คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 3 ลองใจ..25%

ชื่อตอน : บทที่ 3 ลองใจ..25%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2561 14:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ลองใจ..25%
แบบอักษร

ในตอนเย็นก็ได้มีการเลี้ยงสังสรรค์การแต่งงานของ พ่อเลี้ยงกัณตภณ กับ จิตรานุช แต่ในงานเป็นการเลี้ยงแบบธรรมดาทั่วไป ไม่ได้งานเป็นทางการ คนที่มาร่วมงานก็สวมใส่เสื้อผ้าแบบธรรมดาๆ สบายๆ เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็ไม่ต้องแต่งองค์ทรงเครื่องอะไรเลยให้มันวุ่นวาย

ซึ่งงานเลี้ยงได้จัดขึ้นที่ลานหน้าบ้านของพ่อเลี้ยงนั้นเอง มีการเลี้ยงอาหารการกิน ข้าวยาปลาปิ้งกัน ใครอยากสนุกใคร่สนุก ใครอยากเมาใคร่เมากันไป แต่ที่ขาดไม่ได้เลยก็ต้องมีวงดนตรีให้รื่นเริงกันนี้แหละ “ก่อนอื่นพวกเราคนงานทุกคนของไร่กังวานไกล ขอให้พ่อเลี้ยงและแม่เลี้ยงอยู่กันอย่างมีความสุข มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองนะครับ” เสียงของลุงชม คนงานอาวุโสในไร่ เมื่อดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปได้ที่ จึงลุกขึ้นร้องตะโกนออกมา 

และคนงานในไร่ก็โห่ร้องแสดงความยินดีกับทั้งสองคนด้วยไปตามๆ กัน “หอมแก้ม หอมแก้ม หอมแก้ม” และแถมยังเชียร์ให้ พ่อเลี้ยงกัณตภณ หอมแก้มภรรยาหมาดๆ โชว์ด้วยอีกต่างหาก พ่อเลี้ยงนั้นได้แต่ยิ้มออกมา แต่ส่วนคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาหมาดๆ นี้สิ ตอนนี้อายมากมายหนัก หน้าแดงระเรื่อออกมาให้เห็นราวกับลูกตำลึงสุกก็ไม่ปาน

ยิ่งพ่อเลี้ยงกัณตภณ ก้มลงมาหอมแก้มด้วยแล้ว ยิ่งหน้าแดงมากขึ้นกว่าเดิมอีก จนต้องก้มหน้างุดเพราะไม่กล้าเหลียวมองดูใครๆ เลยในตอนนี้ “เจ้าบ่าวหอมแก้มแล้ว เจ้าสาวก็ต้องหอมบ้างสิ หอมแก้ม หอมแก้ม หอมแก้ม” คนงานในไร่โห่ร้องออกมาพร้อมๆ กัน จึงทำให้ จิตรานุช จำต้องก้มลงไปหอมแก้ม พ่อเลี้ยงกัณตภณ อย่างเสียไม่ได้

แต่แทนที่ชายหนุ่มจะให้ จิตรานุช หอมแก้มตามที่คนงานในไร่ร้องตะโกนออกมานั้น เมื่อคนตัวเล็กหันหน้าทำท่าจะหอมแก้ม กลับหันหน้ามาหาจนปากบางของ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ชนเข้ากับปากบางจิ้มลิ้มของ จิตรานุช ซะงั้น คนงานในไร่ต่างพากันโห่ร้องขึ้นมาด้วยความชอบอกชอบใจเป็นอย่างยิ่ง

“อุ้ย! พี่ภณ” จิตรานุช อุทานแก้มแดงแล้วแดงอีกอย่างช่วยไม่ได้ “อย่างนี้ดีกว่าหอมแก้มตั้งเยอะ เมียจ๋า” พ่อเลี้ยงกัณตภณ กระซิบบอกด้วยสายตากรุ่มกริ่ม พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง พร้อมกับจับมือเรียวเล็กเข้ามาไว้ในอุ้งมือใหญ่

พ่อเลี้ยงกัณตภณ เฝ้ามองดูคนตัวเล็กข้างกายอย่างหลงใหลคลั่งไคล้ และหวงแหน อย่างไม่เกิดอาการแบบนี้กับใครมาก่อนเลย “อยากกินน้ำพริกอ่อง ตักให้หน่อยสิ” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ก้มลงบอกกล่าวถึงความต้องการของตน ให้คนตัวเล็กได้รับทราบ

จิตรานุช จึงยื่นมือเรียวเล็กไปหยิบช้อนตักน้ำพริกอ่องมาให้ในจานของพ่อเลี้ยง “ป้อนด้วยสิ” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ยื่นหน้าลงไปกระซิบบอกใกล้ๆ ซึ่งเป็นผลให้ใบหน้าสวยหวานหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอีก “ให้ป้อนหรือคะ?” จิตรานุช หันไปเอ่ยถามอย่างพาซื่อ เพราะทั้งคนงานและเพื่อนสนิทของพ่อเลี้ยงก็อยู่กันตั้งเยอะ ไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มจะให้ทำเช่นที่พูดออกมาจริงๆ

“ใช่ป้อน” พ่อเลี้ยงกัณตภณ กล่าวย้ำชัดเจน พร้อมกับส่งสายตากรุ่งกริ่มมายังคนตัวเล็กข้างกาย จิตรานุช จึงก้มหน้า และยื่นมือเรียวเล็กไปหยิบข้าวเหนียวปั้นเป็นก้อนเล็กๆ แล้วจิ้มลงไปแตะกับน้ำพริกอ่องในจานของชายหนุ่ม แล้วยื่นส่งให้ชายหนุ่มข้างกาย ซึ่งก็รับเข้าปากและเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

ซึ่งงานเลี้ยงสังสรรค์ได้จัดให้มีขึ้นจนถึงเที่ยงคืน ก็สิ้นสุดลงโดย พ่อเลี้ยงกัณตภณ นั้นได้ดื่มหนักท่าทางเมามายเป็นอย่างยิ่ง เพราะชายหนุ่มคอยแต่จะเอนเอียงเข้ามากอดซุกซบร่างบางที่อยู่ข้างกาย อย่างไม่คิดจะอายใครที่ไหนเอาเสียเลย

“พี่ภณเมาแล้วนะคะ นุชว่าไปนอนกันดีกว่านะคะ” จิตรานุช เอ่ยกระซิบบอกคนที่สวมกอดร่างเธออยู่ “อืม!” พ่อเลี้ยงกัณตภณ กล่าวตอบรับสั้นๆ จิตรานุช จึงประคองร่างแกร่งของคนตัวโตให้ลุกขึ้นเพื่อจะได้กลับไปพักผ่อน แต่ก็ต้องเซนิดๆ เพราะร่างแกร่งนั้นหนักไม่ใช่หยอก จนต้องให้ลุงชมมาช่วยอีกแรง

ซึ่งกว่าจะพาร่างแกร่งของ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ขึ้นไปยังห้องนอนได้ก็เล่นเอาเหงื่อตกกันไปเลยทีเดียว และเมื่อลุงชมประคองร่างเจ้านายของตนขึ้นมานอนลงบนเตียงนอนแล้วก็ขอตัวออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้ จิตรานุช ดูแลคนเมาด้วยตัวเอง

“ทำไมถึงเมาขนาดนี้นะ” จิตรานุช มองดูคนตัวโตที่นอนอยู่บนเตียง ที่เมามายอย่างหนัก ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ แต่พอหญิงสาวเดินลับหายเข้าไปในห้องน้ำ พ่อเลี้ยงกลับเปิดเปลือกตาขึ้นแล้วหันไปมองดูประตูห้องน้ำ ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

จิตรานุช เดินออกจากห้องน้ำมา พร้อมกับในมือถือกะละมังใบเล็กและมีผ้าขนหนูผืนเล็กจุ่มอยู่ในน้ำ จิตรานุช วาง กะละมัง ไว้ที่โต๊ะข้างเตียง แล้วหันมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของพ่อเลี้ยงกัณตภณ ออก ซึ่งเมื่อเห็นใต้ร่มผ้าก็ยิ่งทำให้หวนคิดไปถึงเวลาที่ได้เข้าหอ จึงทำให้ใบหน้าสวยหวานซึ้งหน้าแดงระเรื่อขึ้นทันที

“บ้า! คิดอะไรเนี้ยเรา” จิตรานุช กล่าวพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะสลัดภาพนั้นออกไป และยื่นไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่อยู่ในกะละมังที่มีน้ำ บิดหมาดๆ แล้วนำมาเช็ดถูลงไปบนเรือนร่างแกร่งของพ่อเลี้ยง เพื่อทำความสะอาดเหงื่อไคล จะได้นอนหลับสบายขึ้น เมื่อเช็ดเลื่อนลงไปถึงเอวของชายหนุ่ม จิตรานุช เริ่มมือสั่งขึ้นมาอย่างรู้สึกประหม่า

“จะลักหลับพี่หรือไง” พ่อเลี้ยงกัณตภณ เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับยื่นมือใหญ่ไปจับมือเรียวเล็กไว้ แล้วดึงร่างบางให้ล้มตัวลงไปนอนบนเตียง แล้วพ่อเลี้ยงก็ทำการพลิกร่างแกร่งให้กลับขึ้นมาทาบทับร่างบางเอาไว้ใต้ร่างแกร่งนั้น

image

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น