หอหมื่นอักษร

- เขายอมที่จะเป็นคนเห็นแก่ตัว เพื่อที่จะได้นางผู้เป็นรักไว้เคียงข้างกาย - ติดตามความสนุกได้ทุกวัน เวลาประมาณ 4 โมงเย็นเจ้าค่าาา

ตอนที่ 20 พบกับหลงเจ๋อจิ่งเทียนอีกครั้ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 พบกับหลงเจ๋อจิ่งเทียนอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2561 15:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 พบกับหลงเจ๋อจิ่งเทียนอีกครั้ง
แบบอักษร



“หึๆ ท่านพี่ เรื่องนี้ท่านไม่ต้องกังวล ข้ารับปากเขาไว้แล้วว่าจะยกเลิกการหมั้นหมายระหว่างจิ้งอ๋องกับมู่หรงชีชี ให้เขาได้สาวงามไปครอบครอง คนอย่างเขาไม่มีทางหักหลังข้าหรอก”

พูดมาถึงเรื่องนี้ ตวนมู่ชิงก็รู้สึกอิจฉามู่หรงชีชีขึ้นมา ถึงแม้มู่หรงชีชีจะไร้ความสามารถ รูปลักษณ์ก็มิได้งดงามเลิศเลอ แต่ก็มีบุรุษรูปงามเช่นนี้มาชื่นชมหลงรัก คนที่น่าสงสารคือตัวนางเอง ถึงแม้จะเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลมู่ เป็นสตรีผู้ที่ตำแหน่งสูงสุดของฝ่ายใน เป็นถึงฮองเฮา แต่ฮ่องเต้ปฏิบัติกับนางเช่นไรก็รู้ๆ กันอยู่

ความโปรดปรานของฮ่องเต้นั้นมีแค่ชั่วครู่ชั่วยาม นางจึงจำเป็นต้องมีโอรสเป็นหลักประกัน มือของตวนมู่ชิงที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำหมัดแน่น



“คะ...คุณหนูเจ้าคะ” ซู่เยว่ที่รออยู่ข้างนอก เมื่อเห็นว่ามีบุรุษคนหนึ่งลากมู่หรงชีชีออกมา นางก็แทบจะอ้าปากค้าง บุรุษผู้นี้คือใคร? ถึงได้กล้าจับไม้จับมือคุณหนูเช่นนี้

“ปล่อยข้า!” มู่หรงชีชีพยายามดึงมือออก แต่ก็โดนเขาจับมือไว้แน่นยิ่งขึ้นไปอีก

“ไม่ปล่อย!” ท่าทางของคุณชายเหลียนยังคงสง่างามไม่แปรเปลี่ยน นัยน์ตาเปี่ยมเสน่ห์คู่นั้นแฝงไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่มู่หรงชีชีไม่อาจเข้าใจ

“เจ้าอยากตายหรือ?” แววตาของมู่หรงชีชีเริ่มมีไฟโทสะลุกโชน แต่ไหนแต่ไรมาก็มีแต่นางบงการทุกๆ เรื่อง แล้วคนอื่นมาจัดการเรื่องของนางได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ว่าบุรุษผู้นี้จะเป็นใคร นางก็ไม่สนทั้งนั้น ถ้ายังไม่เลิกยุ่งวุ่นวายกับนาง ก็อย่างหาว่านางไม่เกรงใจ!

เมื่อเห็นว่าแววตาของมู่หรงชีชีส่องประกายความพยศดั่งเสือดาวกลางพงไพร สายตาของคุณชายเหลียนก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นชื่นชม

ไม่แปลกที่ท่านอ๋องจะถูกใจนาง หรือว่าท่านอ๋องจะถูกใจในความทะนงตนและแววตาที่แฝงไปด้วยความพยศของนาง แต่แค่นี้ยังไม่เพียงพอที่จะให้นางได้ยืนเคียงข้างบุรุษผู้นั้น เขายังอยากรู้ว่านางมีความสามารถอะไร ถึงได้ทำให้ท่านอ๋องให้ความสำคัญกับนางขนาดนี้

“ชีชี เจ้าซ่อนตัวตนไว้ลึกจริงๆ นะ”

คุณชายเหลียนถอนหายใจออกมาเบาๆ สัมผัสติ่งหูดุจลูกปัดหยกของมู่หรงชีชีอย่างอ่อนโยน

“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน!”

มู่หรงชีชียังไม่ทันได้ลงมือตอบโต้ ก็ได้ยินเสียงดังราวกับฟ้าผ่าดังขึ้น เมื่อหันไปมองก็พบว่ามีคนเพิ่มมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ คนที่เดินนำเข้ามานั้นคือจิ้งอ๋อง หลงเจ๋อจิ่งเทียน

ยามนี้สีหน้าของหลงเจ๋อจิ่งเทียนซีดเผือด เบื้องหลังของเขายังมีตวนมู่หงเฉิน ซั่งกวานอู๋จี้และหลี่อวิ๋นชิงเดินตามเข้ามา

หลี่อวิ๋นชิงและซั่งกวานอู๋จี้รู้เรื่องที่ฮองเฮามีรับสั่งให้มู่หรงชีชีตามหาคุณชายเหลียน พวกเขาก็กำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ เมื่อรู้ว่าตอนนี้คุณชายเหลียนอยู่ที่จวนตวนมู่นั้น พวกเขาจึงมาที่นี่ และได้บังเอิญมาเจอกับตวนมู่หงเฉินที่เชิญหลงเจ๋อจิ่งเทียนมาเป็นแขกเข้าพอดี เมื่อเพิ่งจะมาถึงก็ได้มาเห็นภาพเมื่อครู่แล้ว จากมุมของพวกเขานั้น ภาพที่เห็นก็เป็นคุณชายเหลียนกำลังจุมพิตมู่หรงชีชี

“ท่านอ๋อง ท่านก็ได้ทอดพระเนตรแล้ว นี่ก็คือมู่หรงชีชี” ตวนมู่หงเฉินยิ้มเยาะออกมาอย่างไม่ปิดบัง มู่หรงชีชีใกล้ชิดสนิทสนมกับชายอื่นกลางที่สาธารณะ ไม่ว่าชายใดก็ทนไม่ได้ ยิ่งหลงเจ๋อจิ่งเทียนยิ่งแล้วใหญ่

ท่าทางของตวนมู่หงเฉิน ทำให้หลี่อวิ๋นชิงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ที่แท้เขาก็จงใจเชิญหลงเจ๋อจิ่งเทียนให้มาเห็นเรื่องเช่นนี้ แต่บุรุษข้างกายมู่หรงชีชีคือใครกัน? คุณชายเหลียนงั้นหรือ? เขาคิดไม่ถึงว่าคุณชายเหลียนจะโดดเด่นขนาดนี้ แล้วความสัมพันธ์ระหว่างมู่หรงชีชีกับคุณชายเหลียนเป็นเช่นไรกันแน่?

คำถามนี้ก็กำลังวนเวียนอยู่ภายในใจของซั่งกวานอู๋จี้ เมื่อเขาเห็นมู่หรงชีชียืนเคียงคู่กับชายอื่น ก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา ราวกับว่าเขากำลังสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่าง

“หน้าไม่อาย!”

หลงเจ๋อจิ่งเทียนถลึงตาจ้อง ‘หญิงร้ายชายเลว’ คู่นี้อย่างโกรธจัด ถึงแม้เขาจะไม่ชอบมู่หรงชีชี อยากจะถอนหมั้น แต่ตอนนี้นางก็ยังได้ชื่อว่าเป็นว่าที่พระชายาของเขา ว่าที่ชายาของตนเองมาพัวพันกับชายอื่น มิหนำซ้ำยังมีคนมาเห็นมากมาย จะให้เขาเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

“ชีชี เขากำลังพูดถึงเราสองคน” คุณชายเหลียนดึงมู่หรงชีชีเข้ามาไว้ในอ้อมแขน เนตรงามมองหลงเจ๋อจิ่งเทียนอย่างท้าทาย

“เขาคือว่าที่สวามีของเจ้างั้นหรือ? ข้าดูแล้วก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ สู้ข้าที่หล่อเหลาก็ไม่ได้ ชีชี เจ้าลองคิดดูเสียหน่อยเถิด ทิ้งหลงเจ๋อจิ่งเทียนแล้วมาแต่งกับข้าแทนไม่ดีกว่าหรือ?”

คุณชายเหลียนเกี่ยวปอยผมยาวของมู่หรงชีชีมาพันเล่นที่ปลายนิ้ว “ข้ารับประกันได้ว่าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของข้านั้นสะอาดหมดจด ไม่เหมือนเขาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยกลิ่นเครื่องหอมของสตรีประเภทนั้น บุรุษน่ารังเกียจเช่นนี้เจ้าคงไม่สนใจหรอก”

การกระทำของคุณชายเหลียนเป็นดังประกายไฟที่จุดไฟโทสะของหลงเจ๋อจิ่งเทียน

ของของเขา ต่อให้เป็นสตรีที่เขาไม่ต้องการ แต่ในเมื่อเขายังไม่ได้ทิ้ง เขาก็จะไม่ยอมให้นางทำผิดต่อเขาเป็นอันขาด มิเช่นนั้นก็อย่าหวังว่าเขาจะให้อภัย

“มู่หรงชีชี ข้าเพิ่งจะรู้ว่าเจ้ามันแพศยา” หลงเจ๋อจิ่งเทียนรู้ว่าอีกฝ่ายคือคุณชายเหลียนหมอพิลึก เมื่อคิดให้รอบด้านเขาไม่สามารถแตกหักกับคุณชายเหลียนได้ จึงเอาทุกอย่างไปลงที่มู่หรงชีชี “สารเลวเช่นเจ้า ข้าไม่เอาก็ได้!”

“ก็ดี ถ้าแน่จริงก็เขียนหนังสือถอนหมั้นสิ” ในที่สุดมู่หรงชีชีก็เข้าใจในสิ่งที่คุณชายเหลียนสื่อ เห็นเขาท้าทายหลงเจ๋อจิ่งเทียนอย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ที่ทำไปคงจะเพื่อทำลายการหมั้นหมายของนางและหลงเจ๋อจิ่งเทียนเป็นแน่แท้ ซึ่งก็เป็นจุดประสงค์ของมู่หรงชีชีเช่นกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น มู่หรงชีชีก็ยกมือขึ้นไปโอบคอของคุณชายเหลียน เกี่ยวผมดำสนิทของเขามาม้วนเล่น ท่าทางที่เหมือนกันนั้น แต่ครั้งนี้เป็นมู่หรงชีชีที่เกี้ยวคุณชายเหลียนแทน “ถ้าท่านเป็นสุภาพบุรุษพอ ก็ให้เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน สุภาพบุรุษควรช่วยเหลือผู้อื่นให้สมความปรารถนาในเรื่องดีๆ อะไรที่ไม่ใช่ของท่าน อย่างไรเสียมันก็ไม่มีทางเป็นของท่านไปได้ ท่านอ๋อง แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน*[1] ชีชีมีคนในใจอยู่แล้ว”

“ข้าบังคับเจ้างั้นหรือ? ข้าบังคับคนไร้ประโยชน์อย่างเจ้างั้นหรือ? ข้า ข้า......” หลงเจ๋อจิ่งเทียนแทบจะกระอักเลือด เหตุใดคำพูดที่ออกจากปากมู่หรงชีชี เขาถึงกลับกลายเป็น “มือที่สาม” ผู้ต่ำช้า ที่ไปพรากนางกับเขาออกจากกัน? ทั้งที่เขาอยากจะถอนหมั้นใจแทบขาด

“ได้! มู่หรงชีชี แน่จริงเจ้าก็อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน! พวกเจ้าไปเอาพู่กันมาให้ข้า!”

“ท่านอ๋อง อย่าเพิ่งวู่วามขอรับ” เมื่อได้ยินว่าหลงเจ๋อจิ่งเทียนจะเขียนหนังสือถอนหมั้น ซั่งกวานอู๋จี้ก็จับแขนเขาให้ช้าก่อน “การถอนหมั้นจะทำให้ฝ่ายหญิงเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างมาก ท่านอ๋องทรงคิดให้ดีก่อน”

“ท่านอ๋อง การหมั้นหมายของท่านกับนางเป็นพระราชดำรัสของฮ่องเต้ ถ้าฮ่องเต้ทราบว่าท่านอ๋องถอนหมั้นโดยไม่ปรึกษาพระองค์ก่อน ข้าเกรงว่า......” อีกฝั่งหนึ่ง หลี่อวิ๋นชิงก็เอ่ยปากยับยั้งหลงเจ๋องจิ่งเทียน ให้เขาใจเย็นๆ ถึงแม้ว่าหลี่อวิ๋นชิงจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดมู่หรงชีชีถึงได้ทำเช่นนี้ แต่ถ้าหลงเจ๋อจิ่งเทียนเขียนหนังสือถอนหมั้นขึ้นมาจริงๆ ชื่อเสียงของมู่หรงชีชีคงจะฉาวโฉ่ไปทั่ว

“เหลียน เจ้าเคยพูดว่าความฝันอันสูงสุดของเจ้าคือมีคนมาเลี้ยงลูกแทนเจ้า ข้าว่าความฝันของเจ้ากำลังจะเป็นจริงแล้ว” มู่หรงชีชีกุมมือของคุณชายเหลียน ลูบไล้หน้าท้องของตัวเองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ที่จริงข้าคิดมาตลอดว่าสกุลหลงเจ๋อก็ไม่เลวเท่าไหร่”

คำพูดของมู่หรงชีชีทำให้คุณชายเหลียนถึงกับตกตะลึง จากนั้นถึงได้เห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของนาง เขาก็เผยยิ้มออกมาอีกครั้ง สตรีคนนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ คิดไม่ถึงว่านางจะอยากทิ้งในสิ่งที่สกุลใหญ่ต่างก็ต้องการจะรักษาไว้

นางคงอยากจะถอนตัวจากการสมรสเพื่อฐานะทางการปกครองครั้งนี้เต็มทน ท่านอ๋องยังกังวลว่านางจะหลงใหลในตัวหลงเจ๋อจิ่งเทียน จึงสั่งให้เขามาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ตอนนี้ดูเหมือนว่าการมาของเขาจะไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำ นางสามารถจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวของนางเอง

“เจ้า! มู่หรงชีชี เจ้ามันไร้ยางอายสิ้นดี!”

หลงเจ๋อจิ่งเทียนถูกโน้มน้าวจนใจเย็นลงบ้างแล้ว แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของมู่หรงชีชี อย่างไรเสียเขาก็ทนต่อไปไม่ไหว ยังไม่ได้เสกสมรสกัน นางก็เอาหมวกเขียวมาสวมให้เขาเสียแล้ว หัวเด็ดตีนขาดเช่นไร เขาก็ไม่เอาสตรีเช่นนี้มาเป็นชายา





แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน(强扭的瓜不甜)*:บังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ อย่างไรเสียก็จะไม่ได้ผลลัพธ์ที่ดี ในตอนนี้หมายถึงให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก ชีวิตคู่ก็จะไม่มีความสุข


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น