oil_oil

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : DH 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2561 15:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DH 20
แบบอักษร

Talk::Hanna

ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องนอนของเขา ฉันทั้งโมโหและหงุดหงิด อยากจะฆ่าเขาให้ตายไปให้รู้แล้วรู้ลอดไปเลย ทำไมชีวิตฉันถึงได้แย่อะไรขนาดนี้ วันนี้ฉันต้องหนีออกไปให้ได้

ฮันน่าเดินลงมาชั้นล่างอีกครั้ง โดโนแวนไม่อยู่บ้านก็น่าจะไม่อยากเท่าไหร่ถ้าเธอหนีออกไปเงียบๆ ถ้าเขาอยู่ลูกน้องได้แตกตื่นกันทั้งบ้านแน่

“จะไปไหนเหรอครับ”ฮันน่าสดุ้งเฮือกเมื่อเปาโลเดินมาทันเธอจากทางด้านหลัง

“เอ่อ..ฉันจะไปเดินเล่นน่ะ”ฮันน่าหันไปบอกเปาโลแล้วตั้งท่าเดินออกไปทันที

เธอเดินออกมาด้านนอกของตัวบ้าน แล้วเดินดูไปรอบๆว่ามีที่ที่เธอพอจะออกไปได้มั้ย แต่ปัญหาอยู่ตรงที่คนชุดดำยืนกันเกลื่อนเลยนี้สิ ฮันน่าเดินเดินมาไกลพอสมควรคฤหาสน์หลังนี้ล้อมรอบไปด้วยกำแพงหรู มันใหญ่และสูงมากไม่มีทางที่เธอจะปีนออกไปได้ แต่สายตาเธอดันไปสดุดเข้ากับประตูเล็กๆที่มีพุ้มไม้ขึ้นโค้งตามรอยขอบประตู ฮันน่าตั้งท่าจะก้าวขาเดินไปที่นั้นแต่ขอมือของเธอถูกกระชากไว้

ฮันน่าตกใจมากหันกลับไปมองคนที่กระชากแขนเธอ

“เปาโล”หน้าของเขาไม่มีความทะเล้นหรือใจดีเหมือนที่ผ่านๆมา เขาจับข้อมือของเธอเน้น

“จะไปไหนครับ”เขาถามออกมาเสียงเรียบจนฮันน่าหัวใจกระตุกวูบ กลัวว่าเขาจะรู้ว่าเธอคิดจะทำอะไร

“คือ...ฉะฉัน”หญิงสาวอึกอักไม่รู้จะตอบเขาว่าอะไร เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาด้วยซ้ำ

เขาไม่ใช่คนโง่ เขาคงจะเดินตามเธอมาตั้งแต่ออกจากบ้านแล้ว เธอกลัวว่าเขาจะบอกโดโนแวนว่าเธอคิดจะทำอะไร ถ้าเขารู้เขาไม่ปล่อยเธอไว้แน่

“เข้าบ้านเถอะครับ ข้างนอกแดดร้อน”เขาพูดแล้วดึงมือหญิงสาวให้เดินตามเขาเข้าบ้านทันที


Talk::Paolo

ผมเดินตามฮันน่าไปตั้งแต่เธอเดินออกไปจากบ้าน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงตามเธอไป แต่ร้อยวันพันปีเธอไม่เคยออกไปเดินเล่นเลยสักครั้ง มากสุดก็แค่หน้าบ้าน แถมนี้ยังออกไปตอนแดดเปรี้ยงๆอีก และผมก็ไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่าเธอคิดจะทำอะไร แล้วก็เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆ

ผมพาเธอเข้ามาส่งที่ห้องนอนเธอก็ยอมเข้าไปแต่โดยดีไม่ได้เถียงหรือหงุดหงิดใส่ผมเหมือนทุกครั้ง ใจนึงผมอยากจะโทรบอกนายว่าเธอคิดจะหนี แต่อีกใจนึงก็กลัวเธอจะโดนนายทำร้ายเหมือนที่ผ่านๆมาหรืออาจจะโดนมากกว่านั้น ผมจึงยืนเฝ้าหน้าห้องไว้เพื่อเธอคิดจะทำอะไรโง่ๆแบบนั้นอีก


Talk::Hanna

ฉันจะออกไปจากที่นี้ได้ยังไง เปาโลก็ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง แถมข้างล่างคนชุดดำก็หนากว่าเดิมอีก ฮันน่าเดินวนไปวนมาอยู่ปลายเตียง

“หนีไม่ได้ก็ไม่หนี”ฮันน่าเหมือนคิดอะไรออก เธอเดินไปเปิดประตูก็เห็นเปาโลยืนอยู่หน้าห้อง เขาหันมาหาเธอและเดินเข้ามา

“มีอะไรครับ”

“ฉันจะลงไปดื่มน้ำ”เปาโลชะโงกเข้ามาในห้องก็เห็นเหยือกน้ำวางอยู่ที่โต๊ะตรงหัวเตียง

“ข้างในก็มีหนิครับ”

“ฉันอยากกินน้ำส้ม”เปาโลขมวดคิ้วนิดหน่อยแต่ก็ยอมลงไปเอาให้เธอ แต่ไม่ลืมที่จะหันมาสั่งลูกน้องให้ยืนเฝ้าหน้าห้องไว้

เปาโลเดินกลับมาพร้อมกับน้ำส้มในแก้ว เขาเปิดประตูเข้ามาในห้องก็เห็นฮันน่าเปิดทีวีดูท่าทางปกติ เขายื่นน้ำส้มให้เธอแล้วเดินออกจากห้องไป

“ฉันขอโทษนะ”ฮันน่าหยิบยานอนหลับที่เธอขอมาจากคุณยาย เธอใส่ยาลงไปในน้ำส้มคนจนมันเป็นน้ำเดียวกัน

ฮันน่าเดินออกมาที่ประตูและเรียกเปาโลให้เข้ามาในห้อง

“มีอะไรครับ”

“ฉันคิดว่าน้ำส้มมันบูดอ่ะ นายลองชิมดูสิ”เปาโลขนวมคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ยอมหยิบแก้วน้ำส้มขึ้นมา เขาดมมันนิดหน่อย

“กลิ่นก็ปกติดีนี้ครับ”เขาบอกแล้วยื่นแก้วคืนเธอมา

“แต่ฉันว่ารสชาติมันไม่ใช่ที่ฉันเคยกินน่ะ”เปาโลเลื่อนแก้วกลับมาแล้วกระดกชิมน้ำส้ม รสชาติมันก็ปกติดีไม่เห็นมีอะไรแปลกไปเลย

“ผมว่ารสชาติมันก็เป็นแบบนี้น่ะครับ”

“เหรอ สงสัยลิ้นฉันมันรับรสไม่ดีเท่าไหร่”ฮันน่าตอบแล้วยิ้มแหยๆออกมา

“งั้นเดี๋ยวผมไปเอาแก้วใหม่มาให้แล้วกัน”เปาโลบอกแล้วตั้งท่าเดินไปที่ประตู

“มะ...ไม่เป็นไร ฉันไม่อยากกินแล้วล่ะ”ฮันน่าบอกแล้วมองปฏิกิริยาของเปาโล เขาเริ่มสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่อาการง่วง

“ผมขอตัวก่อนน่ะครับ”ชายหนุ่มพูดแล้วเดินโซซัดโซเซไปที่ประตู ฮันน่าจึงวิ่งไปดึงมือของเขามานั้งที่เตียง

“ฉันขอโทษน่ะ”ฮันน่าพูดอย่างรู้สึกผิดจากใจจริง แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกจริงๆ ถ้าจะให้เธอทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รักเธอและเธอก็เกลียดเขา เธอคงทนไม่ได้แล้วยิ่งไปได้ยินสิ่งที่เขาพูดกับเปาโลในห้องทำงานเธอยิ่งเกลียดเขาเข้าใส้

“นี้คุณ”เปาโลพูดตาของเขาจ้องมาที่ฮันน่าไม่ว่างตา มือของเขาจับหัวและสะบัดไปมา

“ฉันขอโทษ”ฮันน่าเอามือรั้งต้นคอของชายหนุ่มเข้ามากดริมฝีปากเล็กลงไป ถึงเขาจะปฏิเสทดันไหล่ของเธอออกแต่ดูเหมือนเธอจะไม่ยอม เปาโลที่โดนยานอนหลับไปก็ไม่มีแรงเธอทำให้เขาเคลิ้มบวกกับความง่วงที่มีอยู่ เปาโลหงายหลังนอนแพร่ลงไปกลางเตียง ฮันน่าจึงถอนจูบออกมา ขอบตาของเธอร้อนผ่าวไม่รู้ว่าที่ทำอยู่ผลมันจะเป็นยังไง เธอแต่อยากให้โดโนแวนเจ็บปวดเหมือนที่เธอเป็น

“ฉันขอโทษจริงๆ”ฮันน่าพูดแล้วจัดแจ้งเสื้อผ้าของเปาโลออกจนเหลือนแค่บ็อคเซอร์ เธอดึงเขามานอนบนเตียงและลงไปนอนข้างๆเขา ในใจของเธอมันสับสนวุ่นวายไปหมด


Talk::Donovan

นี้ก็6โมงกว่าแล้ว ผมออกจากบ้านมานานพอสมควร ตอนนี้ผมอยู่บนเตียงหรูกับนางแบบสุดฮอตที่ไอ้อีธานพามาให้ เธอเอาใจเก่งแถมลีลาเด็ดสุดๆไปเลย

แต่ในหัวของผมกลับเห็นแต่หน้าของผู้หญิงที่ทำให้ผมโมโหตลอดเวลา ผมตั้งท่าลุกขึ้นจากเตียงแต่กลับมีแขนเล็กๆเกี่ยวตวัดรอบเอวผม

“จะไปแล้วเหรอค่ะ”เสียงหวานปนดัดจริตเอ่ยถามผม โดโนแวนไม่ได้สนใจเสียงของเธอเขากระชากแขนเธอออกอย่างไม่ใยดี แล้วลุกขึ้นยืนใส่เสื้อผ้า เขาโยนเงินก่อนโตให้หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง

“แล้วเราจะได้มีความสุขร่วมกันแบบนี้อีกมั้ยค่ะ”

“ฉันไม่ใช่ของซ้ำๆ มันน่าเบื่อ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น