เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ตอนที่ 34 คราปักษาฉลองวันเกิด

ชื่อตอน : ตอนที่ 34 คราปักษาฉลองวันเกิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 164

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2561 13:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 34 คราปักษาฉลองวันเกิด
แบบอักษร

ตอนที่ 34 คราปักษาฉลองวันเกิด

ภายนอกคือขุมนรกแห่งการล้มสลาย ภายในคือนครเมืองทรงอำนาจและมีเทคโนโลยีสูงสุดในโลก มีการปกครองด้วยหน่วยผู้คุมกฎทั้งสิบซึ่งดำเริงตำแหน่งด้วยหัวหน้าเผ่าต่างๆ สรรพสิ่งในเมืองนี้เปี่ยมด้วยสงบสุข รุ่งเรือง สะดวกสบาย และผู้คนมหาศาล กระนั้นมันมีความลับซ่อนอยู่ภายใต้ฉากหน้าที่สวยงามประหนึ่งดินแดนสวรรค์ ความลับสีน้ำเงินที่ไม่อาจให้ใครล่วงรู้

นับแต่นี้งานของเจ้าคือการตามล่าหัวหน้าหน่วยสิบเอ็ด จิตวิญญาณแห่งความลับ ผู้แอบนอกกำแพงนั้น

          เหลือเวลาอีก 6 วันก่อนกองคาราวานจักเริ่มท่องทั่วแคว้น

          “กรุณาใช้หินมาโฮเพื่อตอบจดหมาย”สาวใช้ประจำตัวเมเบลส่งจดหมายเชิญให้ลีโอน่า นักไวโอลินยิ้มรับและฟังคำแนะนำครู่หนึ่ง หลังสาวใช้สอนวิธีติดตามจนอีกฝ่ายเข้าใจจึงทำความเคารพ ถอนสายบัวอย่างสง่าและจากไป ลีโอน่าปิดประตูและยืนตระหง่านมิขยับ นางก้มมองจดหมายและเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ นักไวโอลินสาวเฝ้ารอจดหมายเชิญจากเมเบลทุกค่ำคืน กระนั้นเจ้าหญิงพึ่งส่งให้คืนนี้ บอกเป็นนัยว่าท่านยุ่งมากและการจัดหาที่นั่งให้ลีโอน่ามิใช่เรื่องง่าย

          ลีโอน่าอยากตอบรับความหวังที่ท่านประทานให้ นางเตรียมตัวเขียนจดหมายตอบรับคำเชิญ กระนั้นเติมเต็มท้องให้อิ่มเสียก่อน         

ก๊อกๆ—

          มีคนเคาะประตูไม้ขณะลีโอน่าหันหลัง เท้านักไวโอลินสาวชะงัก มือเปิดประตูเพื่อดูว่าแขกคือใคร พลันนางประหลาดใจเมื่อคนตรงหน้าประตูมิใช่คนรู้จัก

          คนรู้จักพี่แคโรไลน์หรือ เพื่อนเมรัยหรือเปล่า กระนั้นดวงตาสีนิลกาฬดำราวน้ำหมึกไร้ประกายความอ่อนโยน ใบหน้าหล่อเหลาปประหนึ่งเทพบุตร เขาเป็นผู้ชายสูงโปร่ง ประกอบสีหน้าเย็นชาเป็นนิจทำให้เขาแลเหมือนคนไม่รักเด็กน้อยเท่าไหร่นัก

          “คุณเป็นใครหรือคะ”

          “ข้านิโคเป็นคนส่งสารประจำกองคาราวานพ่อค้า ท่านคงเป็นท่านลีโอน่ากระมัง”

          “ค่ะ ข้าลีโอน่า”

          “…”ชายหนุ่มหรี่ตาเพ่งพินิจหญิงสาวแวบหนึ่ง “ขอแจ้งข่าวเรื่องเลื่อนเวลาออกเดินทาง เดิมวันที่ 24 เปลี่ยนเป็นวันที่ 26 ครับ”

          “รับทราบค่ะ”ลีโอน่ากะพริบตาพลางจดจำตารางที่ต้องเปลี่ยนใหม่เพราะการเลื่อนเวลาของกองคาราวาน นิโคแจ้งข่าวพร้อมบอกสาเหตุปัญหาที่ต้องเลื่อนคือการทำสัญญาการค้ามีปัญหาติดขัด ดังนั้นจึงจำเป็นต้องพักขบวนที่เมืองแบลดแอน์อีกสองสามวัน ถ้ามีการเลื่อนเวลาอีกครั้ง นิโคจะนำข่าวมาแจ้งพวกลีโอน่าใหม่

          ชายหนุ่มโค้งคำนับและพลัดไปแจ้งข่าวกับผู้ร่วมขบวนท่านอื่น  

          กระแสลมพัดแตะสะกิดดอกไลแลคสีแดงเหนือกระถางดอกไม้ ลีโอน่าปิดประตู มือจับลูกบิดค้างห้าวินาที ครั้นไม่มีแขกเหรื่อปริศนาโผล่เป็นครั้งที่สาม ลีโอน่าจึงถอนมือช้าๆ นักไวโอลินต้องบอกเรื่องเลื่อนเวลากับพวกเมรัย วางแผนกิจกรรมให้เวลาว่างที่เพิ่มขึ้นอย่างมิคาดฝัน  

“พี่พะยูนอาละวาดแล้ว ฮาๆ”

          “แก หยุดเลยไอ้เด็กบ้า ว่าใครพะยูน หา”

          ภายในห้องครัวมีเสียงเด็กเจื้อยแจ้ว เด็กชายน้อยอลันกระโดดข้ามเก้าอี้ พลิกตัวหมุนกลางอากาศ และมุดโต๊ะวิ่งหนีเมรัย เขาหัวเราะเสียงระงมด้วยความหรรษา ปากตะโกนท้าทายเมรัย “ในนี้ไม่ใครก้นใหญ่เท่าพี่นิ” อลันยักคิ้วเรือนเกศาสีทองขาวพลิ้วไสว เด็กชายน้อยอาศัยช่วงเวลาที่แคโรไลน์ไม่อยู่ แหย่เมรัยเล่น ด้านในห้องครัวมีเขาและเพื่อนๆผู้หญิงหัวเราะคิกคัก พวกเด็กสาวมิกล้าวิ่งเล่นไล่จับแบบอลัน พวกนางจึงนั่งจักลุ่มและปิดปากหัวเราะ

          พี่สาวตัวร้ายวิ่งไล่น้องชายตัวป่วนรอบห้องครัว อลันย่างเท้าว่องไหวปานลิงลม เมรัยที่ตัวหนักวิ่งอย่างไรเท้าก็ตามมิทันเจ้าตัวป่วน

          “ฮาๆจับข้าให้ได้สิ พี่พะยูน”อลันอาศัยร่างกายเล็กกว่า เขาเคลื่อนไหวคล่องแคล่วหลบหลีกอุ้งมือมารอย่างเทพพยากรณ์ เมรัยหงุดหงิดยิ่งนัก อยากลากขาเจ้าเด็กบ้านี่แล้วจับกดน้ำให้รู้แล้วรู้รอด อย่าให้ข้าจับเจ้าได้นะ!!

          ลีโอน่าเผยสีหน้าเจื่อนปนขบขัน นางลอบมองนารีกับเรไร ปักษาน้อยนั่งสงบเสงี่ยมไม่รู้อยากช่วยเหลือสหายรักหรือไม่ เพียงแต่คิดว่าเจ้าตัวแอบอมยิ้มก็คงเดาว่ารู้สึกสะใจที่เมรัยโดนด่าเป็นพะยูนกระมัง ส่วนนารี “เมรัยหยุดวิ่งเสียที ข้าตาลาย” ดวงดาวน้อยวางแก้วชาพลันดุหมอผีน้อยเสียงเข้ม เมรัยหอบหายใจปานปล่องไฟ พลางนิ้วชี้ใส่อลันที่ยืนพิงหน้าต่าง “ก็ไอ้เจ้าตดเหม็นนี่ ล้อข้า”

          เมรัยเสริม ข้ายอมไม่ได้นะ บังอาจลบหลู่พะยูนได้อย่างไร ขอโทษพะยูนทั้งโลกเดี๋ยวนะ

          “ฮาๆก็จูเลียเล่าให้ข้าฟังว่าพี่ก้นใหญ่มาก”

          “ก้นใหญ่อะไร พี่แคโรไลน์ใหญ่กว่าอีก”เมรัยค้านเสียงดัง จูเลีย โนร่า อลัน บาสเตียน และเด็กๆน้องๆร่วมถึงทุกคนตกใจโดยพลัน เมรัยเลิกคิ้วคำพูดนางน่าตกใจขนาดนั้นหรือ ทำไมพวกเจ้าต้องทำเหมือนเห็นผีด้วย

          “เฮ…อะไรใหญ่หรือ เมรัย”

          “!!!”

          เมรัยสะดุ้งเฮือก มือไม้สั่นเทิ้มด้วยมีเค้ารางหายนะปักหลัง หมอผีน้อยหดคอหันหลังมองแม่วัวสาวที่ยืนข้างหลังนางตั้งแต่เมื่อใดมิรู้ แคโรไลน์พึ่งดูแลน้องสาวคนเล็กสุด แล้วหมายจักตรวจดูความเรียบร้อยที่ห้องครัวพลันต้องให้โกรธกรุ่นเล็กน้อยเมื่อเห็นพฤติกรรมไม่งาม แม่วัวสาวมือทาบพวงแก้มนุ่มนิ่ม เอียงคอแววตาไอหมอกทอประกายอบอุ่นเรืองรอง นางยืดทรวงอกอวบอิ่มจ่อเหนือหัวเมรัย ไอมาโฮวิเศษลอยเจือจางโชยกลิ่นหอมดอกไม้ป่า หมอผีน้อยหน้าถอดสี ตาเกลือกกลิ้งด้วยความเกรงกลัว

          “ข้าหมายถึงพี่แคโรไลน์ใจใหญ่มาก..พี่ไม่ลงโทษหนูนะ..นะ”เมรัยโยนศักดิ์ศรีทิ้งอย่างไม่สนใจคนรอบข้าง เด็กๆทั้งหันค้อนขวับ นารีส่ายหน้าและเรไรกินนมไม่สนใจ

          “ม่า..อย่างนี้ต้องทำโทษ”รอยยิ้มผลิบานน่าหลงใหล แลอันตรายในสายตาเมรัยปานเห็นรอยยิ้มเทวดาตกสวรรค์

          “ไม่นะ”

          เมรัยกระโดดหนีฝ่ามือแคโรไลน์ปานต้องของร้อน ครั้งนี้หมอผีน้อยคิดหนีสุดชีวิต นางวิ่งเกือบพ้นประตูห้องแต่ต้องหมดแรงกะทันหัน “ขาข้า”เมรัยพยายามดิ้น มือตีท่อนขาที่จู่ๆก็อ่อนแรงทรุด คงเพราะเมื่อครู่นางสูดกลิ่นหอมพี่แคโรไลน์ถึงโดนพลังมาโฮของแม่วัวสาวสะกด หมอผีน้อยคิดหาทางแก้ประหนึ่งจอมโจรเจอทหารเฝ้าห้องสมบัติ แต่คิดให้สมองระเบิดก็คิดไม่ออก ตราบกระทั่งแคโรไลน์อุ้มนางขึ้นทาบเนินอกภูเขาใหญ่ “เมื่อวานก็โดนแล้ว..”เมรัยร้องเสียงสั่นปานลูกกระต่าย น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร

          “ม่า…เหตุใดจึงกลัวข้าเช่นนี้”แคโรไลน์หลุบตาเศร้าสร้อย นางเสียใจที่ลูกสาวปฏิเสธ

          ยังจะถาม เมรัยจำใจอยากกรีดร้องลั่นบ้าน

          “ครั้งนี้อลันเริ่มก่อนนะ น้องล้อข้าเหมือนพะยูน ข้าไม่เหมือนนะ พะยูนเหมือนข้าต่างหาก”

          “ม่า อลันก็ต้องโดนเช่นกัน”

          “แคกๆ”อลันที่ตั้งใจแสร้งทานข้าวอย่างเรียบร้อย เขายินวาจาแคโรไลน์เป็นต้องสำลัก เด็กชายน้อยเบือนหน้าหนี ในใจนึกว่ารอดแล้ว

          “ข้าบอกว่าห้ามล้อผู้อื่นใช่หรือไม่อลัน หืม ข้าคงให้อิสระเจ้ามากเกินไป”

          นางมิควรปล่อยปะละเลยเด็กชายผู้นี้ ปล่อยให้เล่นอย่างอิสระไม่สนใจควบคุมสั่งสอนให้ดี เจ้าตัวแสบจึงชอบล้อสตรีและข่มเหงผู้อื่น แคโรไลน์มิใช่ตามใจเด็กผู้ชายกว่าเด็กผู้หญิง แต่เพราะนางคิดว่าเด็กผู้ชายวัยนี้ควรเล่นให้สนุกและเรียนรู้กับธรรมชาติอย่างที่ควรเป็น แต่เหมือนนางจักคิดผิด ดูจากการกระทำบ้าบิ่นและเล่นซนอย่างกับลิงนี้สิ

          “ผมขอโทษครับ จะไม่มีครั้งหน้า”อลันถึงซนแต่เจ้าตัวมีสันดานเด็กดีไม่คิดสร้างเรื่องให้ผู้ใหญ่ เขายินยอมรับความผิด และก้มหัวขอโทษอาจารย์อย่างเรียบร้อย ขออภัยให้กับการกระทำผิดๆอย่างการดูแคลนและล้อเลียนผู้อื่น  

          “เจ้าต้องขอโทษพี่เมรัย มิใช่ข้า”

          “ผมขอโทษพี่เมรัย”อลันมีใบหน้าหล่อเหลาตั้งแต่ยังเยาว์ เวลาเขาทำสีหน้าสำนึกผิดแลน่าสงสารจับใจจนหัวใจเมรัยอ่อนยวบ ยอมยกโทษเขาอย่างง่ายดาย

          “อ อือ ข้าก็ขอโทษที่ตวาดใส่เจ้า คืนดีกันนะ”

          เมรัยหน้าแดงระเรื่อ นางอายุมากกว่าแต่กลับหาเรื่องกับเด็กๆช่างไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เสียเลย เพราะเหตุนี้นางจึงมักมีปัญหากับเด็กๆ คราวแคโรไลน์เห็นทั้งสองคืนดีกันก็คลี่ยิ้มเมตตา ลูบหัวทั้งคู่เป็นคำปลอบประโลม แคโรไลน์หวังว่าพวกเขาจักสนิทสนมกันเพราะนางคิดกับเด็กๆทุกคนเสมือนลูกของนาง นางไม่ดีใจหากเห็นพวกเขาทะเลาะตบตีใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาและความเข้าใจผิด กัดกันเหมือนลูกหมาลูกแมวบนรั้วกำแพงและข้างถังขยะ

          “ดีมากจัง อลันเป็นผู้ชายจะล้อผู้หญิงเรื่องรูปร่างมิได้เข้าใจใช่หรือไม่”

          บ้านหลังนี้มีอลันกับบาสเตียนเป็นเด็กผู้ชายสองคน เรื่องอาศัยอยู่ร่วมกับเด็กผู้หญิงคงไม่ใช่เรื่องง่าย หากทั้งสองมิรู้จักการให้เกียรติอีกฝ่าย

          “เมรัยเป็นพี่สาวก็ต้องปกป้องน้องชาย ไม่ใช่ไล่ตี”

          “เจ้าค่ะ”เมรัยตอบรับเสียงค่อย บิดเอวเอียงอาย แคโรไลน์เห็นทั้งคู่เข้าใจแล้วจึงไม่ทำโทษ

          “เด็กดี”แคโรไลน์มองทุกคนหวังว่าเรื่องคราวนี้จะเป็นบทเรียนให้ไม่มีใครทำตาม หลังจากนั้นแม่วัวสาวก็บอกเด็กๆไปอาบน้ำ ล้างตัว เตรียมตัวเข้านอน ลีโอน่าชกกาแฟและยกขึ้นไปดื่มบนห้อง นารีและเรไรนั่งเล่นในสวนรับลมหนาว คราวน้องๆทยอยออกจากห้อง ก่อนที่เมรัยจะไปอาบน้ำ “อลัน” เมรัยจ้องหน้าเด็กชาย แววตามุ่งมั่น “แกโดนผีหลอกแน่!!” เมรัยแลบลิ้นบอกอีกฝ่ายเตรียมใจโดนฉุกเข้าใต้เตียงได้เลย คราวอลันยินคำประกาศศึกก็ยักคิ้วอย่างหยิ่งผยอง “ยัยพะยูนตูดใหญ่”

          “ปิดปากไปเลย”

          “หึหึๆ”

          สันติภาพมีไว้ตอนอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่เท่านั้นแหละ ลับหลังน่ะหรือ

          ข้าไม่ถีบมันตกส้วม มันก็ต้องถีบข้าตกส้วม บทเรียนพี่สาวรักน้องชายมันมีแต่ในนิทานเท่านั้นแหละ!!

          สงครามเย็นระหว่างเมรัยกับเด็กในบ้านยังดำเนินไม่จบสิ้น ช่วงเวลานี้ด้านบนห้องนอนลีโอน่า หญิงสาวหยิบพู่กัน เตรียมเขียนจดหมาย ขณะที่ถือพู่กันจ่อกระดาษสีครีม ในหัวมีความคิดหนึ่งแวบสะกิด เมื่อวานนางพบตาเฒ่าปริศนาที่ไม่แน่ว่าอาจเป็นดวงวิญญาณหรือสิ่งพิศวงทำน่องนั้น หรือบางทีท่านอาจเป็นผู้ดูแลงานจัดแสดงครั้งนี้ แต่สิ่งที่ลีโอน่าสนใจคือการแสดงดนตรีของนักดนตรีที่ได้รับเชิญจากที่ต่างๆทั่วแคว้น นั่นหมายถึงการแข่งขัน ทดสอบเพื่อหาเจ้าเครื่อง คู่ครองของไวโอลินค่ำคืนแห่งรัตติกาลใช่หรือไม่ เช่นนั้นเมเบลก็คงใช้การแสดงครั้งนี้เพื่อทดสอบว่าตนคู่ควรกับเครื่องดนตรีวิเศษ เล่นบทเพลงเพื่อให้ไวโอลินค่ำคืนแห่งรัตติกาลตอบรับ

          “ถ้าบอกว่าอยากทดสอบ ท่านผู้เฒ่าจะให้เราแสดงหรือเปล่านะ”ลีโอน่าครุ่นคิด กระนั้นหากเป็นการแสดงที่มีกำหนดเวลา แล้ววันที่ต้องแสดงนางไม่อยู่เมืองแบลดแอน์แล้วก็ถือว่าพลาดเสียโอกาส ไม่ว่าคิดอย่างไร นางก็มิมีโอกาสสักครั้ง ได้แต่มองชมเครื่องดนตรีห่างๆให้เสียดายสี่ส่วน กระนั้นแค่นี้นางก็พอใจแล้ว ใช่

          หากท่านเมเบลคู่ควรและกลายเป็นเจ้าของไวโอลินค่ำคืนแห่งรัตติกาล นางก็หวังจักได้ฟังท่านเล่นมันสักวันหนึ่ง

          ลีโอน่าตอบรับคำเชิญด้วยลายเซ็นชื่อที่นางมิได้สะบัดพู่กันเขียนนานหลายปี นางดีใจอีกเรื่องหนึ่งคือครั้งหนึ่งในชีวิต ได้รับคำเชิญจากเจ้าหญิงของแคว้นแมรี่ ช่างมีบุญวาสนายิ่งนัก ชาวบ้านธรรมดายังไม่มีได้รับเชิญ ยิ่งกับนักดนตรีพเนจรยิ่งแล้วใหญ่  

          ไม่ใช่ง่ายๆที่นางจักมีช่วงเวลาพิเศษเช่นนี้

          เวลาอีก 2 วันก่อนถึงวันนัดหมาย

          เด็กๆในบ้านแลวุ่นวายเป็นพิเศษ จูเลียและกลุ่มพวกพ้องทำตัวลับๆล่อๆลีโอน่าสังเกตเห็นพวกนางแอบซุ่มทำบางสิ่งโดยปิดเป็นความลับไม่ให้ใครรู้ ขณะลีโอน่าสอนโนร่าในห้องกิจกรรมสองต่อสอง เด็กสาวผู้ชาญฉลาดและเป็นนักเรียนดีเด่นประจำบ้านเด็กกำพร้า นางฝักใฝ่เรียนรู้สิ่งใหม่ๆและเรื่องต่างๆไม่หยุดหย่อน ชอบถามโน่นถามนี้กับคนอื่น ถามเมรัยว่าเวลาหมอผีเจอผีทำไมต้องตกใจด้วย ถามนารีว่าการปกครองบ้านเมืองเป็นอย่างไร ถามเรไรว่าทำอย่างไรพลังมาโฮถึงมากมายเช่นนี้ เด็กสาวช่างถามเพื่อจักค้นหาคำตอบที่ตนพึ่งพอใจ นางรู้เรื่องหนึ่งแล้วก็เกิดสงสัยเรื่องใหม่ เป็นเช่นนี้วกวน บางครั้งจูเลียและเพื่อนๆน้องๆก็อดสะพรึงต่อความคิดความอยากโนร่าไม่ได้

          นางช่างเด็กขี้สงสัย กระนั้นก็มีมารยาทและน่ารัก สงบเรียบร้อยมิชอบพูดเรื่องไร้สาระ ไม่สร้างปัญหาและเรื่องยุ่งยากให้เพื่อนๆสักครั้ง

          นางเจ้าระเรียบด้วย แต่พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนๆก็มีผ่อนปรนบ้าง อย่างเวลาที่จูเลียแอบหนีออกจากบ้าน นางก็ช่วยปิดบัง

          “โนร่าชอบเล่นเปียโนหรือ”ลีโอน่าพรมนิ้วอย่างอ่อนช้อย ท่วงทำนองดังกังวานไพเราะประหนึ่งเสียงกระพรวนสวรรค์ ในห้องกิจกรรมมีลีโอน่าและโนร่านั่งข้างๆกันราวพี่สาวน้องสาว ผมสีดำอมม่วงยาวสลวย ดวงตาสีใสงดงาม ผิวพรรณขาวนวลดุจผิวทารก ใบหน้าเฉยเมยราวตุ๊กตาขับให้นางแลเงียบขรึมดั่งนักปราชญ์ นานๆครั้งจักเผยความรู้สึกเศร้า โมโห โกรธ น้อยใจ

          เด็กสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ โนร่าชอบอ่านหนังสือมากกว่า นางอยากเป็นคนเก่งจะได้ช่วยอาจารย์แคโรไลน์ดูแลน้องๆ

          ความฝันใสสะอาดของเด็กสาวทำให้ลีโอน่าอมยิ้มเบิกบาน หากเทียบกับเด็กน้อยคนอื่นที่เติบโตในเมืองแบลดแอน์ พวกเขาล้วนชื่นชมเสียงเพลงและอยากโตเป็นนักดนตรีมีชื่อเสียง แต่สำหรับโนร่ามิใช่เช่นนั้น เด็กสาวอยากช่วยเหลือเด็กๆคนอื่นที่เหมือนกับนาง อยากจะเป็นเหมือนแคโรไลน์

          “อยากมีอกใหญ่ๆด้วย”

          ลีโอน่าให้หัวเราะ เห็นโนร่านิ่งขรึมมีเงาผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้นางก็ยังเป็นเด็กธรรมดา  

          ช่วงเวลาที่ลีโอน่าพักที่บ้านเด็กกำพร้า นางสนิทกับโนร่ามากที่สุด เพราะโนร่าชอบฟังเพลงลีโอน่าไม่มีเบื่อ แม้เจ้าตัวจักไม่ชอบขอให้นักไวโอลินสาวเล่นบ่อยๆเพราะเกรงใจ แต่ลีโอน่ารับรู้ถึงความอยากฟังของโนร่าดี ทุกครั้งที่นางบอกจักเล่นดนตรี เด็กสาวมิเคยพลาดไม่มานั่งฟังสักครา ลีโอน่าจึงเกิดความผูกพันกับโนร่าเป็นพิเศษ บางทีอาจเป็นความสัมพันธ์เหมือนของเมรัยกับพวกจูเลีย อลันกระมัง แต่ว่าไม่ใช่ความแค้นนะ

          ช่วงเวลาพักกลางวัน น้องๆโนร่าดึงตัวนางไปเล่นในสวน ลีโอน่านั่งพักผ่อนใต้ร่มเงากิ่งไม้ จู่ๆก็มีเด็กสาวคนหนึ่งโผล่หัวเหนือพุ่มไม้ จูเลียลอบมองซ้ายมองขวา และย่องหาลีโอน่า “พี่ลีโอน่า โนร่าอยู่ไหนหรือ”

          “เล่นกับน้องๆ”ลีโอน่าไล่นิ้วให้จูเลียมอง เด็กสาวหรี่ตาต่ำเห็นอีกฝ่ายอยู่ไกลจึงไม่มีปัญหา “มีอะไรหรือ”ลีโอน่าสงสัยจังว่าช่วงนี้ทำไมต่างคนแลยุ่งมีงาน

          จูเลียหันกลับมองลีโอน่าและกระซิบเสียงเบา “อีกสองวันจักถึงวันเกิดโนร่า”

          นักไวโอลินสาวเบิกตากว้าง นัยน์ตาสั่นไหว นางพึ่งเคยได้ยินเรื่องนี้

          “วันเกิดโนร่ารึ”

          “ใช่ค่ะ ทุกคนกำลังเตรียมงานฉลอง พวกเราอยากให้พี่ลีโอน่าช่วยด้วย”

          เนื่องจากไม่เคยจัดงานวันเกิดให้ใคร ลีโอน่าจึงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่นัก กระนั้นวันเกิดถือเป็นวันสำคัญ หากมีอะไรให้นางช่วย นางพร้อมช่วยตลอด “อยากให้ข้าช่วยอันใดหรือ”

          “ให้พี่ลีโอน่าดึงตัวโนร่าไว้ ไม่ให้นางรู้แผนการฉลองค่ะ”จูเลียยกนิ้วทาบฝีปาก เหมือนว่างานวันเกิดโนร่าจะถูกปิดเป็นความลับสุดยอด แต่ละคนอยากทำให้โนร่าตกใจกระมัง ลีโอน่ามิทราบแผนนี้ดีหรือไม่ กระนั้นนางก็ให้ความร่วมมือ “เข้าใจแล้วจ๊ะ” ปกติโนร่าก็ตามติดนางมิห่าง เรื่องนี้ปล่อยให้นางจัดการเอง ลีโอน่าตอบรับภารกิจขัดขวางมิให้เจ้าของงานรู้ความลับ ส่วนคนอื่นๆก็ปฏิบัติการลับๆซุ่มๆตระเตรียมของที่ต้องใช้

          แผนฉลองวันเกิดโนร่าเริ่มต้น เด็กน้อยผู้ใหญ่รับรู้แผน ยกเว้นเด็กคนเดียวในบ้าน

          …

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น