Inred2

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่14 ปฎิบัติการแรกรัก ทวงสมบัติเกมที่1

ชื่อตอน : บทที่14 ปฎิบัติการแรกรัก ทวงสมบัติเกมที่1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 113k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2561 19:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่14 ปฎิบัติการแรกรัก ทวงสมบัติเกมที่1
แบบอักษร

​ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนที่นอนด้วยความตื่นเต้นและอยากจะเริ่มแผนการให้เร็วที่สุด

ทุกอย่างที่เป็นของปีเตอร์ต้องเป็นของฉัน ทั้งบ้าน รถ บริษัท รวมถึงตัวลูกชายเค้าด้วย

ลองคิดดูสิ ถ้าคนเป็นพ่อรู้ว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของตระกูล ดันมาขออรอินทร์ที่ซึ่งกำลังจะเป็นคนรักของตัวเองแต่งงาน ความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้จะเป็นยังไงกันนะ แค่คิดก็สนุกแล้วววววว

หากวันนึงนายรักฉันมากพอ นายจะเป็นหมากตัวสำคัญที่ทำให้ทุกๆอย่างกลับมาเป็นของฉันเหมือนเดิมเลยนะนายไมเคิล แต่ฉันดันลืมอุปสรรคสำคัญไปอีกอย่างนึง นายมีคู่หมั้นที่ใกล้จะแต่งงานกัน ชิส์… คิดว่าคอนโดนี้คงจะเป็นเรือนหอสินะ หึๆ โทษทีนะไมเคิล คอนโดนี้ฉันจะทำให้มันกลายเป็นของฉัน เหมือนที่พ่อนายทำให้บริษัทฉันกลายเป็นบริษัทของพวกแกไงล่ะ

ฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือก่อนที่จะเตรียมออกจากคอนโด แต่ประตูคอนโดก็ดันเปิดออกซะก่อนที่ฉันจะเปิดมัน

“อ้าว! อร”

“คะ คะ คุณ…ไมเคิล” นะ นะ นายไมเคิล มาได้ไงเนี่ย เวลานี้นายควรอยู่ที่ทำงานไม่ใช่หรอ!!!

“ตกใจหรอ หน้าอย่างกะเห็นผี”

“ค่ะคุณไมค์”

ไมเคิลเปิดประตูแล้วดันฉันให้หลบทางแล้วเค้าก็เบียดตัวเข้ามา พร้อมกับถุงกระดาษสีน้ำตาลใบใหญ่

“นี่เธอกำลังจะไปไหน” เขาถามฉันก่อนที่จะวางถุงกระดาษนั่นลงบนโต๊ะอาหารที่ถัดไปจากห้องครัว

“อร… เอ่อ…”

กำลังจะไปแต่งตัวที่ห้องอรแล้วไปหาปีเตอร์ค่ะ ถ้าตอบแบบนี้คงไม่ดีแน่ๆ ไปไหนล่ะ… ไปไหนดี!!!!

“อ้าว… ฉันถาม กำลังจะไปไหน” เขาถามย้ำฉันพร้อมกับจ้องมาที่ฉันตาไม่กะพริบ

“อรกำลังจะไป… หางานทำค่ะ” อ้า… เป็นข้ออ้างที่น่าสงสารดี เก่งมายัยอร

ไมเคิลหันมามองฉันในสภาพเสื้อยืดเก่าๆ กางเกงขาสั้นสีน้ำตาลย้วยๆ และรองเท้าแตะตราช้างที่มันเคยขาวสะอาดมาก่อน

ที่ฉันคิดไว้ไม่ใช่แบบนี้โว้ยยยยยยยย ฉันจะไปหาปีเตอร์ ไปทำคะแนนความน่าสงสารพร้อมหาเงินใช้ นายโผล่มาทำไม

“เธอ… จะไปสมัครงานในสภาพนี้หรอ” ไมเคิลหันมามองฉัน

ไหนๆก็มาแล้ว งั้นก็เริ่มที่นายละกันไมเคิล ฉันจะทำตัวน่าสงสารและเป็นเด็กดีของนายจนนายรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้นเลย

“ฉันถาม… ทำไมไม่ตอบ”

“อร… มีเสื้อผ้าชุดเดียวค่ะ”

“แล้วก่อนหน้านี้เธอนอนที่ไหน”

“อรนอนที่บ้านนายจ้างค่ะ”

“แล้วตอนนี้หล่ะ”

“เมื่อคืนอรนอนที่นี่ค่ะ ในห้องนั้น” ฉันตอบพร้อมกับชี้ไปที่ประตูห้องนอนที่ฉันนอนเมื่อคืน ไมเคิลมองตามนิ้วฉันไปที่ประตูแล้วหันควับกลับมาที่ฉัน

“ฉันหมายถึงคืนก่อนๆ ก่อนที่เธอจะมาเจอฉัน”

“อร ไม่มีที่พักค่ะ”

“แล้วเธอนอนที่ไหน”

ที่ไหนดีล่ะ เอาให้น่าสงสาร ที่ไหนๆๆๆ ป้ายรถเมล์หรอ ข้างถนน ในซอย ตลาด

“เอาล่ะ….” ไมเคิลเอ่ยขึ้นขณะที่ฉันนิ่งเงียบไป “เธอไม่ต้องตอบฉันแล้วล่ะ เธอคงเจอมาหนัก”

“….”

“เอางี้ เธอก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อน แล้วฉันจะไปถามพ่อให้ว่าที่บ้านต้องการแม่บ้านรึเปล่า”

“เอ่อ… อรไม่อยากกลับไปบ้านนั้นค่ะ อรกลัวป้าสมัย” ฉันตอบกลับปเสียงเอื่อยๆ

“แล้วเธอจะที่ไหน”

“ให้อรทำงานบ้านอยู่ที่นี่ได้รึเปล่าคะ”

“ที่นี่ไม่มีไรให้เธอทำหรอกนะ อีกอย่างมิรินเขาก็มาทำความสะอาดที่นี่ให้ฉันบ่อยๆอยู่แล้ว”

“คุรมิริน ที่เป็นคุ่หมั้นคุณไมเคิลน่ะหรอคะ”

“ใช่แล้วล่ะ” เขาตอบพร้อมกับหันไปแกะถุงกระดาษออก “พอฉันแต่งงาน อีกหน่อยมิรินเขาก็จะมาอยู่ที่นี่ เขาคงเอาแม่บ้านเขามาด้วย พี่เลี้ยงคนเก่าของมิรินเขาน่ะ” ไมเคิลหยิบของในถุงกระดาษออกมา เป็นลูกแก้วหิมะใบเท่าฝ่ามือ ด้านในเป็นกระต่ายสองตัวกำลังกอดกันอยู่

ความคิดเห็น