ตอนเฝ้าเมีย ซ้ำกับตอนต้องง้อเท่านั้น

เริ่มต้นใหม่

ชื่อตอน : เริ่มต้นใหม่

คำค้น : ทอดทิ้ง จากลา ลูกน้อย

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.4k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2561 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มต้นใหม่
แบบอักษร

วิสานอนร้องให้เหมือนกำลังจะขาดใจตาย ชีวิตหนทางข้างหน้าเธอจะทำอย่างไรดี ลูกน้อยในท้องที่เกิดมา เธอสงสารลูกที่ต้องเกิดมาไม่พ่อ ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายกับเธอเหลือเกิน แล้วคำสัญญาที่เขาให้ไว้กับเธอมันคงเป็นแค่คำหลอกลวงที่ทำให้เธอตายใจ เขาคงเห็นเธอเป็นแค่ของเล่นชั่วครั้ง ชั่วคราว ไม่รักเธอแล้วจะมาหลอกลวงเธอทำไม เธอในตอนนี้เหมือนหมดทุกสิ่งทุกอย่าง เธอนอนร้องให้ตั้งแต่เขาวางสายไป จนเวลาผ่านพ้นมาอีกวัน แม้แต่ข้าวยังไม่ตกถึงท้องเธอด้วยซ้ำ ข้าว ข้าวอย่างนั้นเหรอ

“อือๆ ตัวเล็กแม่ขอโทษ หนูคงหิวมากแล้ว ฮือๆ แม่ขอโทษ”เธอลูบท้องของตนเองพร้อมร้องให้ออกมา ตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียว เธอยังมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในท้องของเธอ เธอลุกนั่งปาดน้ำตาตัวเองทิ้งทันที ในเมื่อเขาไม่ต้องการเธอ ไม่ได้รักเธอ หัวใจของเธอที่ให้เขาไปเธอขอมันกลับคืนมา น้ำตาที่เธอร้องให้ให้เขาไป นี่จะเป็นหยดสุดท้าย วันสุดท้ายที่เธอจะร้องให้กับความรักที่แสนหลอกลวงที่เขามอบให้ ต่อไปนี้เธอจะมีหัวใจให้ไว้รักแค่ตัวเล็กในท้องของเธอเท่านั้น

“หนูคงหิวมาก แล้วสินะ เดี๋ยวแม่หาอะไรให้กินนะคะ”เธอลุกออกจากที่นอน เดินเข้าห้องครัว ทำข้าวผัดให้กับตนเอง ชีวิตของเธอต้องก้าวไปข้างหน้า เพราะต่อไปเธอคือเสาหลัก คือที่พึ่งของลูก

มหาลัย

วันวิสาเดินเข้ามาที่มหาลัยที่เธอกำลังศึกษาอยู่ เธอมองสิ่งแวดล้อมรอบตัว ยิ้มให้กับตนเอง วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้มาเหยียบสถานที่ตรงนี้ ความฝันของเธอที่จะเรียนต่อมหาลัย นำใบปริญญาไปให้พ่อกับแม่ มันคงเป็นได้เพียงความฝัน วันนี้เธอจะมาลาออกจากการเป็นนักศึกษา เธอไม่พร้อมที่ต้องมาเรียน และเลี้ยงลูกไปด้วย ไหนจะค่าใช้จ่ายต่างๆที่จะมีเข้ามา ให้ตายยังไง เธอไม่มีวันเอาลูกออกแน่

“ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่แม่จะมาที่นี่ ตัวเล็กเราไปเรียนครั้งสุดท้ายดีกว่านะคะ”วิสาขาลูบท้องพูดกับลูกน้อยของตนเอง เธอเดินเข้าไปในคลาสเรียนที่เธอมีเรียนในวันนี้

“นี่คือใบยืนยันการลาออกเป็นนักศึกษาของมหาลัยเรา”เจ้าหน้าที่พนักงานยื่นให้กับเธอ วันวิสากรอกข้อมูลทุกอย่างครบถ้วนยื่นให้พนักงานอีกครั้ง ตั้งแต่นี้ไป เธอไม่ใช่นักศึกษาของที่นี่ แต่ถ้ามีโอกาสเธอก็อยากจะทำความฝันของตัวเองให้สำเร็จ แต่คงอีกนาน เธอเดินออกมามองไปโดยรอบของพื้นที่ อยู่ความทรงจำครั้งเก่ามันก็ไหลเวียนเข้ามาในหัวของเธอ ความทรงจำของเธอและเค้า ความทรงจำที่เธอไม่อยากที่จะนึกถึงมัน

“พี่รักวิสานะครับ”วันวิสาเงยหน้ามองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า

“พี่ภาค พี่พูดจริงเหรอคะ”เธอถามออกไปอย่างไม่เชื่อหูของตนเอง ผู้ชายที่เธอแอบชอบ และยังเป็นพี่รหัสปีสี่ของเธอ บอกว่ารักเธอ

“พี่พูดจริงครับ พี่รักวิสา รักตั้งแต่แรกเห็น เป็นแฟนกับพี่นะครับ”เขายื่นดอกไม้ให้กับเธอ

“ค่ะ”ความสัมพันธ์ของเธอและเขาพัฒนาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเขาดูแลเธอเป็นอย่างดี จนในที่สุดเธอยอมที่จะเป็นของเขาทั้งร่างกายและหัวใจ เธอรักเขา รักมากสุดหัวใจ จนในที่สุดเขาเรียนจบปริญญาตรี และจะไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ

“วิสาดูแลตัวเองด้วยนะ สัญญากับพี่สิว่าวิสาจะไม่มีใคร จะรอพี่เพียงคนเดียว”

“ค่ะ วิสาสัญญา จะรอพี่ภาค จะรักเพียงพี่ภาคคนเดียว”นั่นคือคำสัญญาที่เธอให้ไว้กับเขา

“พี่รักวิสานะครับ รอพี่นะคนดี”เขาดึงเธอเข้ามาสวมกอด เธอสวมกอดเขาด้วยความรัก ความคิดถึง

“พี่ภาคไปอยู่ที่นั่นอย่ามีใครใหม่นะคะ”

“พี่สัญญาพี่จะไม่มีใครนอกจากวิสาเพียงคนเดียว รอพี่กลับมานะครับ แล้วเราจะแต่งงานกัน”

วิสาขาได้แต่ยิ้มให้กับความน่าสมเพชของตนเอง ความรัก ความซื่อสัตย์ที่เธอมีให้เขา เขาคงเห็นมันเป็นแค่ของเล่น คำสัญญาที่ให้ไว้กับเธอมันก็เป็นแค่เพียงลมปากที่เขาหลอกล่อให้เธอตายใจ เธอมันโง่วิสาขา โง่มี่มอบดวงใจให้กับเขาไป ดูสิเขาไปได้ไม่ถึงเดือน โทรมาบอกเลิกเธอ แสดงว่าตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเขาไม่ได้รักเธอ ต่อไปนี้ชีวิตของเธอจะมีแค่เพียงลูกน้อยเท่านั้น

บ้าน

วิสาขาเดินถือกระเป๋าเข้ามาในบ้าน บ้านที่เธออาศัยอยู่กับพ่อ และแม่ แต่ท่านทั้งสองไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว พวกเค้าจากเธอไปเมื่อสองปีก่อนด้วยอุบัติเหตุ เธอจึงอยู่บ้านเพียงลำพัง พอเข้ามหาลัยก็ย้ายเข้าไปอยู่หอพัก เธอวางกระเป๋า เดินเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้ารูปใบใหญ่ น้ำตาไหลรินออกมา เธอนั่งคุกเขา

“พ่อคะ แม่คะ วิสากลับมาแล้วค่ะ”เธอมองดูรูปของพ่อกับแม่ ขอโทษนะคะที่ทำให้ฝันของพ่อและแม่ไม่เป็นเป็นจริง ใบปริญญาที่พ่อกับแม่อยากจะเห็น แต่วิสากลับทำไม่สำเร็จ เพราะความมักง่ายของวิสาเอง วิสาขอโทษ”เธอร้องให้ยกมือไหว้รูปพ่อและแม่ของเธอ

“มีสิ่งหนึ่งที่วิสาอยากบอกค่ะ วิสาท้อง วิสากำลังจะมีหลานให้กับพ่อและแม่ค่ะ วิสาขอโทษนะคะที่ทำให้พ่อและแม่ผิดหวัง แต่วิสาจะเป็นแม่ที่ดีของลูก จะเลี้ยงดูเค้า จะเป็นทั้งพ่อและแม่ ตั้งแต่วันนี้ไปวิสาจะกลับมาอยู่ที่บ้านของเรา”เธอจะต้องอดทน สู้ ขยัน เพื่อลูกในท้องของเธอ เธอจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกที่นี่

หลายวันต่อมา

“อุก อ้วก อ้วก”วิสาขาโก่งคออาเจียนอยู่ในห้องน้ำ เหงื่อซึมออกมาเต็มใบหน้า หลายวันแล้วที่เธอกลับมาอยู่ที่บ้านของตนเอง อาการแพ้ท้องในตอนเช้าช่างรุนแรงสำหรับเธอ แทบจะทำอะไรไม่ได้ ต้องนั่ง หรือนอนพักผ่อนให้หายเวียนหัวซะก่อน

“ลูกจ๋า อย่าแกล้งแม่ให้มากสิคะ”เธอพูดกับลูกน้อยของตนเอง มือทั้งสองข้างจับขอบประตูไว้แน่น อาการทั้งอยากอาเจียน ทั้งเวียนหัว เมื่อเห็นตัวเองเดินต่อไม่ได้ จึงตัดสินใจนั่งอยู่หน้าห้อง สูดดมยา

“เรามีกันแค่นี้นะตัวเล็ก อย่าทำให้แม่แพ้ท้องมากสิคะ ไม่อย่างนั้นเราสองคน...จะไม่มีเงินมาใช้จ่ายนะ”เธอนั่งพิงกับขอบประตูพูดกับลูกน้อยในท้อง เธอรักเค้า รักตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า

วิสาขาเปิดดูสมุดในบัญชีเงินฝากของตนเองที่พ่อและแม่ทิ้งไว้ให้เธอ เงินฝากห้าแสน ไม่พอแน่ เธอต้องทำงาน แต่จะทำงานอะไรดี ตอนนี้เธอท้อง แถมอาการแพ้ยิ่งรุนแรงในตอนเช้า เธอไม่อยากทำงานที่ใช้แรงงานที่หนักมากกลัวจะส่งผลกระทบต่อลูกในท้อง งานอะไรที่เหมาะกับคนท้อง ขนมอย่างนั้นเหรอ แต่มันก็เสี่ยงที่จะขาดทุน ถ้าเธอไม่ลองก็ไม่รู้ เธอยืนมองสำรวจบ้านของตนเอง

“เราจะเสี่ยงอนาคตไปด้วยกันใช่ไหมตัวเล็ก หนูเป็นลูกแม่ หนูต้องเข้มแข็งนะคะ ต่อไปนี้อาจะเป็นช่วงที่ลำบากสำหรับเรา แม่จะสู้ จะอดทนเพื่อหนูนะคะ”

วิสาขามองดูเงินเก็บ มองดูบ้านของตัวเองอีกครั้ง เธอจะเปิดร้านเค้ก โชคดีที่บ้านของเธอติดกับถนนที่มีผู้คนสัญจรไปมาพอสมควร ในเมื่อเธอเลือกที่จะทำต้องทำให้สำเร็จ ก่อนอื่นเธอต้องปรับปรุงบ้านด้านล่างให้เป็นร้าน คิดได้ดังนั้น เธอนั่งออกแบบร้าน และติดต่อช่างให้มาทำร้านให้กับเธอ




นิยายเรื่องนี้เค้าน่าเบื่อไหมอะตัวเอง คือตอนนี้ เขาอยากสื่ออารมของวิสาออกมา อยากให้รับรู้ในความรู้สึกของเธอ เนื้อเรื่องยังไงเม้นบอกกันได้น้า กดถูดใจ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าด้วยน้าตัวเอง รักนะ

ความคิดเห็น