Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่44 : ก็คนมันเป็นห่วง

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่44 : ก็คนมันเป็นห่วง

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2561 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่44 : ก็คนมันเป็นห่วง
แบบอักษร

ณ วันไปเข้าค่ายอาสาสมัคร

.

.

.

"เอาละทุกคนก็มาถึงแล้วนะ..เดี๋ยวจะต้องเดินเข้าไปนะ..เพราะรถไม่สามารถเข้าไปได้..เดี๋ยวลงจากรถแล้วไปเอากระเป๋าเลยนะ"

"อาจาย์คะ..เดินไกลมั้ยอ่ะคะอาจารย์"

"ไม่ไกลหรอกนะทุกคน..สองโลกว่าๆแหละ"

"ห๊ะ!"

ก็แบบนี้เแหละการเข้าค่ายอาสาสมัคร ทุกคนต่างโวกเวกโวยวายโอ้มายก๊อชชกันเลยที่เดียวเมื่อต้องเดินเข้าไปเป็นระยะทางสองโลกว่าๆ หึๆ

ทุกคนรีบลงจากรถทัวร์ที่นั่งมากันสามชั่วโมงติดจากมหาลัยมาถึงที่ค่ายนี่ก็ใช้เวลานานพอสมควร ผมรีบเดินไปเอากระเป๋าที่ใส่สัมภาระมาพร้อมกับไอ้เถื่อนที่ติดอยู่กับผมตั้งแต่เช้าจนถึงค่ายมันไม่ห่างผมเลย

"ฮึ้บ!..นึกว่าจะเบาซะอีก"

"เดี๋ยวเสือช่วยถือนะ..ส่งมาสิ"

กระเป๋าเป้ใบใหญ่ของผมอันทีจริงมันก็ไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรแค่เอาของที่จำเป็นมาเยอะเกินละมั้งก็มีของเพื่อฉุกเฉินมาด้วยพวกยาอะไรประมาณนี้

ผมพยักหน้าก่อนจะส่งกระเป๋าให้ไอ้เถื่อนรับช่วงไปถือต่อ จนอาจารย์เรียกให้ไปรวมเข้าแถวก่อน แถวพวกผมอย่างน้องปีสามด้านข้างก็เป็นพี่ปีสี่ถ้าตอนนี้ผมยังไม่มีเจ้าของคงได้จ้องอาหารตาดีๆอยู่หรอก

"ไอ้เดียร์..มองหาตั้งนาน..กูมีไรจะบอก..นู่นเห็นนู่นป้ะ..จ้องมึงใหญ่เลยอ่ะ"

"สึด!..พูดเบาๆหน่อย..มึงเห็นข้างๆกูมั้ย"

ผมกัดฟันพูดในขณะที่ไอ้โยวิ่งเข้ามาและเอาแต่ชี้ไปที่กลุ่มพวกผู้ชายพี่ๆปีสี่ที่ต่างก็แอบซุ่มมองน้องๆปีสามเหมือนกันและผมเองก็เป็นที่จับตามองของพวกมันเหมือนกัน

ผมติไอ้โยเล็กน้อยเพราะกลัวมันจะลืมไปว่าไอ้ร่านๆคนนี้ผัวเฝ้าอยู่ข้างๆนะขอรับ ผมหันไปหาไอ้เถื่อนก่อนจะเงยหน้ามองมันที่สูงกว่าผมหลายเท่าก่อนจะยิ้มแห้งๆให้มัน แน่ละที่เสียงไอ้โยจะไม่ถึงไอ้เถื่อน อย่าพูดเลยว่าไอ้โยกระซิบมันเหมือนแหกปากตะโกนใส่หน้าผมเลย

"แหะๆ..เป็นไรอ่ะ..ยิ้มหน่อยดิ..แบบเนี้ยๆ"

ผมฉีกยิ้มหวานๆให้มันดูเพื่อลดความหึงหวงที่มันแผ่รังสีออกมาได้ ผมดูก็รู้สายตามันตอนนี้นิ่งและเย็นชามากแบบนี้ผมก็คงต้องง้ออีกละสิ

"เดียร์ไม่สนใจหรอกน่าา..เสืออย่าคิดมากสิ..ยิ้มเถอะน้าาาา..นะๆ"

"อย่าคิดแม้แต่จะมองพวกมันเชียว"

หึๆ ถึงมึงไม่สั่งกูก็ไม่กล้าเสี่ยงตายที่จะเหลือบมองขี้เล็บพวกมันหรอก ผมได้แต่ยิ้มกลบเกลื่อนความหวั่นนิดๆถึงจะเป็นคำพูดจากสีหน้าเรียบนิ่ง แต่นํ้าเสียงมันแฝงไปด้วยคำสั่งที่ห้ามคิดจะฝืนเด็ดขาด

"สงสัยกูมาผิดจังหวะว่ะ..กูไปก่อนนะ"

"มึงไปไกลๆเลย..ไป๊ๆ"

ไอ้โยรีบวิ่งหายออกไปทันที ผมก็ยังคงยืนต่อแถวและข้างตัวก็ยังไม่พ้นร่างสูงของไอ้เถื่อนที่ยืนถือกระเป๋าทั้งของผมและของมัน

ตอนแรกที่การร่วมตัวเพื่อจะเดินเข้าไปที่ค่ายที่อยู่ห่างไปสองกิโลกว่าๆและมันเป็นทางเนินลาดชัน ทุกคนเตรียมพร้อมจัดการถือสัมภาระของตัวเองและมาเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบทั้งรุ่นน้องและรุ่นพี่

"ต่อจากนนี้อาจารย์จะยกหน้าที่ให้รุ่นพี่ปีสี่เรามาควบคุมดูแลพวกรุ่นน้องนะ..ต่อจากนี้ก็เดินกันให้ดีๆละทุกคน"

"ครับ!/ค่ะอาจารย์!"

พวกเราเริ่มออกเดินทางเข้าไปในยังตัวค่ายปลูกป่าโดยมีคนช่วยดูแลนอกจากอาจารย์ก็หมอบหมายหน้าที่ให้รุ่นพี่บางส่วนที่มีความรับผิดชอบและสามารถดูแลน้องๆได้นั้นควบคุมและดูแล

"เห้ย!..ไอ้โย..มึงไหวเปล่าวะ..พึ่งเดินมายังไม่ถึงโลเลยนะ"

"กูไม่ไหวอ่ะ..แห่ก..แห่ก..เหนื่อยชิบหายแดดก็ร้อน..โอ๊ย!"

ผมมองไปรอบๆเมื่อเวลาต่อมาไม่นานในขณะที่กำลังเดินเท้าเข้าไปในค่ายทุกคนต้องขอหยุดพักส่วนมากเพราะเริ่มไม่ไหว ผมเดินพาไอ้โยมานั่งใต้ต้นไม้ร่มๆมันก็ยังดีที่มีร่มเงาของต้นไม้พวกนี้ให้หลบแดดในช่วงส่ายๆของวันที่ร้อนแถบไหม้

"โอ๊ยมึงงง..กูเหนื่อย..เห้อออ!..กูไม่น่ามาเลย"

"เอ่อน่า..แค่นี้เองมึง"

ผมตบบ่ามันเบาๆเพื่อพอจะให้กำลังใจมันได้ แค่เดินมาไม่ถึงโลก็เอาผู้หญิงหลายๆคนทั้งรุ่นน้องและรุ่นพี่สูดยาดมกันเป็นแถบแต่มีส่วนน้อยที่จะมีผู้ชาย

ในขณะที่ผมยืนเฝ้าไอ้โยที่นั่งสูดยาดมอยู่ก็เหลือบไปเห็นเหล่าผัวๆมัน ก็คงไม่ผิดหรอกสามีมันทั้งสองตัวรีบตรงดิ่งมาหาไอ้โยทันที

"เห้ย!..ไหวป้ะเนี้ย..เดินอีกตั้งโลกว่าจะไม่ตายเลยหรอไอ้โย"

"ชิ!..พูดมากจริงๆเลยนะไอ้ภาค!..คิดจะมาช่วยกูมั่งมั้ยห๊ะ!"

"อย่าไปสนใจมันเลยนะโย..ไหวมั้ย..งั้นขี่หลังกูก็ได้"

กรี๊ดดังๆขอรับทุกคน นี่มันจะมาหวานอะไรต่อหน้าผมแบบนี้ก็นะมีผัวตั้งสองคนใครคนนึงจะไม่สนก็ช่างปะไรยังมีอีกคน 

ผมมองไอ้บูมที่โครตจะสุภาพบุรุษแต่ไอ้ภาคก็ไม่น้อยหน้าจากที่แกล้งพูดทำให้ไอ้โยลมออกหูก็มาช่วยถือประเป๋าและประคองให้ไอ้โยขี่หลังไอ้บูม

"อีสามผัวเมียนี่รักกันดีเนอะ"

"กูก็ว่างั้นแหละ"

ไอ้วาเดินมาจากด้านหลังผมตอนไหนไม่รู้ก็เอ่ยขึ้นและมองภาพที่โครตจะโรแมนติกหวานเยิ้มอะไรขนาดนี้

ผมมองภาพตรงหน้าแล้วอมยิ้มตาม ไอ้โยนี่โชคดีจริงๆที่มีผัวตั้งสองคนคอยดูแลเอาใจใส่แบบนี้ แต่นี่มันอาจจะแค่คร่าวๆของการเริ่มต้นชีวิตพวกมันสามคนที่ใช้ชีวิตร่วมกันแบบคนรักก็ได้

"ไม่คิดใช่มั้ยละไอ้วา..ว่าพี่มึงจะมีผัวกับเค้าน่ะ"

"เออ..ไอ้มีน่ะก็มีได้ผัวมันน่ะ..แต่นี่เล่นควบสอง..ตายห่าละพี่กู"

"ฮ่ะๆๆ..ไม่เตียงหักก็ให้มันรู้ไปสิ..ป้ะๆ..เค้าจะเริ่มเดินกันต่อแล้ว"

"เออๆ..แล้วไอ้เสือของมึงละ"

"มันโดนลากไปช่วยพวกรุ่นพี่อ่ะ..งั้นเดี๋ยวกูเดินไปพร้อมกับมึงก็ได้"

ผมมองซ้ายมองขวาไม่เห็นแม้แต่เงาไอ้เถื่อนมันคงจะวุ่นช่วยพี่ๆขนของแหละมั้ง ไหนจะนํ้ากับอาหารที่ต้องพึ่งแรงอาสาสมัครอย่างพวกเราไปยกมันเพื่อเอาไปให้ถึงค่าย

ทุกคนพอพักและหายเหนื่อยกันแล้วก็พากันค่อยๆเดินตามทางเดินที่ข้างๆก็มีแต่ป่ารกทึบ เอาง่ายๆนะครับคุณผู้อ่านไอ้การเดินครั้งนี้และเส้นทางที่เดินไม่ใช่ธรรมดา ไอ้พวกที่จะเป็นลมและสูดยาดมกันใหญ่นั่นก็เพราะมันเป็นทางเนินที่ต้องเดินขึ้นเส้นทางที่เหมือนแบบมาเดินขึ้นภูเขาอ่ะครับ 

"เดินขึ้นแบบนี้แม่งท้าทายใช้ได้ว่ะ..ฮะๆๆ..อย่างกับมาเดินขึ้นภูเขาขึ้นดอยเลยว่ะไอ้เดียร์"

"เออดิ..แต่มันไม่สูงมากก็ดี..อีกกิโลกว่าก็น่าจะถึงค่าย..เออ..ว่าแต่กระเป๋ามึงเอามาสองใบ้เลยหรอว่ะ..จะย้ายบ้านหรอ"

ในขณะที่เดินออกมาจากจุดพักเมื่อครู่ผมก็สังเกตเห็นได้ว่าไอ้วามันถือเป้ใบใหญ่มาสองใบ แต่เมื่อเช้าที่มาด้วยกันผมเห็นมันถือมาใบเดียวเองนะ

ผมมองหน้ามันและยิ้มทันทีก็คงจะรู้ๆกันใช่มั้นละว่ากระเป๋าเป้ใบโตอีกใบเป็นของใคร ผมที่ยิ้มแป้นก็เขินๆแทนคนที่มันถือกระเป๋าเป้ให้ว่าทำไมมันโชคดีขนาดนี้ คนเงียบๆพูดไม่ค่อยเยอะอย่างไอ้วาเนี่ยนะช่วยเหลือคนอื่น

"ที่มึงช่วยเค้าเนี่ย..คนนั้นต้องพิเศษด้วยใช่ป้ะวะ"

"ถามมากจริงๆนะมึง..เดินไปเถอะ..ตัวนิดเดียวระวังจะเป็นลมไปซะละ"

"โอ๊ย!..ง่ายๆนะไอ้วามึงพูดมาเหอะว่ากูเตี้ยอ่ะ..กูกับไอ้โยใครจะไปสูงเหมือนมึงละ..เชอะ!"

ผมเบะปากใส่มันและยังคงสาวเท้าเดินขึ้นทางที่เป็นเนินลาดชันต่อไป ไอ้วาคงเห็นว่าผมเจียมสังขารตัวเองดีมันก็ยิ้มที่มุมปาก

"อย่ามัวแต่บ่นไอ้เดียร์..เดินไป"

"เออๆ..รู้แล้วละน่าาา..บอกอยู่นั่นแหละ"

ไม่แปลกใจเลยด้วยซํ้าว่าถึงจะเป็นแฝดแต่ก็ยังสามารถแยกได้ว่าใครเป็นใคร ยิ่งเฉพาะส่วนสูงหรือบุคลิกที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิงก็สามารถระบุชื่อได้ถึงจะหน้าเหมือนกัน

คุณผู้อ่านคิดมั้ยขอรับว่าไอ้วาตัวก็สูงร่างกายก็สมส่วนแบบนักกีฬาทำไมถึงได้มาเดินข้างๆผมแบบนี้ ทั้งๆที่รุ่นน้องพวกหน่วยก้านดีก็ถูกเรียกไปช่วยงานกันหมด ผมก็อยากจะถามมันเหมือนกันตอนนี้...

"ไอ้วา..พวกรุ่นเราที่มันหุ่นดีๆถูกเรียกไปช่วยกันหมด..ไงมึงมาเสนอหน้าอยู่นี่อ่ะ"

"กูขี้เกียจ..กูก็มีภาระเหมือนกัน..นี่!"

"เออ..ก็เข้าใจอ่ะนะว่าถือกระเป๋าให้คนพิเศษอ่ะ..ขอให้นานๆนะจ๊ะน้องวา..ฮ่ะๆๆ"

"เดินไปซะมึงอ่ะ..พูดมาก..แล้วผัวมึงไปไหน..ทำไมมาเดินตัวปลิวแบบนี้"

"มันก็แมนแหละไปช่วยพวกรุ่นพี่ขนของอ่ะ..แล้วยังเอากระเป๋าเป้กูไปด้วย..มันบอกเดี๋ยวถ้ากูแบกขึ้นคงจะกูจะกลิ้งไปพร้อมกับเป้อ่ะ"

"หึ..เดี๋ยวนี้ก็เลิกล่านํ้าแล้วสิ"

ก็แบบว่าช่วงนี้การล่านํ้าของผมอาจจะหยุดล่าชั่วคราวหรือไม่ก็เลิกล่าตลอดไป ใครอยากจะไปล่ากันเมื่อตัวผมเองก็มีคนให้นํ้าดีๆให้กินทุกวันอยู่แล้ว หนำซํ้าถ้าไปล่าคนอื่นแล้วไอ้เถื่อนรู้เข้าผมจะไม่เป็นศพหรอ

"ไม่อ่ะ..กูคงต้องเลิกล่านํ้าแล้วละ..กูไม่อยากมีข่าวหน้าหนึ่ง..ผัวโหดฆ่าหั่นศพเมียแล้วโยนทิ้งหรอกนะ"

"หึ..ก็ดีที่กลัวตาย..เลิกล่านํ้าก็ดีแล้วละ..มีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วนิ"

"ก็มีผัวไงเลยล่าไม่ได้..เข้าใจป้ะ!"

ไอ้วาพลางหัวเราในลำคอเบาๆก่อนจะเดินควบคู่ไปกับผมในการเดินทางขึ้นไปในค่าย ใช้เวลาก็นานอยู่พอสมควรก็มันมีทั้งต้องหยุดพักเพื่อให้พวกที่ไม่ไหวพักกันบ้าง

ส่วนผมหรอกก็อาจจะจิ๊บๆแค่นี้ แต่ก็เล่นเอาเหงื่อโชกไปทั้งตัวก่อนจะเริ่มเดินเท้าต่อ 

ผ่านไปไม่นานทุกคนทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องแทบจะคลานเข้าไปในตัวค่ายเลยก็ว่าได้ มาถึงที่หมายแล้วก็ดีขึ้นมาหน่อยจะได้พักสักที ผมเองที่แยกตัวออกมาจากการร่วมตัวเพื่อออกมาหาไอ้เถื่อน แต่มันก็คงจะเป็นเวรกรรมที่ดันซุ่มซ่ามเดินชนใครก็ไม่รู้

ปึก! 

"โอ้ย!"

"อ๊ะ!..ขอโทษครับผมได้มองทางเลย..พี่เป็นอะไรมั้ยครับ"

"ไม่ครับ..ไม่เป็นไร"

ผมเดินชนกับผู้ชายที่ไม่รู้ว่าจะเป็นรุ่นเดียวกับผมหรือรุ่นพี่ แต่ยังไงก็ขอเรียกพี่ไว้ก่อนแล้วกัน ผมมองหุ่นพี่แกก็สูงพอสมควรแต่ไอ้คนที่ต้องร้องโอ็ยน่าจะเป็นผมด้วยซํ้า

"เสียงคุ้นๆ..ใช่พี่..ใช่พี่ต้อมรึเปล่าครับ"

"หืม..โอ๊ะ!..ไอ้คนที่เดินชนพี่จนเซขนาดนี้เป็นเดียร์หรอกหรอ!..ฮะๆๆๆ"

"ขอโทษครับพี่ต้อม..ผมไม่ได้มองจริงๆ"

"ไม่เป็นไรหรอก..ว่าแต่เดียร์จะรีบไปไหนหรอ"

"คือ..เอ่อ..พี่เห็นรุ่นพวกผมไปช่วยงานตรงไหนบ้างมั้ยครับ"

ผมอมยิ้มให้พี่ต้อมเล็กน้อยก่อนที่พี่แกจะฉีกยิ้มให้ผม แกคงจะรู้แหละว่าผมถามหาใคร

"พี่เห็นเค้าช่วยงานอยู่ตรงนู้นอ่ะ..เดินไปก็น่าจะเห็น"

"ขอบคุณนะครับพี่ต้อม..ขอโทษอีกครั้งด้วยนะครับพี่"

"ไม่เป็นไร..ว่าแต่..คบกันนานรึยังละ"

"เอ่อ..ก็น่าจะเดือนนึงได้แล้วละครับ"

ผมตอบกลับแบบไม่คิดอะไรมากเพราะผมเองก็มั่นใจว่าคนอย่างพี่ต้อมแกจะไม่สร้างปัญหาให้ผมต้องเดือดร้อนแน่ๆเลยตอบตามความจริงไป

"ขอให้มีความสุขมากๆนะ..มีเรื่องอะไรพี่พอจะช่วยได้ก็บอกนะ..ในฐานะคนเคยแอบชอบน่ะ"

"ครับพี่..ขอบคุณนะครับ..เดียร์ขอตัวก่อนนะครับ"

ผมส่งยิ้มให้พี่แกอย่างเป็นมิตรแบบพี่น้องก็ขอภาวนาให้คนแบบพี่แกที่เคยแอบชอบผมได้เจอกับคนดีๆสักทีเถอะ

ว่าแล้วผมเดินตามมาที่พี่ต้อมบอกพลางมองไปรอบๆก็เห็นร่างสูงของใครคนนึงยืนหันหลังเหมือนกำลังเหม่อมองอะไรไม่รู้อยู่กลางแดดแบบนี้อยู่ ผมอมยิ้มและรีบย่องเข้าไปใกล้ๆร่างมสูงก่อนจะใช้ฝ่ามือพลักแผ่นหลังกว้างจนเซไปข้างหน้าเล็กน้อย

"มัวทำอะไรอยู่..เค้าเรียกรวมตัวและแบ่งกันเข้าที่พักแล้วนะ"

"เสือมายืนสูดอากาศน่ะ..ขอโทษนะที่ทำให้ต้องวิ่งมาตาม..เหนื่อยรึเปล่า..ตรงนี้ร้อนด้วยเข้าร่มเถอะ"

"ไม่หรอกแค่นี้เอง.."

ผมส่ายหน้าเบาๆก่อนจะยื่นข้างๆไอ้เถื่อนมองภาพตรงหน้าที่เป็นวิวทิวทัศน์จัดว่าใช้ได้อยู่ในตอนเที่ยงจัดขนาดนี้ ถึงมันจะร้อนหน่อยผมก็ขอมาดูวิวบ้าง

"ระวังลื่นลงไปนะ..มันเป็นที่ลาดชันน่ะ...ลืนลงไปก็เจ็บไปหลายวันเลยนะ"

"หู้ยยย..ยืนตรงนี้พอมองลงไปก็สูงนะเนี้ย"

ผมรวบรัดเกาะแขนแกร่งแน่นก่อนจะชะโชกหน้ามองตั้งแต่จุดที่ผมยืนมองลงไปข้างล่าง คิดว่าถ้าได้ลื่นลงไปคงได้นอนโรงบาลสักสี่ห้าวันคร่าวๆแน่

"เสือว่ามันจากที่เรายืนกับข้างล่างน่าจะสูงกี่เมตรอ่ะ"

"น่าจะสี่เมตรมั้งนะ..เข้าร่มกันเถอะแดดร้อนมากเลยนะ..ไม่กลัวผิวเสียหรอ"

ไอ้เถื่อนมันพูดพร้อมกับลากผมเข้ามานั่งใต้ต้นไม่ทันที อากาศที่ร้อนจัดในช่วงเที่ยงก็ทำเอาเหงื่อตกอยู่บ้างแต่ผมก็ไม่ได้สนใจกับการที่ผิวจะเสียหรอก

ผมนั่งพักอยู่พักใหญ่ไอ้เถื่อนก็เอื้อมมือมาลูบที่พวงแก้มใสด้านซ้ายของผมและเลื่อนมาบีบจมูกเบาๆ

"อ๊ะ!.อื๊อออ!"

"ดูสิเนี่ย..ตากแดดจนหน้าแดงไปหมดแล้ว..ทีหลังอย่าตากแดดนานแบบนี้อีกนะนะ"

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า..แดดแค่นี้เองโดนนิดหน่อยก็ไม่ตายหรอก"

"นี่ไง...เถียงแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ..เชื่อฟังกันหน่อยสิ..ดื้อมากจะไม่รักเลยนะ..คนยิ่งเป็นห่วงอยู่"

'โอ๊ะ! พูดแบบนี้ก็ตายแบบสงบเลย'

"0°0!"













​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น