคิดนั้นออกไปจากสมอง แล้วมุ่งจดจ่อกับการทำอาหารตรงหน้า หญิงสาวเดินไปหยิบชามใบใหม่มาตักต้มจืดลงไปใส่ในชามใหม่ แล้วนำไปวางที่โต๊ะอาหาร

วารุณี นางมารร้ายรายงานตัวแล้วเจ้าค่ะ ออเจ้า อิอิ.......... ;)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น