Mooham

ขออนุญาตเริ่มติดเหรียญ 2วันหลังจากที่ลงเรื่องนี้ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ

​ ตอนที่ 25 ที่สุด (The End)

ชื่อตอน : ​ ตอนที่ 25 ที่สุด (The End)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2562 18:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ ตอนที่ 25 ที่สุด (The End)
แบบอักษร

ตอนที่ 25 ที่สุด (The End)

หลายเดือนต่อมา....

ช่วงหลายเดือนมานี้มีเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในชีวิตของม่านและป่า ทั้งเรื่องที่เขาพาม่านไปกินข้าวกับพ่อแม่ตนเองและเหมือนจะเป็นเรื่องราวที่ดีเมื่อพ่อแม่เขาเองน่างก็ชื่นชมและชื่นชอบความน่ารักและความสามารถหลายๆอย่างของม่าน

ต่อมาก็เป็นเรื่องของ ฮุน อาจารย์สอนพลศึกษาหรือพี่ฮุนแฟนเก่าม่านถูกไล่ออกจากโรงเรียนให้พ้นจากการปฏิบัติหน้าที่เนื่องจากแอบมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับนักเรียนและคลิปวิดีโอนั้นได้ถูกเผยแพร่ออกไปในสังคมโซเชี่ยลสร้างความเสื่อมเสียให้กับชื่อเสียงของโรงเรียนเป็นอย่างมาก ผอ.พีรพลได้แต่ผิดหวังและหมดความศรัทธาในตัวว่าที่ลูกเขยคนเก่าที่เขาเคยยกย่องเชิดชูนและคอยสนับสนุนทุกอย่าง

ป่ากระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจกับผลลัพท์ที่ได้คืนกลับมาเกินคาด หลังจากวันนั้นที่เขาได้เอ่ยปากเตือนอีกฝ่ายออกไปแต่อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีจะหยุดการกระทำของตนเองเสียที เขาจึงจำเป็นจะต้องใช้ไม้แข็งเสียบ้าง

"ยิ้มอะไรคนเดียว"

ม่านเอ่ยถามแฟนเด็กที่กำลังนั่งพิมพ์งานเอกสารของบริษัท ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมใหญ่ พ่อเขาอนุญาตให้เขามาอยู่กับป่าที่คอนโดและใช้ชีวิตกันในฐานะคนรัก

"คิดไรเรื่อยเปื่อยน่ะ พี่หิวยัง"

ก้มลงถามคนรักที่กำลังนอนเอนหลังอยู่บนหน้าตักเขา แล้วคลี่ยิ้มให้กับความน่ารักของร่างบาง พอได้เป็นแฟนกัน เขาถึงได้รู้ว่าม่าน ขี้อ้อนจนเขาทนไม่ไหวต้องจับมาฟัดทุกวัน

"ยังเลย ป่ากินไร เดี๋ยวพี่ทำให้กิน"

"อะไรก็ค่ะ คนดี~"

คนฟังเขินหน้าแดง หลบสายตาคนพูด ฝ่ามือเรียวลูบเรือนผมสีทองอย่างแผ่วเบา

"........."

ดวงตาคู่สวยสบกับดวงตาสีนิลที่กำลังสะท้อนภาพของเขาอยู่ หากดวงตาเปรียบเหมือนหน้าต่างของหัวใจ หากไม่คิดเข้าข้างตัวเองจนมากเกินไป เขาก็สามารถรับรู้ได้ถึงความรักที่อีกฝ่ายมีให้ว่ามันมากเพียงใด

"ม่าน พอผมจบม.ปลาย เราหมั้นกันนะ รอผมเรียนผมแล้วเราค่อยแต่งงานกัน"

"หืม?"ม่านเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย

"เมื่อหลายเดือนก่อน พ่อพี่มาคุยกับผม ท่านอนุญาตให้คบกันนะ ถึงแม้ท่านจะดูไม่ค่อยโอเคกับความรักของเราสักเท่าไหร่ เพราะเรื่องอายุนั่นแหละ แต่เชื่อใจผมนะ ไม่ว่าจะกี่ปีๆผมก็จะยังเหมือนเดิมกับคุณคนเดียว"

"......."

"ท่านบอกว่าถ้าผมจบม.ปลายแล้วเรายังรักกัน ยังอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม ท่านจะอนุญาตให้เราหมั้นกัน"

"คิดดีแล้วใช่มั้ย?"

ม่านเอ่ยถามออกไป ที่เงียบไม่ใช่แค่เพียงหยุดฟังอย่างเดียวแต่เขากำลังคิดตามกับสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังพูดอยู่ด้วย

"ที่สุดแล้วม่าน มันจะไม่มีการลังเลใดใดเกิดขึ้นกับผมอีกแล้ว เชื่อใจผม เชื่อในตัวผม เชื่อในรักบองเราเถอะนะ ให้เวลาได้พิสูจน์ใจและความรู้สึกของผมที่มีต่อพี่"เขาพูดสบตากับคู่สนทนา ไม่มีการบ่ายเบี่ยงแต่อย่างใด

"กว่าเด็กจะเรียนจบ เราก็ปาไปสามสิบแล้ว ไม่เปลี่ยนใจแน่เหร๊อ"ม่านถามอย่างลองใจ เรื่องอายุนี่มัน แบบว่าบางทีก็เป็นเรื่องใหญ่เหมือนกันนะ

"ผมชอบคนมีอายุครับ"/////ยิ้มกรุ้มกริ่ม

"อย่าดีแต่ปากแล้วกัน"

จุ้บ

!!

ใบหน้าหล่อโน้มลงแล้วประทับรอยจูบบนริมฝีปากสวย ฝ่ามือหนาลูบไล้กรอบใบหน้าขาวของคนรักแล้วจ้องมองมันด้วยสายตารักใคร่

"ครับเมีย ที่ขยันทำงานทุกวันนี้ก็หาเงินเลี้ยงเมียทั้งนั้นแหละ"

ม่านไม่ได้เอ่ยบอกตอบ ร่างบางได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อแก้เขิน สายตาและรอยยิ้มกรุ้มกริ่มนี่มัน...

โคตรเจ้าเล่ห์เลย ได้แต่เพียงคิดต่อว่าคนรักในใจ เจ้าของร่างร้อยหกสิบกว่าๆลุกขึ้นจากตักคนรักแล้วขอตัวมาเข้าครัวทำมื้อเย็น

ในช่วงปิดเทอมเขาจะว่างทั้งวัน ส่วนป่าก็จะเข้าบริษัทไปประชุมบ้างไม่ก็เอางานมาทำที่ห้องบ้างซึ่งก็ดีเพราะเขาเองก็คอยช่วยอีกฝ่ายทำในเรื่องบัญชีซึ่งก็ถือว่าเป็นอะไรที่เขาถนัดที่สุดแล้ว

เหมือนมีเด็กเลี้ยง ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ป่าเป็นคนทำงานหาเงิน เงินกินเงินใช้ก็เงินป่าทั้งนั้นนอกจากนี้เด็กยังให้เงินเดือนเขาใช้อีกเดือนละหนึ่งหมื่นบาท พอรวมๆกับเงินเดือนเขาแล้วก็เงินเก็บตกเดือนละสี่หมื่นกว่าบาท ซึ่งก็เยอะพอสมควรเลยทีเดียว ถึงแม้เขาจะเอ่ยปากปฏิเสธไปหลายต่อหลายครั้งแต่ป่าก็ยังยืนยันที่จะให้เงินในส่วนนี้แก่เขา

"เสร็จยัง ไปกินข้าวกัน"

หลังจากที่เตรียมมื้อเย็นเสร็จแล้ว ก็เดินไปตามคนรักที่กำลังนั่งทำงานอย่างขะมักเขม้น

"เสร็จพอดีเลย อ่า เหนื่อยจัง คืนนี้ขอนอนกอดเมียให้หายเหนื่อยหน่อยนะครับ"พูดพร้อมกับกอดเอวเมียอย่างอ้อนๆ

"งอแงตลอด!"

ถึงจะพูดเช่นนั้นแต่ก็ก้มลงจูบซับเส้นผมสีดำขลับของคนรัก ป่าอมยิ้มอย่างพอใจ

หลังจากที่กินข้าว อาบน้ำด้วยกันเสร็จแล้วก็ออกมานั่งดูหนังด้วยกันเหมือนอย่างทุกวัน ป่าเอนหลังนั่งพิงโซฟาเช็คโซเชี่ยลอะไรไปเรื่อยส่วนอีกคนก็กำลังยืนเช็ดผมให้คนรักตามหน้าที่เมียที่ดี

"ขนปุย มานี่มาลูก เมี๊ยวๆๆ~"

ป่าเอ่ยเรียกเจ้าขนปุย แมวเปอร์เซียลูกรักที่เพิ่งกินนมอิ่มจนท้องป่องที่เพิ่งเดินมาทิ้งตัวลงนอนที่พรมใกล้ๆ ม่านมองแล้วยิ้มตามเมื่อเจ้าขนปุยปรือตาขึ้นมามองแล้วกระโดดขึ้นมานอนตักของร่างสูงพร้อมกับเสียงดังอึกที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวอิ่มขนาดไหน

"ให้แม่ดูดิ๊ กินนม จนเลอะปากหมดแล้วเนี่ย"

ร่างสูงเอ่ยบอกพร้อมกับจับเจ้าขนปุยนอนหงายท้องแล้วหยิบทิชชู่มาเช็ดปากให้

"หึ พ่อเลี้ยงยังไงเนี่ย จากลูกแมวกลายเป็นลูกหมูไปซะแล้ว"ม่านเอ่ยยิ้มๆ มือก็เช็ดผมให้คนรักไปด้วย

"หึหึ"ป่าไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่หัวเราะอย่างชอบใจที่อีกฝ่ายพูดเช่นนั้น

"ม่าน"

"หืม"

"ง่วงรึยัง"

"อืม นิดหน่อย"

"ป่ะ ไปนอนกัน เอาลูกไปนอนด้วย"

พูดแล้วอุ้มเจ้าขนปุยส่งให้คนรัก ม่านรับไปอุ้มในอ้อมกอดแล้วกดจูบที่ขนนิ่มเบาๆ ก่อนจะเดินนำเข้าห้องนอนไป ส่วนร่างสูงก็ปิดโทรทัศน์และปิดไฟด้านนอกก่อนจะเดินตามเข้าไปทีหลัง

"ป่า พรุ่งนี้ไปทำงานด้วยได้เปล่า อยู่ห้องคนเดียว พี่เหงา"พูดแล้วซุกหนุนนอนซบลงบนอกแกร่งอย่างอ้อนๆ ริมฝีปากร้อนจรดจูบซับเส้นผมนิ่มแล้วดึงคนรักมากอด

"ผมไม่อยากให้ม่านเหนื่อยแต่ถ้าม่านอยากไปก็ได้ครับ"

"ขอบคุณคร้าบ"

"ค่ะ อ้อนแบบนี้ไม่อยากนอนรึไง หืม"

"อื้อ อย่าหอมตรงนั้น"

"หอม~"จมูกโด่งสูดกลิ่นความหอมจากซอกคอขาวระหง

"Hey ! Babe I luv u..... so much."

"Me too"

"             "เมีย ต่อจากนี้อยู่ด้วยกันตลอดไปได้หรือเปล่า"

"ครับ ตลอดไป"

"❤"

***********จบบริบูรณ์**************

​ต่อจากนี้ก็เป็นเรื่องของการใช้ชีวิตคู่ของคู่รักต่างวัย ที่ต้องใช้เวลาในการพิสูจน์ความรักของคนทั้งสอง.....

Only time will tell if their relationship will last

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น