เตี๋ยหลาน

ไรท์เตอร์เตี๋ยหลานขอขอบพระคุณทุกท่านที่สนับสนุนเจ้าค่ะ

ตอนพิเศษ ความลับของฮ่องเต้

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ ความลับของฮ่องเต้

คำค้น : Yaoi BL วาย วายจีน จีนโบราณ ท่านอ๋องวิปลาส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2561 14:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ ความลับของฮ่องเต้
แบบอักษร

ตอนพิเศษ

ความลับของฮ่องเต้


.

เป็นผู้มีอำนาจอยู่เหนือผู้อื่นนับหมื่นแสนแล้วอย่างไร

สามารถทำอะไรตามใจปรารถนาได้อย่างแท้จริงหรือ?

ข้า ‘เฉิงเยี่ย’ ฮ่องเต้แห่งแคว้นผู้โจว คือผู้ที่อยู่เหนือผู้คนนับหมื่นแสนแต่ไม่อาจทำอะไรได้ตามใจปรารถนา

หึ...ในวังหลวงที่ทำสิ่งใดตามใจไม่ได้ ล้วนทำให้ข้ารู้สึกน่าเบื่อหน่ายโดยแท้ อีกทั้งในวังหลวงมีแต่พวกหัวรุนแรงกับพวกหัวเก่าค่ำครึ เดี๋ยวก็ร้องว่าฝ่าบาทอย่างโน้น เดี๋ยวก็ร้องฝ่าบาทอย่างนี้ หากข้าไม่ทำตัวให้เป็นฮ่องเต้ที่ดีก็ลงนามปลดออกจากตำแหน่ง และหากไร้ซึ่งความเป็นกลางในราชสำนัก เลือกไปเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง เจ้าพวกขุนนางน่าชิงชังพวกนั้นก็หาเรื่องปลดฮ่องเต้เช่นข้าลงจากตำแหน่งอยู่ดี แถมยังยัดข้อหาทรราชให้อีกชุดใหญ่ด้วย

นอกจากนี้ยังมีเจ้าลูกชู้ผู้นั้น...วันๆ ไม่คิดอะไรอื่นนอกจากทำหน้าเย็นชาหาเรื่องช่วงชิงตำแหน่งข้า

เพ่ยๆ ไอ้เจ้าฮุ่ยหรง! เจ้าคิดจะรังควานความสุขสงบของข้าไปถึงเมื่อใดกัน เจ้ารู้หรือไม่ ถ้ายกตำแหน่งของข้าให้เจ้าได้ ข้าก็ทำลงไปนานแล้ว

หึ...ข้าอยากจะตะโกนกรอกรูหูเจ้าใจจะขาดว่าตำแหน่งฮ่องเต้นี้เป็นบิดาข้าขู่เข็ญบังคับให้เป็นทั้งสิ้นความจริงแล้วข้าคิดอยากจะเป็นเลยแม้แต่เสี้ยวลมหายใจ

ความจริงแล้วข้าผู้นี้น่ะนะ...ฝันอยากจะเป็นพ่อครัวฝีมือเยี่ยมที่สุดในวังหลวง แต่ในยามที่ยังเป็นองค์ชายรัชทายาท ข้าเข้าครัวทำอาหารเป็นครั้งแรกก็ทำไฟไหมห้องครัวหลวงวอดวายไปทั้งหลัง พระบิดามีโทสะจนข้าแทบจะชิงหนีหายไปไกลสุดขอบฟ้า แต่ว่าข้ายังไม่ทันหลบหนีก็ถูกหิ้วตัวมารับโทษทัณฑ์ต่ออีกหนึ่งรายการ เพราะอาหารที่ข้าทำเกือบกลายเป็นยาพิษคร่าชีวิตผู้อื่นน่ะซี่...

ทว่า...อันที่จริงแล้วข้ายังประสบความล้มเหลวอย่างใหญ่หลวงอีกร้อยกว่าครั้ง หากให้เล่าไปก็คงไม่มีวันจบสิ้น สุดท้ายก่อนที่ข้าจะเดินทางตามฝันจนทำวังหลวงถล่มทลายกลายเป็นผุยผง ก็ถูกเสด็จพระบิดาบังคับให้เป็นฮ่องเต้นั่นเอง

อ๊ะ ช้าก่อน! เรื่องนี้ถ้าเล่าต่อไปคงยาวอย่างไม่มีวันจบเอาเป็นว่า สรุปแล้ว...ฮ่องเต้เช่นข้าเป็นผู้อยู่เหนือคนทั้งแผ่นดิน หรือเป็นสิ่งของประดับอยู่บนบัลลังก์กันแน่?

แล้วก็ช่างมันเถอะ...ครุ่นคิดมากไปประเดี๋ยวผมหงอกก็เพิ่ม มิสู้ปล่อยให้ทุกอย่างเกิดขึ้นเองไปตามแต่สวรรค์จะบัญชา ส่วนข้าก็จะได้เอาเวลาว่างเหล่านั้นไปปรนเปรอสาวงาม เที่ยวสำราญให้หัวใจกระชุ่มกระชวย

อ่า...ได้ยินว่าท่านแม่ทัพใหญ่แซ่เซียนผู้นั้นจะรั้งอยู่ที่เมืองหลวงอีกหลายวันกระมัง...

หากจดจำไม่ผิด คงเป็นโรงเตี๊ยมร้อยคืนวสันต์พันวารีซินะ

ดีล่ะ!งานนี้ข้าจะปลอมตัวเป็นคุณชายฐานะมั่งมีผู้หนึ่ง จากนั้นก็หิ้วหัวหน้าราชองครักษ์หลงไปเปิดหูเปิดตายังโลกกว้าง ลักลอบย่องออกจากวังหลวงไปเที่ยวซ่องหอนางโลม พร้อมกระดกสุราเลิศรสที่โรงเตี๊ยมร้อยคืนวสันต์พันวารีก่อนกลับวังหลวง จะได้ชวนแม่ทัพเซียนปู้เซียวประสานชนจอกสุราพลางพูดคุยถึงเรื่องแผนการลับกำจัดฮุ่ยหรงไปด้วยกัน

ข้าผู้เป็นฮ่องเต้แห่งแคว้นผู่โจวจัดการทำตามที่วางแผนไปจนถึงภารกิจสุดท้าย...โรงเตี๊ยมร้อยคืนวสันต์พันวารีเบื้องหน้าช่างหรูหราอลังการยิ่งนัก แม้แต่ภายในอันเป็นห้องโถงยังโอ่อ่ากว้างขวางยิ่งกว่าพระราชวังหลวงซะอีก

ข้าลากตัวหัวหน้าราชองครักษ์หลงมานั่งโต๊ะสักตัวที่ว่างคนจับจอง แล้วสั่งให้บ่าวรับใช้ประจำโรงเตี๊ยมผู้หนึ่งให้ยกสุราและอาหารที่ดีที่สุดมา จากนั้นก็บีบบังคับให้เจ้าหัวหน้าราชองครักษ์หลงดื่มสุราไปนับสิบจอก จนหน้าตาตอนนี้ไม่อาจดูดี มีแต่รอยเมามายอย่างเปี่ยมล้น

ระหว่างนี้เองก็มีเสียงผู้คนฮือฮาแตกตื่นดังมาจากหน้าประตูโรงเตี๊ยม เป็นเรื่องสาวงามที่มาเยือนสะดุดฝ่าเท้าจนความงามกลมกลึงของประทุมคู่งามอวดโฉม ทำให้บุรุษมากมายหลงลืมความครุ่นคิดโลหิตไหลพรากเพราะลมปราณภายในแตกซ่าน เรียกความสนใจจากทุกคนในห้องโถงแห่งนี้ให้มองหาอย่างสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านจนออกนอกหน้า แม้แต่ข้าเองก็ชะเง้อหน้ามองเป็นไปกับคนพวกนั้นด้วยความหื่นกระหาย...

คำหลังนี่ตัดมันออกไปเถอะ ความจริงแล้วข้าใช้สายตาสอดส่องไปไกลจนถึงตัวเป้าหมายในหัวข้อที่โจษจันด้วยความกระตือรือร้น...ต่างหาก?

เอ๋! สาวงามผู้นั้นที่เดินลงมาจากรถม้าหน้าอกช่างอวบใหญ่น่าสัมผัสยิ่งนัก แค๊กๆ ไม่สิ ๆ เหตุใดสตรีผู้นั้นช่างมีหน้าตาเหมือนบุตรชายสุดที่รักของข้าไปได้เล่า แล้วยังมีนางกำนัลอวบอ้วนนามว่าเสี่ยวเมี้ยวยืนประกบอยู่เคียงข้างอีกด้วย...

ไม่ใช่เพียงแค่เหมือนแล้วกระมัง แต่เป็นตัวจริงมาปรากฏตัวเองเลยที่เดียวเชียว!

ได้เจ้าลูกหมาน้อยตัวนั้นไฉนมาปรากฏตัวที่นี่ในคราบสตรีเลอโฉมได้?

แต่ดูรอยยิ้มที่ฉาบอยู่บนหน้ามันสิ...ยินดีปรีดาจนน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด กระทั่งเถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมยังเดินเข้ามาประจบประแจงด้วยตัวเองเพราะเผลอลุ่มหลงไปกับใบหน้าที่งดงามของเฉินอวี่หลีในคราบสตรีล่มเมือง

หึหึหึ ไอ้เจ้าลูกหมาที่น่ารัก บิดาเช่นข้ารักเจ้าเพียงใดก็...ห่วงหวงเกินกว่าผู้ใดจะมาชิดใกล้ได้ง่ายดายเพียงนั้น

ข้าที่หวงบุตรชายจงใจยื่นขาข้างหนึ่งออกไปเบื้องหน้า จนสามารถขัดขวางร่างเถ้าแก่แห่งโรงเตี๊ยมได้เป็นผลสำเร็จ แต่ทว่า...สวรรค์ไหนเลยจะเข้าใจความรักของผู้เป็นบิดาบังเกิดเกล้า ถึงได้ส่งร่างเถ้าแก่ผู้นั้นสะดุดขาข้าแล้วพุ่งถลาใส่ร่างของเฉินอวี่หลีทันที

ช้าก่อน...สะดุดขาข้าแล้วพุ่งทะยานไปไกลถึงเพียงนั้นเชียวหรือ...นี่มิใช่การเสแสร้งแกล้งหรอกทำกระมัง

อ๊ะ!บัดซบบบบบบบบบบบบบ

ไอ้แก่นั่นสะดุดข้าผู้อื่นอย่างไรถึงได้ยื่นมือออกไปหมายจะจับ...หน้าอกลูกชายข้า!

ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังตกอยู่ในช่วงสถานการณ์อันตราย ท่านแม่ทัพใหญ่ประจำแคว้นผู่โจวก็แทรกตัวเข้ามาขัดขวาง จัดการใช้ส้นเท้า...เอ...หรือว่าฝ่าเท้า ข้าก็ไม่แน่ใจนัก แต่เอาเป็นว่าสามารถยันเข้าเบ้าหน้าเถ้าแก่ผู้นั้นได้อย่างเต็มๆ ยับยั้งการปะทะและปกป้องเจ้าลูกหมาน้อยสุดที่รักของข้าได้ทันฉิวเฉียด

‘ฟู่...’ ข้าพ้นลมหายใจออกไปอย่างโล่งอก...หัวใจบิดาผู้นี้เกือบจะวายตายเสียแล้ว

แต่เอ๋...ไฉนหน้าอกของลูกชายข้าถึงได้แหว่งเว้าได้น่ารังเกียจเช่นนั้นกันเล่า?

อ้อ! ที่แท้ก็ใช้ผลส้มมาทำเป็นนมปลอมนี่เอง แหมๆ บิดาเป็นเยี่ยงใดบุตรชายย่อมเหมือนกันฉันนั้น ลูกชายข้าช่างฉลาดหลักแหลมเหมือนกันไม่มีผิด

ฮะฮะฮะ เดี๋ยวบิดาผู้มากความสามารถผู้นี้จะส่องหานมส้มให้เจ้าเอง ยามเมื่อเจ้าได้รับมันคืนไปจากมือบิดาเยี่ยงข้า จะได้ประหลาดใจที่พานพบหน้ากันนอกวังหลวง

ข้าใช้สายตาอันเฉียบแหลมสอดส่องไปตามพื้นห้องโถง จนกระทั่งพานพบเข้ากับนมส้มของลูกชายสุดที่รัก สองฝ่าเท้าของข้าก้าวพุ่งเข้าไปหาเป้าหมายท่ามกลางกลุ่มคนมากมายที่เบียดเสียดอยู่ตรงประตูใหญ่หน้าโรงเตี๊ยม

เจ้านมปลอมสีส้มสดลูกนั้นอยู่ห่างจากข้าไม่มากแล้ว แต่เพราะการกลิ้งของมันชนเข้ากับปลายรองเท้าของใครอีกหลายคนจนกระเด็นไปต่ออย่างสะแปะสะปะ แต่ข้าที่อยากทำให้ลูกชายสุดที่รักประหลาดใจในการพบหน้า ถึงได้เพียรพยายามติดตามเข้าไปคว้ามันมาให้ได้

สุดท้ายข้าก็สามารถขยับตัวเบียดฝูงคนเข้าไปใกล้นมส้มผลนั้นในระยะประชิด เพียงอีกนิดเดียวก็เอื้อมมือถึง...

นั่น! อีกนิดเดียวข้าก็จะเข้าไปใกล้มันแล้วก้มเก็บได้

‘แผละ!’ นมส้มผลนั้นเดินทางเข้าสู่ปลายส้นรองเท้าหนังกวางของข้าในจังหวะที่ก้าวเข้าไปถึงเป้าหมายอย่างพอดิบพอดี สุดท้ายมันก็สิ้นสลายวายชนม์ด้วยการเหยียบอย่างไม่ตั้งใจในครั้งเดียว

อวสานนมปลอม...

ข้ารีบหันหน้าหนีแล้วเดินหลบเร้นไปอย่างสุดชีวิต ไม่อาจให้เจ้าลูกหมาน้อยเฉินอวี่หลีเห็นหน้าแล้วประณามความผิดได้เป็นอันขาด จากนั้นก็จัดการลากตัวหัวหน้าราชองครักษ์หลงที่เมามายกลับวังหลวงทันที ภายในใจก็ครุ่นคิดว่าจะหาโอกาสพานพบหน้า ใช้หม้อไฟเป็นอาหารสักมื้อเพื่อชดใช้ความผิดในครั้งนี้ให้ได้

อ่า...เจ้าลูกหมาน้อยที่น่ารักของข้า บิดาเยี่ยงข้ามิได้ตั้งใจเหยียบนมส้มของเจ้าแม้แต่น้อย ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องบังเอิญทั้งสิ้น ต่อจากนี้คงได้แต่คาดกวังว่าความลับของข้าจะไม่เปิดเผยให้ผู้ใดได้ล่วงรู้...

เจ้าลูกหมาน้อย...นมปลอมของเจ้านั้นบิดาไม่ได้ตั้งใจเหยียบลงไปจริงๆ

ข้าขอโทษษษษษษษษษษษษษษษษษษ

.........................................................................................................................................................

ขอบคุณสำหรับคำชีแนะ แก้ไขคำผิด และการติดตาม

โปรดรออ่านตอนต่อไปอย่างใจเย็นนะเจ้าคะ ไรท์จะพยายามรีบกลับมาปั่นต่อ

ขอบพระคุณเจ้าค่ะ

蝶兰

เตี๋ยหลาน

20/เม.ย./2561

สามารถตามหา ตามทวง ติดตามความเคลื่อนไหว หรือ ติดต่อไรท์ได้ที่

เฟซบุคเพจ เตี๋ยหลาน-นักเขียน-蝶兰 

(https://www.facebook.com/DielanWriter)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}