Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่45 : อบอุ่น

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่45 : อบอุ่น

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.8k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2561 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่45 : อบอุ่น
แบบอักษร

​"ทุกคน..จัดที่พักกันเรียบร้อยกันแล้วใช่มั้ย..ต่อจากนี้ก็พักผ่อนตามอัธยาสัยได้เลย..แล้วพรุ่งนี้พวกเราจะเริ่มปลูกป่ากันนะ"

​"ครับอาจารย์/ค่ะอาจารย์"

.

.

.

หลังจากที่เราเดินเท้าผ่านทางลาดชันที่สูงเนินกันมาได้ก็พากันล้าและหมดแรง ผู้ดูแลค่ายปลูกป่าเลยให้พวกเราทั้งหมดพักให้หายเหนื่อยกันก่อนและพรุ่งนี้ค่อยไปปลูกป่ากันต่อ...

​18:56 น.

"ดูดิไอ้เดียร์..ต่างจังหวัดมืดไวเนอะ"

"ก็แบบนี้แหละ..ไม่ใช่ในกรุงเทพนิ"

​อากาศเริ่มเย็นขึ้นเมื่อฟ้าเริ่มมืดทุกคนทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องต่างพากันจับกลุ่มนั่งกินข้าวในโดมใหญ่ที่ไว้สำหรับจัดกิจกรรม และพวกเราเองก็ใช้ทำกิจกรรมและนั่งกินข้าว

"เดียร์..หนาวมั้ย..อากาศมันเริ่มเย็นแล้วนะ"

"ไม่ค่อยเท่าไหร่อ่ะ..ก็เย็นนิดหน่อยเอง"

"กินข้าวเสร็จแล้วมาใส่เสื้อแขนยาวด้วยนะ"

ผมพยักหน้ารับให้ไอ้เถื่อนที่ดูแลผมดี๊ดี ดีจนพูดได้ว่าเหมือนพ่อคนที่สอง ผมที่พากันนั่งจับกลุ่มล้อมวงกันกินข้าวพร้อมหน้ากันโดยไม่มีใครขาดหรือหายไป

พวกเราใช้เวลานั่งกินข้าวเย็นกันพักใหญ่และค่อยๆทยอยเอาจานไปเก็บ พอเรากินข้าวเย็นกันเสร็จเรียบร้อยก็มีพวกพี่ๆทหาร ยํ้า พี่ๆทหารมา แล้วดูเหมือนจะมาจัดกิจกรรมนันทนาการให้พวกเราทำด้วย

"กูก็นึกว่าดาราเกาหลีมา..ที่ไหนได้พวกพี่ๆทหารมากันนี่เอง..ชะนีแม่งกรี๊ดกันใหญ่"

"อย่าพูดไปไอ้เดียร์..อาหารทั้งนั้นนะเว้ย..ออกจะ.."

"ฮะแฮ่ม!!!"

เสียงกระแอมของใครบ้างคนดังขึ้นคงจะไม่พ้นเจ้าของไอ้โยนั่นคือไอ้ภาค เมื่อมันได้ยินเมียมันพูดแบบนี้ก็เริ่มแผ่รังสีพิฆาตออกมาทันที

ผมมองสายตาของไอ้ภาคที่มองไอ้โยจนต้องเบะปากใส่ ส่วนไอ้บูมน่ะเหรอก็นั่งประกบไอ้โยอีกข้างนึงมันก็ทำหน้าเฉยๆไม่ได้พูดอะไร

"ไปรวมตัวกันเถอะ...เค้าเรียกรวมแล้ว"

"อ่าห๊ะ..ไปกันๆ"

ผมเดินเคียงคู่ไปกับไอ้เถื่อนและคู่อื่นๆอย่างไอ้โยไอ้วาก็ต่างเดินกับคู่ครองของตัวเอง ในขณะที่ผมกำลังเดินผ่านพวกพี่ๆทหารที่หุ่นนี่แบบบึกบึนกันทั้งนั้นก็ปรายสายตามองผมกันเล็กน้อย แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะตัวเองก็มีเจ้าของอยู่แล้ว

"พวกมึง..เค้าจะเรียกรวมตัวกันทำไมวะ..หรือมีอะไรให้ทำอีก"

"ก็ไม่แน่ว่ะ..สงสัยมีอะไรให้ทำแน่ๆ"

ผมเห็นไอ้โยถามไอ้ว่านแบบนี้ก็อาจจะเป็นไปได้ที่จะต้องมีอะไรให้ทำแน่ๆ ทุกคนเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบก่อนที่อาจารย์ท่านหนึ่งจะบอกให้พวกเรานั่งลงและฟัง

"ฟังนะทุกคน..หลังจากนี้เราจะมีกิจกรรมให้ทำกัน..ดีใจใช่มั้นละทุกคน..กิจกรรมของเราก็คือ..สำรวจพื้นที่ปลูกป่า!"

เอาอีกแล้วมันมาตามช็อตเดิมทุกคนฮือฮากันใหญ่บางคนก็ส่ายหน้าพลันละวันแบบอาจจะไม่ขอเดิน ผมว่ามันท้าท้ายสุดๆอ่ะเหมือนได้มาเข้าค่ายสมัยตอนอยู่มัธยม

"เสือใหญ่..เค้าจะให้เราเดินสำรวจด้วยแหละ..ตื่นเต้นอ่ะ"

ผมเขย่าแขนแกร่งเบาๆของไอ้เถื่อนเพราะมันนั่งอยู่ข้างๆ ผมนี่ตื่นเต้นใหญ่เพราะชอบท้าทายแบบนี้อยู่แล้ว แต่ผิดกับไอ้โยสงสัยลมจับไปแล้วมั้งมันน่ะโววายไม่ต่างกับพวกชะนีขี้สำออยเลยล่ะ

"เรามีพี่ๆทหารมาช่วยนำทางและดูแลเราด้วยละ..ที่เราจะไปสำรวจกันก็เป็นกิจกรรมาอย่างหนึ่งด้วยนะ..คิดซะว่ามาเค้าค่ายแล้วกัน..และต้องมาเดินสำรวจป่า..คงไม่ต่างจากการเดินวัดใจหรอกนะทุกคน..เดี๋ยวเราจะจัดเป็นกลุ่มนะ..โดยมีรุ่นพี่ปีสี่ไปกับน้องปีสามด้วย"

จากนั้นอาจารย์ก็เริ่มจัดกลุ่มเพื่อแบ่งกันไปสำรวจพื้นที่ปลูกป่าในตอนกลางคืน เมื่อเริ่มจัดกลุ่มกันเสร็จและแบ่งทยอยให้รุ่นพี่มาอยู่กับรุ่นน้องก็เริ่มแยกกันไปในแต่ละพื้นที่ที่จัดไว้

"โชคดีชิบหายเลยที่ได้อยู่ด้วยกัน..แบ่งกลุ่มชายหญิงอีกแม่งดีสุดๆ"

"อย่าทำอะไรจนลืมตัวละไอ้โย..งานงอกมามึงจะซวยคูณสอง"

"เออๆกูรู้อยู่หรอก..ไม่ได้โง่ขนาดนั้น"

กลุ่มผมนี่มันก็ดีแบบนี้แหละอยู่ด้วยกันครบทุกคนรวมถึงรุ่นพี่คนอื่นๆที่ถูกแบ่งมารวมกับรุ่นน้องอย่างผม

พี่ทหารที่โครตจะแมนก็พาพวกผมเดินลุยป่าเข้าไปเลยก็ว่าได้แต่มันก็สนุกและท้าทายสุดๆแต่ก็ไม่ได้เดินฝ่าความมืดแบบนั้นหรอกนะยังดีที่มีไฟฉายแจกให้ใช้ส่องทางเดินกัน ผมเองก็เป็นคนกลัวความมืดก็จับกระชับมือกับไอ้เถื่อนไว้แน่น ชนิดที่ว่าไปไหนก็ไปกันแบบไม่คิดจะปล่อยให้มันห่างตัวเลย

ปึก!

"โอ๊ะ!.."

"เห้ยๆ..ขอโทษๆ...มัวแต่มองอย่างอื่นน่ะ"

ในขณะที่ผมยื่นมองพื้นที่กว้างในยามคํ่าคืนที่มีเพียงแค่แสงจันทร์สาดส่องพอให้เห็นสิ่งต่างๆรอบตัว จู่ๆผมก็ถูกชนเข้าจนเซนิดหน่อย

"อ่าว..เวลนิ..ไปไหนมาอ่ะ..ทั้งวันมานี่ไม่ค่อยเห็นเลย"

"นึกว่าชนใครซะอีก..ที่ไม่เห็นหน้าก็ไปช่วยงานอาจารย์นั่นแหละ..โดนเรียกใช้จนหัวหมุนเลย"

"ฮะๆๆ...อาสาสมัครก็แบบนี้แหละ..เหนื่อยแย่เลยเนอะ"

"อื้ม!...นี่ก็มืดมากแล้วเดียร์ใส่แค่เสื้อยืดธรรมดาจะได้หนาวหรอ..อากาศเย็นนะ"

"ไม่เป็นไร..นิดหน่อยเอง"

ถึงผมจะยืนคุยกับเวลอย่างหน้าตาเฉยแต่ก็แอบชำเลืองมองไอ้เถื่อนอยู่บ่อยๆที่ไม่ได้ค้านอะไรหรือแสดงอาการออกมา ผมก็พอโล่งใจที่ยังจะพอคุยกับเวลในฐานะเพื่อนได้บ้าง

"นี่ๆ..เสือใหญ่เราก็ชวนเวลเดินไปด้วยกันดีมั้ย..นะๆ...เพื่อเป็นอะไรขึ้นมาจะลำบากเอานะ"

ผมฉีกยิ้มในใต้แสงจันทร์ร่างสูงของไอ้เถื่อนจะเห็นรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ผมเห็นหน้ามันก็ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ถึงจะใส่แว่นสายตาก็ตาม

"อืม..ก็ได้"

"อ่าห๊ะ...เดินไปด้วยกันนะเวล..มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน"

"ขอบคุณนะเดียร์"

ถึงจะมีเวลมาเดินข้างๆแต่อีกข้างนึงของผใก็ยังคงกระชับจับมือกับไอ้เถื่อนไว้แน่น ถึงคราวต้องเดินลุยไปสำรวจต่อก็ไม่ท้อได้ดูดาวสวยๆบนท้องฟ้าไปในตัวด้วยซํ้า

"เดียร์..จะกลับกันแล้วนะ..กลับกันเถอะอากาศก็เริ่มเย็นแล้วนะ"

"หรอ..อยากดูต่อจังเลยอ่ะ..ที่นี่ดาวสวยมากเลย"

ผมเดินเข้าไปหาไอ้เถื่อนอย่างว่าง่ายและเอื้อมมือไปจับกับฝ่ามือหนาที่อุ่น มันยิ้มบางๆให้ผมก่อนจะเอื้อมมือมาหยิกพวงแก้มของผม

"วันหลังค่อยดูก็ได้..ดูสิงัวเงียแบบนี้รีบๆกลับไปนอนกันดีกว่า"

"อืออออ...ยังไงง่วงสักหน่อย"

ผมเดินจับมือกับไอ้เถื่อนอย่างงัวเงีย ตลอดการเดินสำรวจพื้นที่ปลูกป่าในยามคํ่าคืนมันสนุกกว่าที่คิดซะอีก 

และตอนนี้กลุ่มอื่นๆก็เริ่มทยอยกลับที่พักและค่อยๆแยกย้ายกันเข้าที่พักที่แบ่งระหว่างชายหญิงที่ไม่ได้นอนรวมกัน ผมเดินกลับมาอย่างงัวเงียถึงปากจะบอกว่าไม่ง่วงแต่ตามันก็จะหลับแล้วละ

"ไอ้เสือ..พาเมียไปนอนเถอะ..ตาจะปิดแล้ว"

"เออๆกูรู้อยู่หรอก..เดียร์ครับ..ไปนอนกันเถอะนะเสือก็จะนอนแล้วละ..นอนดึกไม่ดีนะเดี๋ยวตาดำ"

"อื้ม!..ทำไมง่วงจังวันนี้..ฮ้าววววว!"

ผมอ้าปากห้าววอดๆก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นและแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนที่กำลังนั่งทานของว่างก่อนเข้านอนที่จัดไว้ให้ 

ผมเดินออกมาพร้อมกับไอ้เถื่อนก่อนจะเข้าไปในตึกที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งไม่ห่างจากโดมที่รวมตัวกันสักเท่าไหร่ พอถึงที่พักผมก็ล้มตัวนอนทันที

"เดียร์..มาใส่เสื้อแขนยาวก่อนดีกว่า..ลุกขึ้นมาก่อนนะ"

"งื้อออ..ไม่เอาอ่ะ..เดียร์ง่วงงงง"

ไอ้เถื่อนมันจะรำคาญรึเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะเวลาผมง่วงก็จะงัวเงียและงองแงนิดนึดอ่ะนะ ผมส่ายหน้าปฏิเสธไม่ต้องใส่หรอกเสื้อแขนยาวผ้าห่มก็มี

"เดี๋ยวไม่ะบายนะครับ..ที่รักอย่างองแงสิ"

"ไม่ได้งองแงนะ..งื้อออ!..ก็เดียร์ง่วงอ่ะ!"

ผมเบะปากและไม่สนใจคนที่อยู่ข้างๆว่าจะเป็นห่วงหรือรำคาญผมอยู่ก็ได้ ผมงองแงจะนอนให้ได้ตอนนี้มันก็ดึกมากแล้วด้วยพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นตอนเช้าอีก

"งองแงแบบนี้ตลอดเลยนะ..ใส่เสื้อแขนยาวก่อนนะครับ..แล้วค่อยนอน..เสือเป็นห่วง"

"อื๊อออ!..ไม่!..ก็เดียร์ง่วงอ่ะ..เดียร์ไม่หนาวหรอก..ก็เพราะทำแบบนี้มันไม่หนาวแล้วละ!"

พรึ่บ!

"เห้ย!"

ไอ้เถื่อนอุทานลั่นออกมาเมื่อผมใช้มือรั้งคอไอ้เถื่อนจนล้มตัวลงมานอนราบไปพร้อมกับผม ผมอมยิ้มและกอดมันมันทีและเอาหน้าเนี่ยแหละมุดอกแกร่งของมันอย่างกับลูกแมวหาที่อบอุ่น

"อืมมมม..อุ่นจางงงงเลยยยยย"

"ฮะๆๆๆ...อย่าไปทำแบบนี้กับคนอื่นนะรู้มั้ย"

"ทำไมอ่ะ..เดียร์ก็ทำแบบนี้กับเสือเป็นคนแรกนี่น่า..อืมมม..อุ่นจัง"

ผมกอดไอ้เถื่อนไว้แน่นมันเองก็กอดผมเช่นกันผมแนบหูฟังตรงอกของไอ้เถื่อนก็ได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นปกติ และฝ่ามือหนาจะลูบเรือนผมเบาๆ

"นอนใส่แว่นได้ไงเนี่ย..ไหนถอดออกก่อน..นี่แล้วก็..ทำแบบนี้กับเสือแค่คนเดียวพอนะครับ..และก็อ้อนเสือคนเดียวก็พอนะที่รัก"

"อื้ม!..อ่าว..แล้วถ้าเดียร์อ้อนคนอื่นละ..เดียร์ก็อ้อนคนอื่นบ่อยอยู่น้าาา..ฮ้าวววว!"

"หึ...ถ้าจับได้ว่าทำแบบนี้กับคนอื่น..ไอ้คนที่เดียร์อ้อนน่ะ...จะหายไปจากโลกนี้แน่นอน"

"ง่ะ!..หึงโหดเกินไปแล้วนะ...เดียร์ล้อเล่น..ง่วงแล้วอ่ะ..เดียร์นอนแล้วนะ"

"ครับที่รัก..นอนได้แล้วครับ..ฝันดีนะไอ้ขี้ดื้อ"

"งื้ออ..ไม่ดื้อสักหน่อยยยย..ฮ้าววว!"

ผมค่อยๆหลับตาและอยู่ในอ้อมกอดของไอ้เถื่อนอยู่ทั้งคืน และตลอดเวลาที่เรากอดกันมันก็มีไออุ่นอยู่เสมอและมันทำให้ผมไม่หนาวเลยสักนิด กลับกันอบอุ่นจะตายที่ได้ซุกอกแกร่งไว้แบบนั้นและหลับสบายทั้งคืน












​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น