Kamui Yato

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 [ เยือนโลก ]

ชื่อตอน : บทที่ 4 [ เยือนโลก ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2561 18:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 [ เยือนโลก ]
แบบอักษร

"ไปโลกกันตอนนี้เลยเถอะนะ นะ การ์ลิคสุดหล่อ"

"ไม่ต้องชม เราไม่ได้บ้ายอนะยัยเด็กแก่แดด แล้วสรุปนี่ที่เธอรีบเพราะอะไรกันแน่เบลล่า"การ์ลิคในร่างเด็ก7ปีกุมขมับถามอย่างไม่เข้าใจ

"นายก็เด็กเหมือนเรานั่นละ ส่วนเรื่องนั้นก็การ์ลิคบอกเองไม่ใช่หรอว่าที่โลกมีของกินแปลกๆอร่อยมาก มีเสื้อผ้าสวย ๆ แถมยังมีวิชาที่ช่วยให้แข็งแกร่งขึ้นจนอาจมากกว่าท่านฟรีเซอร์ด้วยนี่"


สรุปยัยนี่อยากไปที่โลกทำไมกันแน่นะ เอาเถอะเขาก็ไม่ได้ซีเรียส แต่ติดตรงที่เขาไม่มีเงินบนโลกชักแดงเดียวนี่สิ จะไปตอนนี้ก็คงพาเบลล่าไปเที่ยวเล่นที่โลกไม่ได้ แถมไปโดยไม่มีอะไรเลยมีหวังยัยนี่ได้อาละวาดจนโลกเสียหายซะมากกว่า เอาไงดีนะ

'จริงสิ เราก็แค่เอายานอวกาศของเรากับเบลไปขายให้กับแคปซูลคอร์ปอเรชั่นก็ได้นี่นา ไม่หน้าโง่เลยแฮะ'

การ์ลิคที่วางแผนการหาเงินได้แล้วก็เดินออกไปลาพวกชาวยาโดแรตตามมารยาท แต่ก่อนจะจากกับพวกเขา พวกเขาได้มอบชุดแปลกๆของดาวดวงนี้ให้ถึงสองชุด แต่การ์ลิคนั้นปฏิเสธเสียงแข็ง ใครจะไปกล้าใส่ชุดพิลึกนี่ไปเที่ยวโลกกัน แค่ชุดนักรบที่เขากับเบลล่าใส่อยู่ก็น่าอายเกินจะแย่อยู่แล้ว

และเมื่อทั้งเขาและเบลล่าได้แยกจากพวกชาวยาโดแรต ก็ใช้รีโมทคอนโทรลเรียกยานมายังจุดที่พวกเขาอยู่ เพียงไม่นานมันก็มาถึงเขาจึงไม่รีรอนำมือไปแตะกับตัวยานทั้งสอง ก่อนจะบอกให้เบลล่าแตะตัวเขาพลางเตรียมใช้วิชาเคลื่อนย้ายในพริบตา ในช่วงแรกเขาจับสัมผัสพลังของพระเจ้าเสียก่อน ก่อนจะวาปไปในระยะใกล้เคียงกับหอคอยพระเจ้า

"ว้าวนี่หรอโลก สวยกว่าดาวเบจิต้าบ้านเกิดของพวกเราอีก ว่าแต่ยานของพวกเราล่วงลงไปข้างล่างแล้วนะการ์ลิค"

"ใช่ ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ ก่อนอื่นเรื่องหลักในตอนนี้ก็คือพวกเราต้องหาเงินใช้ก่อน"

"ทำไมต้องหางงเงินอะไรนั่นด้วยละ แค่ใช้กำลังเราแย่งจากคนที่นี่เลยก็ได้ไม่ใช่หรอ ?"

เบลล่าถามด้วยความไม่เข้าใจเพราะที่ดาวเบจิต้าส่วมมากอยากได้อะไรก็แค่แย่งชิงมาด้วยกำลังก็พอ ซึ่งการ์ลิคก็พอเข้าใจ แต่เขาตั้งใจว่าจะตั้งหลักปักฐานที่โลกซักพักจึงไม่อยากให้ที่นี่วุ่นวาย เพราะแบบนั้นแหละเขาจึงต้องสอนการใช้ชีวิตบนโลกให้ยัยเด็กแก่แดดนี่เสียก่อน

"อย่างนี้นี่เอง เบลล่าจะทำตามที่การ์ลิคบอกทุกอย่างเลยดีไหม"

"ดีมาก"

เฮ้อ เขาได้แต่ถอนหายใจพลางเหาะนำเบลล่าไป เขามุงตรงไปยังเมืองหลวงทางทิศตะวันตกที่มีบ้านของดร.บรีฟ พ่อบูลม่าอาศัยอยู่ ซึ่งใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงทั้งคู่ก็บินมาถึง การ์ลิคไม่รีรอเพราะดูเหมือนยัยเด็กแก่แดดจะหิวแล้ว จึงเข้าไปกดกริ่งที่บ้านของพ่อบูลม่า สักพักก็มีชายวัยกลางคน หัวออกม่วงๆใส่ชุดกราวสีขาวเดินออกมา

"อ่าวพวกเธอเป็นใครหว่า ? ถึงมากดกริ่งที่นี่มีอะไรกันหรือเปล่า ?"

"เราชื่อการ์ลิค ส่วนเธอคนนี้ชื่อเบลล่า เออจริง ๆแล้วเราแค่อยากจะมาขายยานอวกาศที่นี่น่ะ ลุงสนใจหรือเปล่า ?"

พ่อของบลูม่าหรี่ตาพลางจ้องมองเด็กชายและเด็กหญิงที่ทำท่าจะมาเป็นเซลแมนในชุดแปลก ๆ และยิ่งได้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น หรือหางขนสีน้ำตาลที่กำลังขยับไปมาอย่างซุกซนถึงกับทำให้เขาตาเบิกกว้างโตอย่างไม่น่าเชื่อ เขานึกว่าเด็กสองคนนี้คงมาป่วนสมองเขาเล่นๆหรือไม่ก็มาหลอกขายของที่นี่แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่สินะ เพราะไม่มีมนุษย์ที่ไหนจะมีหางแบบนั้นนอกเสียจากมนุษย์ต่างดาว

"ก็น่าสนใจอยู่ และไหนละยานที่ว่าลุงขอดูมันก่อนได้หรือเปล่า อ่าลืมไปลุงชื่อ บรีฟ หรือจะเรียกลุงว่าดร.บรีฟก็ได้"

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ลุงบรีฟ"

ติ๊ด ๆ

การ์ลิคกดรีโมทคอนโทรลเรียกยานอวกาศของเขามายังที่นี่ ซึ่งเบลล่าก็ทำตามเช่นกัน ใช้เวลาสักพักก็มีบางอย่างพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง ยานทั้งสองลำค่อยๆลงจอดที่หน้าลานแคปซูลคอร์ปอเรชั่น อย่างพร้อมเพรียง

ส่วนดร.บรีฟพ่อบูลม่าทันทีที่ได้เห็นยานอวกาศก็ตาลุกวาวเลยแหละ เขารีบวิ่งเข้าตรวจสอบสภาพโดย รวมถึงวัสดุตัวยาน ผู้ที่คิดจะขายอย่างการ์ลิคจึงบริการลูกค้าอย่างเต็มที เขาเปิดฝาครอบยานออก เพื่อให้พ่อของบูลม่าได้ตรวจสอบวัสดุการสร้าง รวมถึงซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ และเครื่องยนต์ภายในยานแบบคร่าวๆ

"อืม..ลุงสนใจมันมากเลยละ ว่าแต่พวกเธอจะขายเจ้านี่สองลำเลยหรือ ?"

"ใช่ช่วงนี้พวกเราสองพี่น้องยังไม่มีเงินใช้เลยตั้งแต่นั่งยานมาที่โลก จึงต้องขายเจ้านี่ให้ลุงบรีฟเพื่อแลกเงิน" การ์ลิคกล่าวโดยไม่ดูสภาพเด็กน้อยข้างกายที่กำลังจ้องเขม่นพลางกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ ถ้าเธอจำไม่ผิดเธอเกิดก่อนการ์ลิคตั้งหลายเดือน แต่เขากลับบอกว่าเธอเป็นน้องสาว

"นี่พวกเธอเอาแบบนี้ไหม ลุงขอแยกส่วนมันเพื่อวิจัยเจ้านี่ไปสักพัก ส่วนเรื่องเงินเดี๋ยวลุงจะให้พวกเธอไปใช้กันก่อน ขาดเหลืออะไรค่อยมาหาลุงที่นี่เอา"

'ใจดีกว่าที่คิดแฮะ แต่เอาเนื้อมาวางให้ถึงที่ใครไม่เอาก็โง่แล้ว'

"เอาแบบนั้นก็ได้ ส่วนนี่รีโมทคอนโทรล ปุ่มนี้ใช้เรียกยาน ปุ่มนี้ใช้ทำลายยาน ปุ่มนี้เป็นตัวเปิดสัญญาณติดต่อกับฐานที่ดาวบ้านเกิดของเรา ซึ่งอย่ากดมันเด็ดขาด ส่วนปุ่มนี่ก็...."

"โอเคๆ ลุงเข้าใจแล้ว เดี๋ยวพวกเธอรอนี่ก่อนเดี๋ยวลุงไปเอาเงินให้"

สักพักตาลุงบรีฟพ่อบลูม่าก็ออกมาพร้อมกับกระเป๋าเงินสองใบ โดยภายในบรรจุเงินรวมไว้ถึง 1000ล้านเซนี่เลยทีเดียว ซึ่งเด็กน้อยทั้งสองก็รับมันมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลาพ่อบลูม่าไป เพราะตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำคือซื้อชุดใหม่ใส่เสียก่อน จะให้ใส่ชุดแบบนี้ไปเที่ยวในเมืองหลวงก็ไม่ไหว มีหวังถูกคนนินทาว่าบ้าไม่ก็สติไม่เต็มบาทอย่างแน่นอน และไม่นานทั้งสองก็บินมาถึงยังเมืองเล็กๆแห่งหนึ่ง ซึ่งทั้งคู่ไม่รีรอที่จะหาร้านเสื้อผ้าสักร้าน

"ไม่มีร้านไหนถูกใจเราเลยแฮะ หืมร้านเสื้อผ้านั่นมัน"

ดวงตาของการ์ลิคลุกวาว เมื่อพบร้านๆหนึ่งที่ขายชุดเสื้อผ้าสไตล์นักสู้(จอมยุทธ) ซึ่งเขาไม่รีรอวิ่งเข้าไปในร้านโดยมีเบลล่าวิ่งตามมาไม่ห่าง ดูเหมือนยัยนี่ก็มีรสนิยมไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่นัก ? การ์ลิคกวาดตามองชุดจอมยุทธที่มีหลายสี หลายสไตล์ กว่าเขาจะได้สติก็ตอนที่หญิงสาวเจ้าของร้านวัยใสเดินออกมาถามอะไรสักอย่างนี่แหละ

"มีอะไรให้ช่วยหรือไม่คะคุณหนูทั้งสอง หรือสนใจชุดแบบไหนบอกพี่สาวได้เลยเดี๋ยวจะจัดการให้"

"คือเราอยากได้ชุดสีแดง ผ้าพันเอวเอาสีตองแก่ ส่วนรองเท้า เอาแบบนั้นก็แล้วกัน"

"ได้คะ แล้วคุณหนูต้องการเสื้อซับในกับผ้าพันข้อเท้าหรือเปล่าคะ ?"

."เสื้อซับในหรอ อืมเอาเป็นเสื้อคอกลมแขนยาวสีเหลือง ผ้าพันก็ขอสีเหลืองด้วย"

"เข้าใจแล้วคะ ว่าแต่คุณหนูละค่ะ สนใจชุดไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า ?" พี่สาวเจ้าของร้านหันไปถามเบลล่าที่ยืนเงียบต่อ ซึ่งเจ้าตัวที่ได้สติก็รีบสั่งเจ้าของร้านทันที

"เราอยากเอาชุดคู่กับคนๆนี้เลย คงได้สินะ ?" เบลล่าถามด้วยท่าทีเป็นกังวลเพราะเธอกลัวไม่ได้อย่างที่ใจหวัง

"ไม่มีปัญหาคะ ถ้าอย่างนั้นพี่สาวขอวัดตัวของทั้งคู่หน่อยนะ"

ใช้เวลาไม่นานนักการวัดตัวก็เสร็จสิ้นแม้จะตกใจที่ทั้งสองมีหางด้วย แต่ดูเหมือนพี่สาวจะไม่ค่อยสนใจในจุดนั้น เพราะเจ้าตัวกำลังแปลกใจที่เด็กหญิงที่ดูท่าจะอยู่ในวัย7-8ปีนั้นมีหน้าอกถึงไซด์บี ซึ่งมันใหญ่กว่าตัวเธอที่อายุ 20 ปีเสียอีก ทำให้เธอหมดความมั่นใจไปไม่น้อย หลังจากนั้นเจ้าของร้านก็ขอตัวจากไป ก่อนจะกลับมาอีกครั้งเมื่อผ่านไปได้สิบนาที

"เสร็จแล้วคะ คุณหนูทั้งสองจะลองใส่มันเลยไหม ?"

""ใส่เลย""

พวกเขาใช้เวลาแต่งตัวไม่นานนักราวกับคุ้นเคยกับชุดพวกนี้ทั้งที่พึ่งใส่เป็นครั้งแรก ทั้งคู่ก็เดินออกมาพร้อมกันด้วยรอยยิ้ม แถมเด็กทั้งสองก็น่ารักราวกับตุ๊กตาอยู่แล้ว ไม่ว่าจะใส่อะไรก็ดูดี ยิ่งได้ใส่ชุดที่คล้ายกันทำให้ความน่ารักนั้นเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวเลยละ แต่ที่ทั้งสองประทับใจมากที่สุดก็คงไม่พ้นที่ชุดมีรูสำหรับหางของพวกเขาด้วยนี่แหละ

"ทั้งหมดเท่าไหร่ ?"

"27000 เซนี่คะ"

"เอานี่ครับ 30000 เซนี่ไม่ต้องทอน ขอบคุณมากไว้ผมกับน้องสาวจะมาใช้บริการใหม่"

เด็กชายหญิงในชุดจอมยุทธแดงเดินออกไปจากร้าน ทั้งคู่นั้นไม่รู้เลยว่าเป็นจุดสนใจขนาดไหน แต่เรื่องนั้นช่างก่อน เพราะตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่เขาและเบลล่าจะต้องไปล่าอาหารกินกัน ทั้งคู่นั้นเริ่มต้นโดยร้านราเม็ง

ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงทั้งคู่ก็ออกมาจากร้านแม้จะยังไม่อิ่มท้องแต่ทั้งคู่ก็เบื่อที่จะทานราเม็งร้านนี้แล้ว ก่อนจะมุ่งไปยังร้านอาหารที่อื่นๆต่อโดยไม่หันกับไปมองเหล่าเซฟทั้งหมดในร้านราเม็งที่ตอนนี้นอนหมดแรงสิ้นสภาพหอบเหนื่อยอยู่ที่พื้น

"ดะ เด็กปีศาจสองคนนั้นไปแล้วสินะ ?"

"ปะ ไปแล้วครับหัวหน้าเชฟ"

"เฮ้อโล่งอก ถ้าทั้งสองคนยังกินต่อละก็ พวกเรามีหวังเหนื่อยจนขาดใจตายก่อนพอดี แต่เรื่องนั้นช่างก่อน พวกนายรีบไปเตรียมวัตถุดิบชุดใหม่มาหน่อย" หัวหน้าเซฟกล่าวด้วยรอยยิ้มแสนยินดีที่ปีศาจน้อยทั้งสองออกไปจากร้านแล้ว

"ของเก่าหมดแล้วหรอครับ แต่นั่นมันของขายที่ร้านเราสำหรับเจ็ดวันเลยนะครับหัวหน้าเชฟ และตอนนี้คงหาซื้อในเมืองนี้ไม่ได้แล้วละครับ"

"งั้นหรอ แบบนี้เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน หลังจากนี้ฉันอนุญาติให้พวกนายลาหยุดพักร้อนได้ 4 วัน"

"""""ขะขอบคุณครับหัวหน้าเชฟ"""""

ส่วนปีศาจน้อยทั้งสองที่กำลังถูกกล่าวขานในอีกไม่กี่วันข้างหน้าตอนนี้ก็กำลังเดินทางไปยันร้านอาหารที่ 2 และ 3 จนถึง 4 ซึ่งเชฟทุกร้านก็มีสภาพไม่ต่างจากร้านราเม็ง พวกเขาต้องยอมปิดกิจการลาพักร้อน3-4วันกันเลยทีเดียว แถมพวกเขายังวางแผนที่จะติดประกาศใบหน้าของปีศาจน้อยทั้งสองเพื่อไม่ให้พนักงานต้อนรับทั้งคู่ให้เข้ามาในร้านในอนาคต

"เป็นยังไงบ้างเบลล่า"การ์ลิคถามยิงยามที่เหาะอยู่ข้างกาย

"อื้มมม อร่อยมากเลยละ คราวหน้ามากินด้วยกันอีกนะ"

"แน่นอนอยู่แล้ว เอาละในเมื่อท้องอิ่มแล้วเราก็ควรทำตามแผนที่วางไว้ได้แล้วเนอะ"

"นั่นสินะ จากนี้ไปเราจะแข็งแกร่งให้มากกว่าการ์ลิคอีกคอยดู!"

เบลล่ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงพร้อมทำหน้าด้วยความมั่นใจที่มากมายซึ่งมันก็ช่วยไม่ได้ที่การ์ลิคจะแอบขำขันแม่นางน้อยผู้นี้ แต่ถึงจะแอบขำเขาก็ยังตอบรับความรู้สึกนั้นของเธอละนะ

"'งั้นหรอ แล้วเราจะรอดูนะ"

'น่าเสียดายนะเบล แต่คงไม่มีวันนั้นหรอก'

ความคิดเห็น