Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่46 : ดงหญ้ากินคน จริงหรือ?

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่46 : ดงหญ้ากินคน จริงหรือ?

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.4k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2561 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่46 : ดงหญ้ากินคน จริงหรือ?
แบบอักษร

แสงแดดในยามส่ายของวันที่เจิดจรัสสาดส่องลงมาจนร้อนอบอ้าวอุณหภูมิที่ร้อนสูงทำเอาในขณะที่กำลังทำกิจกรรมอยู่ตอนนี้ต้องปาดเหงื่อที่ไหลโชกไปทั่วทั้งใบหน้าและลำตัว

เริ่มต้นการปลูกป่าครั้งแรกที่ต้องตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อมาทำธุระส่วนตัวและอื่นๆที่ต้องเรียนรู้เบื้องต้นของการปลูกป่า ก่อนที่จะให้ทุกคนไปอาบนํ้าและอยู่ในชุดไปรเวทที่สามารใช้ลุยดินที่ทุลักทุเลได้

หลังจากนั้นก็เติมพลังด้วยข้าวเช้าก่อนจะเริ่มเตรียมตัวและตะลุยฝ่าเข้าไปในพื้นที่ปลูกป่าที่เมื่อคืนเราได้มาสำรวจกันก่อนหน้านี้ไปแล้ว

"โอ๊ยยยย!..ร้อนโว้ยยยยย!..ฮืออออ..ผิวกู..ช่างงามแท้เมื่อโดนแสง..แต่พอเข้าร่มก็ถึงกับเกรียมเลยอ่าาา..ฮือออ"

"อย่าบ่นน่าไอ้โย..กูเห็นมึงยืนปลูกสู้แดดไปตั้งหลายต้นพึ่งจะมาบ่นเอาตอนเนี้ย"

"ก็อันนั้นมันยังไม่ร้อนนิหว่า..แต่ตอนนี้กูจะระเหยแล้วโว้ยยย!"

"มึงเบาๆสิว่ะ..ไอ้เชี้ยคนมองหมดแล้วเนี้ย!"

"ก็กูร้อนอ่ะ!"

ผมยืนยันได้เลยนะว่าตอนนี้กำลังยืนคุยกับมันไม่ใช่ตะโกนคุยกันนะครับ แต่ผมว่าไอ้คนรอบข้างที่เงยหน้ามองพวกผมสองคนคงจะคิดแหละนี่พวกมึงจะทะเลาะกันรึเปล่า

ผมติไอ้โยให้มันเลิกบ่นสักทีผมมองนาฬิกาที่ข้อมือก็สิบเอ็ดโมงกว่าๆเอง ตั้งแต่เราเริ่มปลูกมาก็ตั้งแต่เก้าโมงกว่าๆก็ถือว่าเวลาผ่านไปเร็วพอสมควร

"ไอ้เดียร์..มึงเห็นไอ้ภาคไอ้บูมมั้ย"

"ไม่อ่ะ..ไอ้เสือใหญ่กูยังไม่เห็นเลย"

ในขณะที่ผมกำลังจะย้ายที่เอาต้นไม้ไปปลูกที่ที่มันยังว่างอยู่นั้นไอ้โยก็ถามผมถึงเหล่าสามีของมันและมองซ้ายมองขวาเพื่อหาสามีมัน

ใช่ว่าผัวๆมันจะหายคนเดียว ผัวผมก็หายหัวไปเหมือนกัน ผมที่ยืนทนแดดเพื่อปลูกต้นไม่อยู่แบบนี้แต่ว่าผัวดันหายไปผมควรปลูกต้นไม้ต่อหรือไปตามหาผัวดี

"พวกแม่งไปไหนกันว่ะ..นั่น..ไอ้ว่านก็อยู่นั่นแสดงว่าผัวหายกันทุกคน"

"เยสสสส...มึงพูดถูกไอ้เดียร์..ไม่ใช่แม่งพากันไปจีบรุ่นพี่สาวๆพี่ปีสี่หรอวะ"

"เหอะ!..ลองมันจีบสิ..ถ้ามันจีบนะกูจะจัดการให้แม่งเป็นเสือตัวเล็กเลย..ไม่ต้องใหญ่มันแล้ว..ฮึ้!"

"ฮะๆๆๆ...ถ้ากูจับได้ว่ามันสองตัวทำแบบนั้นนะ..กูจะบังคับให้มันแดกกันเองเลย..เข้าท่าดีเนอะ"

"เออ..เข้าท่าจนโรคจิตแล้วอ่ะมึง"

ผมหัวเราะลั่นพร้อมกับไอ้โยที่นึกถึงเวลาเมื่อจับได้ว่าเหล่าผัวๆมันนอกใจ แล้วลองคิดสภาพการลงโทษสุดโหดจากเมียอย่างพวกผมสิ น่าดูมั้ยละ

ผมกับไอ้โยเลิกใส่ใจก่อนจะปลูกต้นไม้ต่อ แต่ก็ยังคงคิดในใจว่าเมื่อไหร่ผัวผมจะมาแล้วมันไปอยู่ไหนกันหมด แต่ผมก็คิดได้แค่นี้นิดๆหน่อยๆความจริงก็ไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวมากนักหรอก

"ไอ้เดียร์สิบเอ็ดโมงครึ่งละ..ไปนั่งพักสักหน่อยดิ..ร้อนว่ะ"

"เออๆ..ใต้ต้นไม่ใหญ่นั่นก็ได้นะมันร่มดี"

ผมเงยหน้าและละมือจากการปลูกต้นอ่อนที่กำลังกลบดินและเสร็จพอดีประกอบกับที่ไอ้โยมันชวนไปพักสักหน่อย 

ผมเดินไปรับนํ้าจากพี่ๆที่คอยบริการน้องๆที่เหนื่อยและต้องการนํ้ามากๆด้วยการที่ต้องใช้แรงทั้งการก้มหน้ามือก็ขุดดินไหนจะต้องก้มหลังสู้แดดอีกไม่ล้าให้รู้ไปสิ

"เห้อออ!..ได้พักก็ดีหน่อย"

"อืม..อีกสักพักก็ค่อยไปทำต่อเนาะ..จะได้เสร็จไวๆ"

"อืม..วันนี้ปลูกต้นไม้บนพื้นดินธรรมดา..พรุ่งนี้ปลูกป่าชายเลนใช่มั้ยมึง"

"เออ..ก็แน่สิ"

กิจกรรมเข้าค่ายอาสาสมัครนี่ก็จะว่าหนักก็ไม่ใช่ย่อยแต่มันก็สนุกและท้าทายที่ได้มาบำเพ็ญประโยชน์เพื่อส่วนรวมของประเทศเราด้วย

"เหนื่อยสองวันติดๆ..โอ๊ะ!..กูตายแป๊ป!"

"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกไอ้โย..เดี๋ยวหลังจากนี้ถ้าเราปลูกนี่เสร็จก็จะได้พักแล้ว"

"เออๆ..กูรู้ว่ามึงจะหมายถึงให้อดทนใช่มั้ยละ"

"มึงก็รู้นิ..ทนๆไปเถอะ..เออ..เดี๋ยวกูมานะ"

ไอ้โยพยักหน้ารับผมก็เดินออกมาทันทีเพื่อผ่อนคลายและมาดูพื้นที่ส่วนอื่นๆที่ทุกคนกำลังร่วมมือร่วมใจปลูกต้นไม้กัน ผมเดินลัดเลาะไปเรื่อยเปื่อยพลางมองนู่นนี่นั่นและผ่อนคลายไปในตัวด้วย

ในขณะที่ผมเดินลัดเลาะไปเรื่อยพลางดูคนอื่นๆเค้าปลูกป่าท่ามกลางแดดร้อนที่เหมือนกำลังจะสาดลงมาเพื่อแผดเผาให้ผมละลายเป็นธุรีดิน ผมกลอกลูกตามองบนและถอนหายใจเพราะว่ามันร้อนมาก

"เห้อออ!..ร้อนก็ร้อน"

"ร้อนก็ใส่นี่ซะสิ"

"อ๊ะ...!?"

หมวกใบหนึ่งที่ถูกสวมใส่ลงมาบนหัวของผมอย่างพอดิบพอดีผมอุทานด้วยความตกใจประกอบกับเซถอยหลัง แล้วลงที่เกิดขึ้นคือ...

พรึ่บ!  ตุ้บบ!

"เ-ี้ยยยยยยย!"

"เห้ย!..เดียร์!..เสือขอโทษ"

ก็ไม่แปลกที่คนโง่ๆอย่าผมจะหันตัวจนเซแล้วขามันพันกันจนล้มลงไปก้นจํ้าเบ้ากับพื้น แต่ที่น่าอับอายกว่านั้นคือข้างนึงจะเป็นพื้นที่ไว้ปลูกต้นไม้ แต่อีกข้างมันเป็นดงกอหญ้าที่ขึ้นสูง

ลองคิดสภาพดูนะครับเมื่อผมล้มลงไปจะเกิดอะไรขึ้น ตัวผมมันก็หายไปในดงเลยน่ะสิ!!

"โอ๊ยย!..เจ็บตูด"

"เอ่อ..ดะ..เดี๋ยวนะ..ฮะๆๆๆ..มาๆลุกขึ้นเร็วเข้า..ฮะๆๆ..นี่แหละที่เค้าเรียกว่า..ต้นไม้กินคน..ฮ่าๆๆๆ"

ไอ้เถื่อนค่อยๆเข้ามาช่วยพยุงผมขึ้นทันทีเพราะผมเองคงลุกไม่ไหว ท่าตอนที่ล้มลงไปผมนี่นอนราบลงไปอย่างกับเจ้าหญิงนินทราในการ์ตูร

ผมลุกขึ้นพร้อมกับเบะปากก่อนจะปัดเสื้อผ้าที่เลอะเปรอะไปด้วยขี้ดินและใบไม้ใบหญ้า ผมหันหน้ามองฝังที่เค้าปลูกต้นไม้เค้าก็มองผมกันตรึมก่อนจะตัวสั่นเพราะหัวเราะกันใหญ่

"คนอื่นจะเห็นมั้ยเนี้ย!..โอ๊ย!..อายอ่ะ"

"ฮะๆๆ..ไม่เป็นไรคนคงเห็นไม่ค่อยเยอะหรอก..ไหนเดี๋ยวเสือจะช่วยปัดฝุ่นออกให้นะ"

"อื้อ!"

ผมพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะใส่หมวกเพื่อกันแดดและปิดบังใบหน้าเพื่อกลบเกลื่อนที่ถูกต้นไม้กินไปเมื่อกี้นี้ แต่คนอื่นๆที่เค้าดันเห็นเหตุการณ์ก็ยังคงมองและหัวเราะ

ไอ้เถื่อนก็ไม่ต่างกันมันแอบขำทั้งๆที่มันก็เห็นว่าผมหน้ามุ่ยขนาดไหน​ ผมลุกขึ้นยืนได้ก็ปล่อยให้มันปัดขี้ดินและเศษใบไม้ออกให้

"เสร็จรึยังอ่ะ..รีบๆไปจากตรงนี้เถอะ..เดียร์อายอ่ะ"

"ครับๆเสร็จแล้ว..เดินดีๆละ..เดี๋ยวโดนกิรอีกหรอก"

ไอ้เถื่อนแบฝ่ามือให้ผมจับ ผมเองก็เอื้อมไปจับอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินลัดเลาะตามทางให้ออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด เพราะความอับอายเริ่มบังเกิด

แต่ในตอนนั้นเองเสียงหนึ่งก็ดันเรียกชื่อผมจนต้องทำให้หยุดเดินแล้วหันกลับมามองทางด้านหลัง

"เดียร์!"

"ใครอ่ะ...อ่าว..เวลมีอะไรหรอ"

คนที่เรียกชื่อผมก็ไม่ใช่ใครอื่นไกลที่ไหนเวลนั่นเองที่รีบเดินจํ้าอ้าวเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็วและเหงื่อซกมาเชียว

"เดียร์..คือ..คือ..โอ๊ยเหนื่อย..แห่ก..แห่ก"

"ค่อยๆพูดก็ได้เวล..มีอะไรก็ค่อยๆเล่านะ"

ผมกับไอ้เถื่อนมองเวลที่หอบหายใจก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆมันก็พอทำให้หายเหนื่อยหอบขึ้นมาได้บ้าง

"มีอะไรก็รีบๆพูดสิวะ"

"โอ๊ย!..กูวิ่งมากว่าจะหาเดียร์เจอนี่ก็เหนื่อยนะเว้ย!..ให้กูพักหน่อยสิวะ"

"แล้วไง..มึงก็ลีลาอยู่ได้"

"ก็กูเหนื่อย!"

"พอ!..พอทั้งคู่..ถ้าจะเถียงกันนะ..ไปไกล!ๆ"

ผมส่งสายตาเชิงดุและพูดห้ามก่อนจะมองไอ้เวลสลับปรับเปลี่ยนมามองไอ้เถื่อนที่เบะปากนิดๆใส่ไอ้เวลที่มองจิกใส่ไอ้เถื่อน

"แล้วตกลงเวลมีอะไรหรอ"

"เออ..เกือบลืมเลยอ่ะ..คือโยอ่ะ..โยมันเป็นลมน่ะสิ..ตอนนี้นอนเป็นลมอยู่ตรงโน้นอ่ะ"

"ห๊ะ!..ไอ้โยเป็นลม!..เห้ย!"

ผมงงเป็นไก่ตาแตกเลยกันทีเดียวอย่างไอ้โยเนี้ยนะจะเป็นลมล้มพับไปได้ เห็นมันบ่นบ่อยๆใช่ว่าร่างกายมันจะอ่อนแอขนาดนั้น

เอาง่ายๆรอยวันพันปีมันมันเคยเป็นแบบนี้ แต่ยังไงก็ต้องไปดูมันหน่อยเพราะผมก็เป็นเพื่อนสนิทมันมากๆยังไงก็ต้องห่วง

"เดียร์ขอไปดูไอ้โยก่อนนะ!"

"มาทางนี้สิเดียร์/เดียร์ทางนี้!"

หมับ! หมับ! 

เอาอีกแล้วภาพตอนนี้มันคืออะไรกัน ผมจะเป็นนางเอกอีกแล้วเรอะ! ไม่เอาอ่ะ

มืออีกข้างของผมก็ถูกไอ้เถื่อนจับส่วนอีกข้างก็ถูกไอ้เวลจับ ตอนนี้เหมือนเวลาหยุดหมุนแล้วมันสโลว์โมชั่นมากๆเมื่อมันสองตัวหันมามองหน้ากัน

"เดียร์ไปทางนี้กับเวลก็ได้นะ..เวลเดินลัดมาก็น่าจะไวกว่า"

"เออ..ไปทางไหนก็ได้ที่..."

"ไม่!..เดี๋ยวกูพาไปเอง..มึงมาทางไหนก็กลับไปซะสิ"

"เอ้า!..กูมาตามเดียร์ไปหาโย..และตอนนี้ก็ต้องรีบไปแล้ว"

"ไม่!..เดียร์ต้องไปกับกู!"

แรงดึงแขนทั้งสองข้างของผมที่กำลังถูกดึงโยกไปทางซ้ายเดี๋ยวก็โยกมาทางขวา พวกมึงสองตัวมองกูหน่อย เห้ยยย!

ตอนนี้ผมเริ่มหงุดหงิดแล้วละควันเริ่มออกหูแล้ว อีกฝั่งนึงเพื่อนผมก็เป็นลมเป็นห่วงจะตายแล้วตอนนี้ แต่! อีสองตัวนี่ก็สร้างปัญหาให้ปมต้องประสาทจะแดกอีกแล้ว

"ไปกับเราก็ได้นะเดียร์"

"ปล่อยก่อนได้ป้ะ..คือ..."

"กูไม่ให้ไป..เดียร์ไปกับเสือนะ"

"โอ้ย!!!..ไม่ไหวแล้ว..ปล่อยทั้งสองตัวมึงนั่นแหละ!"

พรึ่บ!

ผมสะบัดแนทั้งสองข้างและมันก็สำเร็จที่แขนผมสะบัดและมันหลุดจากการจับกุมของสองฝ่ามือหนาได้

ผมโครตดีใจสุดๆและกะว่าจะออกตัววิ่งออกมาและ แต่ทันใดนั้นผมคงใช้แรงสะบัดมากเกินไปจนตัวผมเริ่มเซไปด้านหลัง ขาที่ยืนเข็งไม่รู้จะขยับยังไงก็เกี่ยวพันกันไปหมด เอาอีกแล้ว..ผมได้ตายและอายรอบสองอีกแล้ววว!!!

'แม่เว้ยยย!!! กูจะหงายแล้ววววว ดงหญ้ามันจะแดกมนุษย์อีกแล้วเว้ยยยเห้ยย!!'

"แม่มึง!!..เห้ย!!!..เ-ี้ยยยยยย!!"

ตุ้บ!!!

.

.

.

"อั่ก!...โอ๊ยยยยยย!!...พวกมึงสองตัวอีกแล้ว..โอ้ยย!!..เจ็บไปหมดแล้วเนี้ย!!!"

เมื่อผมหงายท้องและกลับลงไปนอนบนกองหญ้าที่เมื่อกี้พึ่งตื่นขึ้นมาแต่ตอนนี้ผมคงง่วงเลยล้มลงไปนอนอีกครั้ง ไอ้สองตัวนี่ก็อึ้งไปเลยสิครับแล้วก็ยังคงตะลึงชนิดที่ว่าอยากจะถามันสั้นๆเลยนะ

'คิดจะช่วยกูบ้างมั้ย?'

"แหะๆ...ตรงนี้มันลื่นเนอะเดียร์..เวลไม่รู้อ่ะ"

"ตายอย่างอนาถแน่กู"











​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น